Zomers, zomerser, Jaguar Jaguar!

Nog geen jaar geleden stonden zeaan de wieg van hun nieuw project, eergisteren stonden ze in de grootste concertzaal van Leuven. Jaguar Jaguar is goed op weg om hun naam te verzilveren binnen de Vlaamse indie-pop scene en waarschijnlijk nog ver daarbuiten.

Jaguar Jaguar is een versmelting van de toetsenist, zanger en gitarist van Lohaus, de bassist van Soldier’s Heart en de drummer van Tamino, niet toevallig stuk voor stuk voormalige kandidaten van de Nieuwe Lichting – dikke duim voor Studio Brussel. Klinkt de naam nog niet bekend in de oren? Vergelijk het met een mengeling van Jungle en Balthazar; opzwepend maar bedaard, beklemmend maar opgetogen. Ondanks hun nog maar korte bestaan lijkt het alsof ze niets anders gewoon zijn.

Wat is er nu zo speciaal aan deze kersverse band uit Antwerpen? Er is niet één maar vijf frontmannen. Jawel, alle vijf bandleden nemen het zingen tot hun rekening, wat een nostalgische en geniale meerstemmigheid oplevert. Een waar plezier voor je oren! Voeg daar funky gitaarrifs, zwevende synths en opzwepende drums aan toe en je krijgt succesformule genaamd Jaguar Jaguar als resultaat. Meeslepende indie-pop van de bovenste plank, waarbij niet alleen het publiek maar ook de band zelf van gaat dansen. Aan beweging dus geen ontbreken, dat is te zien aan de losbandige en uitgelaten ambiance die op het podium heerst. Het ziet er naar uit dat de mannen elkaar niet alleen op muzikaal vlak hebben gevonden.

 

Jaguar Jaguar klinkt als een zwoele zomeravond die op je neerdaalt. Dan bedoel ik niet alleen muziekgewijs; ook op vlak van sfeer zat alles snor. De heerlijk zomerse deuntjes die de band zo typeren worden vergezeld door een spectaculair lichtspel, waarbij een discobal natuurlijk niet kan ontbreken. Tel deze elementen bij elkaar op en je waant je op een Spaans strandje, al wegdromend met een heerlijke piña colada in de hand. Niet toevallig, want de groep stelde hun eerste ep samen in het zonovergoten Empuria. Het tropische is dan ook een element dat steeds weerkeert; in hun muziek, in hun videoclips, maar ook in hun groepsnaam.

Focus ligt bij de veelzijdige mannen van Jaguar Jaguar niet alleen op de muziek en de meerstemmigheid, ook visueel moeten zij niet onderdoen. In hun wat bizarre maar daarom niet minder entertainende videoclips figureren niet de bandleden zelf, maar personages die de muziek en de sfeer errond zo goed mogelijk representeren. De bedoeling is dat de muziek de bandleden overstijgt en of ze in hun opzet slagen! Music for the sake of music en een ode aan de stem. Een aanrader van groot formaat die het zonder twijfel nog ver zal schoppen.

image

 

Jaguar Jaguar / maandag 25 maart 2019 / Het Depot / €15, €12 met cultuurkaart

Advertenties

Wegdromen met Portland

Portland kwam, speelde en overwon de harten van hun trouwe Leuvense fans. De vierkoppige indie-dreampopband, beter bekend als een van de drie winnaars van De Nieuwe Lichting 2018, liet er geen gras over groeien en werd meteen aangewezen als artist in residence van Het Depot. Die titel hebben ze meer dan terecht verdiend en hieronder lees je waarom.

portland.jpg

Frontman en –vrouw Jente Pironet en Sarah Pepels speelden afgelopen dinsdag een uitverkocht Depot plat. En ‘plat’ kun je het wel noemen, want onberoerd lieten de finalisten van Humo’s Rock Rally 2016 de toeschouwers niet achter. Portland ontroerde met hun typische melancholische meerstemmigheid en klampte zich zo vast aan een hondertal foyergangers van de tofste concertzaal van Leuven.

De intieme setting van Het Depots kleinste zaal droeg natuurlijk z’n steentje bij aan de hoge score voor sfeer en gezelligheid. Bekendste nummers “Pouring Rain” of “Lucky Clover” klonken nog nooit zo dicht en persoonlijk. Daarnaast kwamen álle instrumenten ook beter tot hun recht in de liveshow, waardoor ineens een hele andere interpretatie werd gegeven aan de songs zoals je ze gaandeweg op de radio hoort. Vier instrumenten en twee stemmen hebben nog nooit zo harmonieus en compatibel geklonken.

Als ik toch een puntje van kritiek mag geven, is het dat de drums en de synths te weinig credits kregen. Weggemoffeld achter twee kleppers van stemmen, werd bijna vergeten dat deze twee er ook nog waren. Toch bleken ze onmisbaar in de dromerige en emotionele sound die Portland zich eigen maakt. Gill Princen vervoerde het publiek met z’n synthesizer mee naar een sferisch geheel dat vervolledigd werd door Arno De Bocks meeslepende slagwerk. Voeg daar Pironets melodieuze gitaarspel en Pepels’ romantische pianowerk aan toe en je waant je in een ander zweverig universum.

Toch is het moeilijk een label te plakken op hun muziek, die een onbeschrijfbaar gevoel opwekt dat nauwelijks te vatten is een enkele woorden. Wie zelf in hogere sferen gebracht wil worden, ervaart dit best met eigen oren in de vele shows die de groep nog te wachten staan, want één ding is zeker: de leden van Portland hebben hun laatste noot nog niet gezongen.

Op 30 april 2019 kan je Portland aan het werk zien in de Botanique. Tickets en info vind je hier.

Portland |11 december 2018 | Het Depot 

±10% korting met je cultuurkaart

 

Ervaar vrijheid op een andere manier in Dancing van Koen De Preter

In Dancing herdefinieert choreograaf Koen De Preter als het ware het begrip ‘dans’. Wat ik daarmee wil zeggen? Hij maakt komaf met ‘normale’ vormen van dans én trekt ze zelfs in het belachelijke.

Het is van 2004 geleden dat danser en choreograaf Koen De Preter nog een solovoorstelling uitbracht en het kriebelde duidelijk weer bij hem om opnieuw alleen op een podium te staan. Centraal stond ‘vrijheid’, wat hij ritmisch weergaf in alle mogelijke vormen.

Net zoals zijn vorige creaties, hanteert De Preter zijn herkenbare eclectische stijl door verschillende stijlen en muziekgenres samen te brengen tot één geheel. Echter, in Dancing geeft hij duidelijk de voorkeur aan de nostalgische beats uit de nineties. Op het repetitieve ritme van oldschool techno en tektonik voert hij bewegingen uit die eerder lijken op een turnoefening voor cheerleaders dan op dans. De eerste 20 minuten van het stuk denk je bij jezelf ‘dit zou ik ook kunnen’. Uiteindelijk besef je al snel dat ook dit behoort tot de bewegingsvrijheid die hier centraal staat.

Vrijheid is niet alleen vrij kunnen bewegen, maar ook dat je geen enkele verplichtingen hebt. Dit wil zeggen dat je ook niet de verplichting hebt om kleren te dragen en dat neemt De Preter dan ook zeer serieus. Vergezeld door een artistiek lichtspel vormt hij de elegantie zelve wanneer hij als een prima ballerina rondhuppelt op een streepje klassieke muziek. Al evolueert het stuk al snel weer in een staccato van bewegingen die contrasteert met de muziek.

In Dancing beleef je mee wat de jonge danser beschouwt als vrijheid. Het stuk is open voor interpretatie, maar is eigenlijk niet meer dan dat. Het voelt als een verademing wanneer je kijkt naar een performance die breekt met wat je altijd als ‘dans’ hebt beschouwd. Een protest tegen dans door dans.

Voor wie zijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen en deze recensie niet genoeg blijkt; Dancing zal tot augustus nog in verschillende Belgische cultuurcentra te zien zijn.  Meer informatie kan je altijd terugvinden op www.koendepreter.com.

 

Dancing – Koen De Preter //17 oktober 2018 // STUK, Naamsestraat 96 3000 Leuven // €12, €8 met cultuurkaart