The Northman: op het randje van episch

De nieuwe van Robert Eggers (The Witch en The Lighthouse) is in het land! The Northman vertelt ons het verhaal van Amleth (Alexander Skarsgård), de zoon van een Vikingskoning, die volledig gegrepen wordt door zijn verleden, familie, wraak en het lot.

De Noorse mythe van Amleth die later de inspiratiebron werd voor Shakepeares Hamlet is er eentje van potentieel episch niveau. Als kijker word je getrakteerd op verschillende gevecht scènes die op sommige momenten een beetje teveel gechoreografeerd lijken. De brutaliteit die de gevechten zouden moeten uitstralen lijken meer op een dans dan op een bloeddorstig gevecht. Eggers maakt dit goed door zijn uitstekende cinematografie. De visuals van de verschillende mythische goden en waarzeggers zijn kwaliteit van de bovenste plank. De wide-shots en het gebruik van natuurlijk licht maakt de film een waarlijk plezier voor het oog. The Northman is op veel vlakken niet zo bizar als Eggers vorige films, waardoor zijn stempel op het werk wat vervaagt.

© Focus Features

De mengeling tussen fantasie en realiteit is waarschijnlijk het interessantste deel van deze film. Het plot zelf is door het herkenbare verhaal redelijk voorspelbaar, ook al is er een interessante twist naar het einde toe. Voorspelbaarheid is geen probleem wanneer een film andere facetten kan uitwerken. Daarom is het spijtig dat de dialogen niet altijd even doordacht waren, waardoor het zijn zwaartepunt verloor. Alhoewel de performances degelijk waren – dan kijk ik vooral naar Anya Taylor-Joy (Olga) en de altijd spectaculaire Nicole Kidman (Queen Gudrún) – voelde de liefdesrelatie tussen Amleth en Olga niet altijd zo passioneel en integer aan.

In een interview met Vanity Fair vertelde Eggers dat ze met The Northman historisch zo dicht mogelijk probeerde te blijven bij het uiterlijk van de bevolkingsgroepen die ze portretteerde. Van de juwelen tot de van stof voor de tunica’s, was alles tot in de puntjes uitgewerkt. Hiervoor hebben ze samengewerkt met archeologen en historici om het gehele plaatje zo accuraat mogelijk te maken. Dit geeft een interessante inkijk tot de wereld van toen. Het bewijst ook dat de film een goed verzorgd passieproject is van Eggers en zijn team.

The Northman had alle ingrediënten om waarlijk episch te zijn. Omdat het zichzelf zo serieus heeft willen nemen, heeft het zichzelf niet op dat niveau kunnen tillen. Dit betekent niet dat The Northman niet spectaculair was op zijn eigen manier. De film is een avontuur van begin tot einde. Het neemt je mee naar plaatsen die je nooit eerder hebt gezien en ontrafelt geheimen die je dacht nooit te weten te komen.

The Northman is nog steeds is nog te zien bij Cinema ZED Vesalius. Studenten met een KU Leuven cultuurkaart krijgen korting.

Nowhere: zwijgen is goud (?)

Spreken is zilver, zwijgen is goud (?). Een genuanceerd antwoord op deze vraag krijgen we van de nieuwe film van regisseur Peter Monsaert. Na Offline (2012) en Le ciel flamand (2016) neemt Monsaert ons in zijn derde langspeelfilm mee naar de realistische wereld van verlies, trauma, vriendschap en vergiffenis.

De film vertelt het verhaal van André (Koen De Bouw). Een zwijgzame, hardwerkende Vlaming die door een duidelijk onderliggend trauma zijn leven voor onbepaalde tijd op pauze heeft gezet. Op een nacht betrapt André de jonge knaap Thierry (Noa Tambwe Kabati), die inbreekt in de bar die hij aan het renoveren is. Thierry is ook op zijn eigen manier zijn weg kwijt. Al snel blijkt dat hij al voor onbepaalde tijd dakloos is en dat hij in zijn jongere jaren van pleeggezin naar pleeggezin werd gestuurd.

Na de nachtelijke strubbeling in de bar beslist André om Thierry onder zijn vleugels te nemen. André geeft Thierry de kans om een paar klusjes te doen bij hem. Thierry, die in zijn eigen destructieve patronen verweven zit, laat deze kans aan zich voorbijgaan. Geduldig als hij is, blijft André in hem geloven. Waarom exact André zo een drang heeft Thierry te beschermen en onder zijn hoede te nemen, ontdekken we nooit écht. De band die groeit tussen Thierry en André is niet enkel de uitkomst van Andrés trauma of Thierry’s zoektocht naar een thuis – maar eerder een organische connectie die ontstaat tussen twee mensen die doorheen hun onenigheden ontdekken dat ze toch niet zo verschillen van elkaar.

© Lumière

Daar waar de film in het begin de stilte van de zwijgzame André benadrukt (want soms is spreken zilver en zwijgen goud), zien we naar de climax toe dat woorden af en toe toch méér kunnen troosten dan een betekenisvolle stilte. Wanneer André en Thierry op zoek gaan naar Thierry’s biologische familie switcht de film van een sombere en constant zinderende film naar een roadtripfilm vol met sentiment. Als publiek kan deze onverwachte switch de film maken of breken.

Cinematografisch gezien was de film solide. Het wankele cameragebruik werd duidelijk niet zonder reden gehanteerd. De ‘shaky cam’ is een vaak gebruikte techniek bij filmmakers om de psychologische staat van de persoon in kwestie te representeren. Dit kan volgens mij af en toe zeer goed werken – al is het, zoals in Nowhere, soms teveel van het goede.

Koen De Bouw zet als ex-truckchauffeur André één van zijn meest integere rollen neer, waarmee hij een welverdiend applaus verdiende tijdens de avant-première.  Ook Noa Tambwe Kabati was perfect gecast voor deze film. Hopelijk zien we binnenkort meer van hem.

Nowhere is nog steeds is nog te zien bij Cinema ZED Vesalius. Studenten met een KU Leuven cultuurkaart krijgen korting.

Belfast: thuis is waar harten (samen) kloppen

In deze semi-autobiografische film exploreert regisseur Kenneth Branagh zijn jeugd in Noord-Ierland. Tijdens de jaren 60 – de tijd waar het conflict tussen de katholieken en prostestanten op zijn hoogte kwam – groeide Branagh op in een protestante familie. Via het hoofdpersonage Buddy (de nieuwkomer Jude Hill), vertelt hij zijn eigen verhaal en hoe hij de Troubles door zijn negenjarige ogen meemaakte.

Buddy is negen jaar wanneer er rellen uitbreken in zijn doorgaans zeer vredevolle en vriendschappelijke volkswijk. In zijn klein maar fijn huisje in hartje Belfast woont Buddy samen met zijn oudere broer Will (Lewis McAskie), zijn Pa (Jamie Dornan), zijn fantastische Ma (Caitriona Balfe) samen onder één dak met zijn grootouders. Zijn grootmoeder (de magnifieke Judi Dench) en grootvader (de innemende Ciarán Hinds) zijn zoals meubelstukken verankert in Buddy’s leven. Als naïef negenjarig jongetje kan Buddy altijd terecht bij zijn grootvader met de grote vragen des levens. Op die vragen krijgt hij dan ook vaak een humoristisch maar ook een met waarheid gevuld antwoord. Buddy’s grootouders zijn ongetwijfeld de warme kern van het gehele verhaal. Deze onmiskenbare warmte is ook de reden waarom Buddy zo’n afwijzende reactie heeft wanneer hij te horen krijgt dat zijn familie wel eens zou moeten verhuizen door het voortgaande conflict.

Met de voortdurende strijd tussen de protestanten en katholieken die steeds (enkel) op de achtergrond speelt, is het mogelijk om te focussen op het zoete en comfortabele gevoel van familiale en vriendschappelijke gehechtheid die de film probeert op te roepen. Belfast is een onmiskenbare ode aan Branagh’s eigen thuishaven en minder een historisch drama gecentreerd rond The Troubles.

© Focus Features

Hartverwarmend als Belfast is, stel ik me vragen bij de artistieke keuze om de film in zwart-wit uit te brengen. Misschien heeft dit te maken met het tijdsbestek, maar het zou een meerwaarde geweest zijn Belfast in zijn volle glorie te zien in geuren én (vooral) kleuren. De wide shots van de omgeving in zwart-wit namen weg van de schoonheid van het landschap, een schoonheid die ik graag had gezien om nog beter te begrijpen waarom de personages zoveel van hun thuis houden. Met 98 minuten houdt Belfast je aandacht erbij – een langere run-time zou nadelig geweest zijn voor het afronden van het (magere) plot. Belfast wordt niet zozeer gedreven door het plot, maar eerder door de warme kern van het thuis-zijn. Door het feit dat een échte thuis een plaats is waar je oma en opa je omarmen wanneer je het moeilijk hebt, waar je kattenkwaad kan uitspoken, waar iedereen je op straat warm groet en waar essentieel harten samen kloppen.

Belfast is nog steeds is nog te zien bij Cinema ZED Vesalius. Studenten met een KU Leuven cultuurkaart krijgen korting.

Nightmare Alley: een duistere afdaling tot de waanzin

Nightmare Alley vertelt het verhaal van Stanton ‘Stan’ Carlisle (Bradley Cooper), een mysterieuze en charmante (althans in het begin) kermismedewerker met een talent voor misleiding. Wat begint als een ambitieuze onderneming als zelf uitgeroepen mentalist, eindigt in een gevaar en fataal spel waarbij Stan zichzelf onvermijdelijk in de voeten schiet.

Nightmary Alley is de eerste film van regisseur Guillermo Del Toro na zijn fantastische ‘Shape of Water’, die in 2017 de Oscar voor beste film, beste originele muziek én best regisseur won. Maar slaagt Del Toro erin deze soort excellentie op te volgen met Nightmare Alley? Del Toro is de meester van de exploratie van de donkere hoeken van de ziel, de lugubere, angstaanjagende monsters die we vrezen in de nacht. Met Nightmare Alley verplaatst Del Toro de focus op het fysiek angstaanjagende naar het mentale – deze keer niet om ons erin te luizen met spoken, demonen of paranormale entiteiten. Del Toro wil de onheilspellende aard van het misleiden op de voorgrond zetten in dit moreel waarschuwend verhaal.

Nightmare Alley is veeleer een karakterstudie dan een door-en-door horrorverhaal. Bradley Cooper geeft ons een fantastische performance van Stan, die in het begin een mysterieuze maar ook charmante gloed uitstraalt. Een onschuldige jongeman met een iets minder onschuldig verleden die op zoek is naar een beter leven. Al snel blijkt dat Stan, wanneer hij de kans krijgt, geen enkel moment twijfelt om mensen te manipuleren en gebruiken voor zijn eigen doeleinden. Wanneer hij de kans krijgt om zijn oplichtingsspel nog meer uit te breiden, aarzelt hij geen moment om in de boot te stappen met de enigmatische psychologe Lilith Ritter (de fabuleuze Cate Blanchett).

Nightmare Alley heeft een sterk plot, dat natuurlijk ontleend is aan het originele verhaal van William Lindsay Gresham uit 1946 en de eerste verfilming in 1947 door regisseur Edmund Goulding. Del Toro’s versie is op cinematografisch vlak écht vakwerk. Van kostuumdesign tot het algemene productiedesign is Nightmare Alley werk van de bovenste plank. De film heeft het eerder moeilijk met pacing – zowel het eerste deel als het laatste deel zijn voortdurend interessant en springen in het oog. In het midden heeft de film het moeilijker om de aandacht van het publiek erbij te houden. Nightmare Alley zou misschien gebaat zijn met een kortere speelduur, maar dat zou een uitdaging vormen voor de nodige karakterontwikkeling van de ijzersterke personages vertrolkt door o.a. Bradley Cooper, Cate Blanchett en Rooney Mara. Als er één film is dit jaar die je moet gaan kijken – enkel en alleen voor het einde – is het deze wel. Je zal met een bevredigende grijns naar de aftiteling staren.

Nightmare Alley is nog steeds is nog te zien bij Cinema ZED Vesalius. Studenten met een KU Leuven cultuurkaart krijgen korting.

The Worst Person in The World: realistische millennium romance

Spoiler-vrije review

Het is de niet de romantische komedie die je verwacht, maar wel degene die je verdient. The Worst Person in The World is de perfecte combinatie van de heerlijke zoete romantiek zoals we die kennen uit de traditionele romcom en een vleugje realistische tegenwoordigheid. Regisseur Joachim Trier slaat de handen in elkaar met scenarioschrijver Eskil Vogt om een verrassende blik te leveren op het coming-of-age genre.

Renate Reinsve vertolkt de rol van het hoofdpersonage Julie. Julie is een jonge vrouw in haar late twintiger jaren. Als jongvolwassene heeft Julie al heel wat verschillende carrière paden uitgeprobeerd. We zien haar in het begin van de film genieten van haar keuzemogelijkheden en de vrijheid die daarbij komt kijken. Haar besluiteloosheid is zowel charmant als af en toe vervelend maar tegelijkertijd ook pijnlijk herkenbaar. Wanneer Julie striptekenaar Aksel (Anders Danielsen Lie) ontmoet, zijn er onvermijdelijk een aantal beslissingen die ze moet maken. Ze moet zichzelf de vraag stellen of ze überhaupt wel wil settelen met een man die iets ouder is en misschien wel andere dingen wilt in het leven. Doorheen de film wordt het duidelijk dat Julie het moeilijk heeft met het vastklemmen aan een bepaalde levensuitkomst. De vrijheid om bepaalde keuzes te maken kan soms meer een vloek zijn dan een zegen.  

The Worst Person in the World | Cinema ZED

De constante dynamiek tussen besluiteloosheid en vrijheid is een rode draad doorheen de film. Julie is een sympathiek karakter die tegelijkertijd niet altijd de meest sympathieke beslissingen neemt en soms relaties aangaat die niet zo gepast zijn tegenover haar geliefden. Desalniettemin is haar zoektocht naar betekenis, liefde en geluk hartverwarmend. The Worst Person in The World kan via de goeddoordachte dialoog het publiek een spiegel voorhouden. Na je cinemabezoekje zit je als jongeling ook met de vragen die Julie bezighouden; Wie ben ik? Wat wil ik? Ben ik de juiste keuzes aan het maken?

Naast het pientere script, de geweldige performances van Renate Reinsve, Anders Danielsen Lie en Herbert Nordrum, is The Worst Person in The World een cinematografisch pareltje. Ook de soundtrack zal vanaf nu in mijn Spotify playlist staan.

The Worst Person in The World is grappig, moedig en oneindig herkenbaar. Julie is niet écht The Worst Person in The World, maar zo kan het soms wel voelen wanneer we als jong individu verstrikt geraken in de gevolgen van onze acties en beslissingen. Een les die we als jongelingen toch ook soms nog moeten leren. Misschien is deze herkenbaarheid nog de grootste reden waarom The Worst Person in The World volgens mij een klassieker zal worden.

The Worst Person in The World is nog te zien bij Cinema ZED Vesalius. Studenten met een KU Leuven cultuurkaart krijgen korting.

Last Night in Soho: de terreur van nostalgie

Last Night in Soho gaat over Eloise (Thomasin McKenzie) die naar Londen verhuist om haar levenslange droom om klerenontwerpster te worden te achtervolgen. Wanneer ze een kamer huurt bij een Miss Collins (Diana Riggs), ontdekt ze al snel dat wanneer ze in slaap valt ze in een mysterieuze wereld terecht komt die bijzonder veel op de jaren 60 lijkt. Eloise volgt tijdens haar nachtelijk escapades haar alter ego Sandie (Anya Taylor-Joy) rond in de stad. Heden en verleden lijken zich al snel in elkaar te vervlechten wanneer Eloise overdag ook de gevolgen van de voorbijgevlogen jaren begint te voelen.

Last Night in Soho neemt zijn tijd een mysterieus en onheilspellend gevoel op te wekken bij de kijker. De mix van het hedendaagse Londen en de nostalgie van de sixties zorgt ervoor dat de lijn tussen realiteit en fantasie flink vervaagd. Eloises verlangen naar het verleden zorgt ervoor dat ze eventjes in een sprookjeswereld terecht waar alles mogelijk lijkt – de swingende clubs, de glorieuze sixties fashion met blonde bangs en witte trenchcoats. Last Night in Soho is op alle mogelijke manieren een lust voor de ogen – Edgar Wright belooft sixties en dat bezorgt hij ons ook. Ook de soundtrack past perfect in het nostalgisch plaatje dat Wright ons wil voorschotelen; Star Struck van The Kinks en I’ve Got My Mind Set on You van James Ray zijn nog maar twee voorbeelden van hits die voorkomen in de film. Anya Taylor-Joys versie van Downtown van Petula Clark zindert nog na.

Last Night In Soho
Foto: Focus Features

Last Night in Soho is naast een mysterieuze reis door de tijd ook een bijtende kritiek op de vrouwonvriendelijke sfeer die heerste tijdens de jaren 60 (die voor de duidelijkheid al bestond de jaren voordien en erna, maar het komt hier expliciet naar voor). De film mengt magische elementen met realiteit – beeldt Eloise zich gewoon alles in of is er een reëel gevaar dat haar bedreigd? Last Night in Soho heeft het moeilijk met bepaalde thema’s uit te kiezen om daarna uit te werken. Het verwarrende element is geen probleem in een fantasie-horror-thriller zoals deze, maar het wordt problematisch wanneer de centrale vraag van het verhaal verloren gaat of opzijgeschoven wordt ten voordele van het spektakel en de shockfactor van de horror.

Desalniettemin levert Last Night in Soho originaliteit en doet het continu beroep op onze nieuwsgierigheid. De esthetiek van de jaren 60 en de ijzersterkte performances van Taylor-Joy, Haig en McKenzie zorgen voor een waardevol cinemabezoekje.

Dune: worldbuilding done right

Spoiler-vrije recensie.

Laten we maar met de deur in huis vallen: Dune was zonder twijfel geen eenvoudig project om uit te werken. Frank Herberts indrukwekkend verhaal uit 1965 was nog voor Star Wars een sciencefiction cult-classic. Zelfs de grootste Dune-fans geven toe dat de wereld van Herbert complex en enorm uitgebreid is. Naast het ingewikkeld plot wordt er ook nog eens een hele nieuwe wereld ontwikkeld. Zo wordt een volledig nieuwe politieke orde uitgewerkt binnen het universum van Dune. Door de dynamieken tussen de koninklijke huizen en de subtiele cultuurkritiek valt Dune op verschillende manieren te interpreteren. Het is dus één ding om het verhaal te verfilmen – het is een heel ander ding om het universum van Dune in zijn grootsheid te kunnen grijpen.

Denis Villeneuve weet van aanpakken – Dune is naast een esthetisch spektakel ook nog eens een prachtvoorbeeld van worldbuilding. Villeneuve begint de film zonder de typische overmatige expositie die filmmakers soms graag gebruiken om een bepaald concept of een bepaalde wereld op poten te zetten. Met een combinatie van voice-overs, het tonen van belangrijke plaatsen en tijdsaanduidingen wordt het publiek langzaam maar zeker geïntroduceerd in de wereld van Paul Atreides (gespeeld door de fenomenale Timothée Chalamet). Dune verliest zichzelf niet in de details van het originele verhaal. Zo komen we als publiek op een natuurlijke wijze te weten hoe deze nieuwe wereld in elkaar zit.

Foto: Warner Bros. Pictures

Naast het subtiele ontplooien van het plot slaagt Villeneuve erin ons te bekoren met adembenemende visuals. Dune is prachtig en ook pienter uitgedacht: het volledige plaatje klopt gewoon. Zowel de costume-design als de verschillende futuristische vervoersmiddelen wekken een gevoel van realisme op. Het is dan wel een wereld die we niet kennen, toch voelt het alsof verschillende stijlen en tijdperken uit onze realiteit geïntegreerd worden in het verhaal. Zo voelt Dune slim, compact maar ook groots aan. De verschillende close-up shots van Paul Aitreides en Chani Kynes (gespeeld door de magnifieke Zendaya) maken van Dune af en toe een intiem portret. Dit in contrast met de grote wide-shots waar de wereld in zijn grootschaligheid wordt voorgesteld.  Villeneuve doet het bijna onmogelijke. Maar het echte sluitstuk van dit meesterwerk is Hans Zimmers soundtrack. Zimmer stelt ons zelden teleur en bij dit project heeft hij nog maar eens bewezen dat de muziek soms meer invloed kan hebben op de cinema ervaring dan het beeld, al zou ik zeggen dat er bij Dune een mooie balans bestaat.

Dune is een adembenemend meesterwerk. Op zowel esthetisch vlak als op vlak van worldbuilding is Villeneuves Dune een unicum van de laatste jaren. Laten we wel niet vergeten dat dit wel nog Dune: part one is. Deze film bereidt je voor op een heel universum, een verhaal dat zich nog zal uitbreiden. De film staat nog niet op zichzelf. Er is geen extreme emotionele climax of een doel waar het verhaal op het moment zelf op afstevent. Het is en blijft voorbereidend werk. Dat doet er voor mij niet zo heel veel toe; ik verliet de zaal alsnog met open mond.

Dune is nog te zien bij Cinema ZED Vesalius en Cinema ZED STUK.