TRANSIT: Ian Pace – Frederik Croene // 27 oktober 2013

Ian Pace & Frederik Croene op twee piano’s, Soetezaal STUK, Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant

TRANSIT is niet iets dat je zomaar meemaakt. TRANSIT moet je laten bezinken. Dat herkauwen is een noodzakelijke stap in het ervaringsproces, want ander mis je the point. Het slotconcert op zondag was geen uitzondering.

Om het drie dagen durende weekend af te sluiten, had het Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant haar twee huispianisten, Ian Pace en Frederik Croene, opgetrommeld om een verrassend programma te brengen. De eerste helft van de avond bleef de verrassing nog even uit, hoewel het programma zeer gevarieerd was. De opener van Evan Johnson was jammer genoeg een creatie zonder fut. Het was een opeenvolging van zeer ijle klanken, sempre pianissimo, en stilte. Wat een magische sfeer had moeten en kunnen oproepen, bleef platjes aan de oppervlakte en daagde het publiek amper uit. Het bleef stilletjes doorkabbelen zodat de omgevingsgeluiden meer opvielen dan het fijn vingerwerk van Pace en Croene.

Uitdagender was de Derde Symfonische Studie van Michael Finnissy. Er waren herkenbare passages in de typische new complexity stijl (snelle, precies getimede noten zonder rustpauze) die werden afgewisseld met bijna romantische delen. Achteraf bleek dat hij zich geïnspireerd had op werken van Czerny, Schumann en Dukas, weliswaar steeds met die éne ongewone noot om het zich toe te eigenen.

Net voor de pauze was een korter werk van Konrad Boehmer, Furientanz. De titel zegt genoeg. Strakke ritmes, bokkesprongen, veel trillers, verlegde accenten. Het leek bij momenten op een demonische offerdans, die het publiek probeerde te bezweren. De pianisten waren merkbaar een beetje uitgeteld toen de laatste noot wegebte, een pauze was verdiend.

Na de pauze haalde TRANSIT multimediale middelen en gadgets uit de kast. Collectief ç’a b’âm haalde met voorsprong de medaille voor origineelste werk. Zij ontwikkelden een videospel – heerlijk oldschool, inclusief 8-bit geluidjes! – waarbij de pianisten eenden moesten neerschieten. Een geconcentreerde samenwerking was nodig, want het mikpunt bewoog naarmate de pianisten hoger of lager speelden op de piano. Om te schieten, moesten ze tegelijkertijd meppen op het klavier. In vijf ronden (steeds sneller; adagio, andante, moderato, allegro, presto) haalden ze een highscore van 310 punten én het gejuich van de hele Soetezaal.

Doppel van Michael Beil was weer iets nauwkeuriger. Dat moest ook wel, want elke beweging en muzikale trek van de pianisten werd opgenomen en geprojecteerd op het scherm achter hen, waarna dezelfde procedure volgde. Op een bepaald moment speelden 10 muzikanten tegelijkertijd. Het verrassingseffect zat hem in de delen waarbij één pianist op de klep speelde, en dus geen geluid maakte, maar toch ergens weerklonk in de opnames die daarvoor al geweest waren. Dit werk speelde met geluiden uit verleden en toekomst, en maakte het publiek, of mij alleszins, zo nieuwsgierig naar wat zou volgen, dat dit allicht het meest interactieve werk was van de avond. Al was het maar psychologisch.

Het laatste werk was een fijne uitsmijter van een kleine vijf minuten. De pianisten namen voor één keer plaats achter dezelfde piano en kregen van de componist himself handboeien omgebonden. Con-Join was een schizofreen en lichtelijk kinky gevecht tussen twee pianisten, en twee gecreëerde persoonlijkheden die zich probeerden te uiten in de muziek. Ze vochten om aandacht en gingen uiteindelijk allebei onderuit. Humoristisch, maar allicht spannender voor hen dan voor ons.

Het feit dat alle componisten (of computernerds die dat spel ontwikkelden) in de zaal zaten, en dat enkele werken voor de allereerste keer gespeeld werden, zorgde wel voor een aangename spanning. Ook Pace en Croene brachten een fijne dynamiek aan het klavier, hun combinatie werkte door en door. TRANSIT mag terecht trots zijn op het laatste concert.

TIPS klassieke muziek // 21-27 oktober 2013

Een goedgevulde week vol klassieke muziek, daar doen we het voor. Deze week kan nogal tellen!

Op dinsdag 22 oktober klinkt een strijdlied door Leuven. Voor de 200ste verjaardag van de Amerikaanse onafhankelijkheid schreef Frederic Rzewski in 1975 een variatiereeks op een bekend, revolutionair, Chileens lied. Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant schakelde pianist Daan Vandewalle en maar liefst drie koren in, die zullen proberen de passie en trots weer te geven van het ééngemaakte volk. Voor studenten Spaans en politieke wetenschappen is dit concert zonder twijfel een culturele meerwaarde voor hun studies, maar zowat iedereen zal dit weten te pruimen. The People United Will Never Be Defeated!
Praktische informatie
Maria Theresiacollege, Grote Aula, 20u30.
Inleiding op het programma om 19u45.
Studenten 13,50€ – Cultuurkaart 9€
Klik HIER voor meer informatie en tickets.

Donderdag 24 oktober verwijs ik u terug door naar het Lemmensinstituut. Voor de romantische zielen onder ons kan een avondje Brahms allicht smaken. Dora Schwarzberg op viool, Michael Flaksman op cello en Alan Weiss op piano brengen twee sonates en een trio waarin de laat-romantiek zo doorklinkt dat je hart er een beetje van gaat huilen.
Praktische informatie
Lemmensinstituut, 20u.
Studenten 8€ – Cultuurkaart 6€
Klik HIER voor meer informatie. Tickets zijn gewoon aan de balie beschikbaar.

Op vrijdag 25 oktober gaat een weekend van start waar liefhebbers van het experimentele type hun vingers bij aflikken. TRANSIT Festival voor de Nieuwe Muziek schuwt niets; een hele hoop wereldcreaties (muziek die je nog nergens gehoord kàn hebben), gekke probeersels, baanbrekende, 20ste eeuwse werken, … passeren de revue. Shockerend gebruik van instrumenten, concepten waar je kop noch staart aan krijgt, maar bovenal een weekend dat je aanzet tot nadenken. Waar gaat muziek naartoe, wat zal het nog willen bereiken in de toekomst? En … doen deze componisten maar wat, of is dit een evolutie naar iets groter? Op zijn minst de moeite om een weekendje voor in Leuven te blijven!
Praktische informatie
Op verschillende locaties in STUK Leuven. tien concerten en één debat op drie dagen.
50% korting op ticketprijzen met Cultuurkaart.
Klik HIER voor het volledige programma en tickets.

Ik zou het sterk betwijfelen mocht er niets tussen zitten dat jullie zal bekoren 🙂

Kuchen is het nieuwe applaus // 7 oktober 2013

7 oktober – Wanderer Trio (Jean-Marc Phillips-Varjabédian op viool, Raphaël Pidoux op cello en Vincent Coq op piano) – Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant – Novecento

Exact twee weken na het openingsconcert zit Novecento in de helft van hun festivalseizoen. Dit keer geen Spaanse gloed, wel Franse finesse, en dat in het veelzijdige pianotrio.

Het Wanderer Trio opende met enkele aangename Ierse deuntjes (Trio sur des mélodies populaires irlandaises), geüpgraded door Frank Martin in 1926. De Ierse invloed was meteen hoorbaar in de dansritmes en grillige folkmelodietjes. Een volksfeest met gezellig beschonken mannen en dansende vrouwen met bloemen in het haar kwam me voor de geest. Het trio stond echter nog niet zo te springen en moesten nog op gang komen. Ze konden elkaar soms niet volgen in de virtuoze trekjes.

Meer nauwkeurigheid in het Pianotrio Op. 120 van Gabriël Fauré. Slechts drie jaar eerder geschreven, beantwoordt dit echter nog veel meer aan de klassieke traditie van het genre. Fijnzinnige harmonieën werden gecombineerd met meeslepende melodieën. Snel vingerwerk hoorden we vooral in het laatste deel. They went out with a bang.

Voor een korte pauze dan toch.

Na de pauze kwam het hoogtepunt. Het ‘bladdraaimeisje’ van de pianist had me in de pauze al toegefluisterd dat dit het stuk was waar ze het meeste voor vreesde. Lange, moeilijke trekken en onregelmatige ritmes maakten het een hele klus om samen te blijven, maar het Wanderer Trio slaagde er moeiteloos in om dit enige Pianotrio van Ravel tot een goed einde te brengen. De zeer herkenbare, dromerige stijl lokte het publiek meteen mee – een aandachtige luisteraar hoorde mischien zelfs was doorklinken van Ma Mère L’Oye. Het derde deel, een zeer trage passacaglia, verbaasde in intimiteit en een zeer cantabile cellopartij, maar eindigen deden ze in een woeste en ontembare finale die de avond samenvatte; pianotrio’s met finesse, charme, passie, hartstocht. Het kan allemaal.

Maar mensen, het is niet omdat u niet mag klappen tussen de delen, dat u als blijk van appreciatie de longen uit het lijf moet hoesten. 😉

Volgende Novecentoconcerten zijn nog op 14, 22 en 29 oktober. Tickets kan je bestellen via DEZE LINK. Studenten met de Cultuurkaart van de KU Leuven krijgen 50% korting op losse kaarten en nog een extra korting bij aankoop van het studentenabonnement.

Tips voor de klassiekminnende student – 7 tot 13 oktober

Derde week van het academiejaar en je ziet het al niet meer zitten? Geen probleem! Deze tips voor enkele culturele hoogstandjes helpen je er waarschijnlijk terug bovenop.

Maandag 7 oktober is er opnieuw een concert van het Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant. Deze keer wordt het Wanderer Trio op het podium gefloten. Dit Franse ensemble brengt een dromerig programma met muziek van enkele impressionisten; het Trio sur des mélodies populaires irlandaises uit 1925 van Frank Martin, Maurice Ravels Pianotrio uit 1914 en Opus 120 van Gabriël Fauré, afgewerkt in 1923.
Praktische informatie
Maria Theresiacollege, Grote Aula, 20u30.
Inleiding op het programma om 19u45.
Studenten 13,50€ – Cultuurkaart 9€ (tickets via DEZE LINK)

Dinsdag 8 oktober kan je de Weense klassiek van Haydn en Mozart gaan ontdekken met historische instrumenten en musicologisch verantwoorde interpretaties door La Petite Bande o.l.v. Sigiswald Kuijken. Het Belgische orkest staat bekend om zijn grondig geresearchte barokuitvoeringen, maar durft ook andere muziekperiodes aan. Het volledige programma voor dinsdag is HIER te vinden.
Praktische informatie
Schouwburg Leuven, 20u00.
Inleiding op het programma om 19u15, door de dirigent zelf.
Studenten 15€ – Cultuurkaart 7,5€ (Last Minute Deals, vraag aan de 30CC-ticketbalie in bibliotheek Tweebronnen, of diezelfde avond aan de kassa)

Donderdag 10 oktober kunnen klassiekminnende atheïsten hun hartje ophalen in het Lemmensinstituut. Op het programma staat de Mis voor ongelovigen van Belgisch componist Jeroen D’hoe. Hij gebruikte de crisis van de katholieke Kerk als fundament om een werk te schrijven waarin hij ook volksmuziek en dans integreert. Een ensemble met sopraan, bas, doedelzak, accordeon, viool en gitaar begeleidt het publiek bij hun weg naar geloven of niet-geloven.
Praktische informatie
Lemmensinstituut, 20u00.
Studenten 8€ – Cultuurkaart 6€ (tickets bestellen kan HIER)

A classical concert a day, keeps the doctor away!

Passie, pizzicato en paarden in een piano // 23 september 2013

23 september – Hermes Ensemble olv Ed Spanjaard, met soliste Carmen Fernandez – Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant – Novecento

De opening van het academiejaar ging niet enkel gepaard met de stoet der togati, veel infosessies en een hoopje bedremmelde eerstejaars, ook het Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant zette haar Novecentoseizoen in. Het eerste van de zeven concerten was een zuiders getinte opeenvolging van passionele, weemoedige werken die de muziekgeschiedenis in Spanje mee vormgaven.

Het Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant selecteerde drie van de belangrijkste Spaanse componisten om een afgeladen volle Pieter de Someraula mee te verrassen. De eerste was Martin Matalon, die met Las Siete Vidas de un Gato muziek voorzag bij Un Chien Andalous, een zwart-wit film van Salvador Dalí. Duistere beelden – met opengesneden ogen, dode paarden in een piano en okselhaarmonden – werden op het publiek losgelaten. Ik kreeg er zelf kop nog staart aan, de muziek lag me gelukkig beter. Jazzinvloeden werden afgewisseld met een duidelijk Spaans karakter, hoewel Matalon bij de première veel kritiek kreeg omdat hij zijn roots verloochend zou hebben. Las Siete Vidas de un Gato was nochtans een coherent werk waarin instrumenten in bijzondere combinaties gebruikt werden om nieuwe klankkleuren te verkrijgen, en de virtuositeit van de muzikanten duidelijk werd. Zulke snelle en ingewikkelde ritmes zijn geen sinecure om volledig samen te krijgen.

Veel toegankelijker was El Jueves Santo a Medianoche van Joaquín Turina. Zes strijkers met een pianist als ruggengraat zorgden voor een weemoedige en sensuele klank, recht uit het Zuiden. Zowel de zachte genegenheid als de vurige passie van het Spaanse volk sijpelden door. Het daagde minder uit dan Matalons werk, maar het publiek was razend enthousiast. Bij mij vloog het meteen in mijn klassieke Spotifylijst.

Zoals we vaak ons sappig stuk vlees tot het laatste bewaren op ons bord, had Novecento ons het hoogtepunt bewaard tot op het einde van de avond. Het volledige ensemble betrad het podium, en cantaora Carmen Fernandez werd ten tonele geroepen. Manuel de Falla’s El Amor Brujo is een suite, zeg maar, uit twaalf delen, over een zigeunermeisje dat ’s nachts bezoekjes krijgt van de geest van haar jaloerse overleden ex-geliefde. Na veel mysterieuze rituelen slaagt ze erin hem af te schudden. Carmen Fernandez vertolkte deze rol zonder probleem. Haar bijzondere, traditioneel Spaanse manier van zingen heeft niet iedereen bekoord, maar zonder twijfel gefascineerd. Mijn buurman begon zonder gêne mee te neuriën, en ik dacht: “Dit zit goed!” De wanhoop drong vanaf haar eerste noot door, en ze kon zelf ook niet stilzitten in de instrumentale delen. Toen ze even later van haar stoel sprong en enkele flamencostapjes te berde bracht, klopte het plaatje helemaal.

Het Hermes Ensemble was een aangename verrassing. Ondanks de (slechts) vijftien leden, hadden ze bij momenten orkestallures. Of dat aan een indrukwekkend samenspel, een subtiele maar stevige leiding van Ed Spanjaard of uitstekende componisten lag, is me niet helemaal duidelijk. Een combinatie van de drie lijkt me goed mogelijk.

Een enthousiast applaus, enkele luide bravo’s en een bisnummer later bleek mijn buurman nog altijd te neuriën. Achteraf begon ik te denken dat het misschien een ademhalingsprobleem was…

Volgende Novecentoconcerten zijn nog op 1, 7, 9, 14, 22 en 29 oktober. Tickets kan je bestellen via DEZE LINK. Studenten met de Cultuurkaart van de KU Leuven krijgen 50% korting op losse kaarten en nog een extra korting bij aankoop van het studentenabonnement.

P.S. Als jij ook wil meewerken aan deze blog, vergeet niet dat je je kandidaat kan stellen tot 29 september! Meer info HIER.