UUR KULtUUR Stand-up Comedy

Afgelopen woensdagavond werd PDS voor eens vrijwillig bevolkt door studenten dank zij UUR KULtUUR Stand-up Comedy. In gedimd licht nam een mix van Belgische en internationale studenten dankbaar plaats voor humor die wat hoger ligt dan het niveau van de gemiddelde prof die zichzelf wel geestig vindt.

Lees verder

Advertenties

Oorverdovende stilte in Louder Than Bombs

Wanneer ik het woord ‘familiedrama’ zie denk ik automatisch aan de typische Vitaya film: liefst een ontvoering, een vreemdgaande echtgenoot of uit de hand gelopen cyber-pesterijen, wat stereotiepe interpretaties van het perfecte kerngezin en veel cardigans, slaande deuren en mascara tranen. Met een blij hart kan ik jullie vertellen dat deze film none of the above heeft.

Lees verder

TIP van de week: Afrika Filmfestival

Bij deze een reminder om zeker de twintigste editie van het Afrika Filmfestival niet te missen! Voor zij die het nog niet kennen: verschillende culturele instituties brengen jaarlijks de beste films uit en over Afrika samen met omkadering in de vorm van public talks, concerten en awards in een festival van iets meer dan twee weken, verspreid over België. In ons studentenstadje zijn we gezegend met het grootste aantal vertoningen, dus bekijk zeker eens de programmatie van de diverse selectie films die in Kinepolis, Cinema ZED, Pangaea, ABVV, het Provinciehuis en Museum M geprojecteerd worden.

Lees verder

Anomalisa of Anomalieverniet?

Een gelauwerde animatiefilm met een Oscar nominatie die met behulp van heel realistisch-uitziende poppen over diep-menselijke gevoelens van isolatie en eenzaamheid vertelt? Klinkt als een recept voor een interessante filmavond, maar in het geval van Anomalisa bleef ik een beetje op mijn honger zitten.

ANOMALISA

Anomalisa is de eerste animatiefilm van Charlie Kaufman (Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Synecdoche, New York), die ook het oorspronkelijke verhaal schreef in de vorm van een theaterstuk, in samenwerking met Duke Johnson. De film kan omschreven worden als een stop-motion comedy-drama en gaat over Michael Stone, een klantendienst-expert die voor een lezing over zijn nieuw boek naar Cincinnati reist. De avond voor de lezing  ontmoet hij Lisa, een onzekere jonge vrouw die om zijn lezing bij te wonen in hetzelfde hotel verblijft. Omringt door een zee van dezelfde mensen, lijkt zij de enige andere ‘andere’ die hem kan verlossen van de monotonie.

De film begint met een beeld van Michael’s vliegtuig tussen perzikkleurige wolken, terwijl we de stemmen van de mensen aan boord horen. Meteen lijkt er weinig diversiteit te zijn in de stemmen, een gewaarwording die al snel juist blijkt te zijn. In Anomalisa klinkt elke man, vrouw en kind hetzelfde. Niet alleen hebben ze dezelfde stem, namelijk die van stemacteur Tom Noonan, ze delen ook toon, intonatie, etc. De poppen hebben zelfs dezelfde gezichtskenmerken, die net als hun stem vlak en nietszeggend zijn. Alleen Michael (David Thewlis) is anders. Hij heeft een rokerige, lichtjes nasale stem met een Brits accent, en een karaktervol gezicht met rimpels, fronsende wenkbrauwen en een scherpe neus.

Dit heeft een heel bevreemdend effect, dat geholpen wordt door de manier waarop de poppen gemaakt zijn. De lichamen zijn heel realistisch terwijl de gezichten uit twee delen bestaan, horizontaal gesplitst aan de ogen. Hoewel de twee delen ongetwijfeld zeer praktisch zijn in het productieproces van een stop-motion, om elk gezicht zo veel mogelijk uitdrukkingen te kunnen geven, is de zichtbare spleet ook een steeds aanwezige herinnering aan dat proces. Het laat ons niet vergeten dat we naar poppen kijken, hoe realistisch hun voorkomen en omgeving ook is. Het doet ons afvragen hoe zo’n hoofd er zonder die delen uit zou zien en beseffen dat hun gezichtsuitdrukkingen en emoties niet echt zijn, maar een constructie uit twee expressieve stukjes mini-gezicht van kunststof.

Het is een lange tijd niet duidelijk hoe de wereld waarin Michael leeft in elkaar zit en wat het betekent. Deze onduidelijkheid voelt oncomfortabel lang, in een film die al zo veel nadruk legt op vervreemding. We krijgen aanwijzingen in de vorm van dromen en hallucinaties van Michael die ons tegelijk op het foute spoor brengen en tekenen geven van zijn mentale toestand. Het antwoord vinden we wanneer we plotseling een vrouwenstem horen. Dolenthousiast gaat Michael op zoek naar de bron van het geluid en hij ontmoet Lisa, wie hij meteen de rol geeft van zijn baken van hoop om uit zijn geïsoleerde situatie te komen.

1401x788-068-ANOMALISA-008R

Het is duidelijk dat Michael, die eerder al onsuccesvol contact opzocht met een oude vlam en loog tegen zijn echtgenote aan de telefoon, op zoek is naar redding in de vorm van een vrouw. Lisa, die anders klinkt dan alle anderen en een lichte gezichtsmisvorming heeft, is in zijn ogen die enige andere in de wereld. Degene met wie hij van alles kan weglopen en die hem zo uit zijn eenzaamheid kan halen. Lisa is een grote fan van zijn werk en verwelkomt zijn aandacht, al doet ze dat twijfelachtig. Ze is onzeker over haar uiterlijk, over haar intelligentie, over haar karakter en over haar stem, en weet niet goed hoe ze met zijn spontane verliefdheid op haar gewone zelf moet omgaan. Deze relatie, tussen de man die een vrouw nodig heeft om zijn leven te veranderen en een vrouw die alleen van zichzelf kan houden door de ogen van een bewonderende man, voelt nogal clichématig aan en is een beetje teleurstellend.

Desondanks komt er een seks-scene uit voort die dankzij het animatie-medium langdurig en opmerkelijk onomwonden is, en daarom heel intrigerend. En wanneer ze ’s morgens ontbijten en hun nieuwe leven samen plannen, krijgen we eindelijk dat antwoord op de vragen die deze dystopische realiteit stelt. Michael zijn perspectief begint namelijk te veranderen en zijn gedeprimeerde isolatie blijkt voort te komen uit zijn eigen mentale problemen, die hem ongevoelig maken en hem van zijn omgeving vervreemden. In het daglicht is Lisa minder perfect dan hij dacht en ze begint meer en meer te klinken als al die anderen, tot hij weer alleen is.

Anomalisa toont nog maar eens dat animatiefilms zich niet moeten beperken tot simpele of naïeve kinderverhaaltjes. De film brengt haar gevoelens van afzondering en depressie heel goed over en dompelt ons onder in de existentiële crisis van het hoofdpersonage, maar lijkt ook moeite te hebben met tempo en met het vasthouden van aandacht. Het plot lijkt vleziger, de komische momenten geestiger en de gedachten erachter poëtischer in de trailer, een bedenking die doet afvragen of ze er niet beter een kortfilm van hadden gemaakt.

Wat? Anomalisa // Waar? Cinema ZED // Wanneer? Zaterdag 27 februari, 20:00 // Prijs: 7,5 euro, 6 euro met cultuurkaart

Anomalisa speelt nog op 3, 4, 5, 6 en 7 maart in Cinema ZED.

(film)TIPs van de week

Week drie van het nieuwe semester komt tot zijn einde en brengt mij eindelijk terug naar onze CLUB KULtuur-blog met filmtips en recensies. Hoera! Bij deze enkele last minutes en een fijne, zij het heel random (laten we het eclectisch noemen) selectie van films die de komende weken te zien zijn in ZED.

Mediterranea

Deze maakt deel uit van het Cinema Italiano programma van Cinema ZED waarin, u kan het al raden, een selectie van bijzondere Italiaanse films in de kijker gezet worden. In Mediterranea toont regisseur Jonas Carpignano echter geen typisch Italiaans perspectief op het laars-vormige land, maar dat van immigranten Ayiva en Abas. De vrienden komen oorspronkelijk uit Burkina Faso, maar zijn gevlucht vanwege de daar alomtegenwoordige armoede waarin ook zij zich bevonden. Aangekomen in het zuiden van Italië gaan hun levens verschillende kanten uit. Deze premisse, die overigens gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, doet denken aan No Man is an Island, een documentaire die eerder in ZED vertoond werd. Ook hier raad ik aan om de aangrijpende trailer te bekijken en verder voor zich te laten spreken.

Voor wie houdt van: actuele thema’s in een straffe cinematografie, krachtige vertolkingen van nieuwkomers in de filmwereld, Italiaanse bambino’s, een genuanceerde beeldvorming van zij die vluchten.

Wat? Mediterranea // Waar? Cinema ZED // Wanneer? 27, 28 en 29 februari, op verschillende tijdstippen // Prijs: 7,5 euro, 6 euro voor late avondvoorstellingen of met cultuurkaart

Achter de Wolken

Waarschijnlijk heb je van deze recente Belgische film al gehoord, al dan niet in de context van het theater. Achter de Wolken is namelijk gebaseerd op een succesvolle theatervoorstelling van dezelfde naam, geschreven door Michaël De Cock voor Jo De Meyere en Chris Lomme. De twee acteurs nemen ook in deze verfilming van Cecilia Verheyden de rollen van Gerard en Emma op zich. Op de begrafenis van Emma’s man duikt Gerard voor het eerst op in veertig jaar. Dit doet veel bewegen in Emma, die vastzit tussen gevoelens van rouw en trouw voor haar man en een herboren jeugdliefde voor Gerard.

Voor wie houdt van: films van bij ons, theater-goes-cinema zoals bij het succes genaamd The Broken Circle Breakdown, lovers op leeftijd, eerste en laatste liefdes.

Wat? Achter de Wolken // Waar? Cinema ZED // Wanneer? 27 en 29 februari, 1, 2, 4, 5, 6, 7 en 8 maart, op verschillende tijdstippen // Prijs: 7,5 euro, 6 euro voor late avondvoorstellingen of met cultuurkaart

Steve Jobs

steve

Een biopic over Steve Jobs, geschreven door Aaron Sorkin (The West Wing, The Social Network, The Newsroom), gefilmd door Danny Boyle (Trainspotting, Slumdog Millionaire, 127 Hours) en vertolkt door Michael Fassbender, Kate Winslet en Seth Rogen. Moet ik nog meer zeggen? Ik hoop van niet. Bestel maar gewoon dat kaartje.

Voor wie houdt van: de vlijmscherpe dialogen van Sorkin, één of meerdere van de eerder genoemde films en series, de Oscar-genomineerde Mike en Kate, Seth Rogen in een serieus jasje, overpriced media (#sorrynotsorry Steve).

Wat? Steve Jobs // Waar? Cinema ZED // Wanneer? 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10 en 11 maart, op verschillende tijdstippen // Prijs: 7,5 euro, 6 euro voor late avondvoorstellingen of met cultuurkaart

The Assassin

assassin

The Assassin speelt zich af in China, tijdens de Middeleeuwen en is los gebaseerd op een krijgsverhaal uit de negende eeuw. Het gaat over Nie Yinniang, een meisje dat ontvoerd wordt met als doel haar te veranderen in een getrainde moordenaar die corrupte politici kan uitschakelen. Om Nie Yinniang’s toewijding te testen zendt meesteres Jiaxin haar na 13 jaar terug naar haar thuisstreek. Ze krijgt de opdracht om een gouverneur om te brengen, die de man blijkt te zijn aan we ze als kind beloofd was. The Assassin werd prachtig in beeld gebracht door de Taiwanese Hou Hsiao-Hsien, die in Cannes de prijs won voor Beste Regisseur en bijzonder lovende recensies kreeg.

Voor wie houdt van: Chinese, en bij uitbreiding, Oost-Aziatische vertellingen en verfilmingen, verfijnde martial arts van het niet-Jackie Chan kaliber, sferische en poëtische films, letterlijk en figuurlijk sterke vrouwen.

Wat? The Assassin // Waar? Cinema ZED // Wanneer? 3, 8, 10, 11, 12, 13 en 14 maart, op verschillende tijdstippen // Prijs: 7,5 euro, 6 euro voor late avondvoorstellingen of met cultuurkaart

Last Minute

Voor de snelle beslissers (of gewoon de lekker spontane studenten onder ons) zijn er de komende dagen nog een paar laatste vertoningen die niet te missen zijn. Zo is er 8 ½ van Fellini, een ware klassieker uit 1963 met Marcello Mastroianni en Claudia Cardinale. En een Franse coming of age film Le Nouveau, over een verlegen nieuwkomer in een Parijse middelbare school.

 

Daarnaast is er voor de liefhebbers A Film about Coffee over hoe het perfecte kopje koffie tot stand komt. In samenwerking met MOK Specialty Coffee Roastery & Bar (die zelf hopen ervaring hebben met de zoektocht naar de ultieme brew) wordt de documentaire aangevuld door een coffee tasting in het STUKcafé.

En natuurlijk worden volgens ZED traditie de nominaties voor de Oscar voor Best Short Film geprojecteerd. Met alle #OscarsSoWhite controverse is het misschien toch het beste om het zekere voor het onzekere te nemen en je eigen oordeel te vellen. Kom dus de avond zelf of the day after het werk van de heren Khalil, Dupont, Hughes, Vollrath, Donoghue en Cleary bewonderen bij ZED’s Oscar Shorts 2016.

BlokUUR KULtUUR Comedy Shorts: kort maar krachtig!

Sommige studenten zitten nog middenin de examenperiode, anderen zien het licht aan het einde van de tunnel al, maar iedereen kan een goede pauze gebruiken. Gelukkig hadden we deze week BlokUUR KULtUUR: het perfecte excuus om de boeken even toe te doen, de (vettige) haren in de plooi te leggen en nog eens buiten te komen voor een beetje cultureel verantwoorde ontspanning.

En ontspannend was het zeker. Voor BlokUUR KULtUUR werden volgens traditie vier comedy short films geprogrammeerd in samenwerking met Cinema ZED en het Internationaal Kortfilmfestival Leuven. Dit jaar werd gekozen voor Yes, We Love, Malaguti Phantom, Le Mur en, het kroonstuk van de avond, Kung Fury.

Yes, We Love / Ja, Vi Elsker

Hallvar Witzø / 2014 / 14 min. / Norway

javielsker

In tegenstelling tot onze nationale feestdag, wordt de Noorse Grunnlovsdag uitbundig gevierd met optochten, voordrachten, feestjes en natuurlijk het alomtegenwoordig volkslied Ja, vi elsker dette landet waarnaar de titel van deze kortfilm verwijst. In Yes, We Love zien we echter de keerzijde van deze festiviteiten voor vier Noren. Want zoals Birger wil niet elk 10-jarig jongetje in een stoet meemarcheren in traditionele volkskledij. En misschien wil Konrad, een oorlogsheld op leeftijd, gewoon taart wilt eten in plaats van te luisteren naar de zoveelste speech. Verder verknalt een afwijzing het feestje helemaal voor de wraakzuchtige, maar vooral heel zatte tiener, Carina, terwijl een afgelegen sauna-retraite voor de 46-jarige vader-van-twee Ola minder rust en soul searching teweegbrengt dan gehoopt.

Yes, We Love is op een subtiele en tragikomische manier een geestige en zeer geslaagde kortfilm. In veertien minuten slaagt Witzø erin om zonder duiding elk van de vier personages een onmiskenbare, pittige persoonlijkheid te geven en hun korte verhalen stevig te verankeren in herkenbare momenten. En hoewel de verhalen volledig van elkaar verschillen hebben ze elk een desastreus einde en dezelfde boodschap: misschien zijn feestelijkheden niet altijd voor iedereen.

Malaguti Phantom

Sam de Jong / 2014 / 8 min. / Netherlands

malagutiphantom

Zoals de scooterfanaten onder ons waarschijnlijk al weten is een Malaguti Phantom een soort brommer. Deze gelijknamige short van de beloftevolle Sam de Jong gaat over een jongeman die uit zijn sociaal isolement tracht te komen door zich te conformeren: hij moet en zal bij een stoer groepje hangjongeren met getunede brommers horen. We zien zijn eenzame leven en werk in een garage, zijn vergeefse pogingen die met spottend gelach onthaald worden en zijn fantastische dromen waarin hij de leader of the gang wordt.

Malaguti Phantom neemt plaats in een soort hypergestileerd Nederlands dorp waarbij de setting van hedendaagse elementen in jaren ’80 glamrock juweeltinten een herkenbaar, maar tegelijk bevreemdend effect geven. Dit wordt verdergezet in het uiterlijk van het onwennig hoofdpersonage dat heel lang en Nederlands is en brandwonden heeft in zijn gezicht. Dat hij zo duidelijk en zo hard en zo onsuccesvol probeert erbij te horen, draagt bij aan de zwarte humor die misschien niet haha-grappig is, maar wel voor die bitterzoete kriebel zorgt die bij dit genre hoort. Het plat Hollands taalgebruik van de jongens helpt alleen maar. “Dat meenie niet! Hebbie knoppies late zette?” Ja, man.

Le Mur

Samuel Lampaert / 2015 / 7 min. / Belgium

lemur

Deze kortfilm van de Belgische Samuel Lampaert speelt zich af in een kleine studio middenin een dicht appartementencomplex in Hongkong. In deze studio woont Chung, een verveelde weduwnaar die op een dag besluit een foto op te hangen van zijn gestorven vrouw. Helaas (of net gelukkig?) blijkt de muur waar hij een stevige nagel in slaat heel dun te zijn en besluit zijn buurman de nagel simpelweg terug te slaan. Hierop volgt al snel een steeds groter wordend gat in de muur, een kennismaking en de eenmaking van hun studio’s.

In deze kortfilm gaat het niet zozeer om het vormgeven van personages of een verhaal – Chung en zijn buur lijken elkaar niet zo veel te vertellen te hebben – als om het projecteren van een idee. Alleen en in zichzelf gekeerd leven tussen zoveel vreemden is eigenlijk niet normaal, dus misschien is het niet zo gek om wanneer je een kans krijgt om die toestand te doorbreken, die kans met beide handen te grijpen. Een simpel idee, met een simpel resultaat. Le Mur is slim, en grappig op een hele low key manier met als climax het doorbreken van de muur, dat een hoog slapstick gehalte heeft.

Kung Fury

David Sandberg / 2015 / 31 min. / Sweden

kungfury

Kung Fury is een politieman uit Miami die magische kungfu krachten heeft gekregen nadat hij tegelijkertijd gebeten werd door een slang en geraakt werd door bliksem. Hij gebruikt zijn krachten om slechteriken te vangen, maar staat voor de grootste zaak in zijn carrière wanneer hij ontdekt dat Kung Führer Adolf Hitler terug is gekomen door te tijd om hem te vermoorden en de wereld te regeren. Dankzij de nerd van zijn politiebureau wordt hij naar het verleden gehackt om Hitler te vermoorden. Wanneer hij te ver wordt teruggestuurd krijgt hij hulp van onder andere een lazerraptor en een heel gespierde Thor om zijn missie alsnog te volbrengen.

Zoals eerder gezegd was deze afsluiter werkelijk de kers op de taart. Het is een postmoderne mix van een jaren ’80 politieshow en een soort  kungfu manga-turned-videogame verfilmd door Tarantino met stukjes Scandinavische mythologie, Nazi-Duitsland, de prehistorie en Back To The Future. Kung Fury is absurd en overdreven, gevuld met stereotypen en overused tropes, overdreven vechtscenes en onnodige special effects. Met andere woorden: het is een slimme aaneenschakeling van zo veel foute elementen dat het goed wordt.

Alles samen was dit een fijne selectie van kortfilms die elk met een niet voor de hand liggend gevoel voor humor de zaal prikkelde, met resultaten van bulder- tot glimlachjes.

Wie het gemist heeft of het nog eens wilt herbeleven, kan dankzij wat opzoekwerk aan mijn kant Yes, We Love en Kung Fury online bekijken. You’re welcome.

Wat? BlokUUR KULtUUR Comedy Shorts // Waar? PDS // Wanneer? woensdag 20 januari, 21:00 // gratis, zonder reservatie

Een niet-zo-stiekem kijkje in het dagboek van een tienermeisje

Iedereen weet dat een dagboek heilig is en vooral volkomen geheim (daarvoor dienen natuurlijk die gouden slotjes), maar dankzij The Diary of a Teenage Girl mogen we eindelijk een kijkje nemen.

The-diary-of-a-teenage-girl-Trailer_thumb16

The Diary of a Teenage Girl is gebaseerd op de gelijknamige semi-autobiografische graphic novel van Phoebe Gloeckner. In deze film volgen we Minnie Goetze (Bel Powley), een 15-jarig meisje in het San Fransisco van 1976. Het verhaal begint wanneer ze voor het eerst seks heeft met Monroe (Alexander Skarsgård), de vriend van haar moeder (Kristen Wiig). Om dit bijna magische moment vast te leggen begint ze met het maken van dagboekopnames op een cassetterecorder. Samen met haar tekeningen – Minnie is een beginnende artieste – illustreren de de stemopnames haar ontdekking van zichzelf en haar seksualiteit. Maar niet alleen zij verandert, ook de relaties die ze heeft met Monroe, haar moeder, haar beste vriendin en de wereld rondom zijn niet meer hetzelfde.

De film, overigens het adaptatie- en regiedebut van Marielle Heller, was na haar première een tijdje gehuld in controverse. Enerzijds werd The Diary of a Teenage Girl geroemd door de pers als een revelatie en de beste coming of age film in jaren. Anderzijds werden de gevoelige onderwerpen in de film (jonge vrouwelijke seksualiteit, experimentatie met drugs en alcohol, tienerrebellie, de relatie tussen een jong meisje en een oudere man) door distributeurs gezien als niet geschikt voor jonge kijkers. Dit laatste ging geheel in tegen de bedoelingen van Heller en Powley, die met The Diary of a Teenage Girl niet alleen de samenleving een spiegel willen voorhouden, maar ook tienermeisjes die hun seksualiteit ontdekken een stem geven en een hart onder de riem steken.

Dit doel bereiken ze trouwens met gemak. Wanneer we Minnie in de allereerste scene horen vertellen over haar eerste keer is het al snel duidelijk dat ze geen schrik heeft van haar seksualiteit. Ze is niet zomaar een slachtoffertje dat verleid werd door een knappe oudere man die beter zou moeten weten, zij neemt initiatief. Zoals haar moeder zegt: “you have a kind of power, you know, you just don’t know it yet”. Maar eigenlijk weet Minnie dat wel al en wij mogen deel uitmaken van haar verkenning van die kracht. Want ondanks de onzekerheid en de angst die we horen in haar mijmeringen (“ugh I feel so awkward and ugly and naive and lonely”, “what if nobody ever loves me?”) zien we haar ook argeloos en vrij ronddansen of speels flirten.

Hoewel de spontane, frivole en vaak provocerende scenes de lichtheid van de adolescentie heel goed vastnemen, zijn de momenten van stille introspectie hetgeen de film écht maken. We zien Minnie dromend in bad liggen terwijl ze nadenkt over wat het betekent om gewild te worden. We zien haar naar haar naakte spiegelbeeld staren terwijl ze schijnbaar zoekt naar veranderingen in zichzelf en naar sporen van haar diepe verlangens in haar ogen. Deze momenten spreken voor het ontdekken dat onvermijdelijk bij opgroeien hoort. Ze vermijden dat de film zichzelf verliest in die vrolijke lichtheid van eerder en zorgen voor het moeilijke evenwicht tussen drama en komedie dat een goede coming of age film nodig heeft.

26-diary-of-teenage-girl_w1200_h630

Met haar fijne 70’s soundtrack, kleren en kleuren, lekker grillige animaties en heerlijke hoofdpersonage is The Diary of a Teenage Girl een prachtige film die het tienermeisje-zijn heel mooi behelst. En laten we eerlijk zijn: dat gebeurt niet al te vaak. Misschien is het dus nog niet zo erg om stiekem wat tijd in het hoofd van een tienermeisje door te brengen. Zoals onze Minnie het zo mooi zegt: this is for all the girls when they have grown.

Wat? Diary of a Teenage Girl // Waar? Cinema ZED // Wanneer? maandag 7 december, 22:30 // Prijs: 6 euro