Willow, Kort en krachtig! Net als deze recensie

Hoewel voor de meeste studenten de blok pas over een week begint, worden de studenten musicologie, zoals de traditie dat wil, nu al overstelpt met praktijkexamens. Neem daarbij nog een aantal deadlines en presentaties en jullie begrijpen ongetwijfeld waarom ik eerder beknopt ben gebleven in mijn beschrijving van het Slotuur KULtuur. Toch wou ik u, de trouwe lezer van deze blog, een impressie van het laatste uur KULtuur van het jaar niet besparen.

In een periode die gedomineerd wordt door sportmetaforen en playoffverwijzingen is het een binnenkopper om het concert van Willow in het Depot als een thuismatch te bestempelen. Maar als je als band zo kan profiteren van het thuispubliek, is die verwijzing volledig gerechtvaardigd.

Al vier jaar staat de publieksprijs van Humo’s Rock Rally te blinken in het repetitiekot van Willow. Sindsdien is het vijftal even onlosmakelijk met het Depot verbonden als Yevgueni en Discobar Galaxie. Geen wonder dus dat het studentenpubliek, ondanks de nakende dreiging van “de blok”, toch in groten getale was opgedaagd. Op M83-esque wijze betraden Pieter-Jan Van Den Troost en zijn kompanen het podium. De dreunende synthesizers en barokke gitaarriffs maakten meteen duidelijk dat Willow met hun nieuwe plaat Plastic Heaven radicaal de elektronische kaart getrokken heeft. Stop The Human League in een blender met de hakkelige beats van Flosstradamus en je krijgt pareltjes als Plastic Heaven, Remedy of Danger (dat in het Depot dan weer verrassend Stromaeaans klonk). Zoveel energie in de concertzaal! En de hyperkinetische studenten maar dansen! Het nieuwe werk werd afgewisseld met hits van hun debuut “We the Young”. Van het handengeklap bij Sweater tot het magistrale meezingmoment in Weeping Giants, Willow liet het publiek genieten. Technische mankementen konden het publiek niet deren en de straalbezopen hecklers brachten de band dan weer niet van de wijs. Was dit voetbal, de drie punten waren binnen.

Met pijn in het hart moet ik jullie meedelen dat het Club KULtuur jaar erop zit. Tijd om achter de boeken te kruipen, thesissen af te werken en (ongetwijfeld) stuk voor stuk geweldige examens af te leggen. Veel succes!

TIPS: Vier tips in een dun bezaaide cultuuragenda

Met april zijn we al aan de voorlaatste maand van het academiejaar aanbeland. De universitaire ensembles ronden hun werkingsjaar af, de studenten van het Lemmensinstituut oefenen liever voor hun eindexamen dan voor een volgend concert en, on top of that zorgt de paasvakantie ervoor dat er twee weken lang bedroevend weinig op de cultuuragenda staat. Gelukkig heeft wat intensief speurwerk toch nog vier uitstekende uitstappen opgeleverd, al zal je vaak op de organisatoren moeten vertrouwen, want de informatie was deze maand zeer beperkt.

Op woensdag 1, en vrijdag drie april brengt het Universitair Harmonieorkest Compose. Het jaarlijkse aulaconcert van het UHO zorgde dit jaar voor een enorme publiciteitsstunt  toen bekend raakte dat niemand minder dan Lucas van den Eynde voor de presentatie zou zorgen. Over de muziek zelf is het UHO nog raadselachtig. Noch op hun posters, noch op de website wordt met een woord gerept over het programma, en ook in het facebookevenement worden slechts twee werken kort aangekaart. Toch belooft het ongetwijfeld weer een schitterend concert te worden. Het concert van woensdag is al uitverkocht (geen aprilgrap jammer genoeg) maar voor het concert van vrijdag kan je nog kaarten bestellen via deze link. Tickets kosten vijf euro voor studenten met een cultuurkaart.

Tussen de twee concerten van het UHO door is het de beurt aan de studenten van het Lemmensinstituut. Zij brengen op donderdag twee april Elektro. Hoewel er over het exacte programma nog niets gezegd is, omschrijft Uit In Vlaanderen het concert als: “Virtuoze muziek voor akoestische instrumenten en elektronica”. Bijgestaan door ingenieurs van het centre Henri Pousseur, één van dé gezaghebbende instanties voor elektronische kunstmuziek, belooft het concert zeer interessant te worden. Laat je verrassen door de 20ste– en 21ste eeuwse elektronische kunstmuziek. Tickets kosten amper zes euro voor studenten met een cultuurkaart.

Na twee weken rust of, voor de arme masterstudenten, twee weken intensief thesissen, staat van 23 tot 25 april ESOF op het programma. Het European Student Orchestra Festival strijkt dan neer in Leuven. Zeven studentenorkesten uit zes Europese landen zullen gedurende drie dagen het beste van zichzelf geven in Aula Pieter de Somer. Ons eigenste USO mag op donderdag de spits afbijten en in de daaropvolgende dagen zullen de buitenlandse orkesten hen aflossen. Mocht je nog niet overtuigd zijn, weet dan dit. Alle concerten zijn volledig gratis en reservatie is niet nodig, al wat je moet doen is op tijd naar de aula afzakken.

Heb je toch nog wat geld op overschot, dan kan je het gebruiken om een ander internationaal gezelschap te aanschouwen. De Metropolitan Opera van New York mag dan niet fysiek aanwezig zijn in Leuven, maar dankzij Kinepolis kan je het beroemdste Amerikaanse operagezelschap wel live! aan het werk zien. Ze brengen op zaterdag 25 april Cavalleria Rusticana en Pagliacci door respectievelijk Pietro Mascagni en Ruggero Leoncavallo. Tickets kosten weliswaar 22.50 euro maar dat is nog altijd geen geld om The Met live te aanschouwen.

Osby & Postma VS Plaistow, K.O. in ronde 2 // 19 maart 2015

Het Leuvense cultuurlandschap lag de voorbije week dik bezaaid met geweldige activiteiten. Enerzijds was er natuurlijk het concert van Jodie Devos op woensdag maar daarnaast ging ook de derde editie van Leuven Jazz door. Op deze derde editie had de organisatie gezorgd voor een multimediaal festival dat niet alleen concerten, maar ook films, platenbeurzen, en zelfs een Jazzkroegentocht omvatte. Maar het draait natuurlijk in de eerste plaats om de muziek. Naast Jef Neve, Aaron Parks en Dorian Concept stonden op donderdag eerst Tineke Postma en Greg Osby, en daarna hun Zwitserse collega’s van Plaistow op het podium van de 30cc/Schouwburg. Beide bands wisten het publiek enorm te verrassen, jammer genoeg was dat niet bij allebei in positieve zin op te vatten.

tinekepostmagregosbybis2Het was aan Postma en Osby om de spits af te bijten. De jonge Nederlandse en de Amerikaanse jazzveteraan kwamen op Leuven Jazz hun laatste CD-project Sonic Halo voorstellen. Een album bestaande uit alleen maar eigen composities van Postma enerzijds en Osby anderzijds, en het verschil hoorde je. Tijdens het concert ging de energieke stijl van Osby gestoeld op de Amerikaanse free jazz, maar met duidelijk bop-invloeden in contrast met de lyrische, Europese stijl van Postma. Beide musici namen het voortouw in hun eigen composities maar werden daarbij steeds ondersteund door hun wederhelft en, ik zou ze bijna vergeten, het geweldige ensemble. Greg Osby en Tineke Postma waren dan wel als blikvangers naar voren geschoven, maar het overige trio moest allesbehalve onderdoen voor de twee saxofonisten. Adam Aruda imponeerde met de meest virtuoze jazzritmes aan de drums, Christian Li overdonderde mij met zijn improvisaties aan de piano, en de amper achttienjarige! Daryl Johns die het beste van zichzelf gaf op contrabas. Zei ik al dat hij maar ACHTTIEN is! Het ensemble verraste keer op keer met verfrissende composities en Osby’s energetische stijl maakte het vaak wel zeer moeilijk om in de, nochtans geweldig aangename, rode schouwburgzetels te blijven zitten. Na iets meer dan een uur muziek zat het concert er, veel te snel, op. Deze jazzleek hadden ze alvast overtuigd. Het was hoopvol uitkijken naar Plaistow.

Plaistow_Crew_phot_1612628gPlaistow slaagde erin om in vijf minuten alle vooroordelen over jazz onderuit te halen. Wie jazz denkt, denkt aan rokerige bruine kroegen waar een ensemble de ziel uit hun lijf staan te spelen. Bij jazz denk je niet aan drie überblanke Zwitsers die zich baseren op de minimalistische muziek van Steve Reich en Philip Glass. Dit kon interessant worden. Helaas lag de nadruk te veel op het kunnen, en niet op het daadwerkelijk realiseren van iets interessant. Het trio paste de elementen uit de muziek van hun minimalistische voorbeelden met wetenschappelijke precisie toe. Hun set klonk dan ook eenvoudig, repetitief, luid en vooral emotieloos. Tot zover (op zich) geen probleem want zo hoort minimalistische muziek nu eenmaal te klinken. Jammer genoeg dreven de Zwitsers die chirurgische precisie iets te ver door (clichébevestigend ik weet het) en vergaten ze daarbij hun eigen inbreng in de muziek. Daarenboven ontbrak het in Plaistows muziek aan enige vorm van ontwikkeling, iets waar hun grote voorbeelden juist zo goed in waren. Al snel werd de muziek zo voorspelbaar dat het grootste amusement gehaald werd uit het raden (al was er weinig raden aan) wanneer drummer Cyril Bondi zou invallen. De rest van het publiek moest duidelijk ook weinig weten van Plaistows post-jazz muziek. Na een tiental minuten begonnen her en der aanwezigen de zaal te verlaten en ongeveer halverwege het concert hielde de eerste drie rijen het ook voor bekeken. Plaistow eindigde met een halflege zaal en een beleefdheidsapplaus. Osby & Postma VS Plaistow, 1 – 0.

Jodie Devos, goed gearrangeerd// 18 maart 2015

Wie bij de naam Devos eerst Lemmens denkt en al wegdroomt van de eerste barbecues van het jaar is op deze blog waarschijnlijk niet aan het juiste adres. Bij Devos denk je aan Jodie Devos, de Belgische sopraan en laureate  van de Koningin Elisabethwedstrijd voor zang uit 2014. Zij gaf op het jongeren-laureatenconcert van de Leuvense Elisabethiade het beste van zichzelf, geruggesteund door studenten van het conservatorium van Bergen (Arts2).

Samen met het ensemble werkte Devos een enorm gevarieerd programma af, bestaande uit niet minder dan tien arrangementen door Jean-Philippe Collard-Neven. Of toch niet helemaal, voor het openingswerk van de avond, Johnny & Calypso, twee liederen uit de Cabaret Songs van Benjamin Britten werd de sopraan enkel bijgestaan door Collard-Neven aan de piano. Het luchtige werk was een aangename opener en Devos excelleerde door haar inlevingsvermogen, maar het was toch nog even wachten tot de zangeres al haar troeven kon uitspelen. Gelukkig moesten we daar als publiek niet te lang op wachten. Na het matige Gretchen am Spinnrade zorgde Devos’ uitvoering van Oú va la jeune hindoue uit Léo Delibes’ opera Lakmé voor een eerste hoogtepunt van de avond. Het broze klokkenspel en de daarop volgende Oosterse melodieën pasten perfect bij het timbre van Devos’ stem. Het zorgde voor het onbetwistbare hoogtepunt van de avond.

De twee daarop volgende werken, delen uit vroeg romantische opera’s van Vincenzo Bellini en Gaetano Donizetti, waren beiden minder uitgesproken, en ik was meer aan het nagenieten van de schitterende Délibes. Zeker O quante volte had vaak een te terughoudend karakter waardoor zowel het ensemble als Jodie Devos niet echt de kans kregen om te schitteren. Ondanks een gelijkaardige terughoudendheid in Il dolce suono uit Gaetano Donizetti’s opera Lucia di Lammermoor bleek dit nu geen probleem te zijn. Door de intrinsieke traagheid van het werk leek het amper drie minuten durende Il dolce suono eindeloos, maar het publiek hing aan Devos’ lippen.

Tijdens Blanche, een eigen compositie van pianist Collard-Neven, kreeg de zangeres een welverdiende pauze. Tijd voor de studenten om hun kunsten te etaleren dus. In het zeer programmatische werk, dat bijna neigde naar filmmuziek, gaven de tien musici het beste van zichzelf. Blanche was nu niet meteen een meesterwerk, maar dat maakte het niet minder aangenaam. De lijn van de luchtigere werken werd aan het einde van het concert nog verder doorgezet wanneer afgesloten werd met twee arrangementen van werken van jazzlegende Nina Simone. Celliste Helena Svigelj had er duidelijk zin in, en haar enthousiasme werkte enorm aanstekelijk. De aanwezigen, mezelf inclusief, genoten zienderogen van dit streepje “lichte muziek”. Vooral Feeling Good was door Collard-Neven uniek getoonzet. Door de vele modernistische speeltechnieken kreeg het werk bij momenten een bijna avantgardistisch sfeertje, tot Jodie Devos haar majestueuze stem nog een laatste keer mocht laten weerklinken. De variatie tussen serieuze, lyrische aria’s en het lichtere repertoire zorgden voor een aangenaam en goed gebalanceerd programma. Jodie Devos, die als rode draad van het concert fungeerde, maakte er een geweldige uitvoering van. Niets dan lof over dit geweldige concert.

TIPS: Vijf tips om het gure lenteweer te overleven

Iedereen is vertrouwd met de “maartse buien”. Het is nog te koud om al in het stadspark rond te hangen, je kan jezelf wel voor de kop slaan dat je nog altijd geen paraplu gekocht hebt en ’s ochtends weet je nooit of je dikke, dan wel een dunne trui moet aandoen. Gelukkig biedt het Leuvens cultuurlandschap een geweldig alternatief. Dankzij een goedgevulde cultuuragenda zit je namelijk gezellig binnen en kom je zo weinig mogelijk in aanraking met deze afgrijselijke meteorologische fenomenen.

Op elf maart staat het jaarlijkse Musicologicaconcert op het programma. Om alle criticasters voor te zijn, neen ik ben niet moreel verplicht om dit concert in mijn tips op te nemen. Met hun concert bewijzen de studenten musicologie namelijk al vijftien jaar dat ze muziek niet alleen theoretisch kunnen benaderen, ze zijn ook stuk voor stuk zeer begaafde uitvoerders. De studenten brengen dit jaar een zeer gevarieerd programma met een uitvoering van Knee 1 uit Philip Glass’ minimalistische opera Einstein on the Beach door het musicologicakoor als een van mijn persoonlijke favorieten. Tickets kunnen gereserveerd worden via deze link en kosten vijf euro voor studenten met een cultuurkaart.

Woensdag achttien maart zakt de beroemde Belgische sopraan Jodie Devos af naar de aula Maria-Theresia voor het Jongeren-Laureatenconcert van de Leuvense Elisabethiade. Devos werd vorig jaar tweede laureate op de Koningin Elisabethwedstrijd voor zang. In Leuven zal ze verschillende arrangementen ten gehore brengen begeleid door studenten van het conservatorium van Bergen. Tickets kunnen gereserveerd worden via deze link en zijn gratis voor personen jonger dan 26 jaar, anders kosten ze tien euro.

Van 18 tot 22 maart leeft Leuven weer op een jazzy beat, of dat is toch wat de organisatoren van Leuven Jazz ons zeggen. Voor de derde keer palmt het Leuvense Jazzfestival de binnenstad in met concerten, expo’s, films en nog veel meer interessante “side projects” op diverse locaties in Leuven. Naast de vele headliners, met onder andere Jef Neve, Aaron Parks Quartet en Greg Osby & Tineke Postma zal er dus nog voldoende te beleven zijn voor de Leuvense Jazzliefhebber. Een groot deel van de concerten is gratis en voor een overzicht van de betalende concerten neem je best een kijkje op leuvenjazz.be

Ook de universitaire ensembles geven in het tweede semester weer het beste van zichzelf. Het USO mag daarbij de spits afbijten. Op donderdag 26 maart brengen zij in hun jaarlijkse lenteconcerten twee werken van Frans componist Paul Dukas evenals Strauss Vier letzte Lieder en Rimsky-Korsakovs Sjeherazade. Het concert gaat door in de aula Pieter de Somer. Om tickets te bestellen hou je best de website van het USO in de gaten.

Tot slot komt op 31 maart gerenommeerd componist Wim Mertens naar Leuven. Mertens, die bij leken vooral bekend is als “die van de Proximusreclame”  zal er in het kader van het “Memory Lane” project van STUK enkele van zijn werken uitvoeren. Hoewel er over het programma nog weinig geweten is, zal dit concert met een van de populairste Belgische componisten zeker en vast de moeite waard zijn. Tickets kosten achttien euro in voorverkoop en kunnen besteld worden op de site van STUK.

Met deze tips is je agenda in maart weer doorspekt met geweldige concerten en kom je het gure maartweer zonder twijfel door.

Man spricht heut nur noch von Clivia // 13 december 2014

Nu de temperaturen al eens onder nul durven zakken en de eerste sneeuw in de Hoge Venen een feit is probeert men op alle mogelijke manieren warm te blijven. Ondanks de aanlokkelijke bekers glühwein op de Leuvense kerstmarkt besloot ik de warmte te gaan opzoeken in de 30CC/Schouwburg tijdens de operette Clivia.

Door andere verplichtingen was ik genoodzaakt om de namiddagvoorstelling te bezoeken. Mijn eerdere ervaring met voorstellingen in de namiddag heeft me geleerd dat de acteurs dan meestal voor een handvol mensen spelen en ik was dus voorbereid op een quasi lege zaal. Mijn verbazing was echter groot toen ik een stampvolle Leuvense schouwburg binnenwandelde. Met twee cactussen aan elke kant van het podium werd de setting al duidelijk nog voor het doek openging en eens dat gebeurde waanden de aanwezigen zich onmiddellijk in de (fictieve) Zuid-Amerikaanse staat Boliguay, waar Dostals werk zich afspeelt. Een pluim voor de artistieke leiding van Axel Everaert. Ik had duidelijk de juiste keuze gemaakt om warm te blijven.

Zoals het een operette betaamt begon ze met een overweldigende ensemblezang. Hier werd al meteen duidelijk dat de Zuid-Amerikaanse setting niet tot enkel het decor beperkt zou blijven. In Dostals muziek zorgden castagnetten voor een typische zuiderse toets en de veel gebruikte tangoritmes maakten het enorm moeilijk om tijdens de operette de benen stil te houden. In deze eerste scene werd meteen de draak gestoken met de Hollywoodcultuur van de jaren ’30. Na het ensemble stelden componist Dostal en Librettist Amberg ons de verschillende personages voor. De bezitterige magnaat Potterton, de eenzame gaucho Juan en uiteraard steractrice Clivia Gray. Stuk voor stuk waren ze grappiger dan hun tegenhangers op het witte doek in Kinepolis enkele honderden meters verderop.

Dankzij hun degelijke acteerprestaties en geweldige gezangen wist het Brussels operette theater mij in de eerste akte enorm te overtuigen. De acteurs gaven met glans karakter aan hun personages zonder daarbij over the top te gaan acteren. Zeker Emils Kivlenieks wist mij in zijn rol als Lelio Down enorm te entertainen en ook Niels Badenhop werkte zich als Kasulke moeiteloos op tot publiekslieveling. Tijdens de pauze keek ik dan ook vol verwachting uit naar de volgende twee aktes.

Na de pauze was de sfeer van de operette drastisch omgeslagen. De filmcrew, die ondertussen Boliguay binnen geraakt was, begaf zich onder de BCBG van de Bolugayse bevolking. De muziek werd serieuzer en bereikte een hoogtepunt tijdens de aria van Clivia. An de Ridder vertolkte het beklijvende Ich bin Verliebt meesterlijk en zorgde mede dankzij deze aria voor een enorm emotionele derde akt. De amoureuze verhouding tussen de steractrice en de Boliguayse president kreeg zo dat extra tikkeltje geloofwaardigheid. Toch draaiden de laatste twee aktes niet enkel om de liefdesperikelen van de hoofpersonages. Op een meesterlijke wijze heeft Dostal de emotionele stukken afgewisseld met meer humoristische gezangen zoals Schon die alten Chinesen. De acteurs slaagden er keer op keer in om ondanks de emotionele geladenheid van de tweede en de derde akte, toch het humoristische aspect niet uit het oog te verliezen.

Uiteraard waren er ook enkele puntjes van kritiek. Zo overstemde het orkest sommige zangers en stond er een stevige portie haar op het Duits van sommige van de acteurs. Deze minpunten wegen echter niet op tegen alle vooraf aangehaalde positieve punten. Het Brussels operettetheater zorgde voor een zeer aangename uitvoering. Ze verdienen dan ook zonder twijfel deze “Fabelhaften Reportage”.

TIPS: Zeven concerten aan het eind van 2014

Nu de examens voor de deur staan en de belangrijke deadlines plots wel heel dichtbij komen, is het stilaan tijd om afscheid te nemen van de buitenwereld en ons op te sluiten achter bureaus en in bibliotheken. Voor de blok binnenkort in al haar hevigheid losbarst, zijn er echter nog drie weken waarin er nog enorm veel op poten staat in de Leuvense cultuurhuizen. Vergeet dus nog even die gevreesde weken na de kerstperiode en zorg dat je voor de volgende concerten tijd vindt in je planning.

UHO, Arenbergorkest en LUK

Het LUK gaf eerder dit jaar al het beste van zichzelf op Thousand Voices for Piece en het daarop voorafgaande dubbelconcert met het SKA. Op dinsdag 16 december kan je het Leuvens Universitair Koor opnieuw aan het werk zien op hun Kerstconcert A Boy was Born, waar ze werken zullen brengen van onder andere Mendelssohn en Poulenc. Afspraak om 20.30 in de Sint-Jan-de-Doperkerk. Tickets voor studenten met een cultuurkaart kosten in voorverkoop slechts vier euro.

Ook het Arenbergorkest organiseert in december hun Kerstconcert. In A Midwinter’s Nightmare zal het orkest enerzijds klassieke pareltjes zoals Danse Macabre, het bekende werk van Saint-Saëns, maar ook filmmuziek uit bijvoorbeeld Snow White and The Huntsman of Tim Burtons The Nightmare Before Christmas brengen. Je krijgt twee kansen om het concert mee te pikken, namelijk op zeven en negen december. Ook deze tickets zijn voor studenten met een cultuurkaart vier euro.

Net als voor het LUK is de Sint-Jan-de-Doperkerk ook voor het UHO de locatie van hun najaarsconcert. Op vier december vindt het benefietconcert StapsgeWIJS, ten voordele van het Vertrouwenscentrum Kindermishandeling Vlaams-Brabant plaats. Tickets zijn te verkrijgen via kaarten@uho.be en voor studenten kost een kaartje vijf euro.

Liebrecht Vanbeckevoort

In oktober eerde Boris Giltburg, winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd voor piano, Leuven al met een bezoek. In december is het de beurt aan een finalist van eigen bodem. Op twee december komt Liebrecht Vanbeckevoort samen met het orkest Casco ‘Phil’ naar onze studentenstad om er twee werken van Ludwig van Beethoven uit te voeren. In het kader van Vanbeckevoorts project om alle pianoconcerti van Beethoven uit te voeren, zal in de eerste plaats het vijfde pianoconcerto ten gehore gebracht worden. Daarna brengt Casco ‘Phil’ de derde symfonie, beter bekend als de Eroicasymfonie. Dankzij de last minute deals van 30cc kunnen studenten met een cultuurkaart voor acht euro van dit concert komen genieten.

Clivia

Nico Dostal mag misschien niet meteen een tot de verbeelding sprekende componist zijn, maar met zijn operette Clivia gaf Dostal wel zijn eigen kritische kijk op het pompeuze karakter van de toenmalige Hollywoodcultuur. Typisch voor deze operette zijn de karikaturale personages en de vaak zeer cabareteske muziek. Deze humoristische elementen weet Dostal op een sublieme manier te verweven met dramatische koorwerken en de relatief serieuze thematiek. Het Brussels Operette Theater komt op zaterdag dertien december naar de schouwburg in Leuven, waar Ann De Ridder de rol van Clivia op zich zal nemen. Tickets kosten minstens veertien en maximum twintig euro maar ook hier kan je als cultuurkaarthouder gebruik maken van de last minute deals.

Vlaams Radio Koor

Mocht je na het LUK-concert nog steeds niet genoeg gekregen hebben van vocale muziek, dan komt ook het Vlaams Radio Koor op 21 december naar Leuven. Net als het LUK hebben ook zij met Dreaming of a White Christmas een Kerstprogramma opgesteld. Daarin zullen ze enerzijds enkele van de Vespers van Sergei Rachmaninov uitvoeren maar daarnaast ook verschillende Amerikaanse traditionele kerstliederen. Denk Bing Crosby en Frank Sinatra maar dan in een volledige koorzetting. Zo vlak voor de kerstdagen hoeft het niet altijd even zwaarwichtig te zijn. Het Vlaams Radio Koor brengt dit programma in Abdij Vlierbeek en kost voor studenten (-26) twaalf euro.

Na deze zeven concerten zitten mijn aanraders voor 2014 erop. Treur echter niet, in januari zullen opnieuw de beste uitvoeringen voor jullie samengebracht worden. Loop dus nu al naar de Acco en zorg dat je tegen dan een nieuwe agenda aangeschaft hebt.