fABULEUS/Ugo Dehaes: RATS

Wie al een tijdje in Leuven studeert, heeft misschien de naam fABULEUS wel eens horen vallen. fABULEUS werkt sinds 2015 nauw samen met STUK en is een Leuvens productiehuis waar de focus ligt op de samenwerking tussen jong talent en ervaren dansers.

RATS is de tweede opvoering die Ugo Dehaes maakt voor en met fABULEUS. De eerste, zeer succesvolle voorstelling genaamd GIRLS kwam tot stand in 2013. Deze keer neemt Ugo Dehaes zeven jonge dansers onder de arm en zet hen op het podium samen met Jenna Jalonen, een hedendaagse danseres van Finse afkomst. De rest van de dansers is een stuk jonger dan Jenna, maar aan professionaliteit ontbreekt het hen niet. Ze voelen zich duidelijk op hun gemak voor een publiek, waarschijnlijk dankzij de podiumervaring die ze al opgebouwd hebben op zowel nationale als internationale wedstrijden. Heel de voorstelling lang zoeken contact met elkaar en dagen ze elkaar uit, maar competitiviteit neemt nooit de bovenhand.

Clara Hermans

Foto: Clara Hermans

Aan het begin van de voorstelling ligt het podium vol met drones. Origineel, maar wanneer het verrassingseffect er na enkele minuten af is, wordt het helaas een beetje saai en enerverend, want de het geluid van de drones klinkt als muggengezoem. De voorstelling komt maar traag op gang, maar wanneer dat uiteindelijk gebeurt is de aandacht erbij houden geen enkel probleem dankzij een harmonieus duet tussen Jenna en een drone.

Je vraagt je wellicht af waar de enigmatische titel zijn oorsprong vond. Ugo Dehaes zegt dat hij de opbouw van de productie baseerde op De Rattenvanger van Hamelen. Zo verschijnt Jenna tweemaal op het podium: in het begin, en wanneer zij verdwijnt volgen de drones, die de ratten symboliseren. Later keert ze nog eens terug om ook de kinderen te halen. Behalve de structuur blijft er niet veel van het verhaal over en dat is natuurlijk een bewuste keuze: de dans moet centraal staan.

Clara Hermans 2

Foto: Clara Hermans

Eén van de sleutelwoorden is tegenstelling en dat is meteen te merken aan de hedendaagse stijl van Jenna tegenover de urban dance van de jonge garde. Enkelen van hen laten zien dat ze naast hiphop en breakdance ook thuis zijn in de acrobatie, klassiek ballet en dance hall, om maar enkele voorbeelden te geven. Een gedurfde combinatie misschien, maar wel zeer geslaagd. Zo doet één van de jongens in het midden van zijn hiphopsolo plots enkele pirouettes en fouettés om daarna weer moeiteloos zijn urban choreografie voort te zetten. Het is heel interessant om al die uiteenlopende takken samen te zien vloeien, want het resultaat is niet alleen mooi, maar het maakt ook vrolijk omdat het zo onverwacht is.

fABULEUS is al langer een begrip in Leuven, maar bewijst nog maar eens zijn relevantie. De groep is dynamisch, energiek en getalenteerd. Sommigen van hen dromen stilletjes of wat luider van een professioneel danscarrière, en gelukkig brengt fABULEUS hen daar met iedere kans om op een podium te staan weer een stapje dichterbij. Wie benieuwd is naar de nieuwe generatie van dansers uit de urban en hedendaagse scene (en alles wat daartussen zit) moet zeker eens een voorstelling bijwonen.

Wie? fABULEUS/Ugo Dehaes / Wat? RATS / Wanneer? 23, 24 en 25 november / Prijs? 14EUR, 10EUR met Cultuurkaart

Advertenties

“Wie heeft er hier allemaal een kater?” Tout Va Bien op het OpeningsUUR KULTUUR

Aan het begin van het academiejaar zit het merendeel van de studenten vol met goede voornemens, zoals notities bijhouden, op tijd gaan slapen en vooral: alle lessen bijwonen. Sommigen onder ons gaan nog een stapje verder en waren zelfs op hun vrije woensdagavond in de Pieter De Someraula te vinden.

© Bart Heleven 11-10-2017 (2)

Foto: Bart Heleven

Het OpeningsUUR KULTUUR vond net als vorig jaar plaats in de PDS en werd dit jaar ingevuld door Tout Va Bien, de Mechelse singer-songwriter Jan-Wouter Van Gestel. Hij nam deel aan de eerste editie van “De Nieuwe Lichting”, een talentenwedstrijd van Studio Brussel en zijn overwinning bracht hem uiteindelijk tot op verschillende podia in Nederland en Vlaanderen, waaronder dat van Rock Werchter.

Hoewel Jan-Wouter nog maar 25 jaar oud is en dus nog niet zo lang op het podium staat, waren zenuwen niet te bespeuren. Hij voelde zich zelfs zo erg op zijn gemak dat hij zich niet geneerde om over zijn kater te praten, waarmee hij het groepsgevoel in de aula bestendigde omdat hij natuurlijk niet de enige was (het is dan ook nog maar de derde week van het academiejaar). Ook zijn danspasjes mogen niet onbesproken blijven: niet altijd even overtuigend, maar zelfvertrouwen kunnen we alleen maar aanmoedigen.

Het meeste indruk maakt hij, zoals je verwacht van een zanger, nog steeds met zijn stem. Geen klassieke popstem, wel eentje met karakter, wat goed past bij zijn muziek die hij zelf omschrijft als “sexy, dansbaar en af en toe een tikkeltje donker”.

© Bart Heleven 11-10-2017 (5)

Foto: Bart Heleven

Van Gestel heeft zelf Geschiedenis gestudeerd, en wel aan de KU Leuven. Hij vertrouwde ons toe dat zijn allereerste nummers vorm kregen aan de piano’s in het MSI op de Faculteit Letteren en kroop daarop zelf weer achter de piano om ons te voorzien van enkele oudere liedjes, zoals ‘Sunshine’. Een leuk intermezzo dat het concert een rustiger en intiemer karakter gaf.

Het jaar is goed ingezet, de goede voornemens worden stukje bij beetje vergeten. Op 8 november kun je gelukkig de opkomende stress weglachen tijdens het nieuwe UUR KULTUUR: stand-upcomedy van Thomas Smith in MTC.

OpeningsUUR KULTUUR: Tout Va Bien | woensdag 11/10/2017 | PDS | Gratis voor cultuurkaarthouders

In Absentia van Helder Seabra: hoe gaan mannen om met verlies?

Helder Seabra, choreograaf van Portugese afkomst, studeerde dans in België en was actief in de compagnieën van Wim Vandekeybus en Sidi Lardi Cherkaoui. In 2014 ging de eerste productie van zijn eigen compagnie HelKa vzw in première en werd goed ontvangen. Hoewel ook zijn volgende projecten konden rekenen op positieve kritiek, misliep hij toch subsidies vanwege strenge besparingen.

Helder besloot zijn frustraties om te zetten in creativiteit. Hij beperkte het aantal dansers en live muzikanten dat hij in gedachten had voor zijn nieuwe productie tot respectievelijk drie en twee. Daarnaast veranderde hij de titel naar het veelzeggende In Absentia.

Lees verder

We’re pretty fuckin’ far from okay

De opzet bleek eenvoudig: twee stoelen, twee spots, twee mensen. De thematiek was dat allesbehalve. Met een beklijvende voorstelling haalt Lisbeth Gruwez/Voetvolk de toeschouwers met verrassend weinig moeite uit hun comfortzone.

Muziek komt er niet echt aan te pas,  maar van tijd tot tijd klinken er enkele tonen die harmonieus samengaan met de choreografie. Afgezien daarvan wordt de voorstelling geleid door ademhaling en hoe langer de opvoering duurt, hoe opvallender dat geadem weerklinkt in de schouwburg. Na verloop van tijd lijkt het wel alsof de ademhaling van het publiek mee versnelt en stokt tot op het punt dat rustig ademen niet meer zo vanzelfsprekend is. Lees verder

UUR KULTUUR: DBDDBB

Wie op een woensdagavond naar de Soetezaal van het STUK trekt voor het maandelijks UUR KULTUUR, is vooral op zoek naar kunst in een toegankelijke omgeving met een gemoedelijke sfeer. In spanning wacht een volle zaal cultuurliefhebbers af of hun verwachtingen ook dit keer zullen worden ingelost.

In het begin is er slechts duisternis, met uitzondering van één lichtje dat van links naar rechts zwiert waardoor er zich tegen de achterwand een silhouet aftekent. Het doet denken aan zonsopgang. Hoe langer men kijkt, hoe duidelijker de contouren van wat er op het podium aanwezig is. Uiteindelijk verschijnen twee dansers en drie danseressen op het podium. Lees verder

Isabelle Beernaert, Unforgettable

Op de meest romantische avond van het jaar, dinsdag 14 februari, begeef ik mij naar de Leuvense stadsschouwburg met uiterst hoge verwachtingen. Op het programma staat de opvoering ‘Unforgettable, one night in Manhattan’ van onze eigenste Isabelle Beernaert, u allen welbekend van succesvolle producties of misschien gewoon van So You Think You Can Dance. Zelf woonde ik eerder de voorstellingen Ne Me Quitte Pas en Red Yellow Blue bij. Een rode draad doorheen Beernaerts carrière zijn de zware eisen die ze stelt aan de techniek en inleving van haar dansers. Dat is dit keer niet anders en toch verschilt deze voorstelling aanzienlijk van haar voorgangers.

De live jazzband bestaat uit een trompettist, saxofonist, pianist, bassist en een drummer. Aan sfeer ontbreekt het niet, aan kostuums evenmin: verschillende stijlvolle zwarte kostuums en jurken wisselen elkaar af. De voorstelling wordt door de vrouwen voor het grootste deel op hoge hakken gedanst.

5199348098e8c62e80ddff060c102663-unforgettable-one-night-in-manhattan-c-bob-karman-2105 © Bob Karman

Lees verder

Dance & Resistance – Endangered Human Movements vol.2

Het opzet van de voorstelling bestaat in verschillende primitieve dansen die een stuk of zeven danseressen opvoeren in de Soetezaal van het STUK. Het publiek zit niet in de zaal, maar mee op het podium zelf, dat omgeven wordt door witte gordijnen. Op deze gordijnen zien we logo’s van wereldwijd bekende merken: Shell, Nestlé, Starbucks enzovoort. Meteen een raadselachtig element, er is geen constante te ontdekken in de verscheidenheid aan bedrijven. Bij het plaatsnemen op de stoelen vullen vier danseressen de lege ruimtes tussen de stoelen en wandelen ze rond op het ritme van de xylofoon. De danseressen zijn eenvoudig gekleed met indrukwekkende kettingen, die later ook dienst blijken te doen als tiara en zelfs als rok.

Niet het industriële karakter van die projectie zet de toon voor de rest van de optreden, integendeel, wel het mysterieuze. Zoals verwacht voelen grote delen van de voorstelling bevreemdend aan, waarschijnlijk omdat deze danstraditie zo ver afstaat van de onze. Die afstand tussen de culturen maakt het ook zo moeilijk om de choreografieën precies te beschrijven. Gelukkig hoeft dat de ervaring niet in de weg te staan: het semester had niet beter kunnen afsluiten dan met deze opvoering.

Ten eerste is er veel aandacht voor de interactie met het publiek: niet alleen wordt er voor, achter en naast ons gedanst, een groot deel van het publiek neemt ook actief deel aan de dansrituelen. Ook de volgorde van de dansrituelen is goed uitgedacht: het eerste deel werkt als het ware hypnotiserend door de monotonie van de bewegingen, daarop volgen indrukwekkende, opzwepende dansen waarvoor een enorm uithoudingsvermogen nodig is. Het tempo van de muziek lag zo hoog dat een van de danseressen uit de bocht vloog en bijna op de schoot van een toeschouwer belandde, maar gezien de interactie met het publiek die ze zo hoog in het vaandel dragen, neemt niemand haar iets kwalijk.

De voorstelling sluit af met “Danza de la pluma” uit Mexico, waarbij een danseres over haar hele lichaam ornamenten met pinnen van wel meer dan 20 centimeter lang draagt en zich daarbij onder felrood licht geheimzinnig over de vloer beweegt. Daniel Zimmerman is zijn naam als visueel artiest meer dan waardig, zijn werk brengt een indrukwekkende meerwaarde: de chaotische, energieke dansen worden al helemaal excentriek door de gele en blauwe schaduwen op de witte dansvloer.

Mexicaans-Chileens choreografe Amanda Piña en visueel artiest Daniel Zimmerman brengen het beste in elkaar naar boven en bovendien vullen hun talenten elkaar uitstekend aan. Hun voorstelling komt op het goede moment, want begrip voor en inzicht in elkaars culturen hebben we vandaag meer dan ooit nodig.

Naast een kunstzinnig en cultureel meesterwerk doen ze, in zekere zin, ook nobel werk. Wat zij brengen, sterft uit. Zij vertragen deze verdwijning door de tradities en rituelen op een Leuvens podium te brengen.

Ik hoop alvast op een derde deel van Endangered Human Movements.

Wat? Nadaproductions / Amanda Piña, Endangered Human Movements vol.2 // Wanneer?  Di 20 en woe 21 december, 19.00 // Waar? STUK Soetezaal // Prijs? Varieert tussen de 12 en 16 EUR //