UUR KULTUUR met een dansende filosoof: Noé Soulier voert Faits et Gestes op

Aan de linkerkant van het podium in de Soetezaal van het STUK staat een klavecimbel. Het gezelschap koos dus op zijn minst gezegd voor een origineel muziekinstrument. De vrouw achter het klavecimbel zit met haar rug naar het publiek toe en geeft met behulp van Johan Jakob Froberger en Bach een extra dimensie aan de voorstelling. De barokke klanken zorgen voor rust bij het publiek en ongetwijfeld ook bij de dansers zelf, omdat ze dan even niet naar hun eigen gehijg moeten luisteren. Toch staat de muziek helemaal niet centraal, of beter gezegd: ze is er de helft van de tijd niet. De dansers begeleiden elkaar dan door middel van het geluid van hun blote voeten op de vloer en af en toe zelfs een krakend gewricht.
com_dans_foto_noe_soulier_faits_et_gestes_web_1_c_chiara_valle_vallominiDe gestes blijven nogal abstract. Als kijker ga je op zoek naar herkenbare uitbeeldingen, en dan begrijp je soms plots dat er zich een onzichtbare voetbal bevindt tussen de vier dansers. Eén van de vijf mensen op het podium roept een ingebeelde vriend (of vijand) op het matje, maar een verhaal is er niet van te maken. Het zou gemakkelijker te begrijpen zijn als er enige vorm van verbale versterking aan te pas kwam.

Moeilijk te volgen, dus, zo af en toe. Het sterkste punt van Faits et gestes is wanneer de dansers zich gezamenlijk op de grond laten vallen, niet voorzichtig maar toch elegant. Vandaaruit voeren ze dan een vaste frase uit, een soort refrein dat doorheen de voorstelling verschillende keren terugkomt. Alle vier de dansers doen hun eigen ding en wanneer ze tegen elkaar opbotsen, volgen ze elkaar in hun bewegingen. Dan bewegen ze zich verrassend synchroon voor een tel of vijf, en gaan dan weer hun eigen weg.noe_soulier_-_faits_et_gestes_c_chiara_valle_vallomini_2

Op het einde van de voorstelling is er één spot die vanuit de coulissen lijkt te komen en zijdelings op het podium schijnt. Het doet denken aan de deur van een gezellig verlichte kamer die openstaat. Een smalle streep podium is verlicht, voor de rest is er niets van het donker te onderscheiden. In die lichtbundel is enkel Noé zelf zichtbaar terwijl hij op de grond ligt. Er is, zoals wel vaker bij hedendaagse dansopvoeringen, geen afgebakende structuur in de vorm van begin-midden-slot. Wanneer het licht plots uitgaat en zo het einde van de voorstelling aangegeven wordt, duurt het even voor het publiek doorheeft dat het voorbij is, en daardoor komt het applaus aarzelend op gang.

Noé Souliers werk komt uit een niche die voor niet-professionelen of leken in het algemeen moeilijk te vatten is. Wie bekender is met de stijl, denkt daar misschien anders over.

Foto’s: Chiara Valle Vallomini
Wat? Faits et Gestes / Wie ? Noé Soulier / Waar ? STUK Soetezaal / Wanneer? Donderdag 26 april 2018 / Hoeveel? €16, met Cultuurkaart €12

Advertenties

Een unicum: Spice Girls in STUK. SNAP XL van fABULEUS en Talitha De Decker

Talitha De Decker, die enkele jaren geleden afstudeerde aan Fontys Hogeschool voor de Kunsten, ontwikkelde samen met fABULEUS de dansvoorstelling SNAP XL, gebaseerd op haar eindwerk van in 2014, dat toen SNAP werd gedoopt. Zoals het de projecten van fABULEUS betaamt, staat er heel wat jong geweld op het podium.

clara hermans SNAPDe veertien jonge dansers tussen 14 en 21 jaar moeten zelf hun decor opbouwen. Op een appelblauwzeegroen podium staan er ramen in verschillende felle kleuren. Die ramen worden doorheen de voorstelling verplaatst of opgehangen aan magneten en een enkele keer zelfs geknuffeld.

Met  om ter hoogst opgetrokken sokken dansen ze een choreografie met veel symmetrie en geometrische figuren. De dansstijlen zelf zijn vrij divers, van ongedefinieerde feestbewegingen tot tutting (een vorm van hiphop waarbij enkel armen en handen gebruikt worden) en worden dikwijls synchroon uitgevoerd door de groep. Zoveel harmonie is echt een plezier om naar te kijken. clara hermans SNAP 3
Wat de muziek betreft, vertrok Talitha vanuit de guilty pleasure van velen: popmuziek uit de jaren ’90 (denk aan aanstekelijke muziek zoals die van Spice Girls). De muziek is welbekend, de danspassen wisselen af tussen herkenbaar en origineel. Kleine elementen uit een beweging worden uitvergroot en vervolgens gebruikt als basis om mee te variëren. Talitha vertrouwde STUK toe dat één van de thema’s constructie en deconstructie is. Het startpunt is een afgewerkte beweging die dan uit elkaar getrokken wordt om iets nieuws te maken. clara hermans 5Dit proces resulteert meer dan eens in humor: voor de allereerste keer hoorde ik mensen in het publiek luidop lachen tijdens een dansvoorstelling. Hoewel deze jongeren op een leeftijd zijn waar schaamte soms een obstakel kan zijn om zich echt uit te kunnen leven, zijn deze dansers nooit gegeneerd. Niet dat ze een reden hebben om zich te schamen, integendeel.

clara hermans SNAP 4
In de cultuur van hedendaagse dans die vandaag heerst, is het een opluchting om een groep dansers te zien die zichzelf niet zo serieus neemt. Hits uit de jaren ’90 gebruiken is misschien een ‘gemakkelijke’ manier van entertainen, maar daar is niets mis mee. Het is een voorstelling over plezier, feest en groepsgevoel, en dat zijn de aspecten die na het verlaten van de zaal bijblijven. Voor de rest worden er geen diepzinnige filosofieën aan de voorstelling toegeschreven: de nadruk ligt op dansen in en met een groep.

Foto’s: Clara Hermans

Wat? SNAP XL / Wie? fABULEUS in samenwerking met Talitha De Decker & 7 Limburgse cultuurcentra / Wanneer? Donderdag 19, vrijdag 20 en zaterdag 21 april / Waar? STUK / Prijs? 14EUR, 10EUR met cultuurkaart

 

 

Rosas verrast nogmaals

Anne Theresa De Keersmaeker zorgt nog maar eens voor volle zalen. Het succes van haar choreografieën lijkt nog lang niet op zijn einde te komen, want de kaartenverkoop van Mitten wir im Leben sind ging zo hard dat ze noodgedwongen een extra voorstelling inlasten. Zelfs Koningin Mathilde maakte er een avond voor vrij.

29570848_2039211176342512_1178693297487933703_n

Anne Van Aerschot

Op de dansvloer zijn mandalagewijs cirkels getekend, als inspiratie voor de al dan niet gesprongen pirouettes in de choreografie. De snijpunten van die cirkels vormen dan weer de hoeken van gekleurde sterren. De cirkels van krijt en sterren van verschillende groottes vormen het meest drukke aspect van het decor, dat voor de rest naar traditie sober gehouden is.

rosas-mitten-wir-im-leben-sindbach6cellosuiten-c-anne-van-aerschot-mittenannevanaerschot---22jpg

Anne Van Aerschot

De Cellosuites van Bach zijn het vertrekpunt van de voorstelling en worden in dit geval uitgevoerd door Jean-Guihen Queyras. De live muziek van een beroemde virtuoos is natuurlijk een immense meerwaarde. Om dat zoveel mogelijk in de verf te zetten, krijgt hij een plaats in het midden van het podium, tussen de dansers. Deze originele opstelling zorgt af en toe wel voor wat stress bij het publiek als er weer eens een been gevaarlijk dicht in de buurt van cello en muzikant komt.

Vier dansers krijgen hun ‘eigen’ suite, De Keersmaeker daarentegen zet het ene stuk mee in gang, bij het andere valt ze in. Op de muziek van de laatste suite dansen ze in groep. Choreografie en muziek stemmen harmonisch overeen: een accent in de muziek gaat altijd gepaard met een onverwachte beweging van het hoofd of een extra draai.

Haar uitverkochte zalen bewijzen dat ze de noden van haar toeschouwers goed kent: ze biedt een hedendaagse  dansvoorstelling aan die meer is dan enkel dat. Anne Theresa De Keersmaeker brengt Bach naar het heden en naar de moderniteit. Twee jaar geleden deed ze iets vergelijkbaars, toen ze een andere Duitse legende tot bij haar publiek bracht met een choreografie gebaseerd op Die Weise von Liebe und Tod des Cornets Christoph Rilke. Het is dus niet de eerste keer dat ze twee kunstvormen combineert en zelfs gelijk gewicht geeft. In dit geval interpreteert ze wereldberoemde muziek die al ontelbare keren uitgevoerd is en brengt haar opnieuw onder de mensen.

anne van aerschotAnne Van Aerschot

Wie? Rosas / Wat? Mitten wir im Leben sind / Wanneer? dinsdag 27 maart tot vrijdag 30 maart 2018 / Waar? 30CC/Schouwburg / Hoeveel? Vanaf €26 of vanaf €22 met reductie

Ballet Vlaanderen op bezoek in Leuven

Toen in 2015 werd aangekondigd dat Sidi Larbi Cherkaoui de functie van artistiek directeur van Ballet Vlaanderen op zich zou nemen, ontstond er in dansend Vlaanderen heel wat controverse. Wat gebeurt er met een klassieke balletcompagnie als een sterk uitgesproken hedendaagse choreograaf de leiding neemt? Ballet Vlaanderen is één van de zeldzame klassieke compagnieën die ons land rijk is, en daarom delicaat terrein.

Dansers en toeschouwers waren bezorgd en hielden hun hart vast toen de eerste voorstellingen bekend gemaakt werden. Behalve het neoklassieke Spartacus stonden er geen traditionele balletten op het programma. Zelfs De Notenkraker werd zodanig gemoderniseerd dat, wanneer de nieuwe directeur er klaar mee was, er weinig van het originele ballet overbleef. Vanaf dag één gaf Sidi Larbi duidelijk aan welke koers hij wilde varen met het gezelschap, en die was allesbehalve conservatief of traditioneel. Voorlopig niet te veel klassiek ballet in Vlaanderen, dus.

img2845_31

Foto: Filip Van Roe

Deze voorstelling, KHAN – CUNNINGHAM – FORSYTHE is opgebouwd uit drie stukken van drie verschillende choreografen, twee uit New York en één uit Londen. Sidi Larbi koos stukken die genoeg contrasteren om het interessant te houden voor het publiek, zo is deze samenstelling op zijn minst gezegd een bewijs van zijn expertise.

Drie choreografen, dat wil zeggen drie tradities en dus ook drie stijlen. Bij Ballet Vlaanderen hebben ze geen moeite om zich snel aan te passen. Hun klassieke scholing vormt ook geen obstakel: ze weten hun basis in hun voordeel te gebruiken en de precisie die ze als balletdansers hebben is ook een meerwaarde. Het is een vrij diverse groep van dansers, maar een vlekkeloze techniek bezitten ze allemaal.

com_dans_foto_ballet_vlaanderen_khan_cunningham_forsythe_akram_khan_kaash_web_13_c_filip_van_roe

Foto: Filip Van Roe

Muziek speelt vooral in Kaash van Khan een belangrijke en rechtlijnige rol. Het maakt de choreografie zelf energieker en indrukwekkender. Een goede opener van de avond. Daarop volgt Pond Way van Cunningham, een rustgevend en bijna meditatief stuk.

De avond wordt afgesloten met Approximate Sonata, waarin Forsythes typerende stijl naar voren komt. We zien een intensief duet waarbij de meeste aandacht van het publiek naar de benen getrokken wordt. Als variatie op zijn eigen stijl schept hij de sfeer van een repetitie en niet die van een voorstelling: De dansers praten luidop en verbeteren elkaar. In de zaal blijft het licht tijdens een groot deel van de uitvoering gewoon branden.

com_dans_foto_ballet_vlaanderen_khan_cunningham_forsythe_william_forsythe_approximate_sonate_web_7_c_filip_van_roe

Foto: Filip Van Roe

Wie nog steeds sceptisch staat tegenover Sidi Larbi’s bewind en zijn artistieke keuzes, raad ik aan om een voorstelling zoals KHAN – CUNNINGHAM – FORSYTHE bij te wonen. Ook voor wie gewoon van een avond dans wil genieten is dit een goede keuze, want de voorstelling kan zeker tellen als inleiding in de moderne dans van de late 20e eeuw tot nu.

Featured image: Filip Van Roe

Wie? Ballet Vlaanderen Wat? KHAN – CUNNINGHAM – FORSYTHE Wanneer? 28/2 en 1/3 Waar? 30CC/Schouwburg Hoeveel kost het? 26 of 30EUR is de basisprijs, 26 of 22EUR met reductie

fABULEUS/Ugo Dehaes: RATS

Wie al een tijdje in Leuven studeert, heeft misschien de naam fABULEUS wel eens horen vallen. fABULEUS werkt sinds 2015 nauw samen met STUK en is een Leuvens productiehuis waar de focus ligt op de samenwerking tussen jong talent en ervaren dansers.

RATS is de tweede opvoering die Ugo Dehaes maakt voor en met fABULEUS. De eerste, zeer succesvolle voorstelling genaamd GIRLS kwam tot stand in 2013. Deze keer neemt Ugo Dehaes zeven jonge dansers onder de arm en zet hen op het podium samen met Jenna Jalonen, een hedendaagse danseres van Finse afkomst. De rest van de dansers is een stuk jonger dan Jenna, maar aan professionaliteit ontbreekt het hen niet. Ze voelen zich duidelijk op hun gemak voor een publiek, waarschijnlijk dankzij de podiumervaring die ze al opgebouwd hebben op zowel nationale als internationale wedstrijden. Heel de voorstelling lang zoeken contact met elkaar en dagen ze elkaar uit, maar competitiviteit neemt nooit de bovenhand.

Clara Hermans

Foto: Clara Hermans

Aan het begin van de voorstelling ligt het podium vol met drones. Origineel, maar wanneer het verrassingseffect er na enkele minuten af is, wordt het helaas een beetje saai en enerverend, want de het geluid van de drones klinkt als muggengezoem. De voorstelling komt maar traag op gang, maar wanneer dat uiteindelijk gebeurt is de aandacht erbij houden geen enkel probleem dankzij een harmonieus duet tussen Jenna en een drone.

Je vraagt je wellicht af waar de enigmatische titel zijn oorsprong vond. Ugo Dehaes zegt dat hij de opbouw van de productie baseerde op De Rattenvanger van Hamelen. Zo verschijnt Jenna tweemaal op het podium: in het begin, en wanneer zij verdwijnt volgen de drones, die de ratten symboliseren. Later keert ze nog eens terug om ook de kinderen te halen. Behalve de structuur blijft er niet veel van het verhaal over en dat is natuurlijk een bewuste keuze: de dans moet centraal staan.

Clara Hermans 2

Foto: Clara Hermans

Eén van de sleutelwoorden is tegenstelling en dat is meteen te merken aan de hedendaagse stijl van Jenna tegenover de urban dance van de jonge garde. Enkelen van hen laten zien dat ze naast hiphop en breakdance ook thuis zijn in de acrobatie, klassiek ballet en dance hall, om maar enkele voorbeelden te geven. Een gedurfde combinatie misschien, maar wel zeer geslaagd. Zo doet één van de jongens in het midden van zijn hiphopsolo plots enkele pirouettes en fouettés om daarna weer moeiteloos zijn urban choreografie voort te zetten. Het is heel interessant om al die uiteenlopende takken samen te zien vloeien, want het resultaat is niet alleen mooi, maar het maakt ook vrolijk omdat het zo onverwacht is.

fABULEUS is al langer een begrip in Leuven, maar bewijst nog maar eens zijn relevantie. De groep is dynamisch, energiek en getalenteerd. Sommigen van hen dromen stilletjes of wat luider van een professioneel danscarrière, en gelukkig brengt fABULEUS hen daar met iedere kans om op een podium te staan weer een stapje dichterbij. Wie benieuwd is naar de nieuwe generatie van dansers uit de urban en hedendaagse scene (en alles wat daartussen zit) moet zeker eens een voorstelling bijwonen.

Wie? fABULEUS/Ugo Dehaes / Wat? RATS / Wanneer? 23, 24 en 25 november / Prijs? 14EUR, 10EUR met Cultuurkaart

“Wie heeft er hier allemaal een kater?” Tout Va Bien op het OpeningsUUR KULTUUR

Aan het begin van het academiejaar zit het merendeel van de studenten vol met goede voornemens, zoals notities bijhouden, op tijd gaan slapen en vooral: alle lessen bijwonen. Sommigen onder ons gaan nog een stapje verder en waren zelfs op hun vrije woensdagavond in de Pieter De Someraula te vinden.

© Bart Heleven 11-10-2017 (2)

Foto: Bart Heleven

Het OpeningsUUR KULTUUR vond net als vorig jaar plaats in de PDS en werd dit jaar ingevuld door Tout Va Bien, de Mechelse singer-songwriter Jan-Wouter Van Gestel. Hij nam deel aan de eerste editie van “De Nieuwe Lichting”, een talentenwedstrijd van Studio Brussel en zijn overwinning bracht hem uiteindelijk tot op verschillende podia in Nederland en Vlaanderen, waaronder dat van Rock Werchter.

Hoewel Jan-Wouter nog maar 25 jaar oud is en dus nog niet zo lang op het podium staat, waren zenuwen niet te bespeuren. Hij voelde zich zelfs zo erg op zijn gemak dat hij zich niet geneerde om over zijn kater te praten, waarmee hij het groepsgevoel in de aula bestendigde omdat hij natuurlijk niet de enige was (het is dan ook nog maar de derde week van het academiejaar). Ook zijn danspasjes mogen niet onbesproken blijven: niet altijd even overtuigend, maar zelfvertrouwen kunnen we alleen maar aanmoedigen.

Het meeste indruk maakt hij, zoals je verwacht van een zanger, nog steeds met zijn stem. Geen klassieke popstem, wel eentje met karakter, wat goed past bij zijn muziek die hij zelf omschrijft als “sexy, dansbaar en af en toe een tikkeltje donker”.

© Bart Heleven 11-10-2017 (5)

Foto: Bart Heleven

Van Gestel heeft zelf Geschiedenis gestudeerd, en wel aan de KU Leuven. Hij vertrouwde ons toe dat zijn allereerste nummers vorm kregen aan de piano’s in het MSI op de Faculteit Letteren en kroop daarop zelf weer achter de piano om ons te voorzien van enkele oudere liedjes, zoals ‘Sunshine’. Een leuk intermezzo dat het concert een rustiger en intiemer karakter gaf.

Het jaar is goed ingezet, de goede voornemens worden stukje bij beetje vergeten. Op 8 november kun je gelukkig de opkomende stress weglachen tijdens het nieuwe UUR KULTUUR: stand-upcomedy van Thomas Smith in MTC.

OpeningsUUR KULTUUR: Tout Va Bien | woensdag 11/10/2017 | PDS | Gratis voor cultuurkaarthouders

In Absentia van Helder Seabra: hoe gaan mannen om met verlies?

Helder Seabra, choreograaf van Portugese afkomst, studeerde dans in België en was actief in de compagnieën van Wim Vandekeybus en Sidi Lardi Cherkaoui. In 2014 ging de eerste productie van zijn eigen compagnie HelKa vzw in première en werd goed ontvangen. Hoewel ook zijn volgende projecten konden rekenen op positieve kritiek, misliep hij toch subsidies vanwege strenge besparingen.

Helder besloot zijn frustraties om te zetten in creativiteit. Hij beperkte het aantal dansers en live muzikanten dat hij in gedachten had voor zijn nieuwe productie tot respectievelijk drie en twee. Daarnaast veranderde hij de titel naar het veelzeggende In Absentia.

Lees verder