First Contact oftewel over het leven dat soms meevalt maar heel vaak rondom kut kan zijn

first_contact_wide_vercnocke_5

Copyright: Brakke Grond

“Duizenden mensen omringden me en toch heb ik me zelden zo alleen gevoeld,” zo vertelt Stijn Meuris in de rol van de vader in First Contact. Zelf zou ik het niet beter hebben kunnen omschrijven. Ik zat in een overvolle, uitverkochte zaal en het beklemmende gevoel alleen te zijn overviel me. Hoezo dan, hoor ik je denken. Wel, omdat het verhaal zó ijzersterk is dat je continu in de huid kruipt van de personages. En het personage voelde zich eenzaam, jij dus ook. Welkom bij First Contact! 

“Je moeder in alle staten achtergelaten
met een briefje dat ze zich geen zorgen hoeft te maken.”

First contact vertelt het verhaal van een vader wiens leven een puinhoop is. Hij werkt, werkt en werkt. Van luchthaven naar meeting naar luchthaven naar meeting: hij leeft alleen nog om te werken. En tussen al dat werken door voelt hij zich alleen, moederziel alleen. Zijn dokter schrijft hem vakantie voor. Dat doet hem deugd en net als hij besluit zijn leven terug in handen te nemen en ervan te genieten wordt zijn dochter, Sarah, zestien en besluit ze alleen haar eigen pad nog te volgen. Zijn vadergevoel schiet wakker en hij probeert er alles aan te doen om het reilen en zeilen van zijn dochter te weten te komen en haar niet te verliezen.

“Ik neem vakantie. Doktersbevel.”

Het verhaal dat First Contact brengt is een actueel verhaal. Het is een verhaal waarin velen onder ons zich zullen herkennen: jongeren kunnen zich onder andere in stukjes van het verhaal van Sarah herkennen terwijl volwassenen zich mogelijks in fragmenten van de vader zullen herkennen. De werkdruk staat centraal, maar ook de vader-dochterrelatie is een belangrijk aspect.

“Heb ik je trouwens al gezegd dat ik van je hou?”

First Contact is een audio-, strip- en theaterproject van Adriaan Van Aken en een productie van HET NIEUWSTEDELIJK (het stadstheater van Leuven, Hasselt en Genk). First Contact is vernieuwend en hedendaags. Het werkt – nog meer als bij andere theaters – met de som van de delen en 1 + 1 is wel degelijk 3. Zo is er bijvoorbeeld een donker, triestig moment in het verhaal. De striptekeningen die zich in het groot op het scherm vertonen spreken boekdelen, maar de zachter sprekende stemmen waarin de kwelling te horen is, de dramatische muziek en het plotse, volledig zwart schijnen van het podium maakt het tot één geheel.

Doorgaans hou ik binnen theater van eenvoud. Ik zie het liefst voorstellingen die onder de noemer van het gekende, klassieke theater vallen: enkele acteurs, enkele materialen en een ijzersterk verhaal op één podium. Vrijwel eenvoudig – in de positieve betekenis van het woord. Bij First Contact herzie ik mijn voorkeur met plezier eventjes: het vernieuwende en de moderne manier van theater brengen heeft ook iets… intrigerend. Het is een absolute aanrader voor mensen die sceptisch zijn ten opzichte van het klassieke theater – en zo ken ik er toch jammer genoeg een aantal – of mensen die nog minder goed bekend zijn met de theaterwereld. Zo was er bijvoorbeeld een klas van een secundaire school aanwezig in de zaal. Dankzij het visuele aspect van de strips sluit het aan bij de leefwereld van jongeren want nog nooit eerder was beeld zo belangrijk in onze maatschappij. Hetzelfde geldt voor de muziek van Joris Caluwaerts: van muziek die doet denken aan Zita Swoon naar stevige elektronische muziek naar rustige, zweverige stukjes. Sterk! Bovendien is het ook een voorstelling die slechts iets meer dan een uur duurt en voorbij lijkt te vliegen, waardoor het voor mensen die minder bekend zijn met theater niet direct een zwaar theaterstuk over een moeilijk onderwerp is dat ook nog eens erg lang duurt. Als leerkracht Nederlands zou ik mijn leerlingen zonder twijfel ook meenemen naar First Contact. Dus voor zij die nog overtuigd moeten worden dat theater wél cool is: First Contact bewijst dit door net heel cool te zijn!

“Het volwassen leven, het maakte geen deel uit van mijn plan. Plan. Welk plan?”

De striptekeningen komen van illustrator Wide Vercnocke. De tekeningen kunnen mij echter niet bekoren, simpelweg omdat de stijl van de illustraties mij niet ligt en ik de kleurkeuzes erg vreemd vind. Toch werkt het om één of andere reden wel bij het verhaal want het heeft me niet gestoord. Wat ik aan de illustraties wel interessant vind is dat Varcnocke slechts met twee kleuren heeft gewerkt: dat geeft iets extra waardoor de beelden sterker tot hun recht komen. Van het stemmenwerk van Stijn Meuris (in de rol van vader) en Sara Vertongen (in de rol van dochter) ben ik absoluut fan. Beiden vertellen het verhaal zodanig overtuigend alsof ze effectief in de huid van hun personage zitten. Ik zou er uren naar kunnen luisteren dus als zij nog eens verhalen komen voorlezen ben ik zonder twijfel van de partij.

Kortom, First Contact is een absolute aanrader met veel positieve punten en slechts weinig tot zelfs geen negatieve punten. Maar het houdt niet op, want last but not least… First Contact werd ontwikkeld als een digitale audio based strip, te koop als app. En wat schreef ik nu daarnet over dat theater cool is? Wel, ja. Heel cool dus.

 “Ik wil ergens naartoe waar het leven mooier is, rechtvaardiger vooral.
Maar het leven is niet bijzonder mooi, maar doorgaans valt alles wel mee.
Af en toe valt het leven wel mee. Echt? Nee.”

Wat? First Contact – HET NIEUWSTEDELIJK
Wanneer? 18/10, 19/10, 20/10 en 21/11/2017 om 20u
Waar? OPEK (Openbaar Entrepot voor de Kunsten)
Prijzen? 16 euro (cultuurkaart 50% korting)
Meer info? 30CC informatie

In haat alleen schuilt geen geluk

Foto.jpeg

Op het podium staat een tafel met stoelen, een deur en een groot krijtbord waarop een wegenkaart is nagebootst. De acteurs stormen één voor één het podium op. Ze kleden zich om en vertellen de geschiedenis van het verhaal dat zal volgen, een verhaal met slechts één vraag: “Mag je over lijken gaan om gelijk te krijgen?”
Lees verder

Knappe mannen met boeken: twee in één

 DSC01118.JPG

Vandaag vindt De Boekenkamer #5 met Pieter Embrechts plaats. De Boekenkamer is één van dé literatuurevenementen van het Leuvense 30CC. Het concept is eenvoudig: een bekende Vlaming komt langs in de bib, Tweebronnen, om er een uurtje te vertellen over zijn favoriete boeken. Ben je benieuwd naar het boek dat hij in één adem heeft uitgelezen? Of wil je weten welk boek er altijd op het nachtkastje ligt? Kom eens een kijkje nemen. Wedden dat je blijft terugkomen?!

Lees verder

Make love, not war

17200666_10212176521988211_871495013_o

De Boekenkamer is een initiatief van het Leuvense 30CC. Artiesten vertellen er over hun favoriete boeken: houden ze van oeroude klassiekers? Of staan ze in de rij aan te schuiven voor de nieuwste bestsellers? Vandaag vond de vierde editie van De Boekenkamer met Eva De Roovere en Tine Reymer plaats. Althans dat was de bedoeling maar Tine Reymer was helaas genoodzaakt af te zeggen. Jammer, maar gelukkig weet Eva De Roovere het publiek ook in haar eentje te bekoren.

Lees verder

Van ‘Preparee daagt uit’ naar ‘Publiek daagt Preparee uit’

20170222-dsc_9399
Copyright Thomas Van Ryckeghem

Rakketakketakketak

Ready? Set? Go! Het Leuvense improtheater Preparee staat nog niet op het podium of de sfeer zit er al goed in. De – geboren – presentator heeft het presenteren flink in de vingers en zorgt met al zijn enthousiasme dat de volle Pieter De Somer aula zich kostelijk amuseert. Ben jij het gewoon om geconcentreerd te luisteren en te schrijven in de PDS? Of val jij naar slechte gewoonte steeds opnieuw in slaap tijdens een boeiend hoorcollege? Of babbel je graag bij met je vriendinnen op de bovenste rij? Dat zit er deze avond allemaal niet in. 1, 2, 3? ACTIE! Het publiek klikt zich vast, maakt een beweging naar links, maakt vervolgens een beweging naar rechts (waar nogmaals is gebleken dat het verschil tussen links en rechts onthouden zelfs voor studenten van de KU Leuven geen gemakkelijke opdracht is) en doet vrolijk een looping. De rollercoaster van vanavond! Rakketakketakketak, moh seg ey Gertje! De volledige aula zegt de presentator perfect na. Goed gedaan, brave volgelingen. Het publiek is opgewarmd!

Gotta catch the mol

De fikse opwarming van het publiek heeft natuurlijk een doordachte reden. Ondanks dat de welgekende benaming van de voorstellingen ‘Preparee daagt uit’ is zijn er tijdens deze voorstelling toch een aantal wijzigingen want vandaag daagt het publiek Preparee uit! En dat doen ze op twee manieren.

Lees verder

Zwischen

2016/10/04, Hasselt, Met Zwischen maakt regisseuse Suze Milius een familieportret over én met 3 generaties van de familie Cuppens.  foto's katrijn van gielCopyright: Katrijn Van Giel

Het is een regenachtige dag in november, zo eentje waar je met een oversized trui en je laptop in de zetel hangt. De tientallen tabbladen die ik op Mozilla heb openstaan kenmerken zich door de woorden: theatervoorstelling, 30CC, recensie… en oh ja, Facebook. Plots stuit ik op een voorstelling genaamd Zwischen: een theatervoorstelling over een familie in Neeroeteren? Verdwaasd kijk ik naar mijn scherm: Neeroeteren, een klein dorpje in de uithoek van Limburg? En toevallig ook nog dat kleine dorpje waar ik ben opgegroeid? Interessant, dat vraagt om een ticketje.

Lees verder

De moed om te doden: over een verstoorde vader-zoonrelatie, seksuele verlangens en het (niet) hebben van moed

de moed om te doden, guy cassiersCopyright: Kurt Van Der Elst

Met De moed om te doden van de Zweedse schrijver Lars Norén brengt Guy Cassiers een weerzinwekkende familiedrama over een verstoorde vader-zoonrelatie. Om iemand te doden echter – zo geeft de titel aan – is moed nodig, maar laat moed nu net datgene zijn dat zowel vader als zoon niet heeft. Zo vader, zo zoon, maar wie zal zich uiteindelijk toch moedig tonen?

Vader Etienne (door Dirk Van Dijck) vindt dat de tijden zijn veranderd. In zijn tijd ging het er namelijk allemaal heel anders aan toe: 40 jaar lang heeft hij als ober hard gewerkt. Hard werken en lange dagen maken, daar draaide het om. Dat ziet hij tegenwoordig bij zijn zoon Eric (door Wouter Hendrickx) niet meer. Eric is ook ober, maar hij durft zelfs met afgebeten vingernagels in een restaurant te werken. Dat de mensen niet weigeren om door hem bediend te worden, dat snapt hij niet. Een schande, dat is het! Etienne heeft zijn beste dagen gehad: vroeger was alles beter. Hij sukkelt met zijn knieën – echter vooral wanneer het hem uitkomt – en hij heeft ook geen geld op overschot. Als hij aan zijn zoon om geld vraagt krijgt hij niets, want Eric zou ook geen geld hebben. Etienne begrijpt het niet. Hij heeft zijn leven lang aan mensen gegeven en gegeven, maar wat krijgt hij terug? Bitter weinig, zo vindt hij. En dan zijn er ook nog zijn seksuele verlangens. Vroeger had hij élke dag seks, jawel. Hij mocht van zijn vrouw élke dag, maar sinds zij is gestorven komt het er natuurlijk niet meer van. Maar – zo zegt hij – iedereen denkt dat hij daar te oud voor is, dat het allemaal niet meer zo werkt op zijn leeftijd. Dat is natuurlijk flauwe kul!

Zoon Eric woont in een groot huis waarvan hij een aantal kamers niet gebruikt. Hij heeft niet veel nodig: waarom drie kamers hebben als één kamer ook voldoende is? Hij denkt erover na de kamers te verhuren, maar daar stemt zijn vader niet mee in want “hoe kan een huis een thuis zijn als er vreemden wonen?”. Eric vindt dat hij zich daar niet mee te bemoeien heeft want “wat weet hij nu van een thuis?”. Eric gaat volop tegen zijn vader in – die hem gemeen noemt – maar feitelijk laat het hem allemaal ijskoud. Hij moet van zijn vader niet veel weten en het liefst heeft hij dat hij hem met rust laat, iets dat nooit gebeurt.

Vader en zoon gaan van de ene ruzie naar de andere ruzie. Op het eerste zicht lijkt het over banale dialogen te gaan: van een discussie over een ditje naar een ruzie over een datje. Hoe verder de voorstelling echter vordert hoe duidelijker het wordt dat er meer achter deze gesprekken schuilt. Een ruzie over iets banaals blijkt dan een uiting van iets dat er in het verleden is gebeurd. Naarmate de voorstelling vordert krijg je als kijker een beter beeld waarom zowel de vader als de zoon zich op een bepaalde manier gedraagt. Door het bezoek van de nog-niet-echt-vriendin-want-we-hebben-het-zo-nog-niet-benoemd van Eric, Radka (door Aminata Demba), blijkt dit des te meer.  In het begin voel je bijvoorbeeld een soort medeleven voor de vader omdat zijn zoon bikkelhard en tegelijkertijd ijskoud tegen hem is. Op het einde van de voorstelling ontdek je hoe egoïstisch hij eigenlijk is en veranderen de perspectieven. Zo vader, zo zoon, maar wie zal zich uiteindelijk toch moedig tonen?

De moed om te doden is een voorstelling die eerder sober te noemen valt. Op het podium staat enkel een stoel met een tafel aan de linkerkant en een stoel met een kastje en een lamp aan de rechterkant. Er wordt verder geen technologie gebruikt, waardoor de kracht van de voorstelling zich enkel berust op de teksten en de acteurs. En die kracht komt over bij het publiek! IJzerscherpe teksten worden afgewisseld met humor waardoor het publiek meermaals aan het lachen wordt gebracht. Ook de acteurs weten hun rol overtuigend en verfijnd te spelen en dat is toch niet onopmerkelijk. In eerste instantie zou Marc Van Eeghem namelijk de rol van vader spelen, maar hij moest enkele dagen voor de première wegens ziekte afhaken. Dirk Van Dijck nam last-minute zijn rol over, maar daar was niets van te merken. Het publiek kreeg een knap staaltje acteerwerk te zien. Het warme applaus voor De moed om te doden was meer dan verdiend.

Wat? De moed om te doden – Toneelhuis | Guy Cassiers
Wanneer? Dinsdag 15 november en woensdag 16 november 2016 om 20u00
Waar? 30CC/Schouwburg
Prijzen? 18, 16 of 8 euro (50% korting voor cultuurkaarthouders)
Meer info? De moed om te doden – 30CC

It’s (not) my paradise

kvs_nmparadisedannywillems_6uv2084_29827856932_oCopyright: Danny  Willems

Een groot scherm in het midden, een kleiner scherm omhuld in een zijden gordijn aan de rechterkant en twee verouderde televisietoestellen aan de linkerkant. Sachli Gholamalizad zit onder een zalmkleurige deken en begint te vertellen.

“Het ziet eruit als een plek als een ander: een plek op het land, in een land aan de zee. Het is mijn grond. Mijn heimwee naar een tijd die ik nooit heb gekend, mijn verloren paradijs.”

Lees verder