Twee filmtips in één klap

Even geen zin om met je neus in de boeken of gedrukt tegen het laptopscherm te zitten? Dan heb ik voor jou twee tips want Cinema ZED organiseert twee evenementen in juni. Ga gauw je dosis cinema opsnuiven vooraleer ze drie maanden sluiten!

Best of ZED 2015 (2 juni)

Het neusje van de zalm, de kers op de taart, de kroon op een rijkelijk gevuld cinemajaar, dat is het beste van Cinema ZED. Twee films hebben dit jaar hoge toppen gescheerd en eentje zal dat volgend jaar sowieso doen, dus redenen genoeg om de geliefde rode zeteltjes op te zoeken.

Le Meraviglie (17u30) – UITVERKOCHT Een Italiaans familiedrama dat de grenzen tussen traditie en moderniteit aftast, en toont hoe surrealisme de realiteit kan binnensluipen. Met Vlaming Sam Louwyck als bezorgde imker.

Eisenstein in Guanajuato (20u) Eigenzinnigheid kenmerkt Peter Greenaway en eigenzinnig zal ook zijn ode aan Sovjet-icoon Sergei Eisenstein zijn. Een intellectueel gemonteerd maal overgoten met een pikant Mexicaans sausje.

Inherent Vice (22u30) Een bedwelmde detective die je meevoert in zijn spannende wereld, dat is Paul Thomas Andersons film in een notendop. De lijn tussen werkelijkheid en hallucinaties moet je zelf zien te trekken.

Terrasfilms (3-19 juni)

Steengoede films bekijken onder de sterrenhemel klinkt goed, niet? Acht avonden lang kan je na zonsondergang om 22u30 gratis een film meepikken op de binnenkoer van het STUK. Als het Belgische weer toch roet in het eten gooit, gaat de vertoning door in het STUK-café.

Citizenfour (3 juni) In 2013 was iedereen in de ban van durfal Edward Snowden. Deze hallucinante documentaire gaat over het gevaar van klokken luiden en het alziende oog van Big Brother.

Relatos Salvajes (5 juni) Wraak kan zoet zijn en dat heeft Damián Szifron begrepen. Zes verhalen, zes mensen die het even niet meer aankunnen. Klinkt dit herkenbaar? Ja-knikken kan op 5 juni.

What We Do in the Shadows (8 juni) Als jij denkt dat jouw huisgenoten maf zijn, kom dan naar deze mockumentary kijken. Bloed drinken is slechts een van de vele bonding-activiteiten van het duistere vriendenkwartet.

Nightcrawler (10 juni) Wist je dat Travis Bickle een even gekke achterneef heeft? De griezelig magere Jake Gyllenhaal speelt namelijk een door sensatie bezeten fotojournalist. All the animals come out at night, deel 2.

Les Combattants (12 juni) Liefde is schoon en tegengestelden trekken elkaar aan. Ook al is de Apocalyps in aantocht, toch spelen de feromonen op. Over vechten voor de wereld, maar ook voor elkaar.

Comedy Shorts (15 juni) Of je nu stilletjes gniffelt of schatert voor de hele straat, lachen is een must tijdens deze vier Vlaamse kortfilms. Afwisseling van huilen boven cursussen mag ook wel eens, right?

The Boxtrolls (17 juni) Een door trollen opgevoede jongen probeert zijn vriendjes te redden van een verdelger. Spitsvondige stop motion met stemmen van onder andere Isaac Hempstead Wright en Richard Ayoade.

Welp (19 juni) Scoutskampen zijn niet voor mietjes. Jonas Govaerts confronteert dan ook een groepje jonge helden met zijn stoutste fantasieën. Durf jij nog naar Dardennen na het zien van deze film?

Voor mij zit het Club Kultuur-avontuur erop, maar hopelijk hebben jullie ondertussen de filmmicrobe te pakken. À la prochaine!

56b715234f5476d62f8bfdafa06d9f88

DOCVILLE: Kurt Cobain over the edge

kurt_cobain_montage_of_heck_ver2_xxlg-500x500

Een blond knaapje dat veranderde in een peroxide-blonde antiheld, ofte Brett Morgens Montage of Heck in een notendop. Kurt Cobain, geboren in het gemoedelijke Aberdeen, was de oogappel van de familie totdat zijn ouders gingen scheiden. Op dat moment brak er iets in hem en ging hij rebelleren. Kurt, die van hot naar her werd gestuurd, zocht afleiding in vandalisme, foute vrienden en drugs. Over the Edge, Kurts favoriete film, belichaamde zijn frustraties. Het horen van een tape vol met punkrock bracht daar verandering in. Muziek was Kurts roeping en vanaf dat moment zou hij zich non-stop met muziek bezighouden. Een amateuristisch vriendenbandje werd plots de grungerevelatie van de jaren 1990. Kurts gedachten werden referentiemateriaal voor de jeugd.

Via audiotapes, geanimeerde dagboekfragmenten en tekeningen, en interviews met mensen die Kurt na aan het hart lagen, werd een uniek biografisch document samengesteld. Daar ik zelf niets bijhoud, vond ik de beschikbaarheid van zoveel informatie verwonderlijk. Als kijker werd je dus meegevoerd in Kurts wilde creativiteit, maar vooral in zijn duistere gedachten. Montage of Heck heeft zijn naam niet gestolen: de documentaire was letterlijk een montage van willekeurige beelden uit Kurts levende hel. Zijn neergekrabbelde gevoelens waren gitzwart doch glashelder, ze waren donkerheid-spouwende monsters.

Op de soundtrack klonken Nirvana’s bekendste nummers, waaronder een cover door Scala, en werd footage getoond van zowel intieme concerten als optredens met voetbalstadionallures. Niettemin berustte de docufilm vooral op liefde of het gebrek daaraan. Kurtz was op zoek naar de ware liefde en vond die ook bij Courtney Love (what’s in a name), totdat zijn knipperlichtrelatie met H weer opborrelde. Het trio begon een driehoeksrelatie en die verhouding betekende voor Kurt de ultieme downfall. “I feel like people want me to die because it would be the classic rock and roll story” liet hij zich ontvallen. Zogezegd een grap, maar ook een grap die werkelijkheid werd.

Kurt werd 27 en 27 zal hij voor altijd zijn. Hij was het determinerende lid van het clubje dat onder andere Jim Morrison en Amy Winehouse bevat. Succes werd hem fataal; succes was wat hij verafschuwde, net als interviews geven en handtekeningen uitdelen. Regisseur Morgen wou dan ook een beeld scheppen van een gedemythologiseerde Kurt. Hij is daarin geslaagd met een aanpak die ik zelf eerst wat twijfelachtig vond, maar die mij na het interview toch heeft kunnen overtuigen. Ondanks de te lang uitgesponnen scènes met Miss Love (en vooral met haar borsten), de ietwat eenzijdige interviews en het gebrek aan focus op het in stand komen van zijn artistieke creaties, bleef de tragiek nadien nog urenlang rondspoken.

Tip: Docville (1 mei – 9 mei)

docville
Docu-crazed
? Stip dan vrijdag 1 tot zaterdag 9 mei aan in je agenda. Op dat moment vindt de elfde editie van het internationaal gelauwerde documentairefilmfestival Docville plaats. In STUK, Cinema ZED, M-Museum, 30cc en Kinepolis, meer bepaald. Ook dit jaar is een reeks onorthodoxe documentaires uit zowel binnen- als buitenland gekozen die komaf maken met het clichébeeld. Stuk voor stuk vernieuwend, confronterend en meeslepend.

Nationale selectie
Een eclectisch portret over Brussel, een reflectie over de nasleep van oorlog of toch maar een beeltenis van overheidswerknemers in Kinshasa? Tien ijzersterke producties van eigen bodem nemen het tegen elkaar op en de strafste gaat lopen met de Juryprijs voor Beste Belgische Documentaire.

Internationale selectie
Geselecteerd uit bijna duizend inzendingen, zijn deze tien onuitgegeven documentaires de crème de la crème. Over mens-zijn, buitenaards leven en andere exotische mysteries. De jury van Canvas selecteert de cinematografisch meest in het oog springende documentaire voor een prijs.

Weten en geweten
Dat documentaires de ogen openen, is een feit. In deze categorie worden maatschappelijk relevante thema’s, technologische vooruit- en achteruitgang, en de clash tussen mens en natuur aangehaald. Deze nieuwe documentaires zijn in de running voor de beste schepping van een (ge)weten.

Festivalfavorieten
Negentien wereldwijd geapprecieerde toppers veroveren de Leuvense filmzalen. Denk aan Kurt Cobain, Edward Snowden en Sergio Herman, net als aan projecten van welluidende namen als Wim Wenders en Joshua Oppenheimer. Alleen al om mee te zijn met actuele conversaties, check.

Films in M
Museum M staat voor kunst en kunst is dan ook het onderwerp van de documentaires op deze locatie. Over imiteren, strijdende curatoren, homoseksuele popart-artiesten, bronzen sculpturen en de schoonheid van lelijkheid. Een kijk in het hoofd van de kunstenaar.

Outside the dox
BBC-documentaires zijn heerlijk, maar er bestaan ook alles-uitdagende projecten die conventies overschrijden en net dat stapje verder gaan. Een Nouvelle Vague der Documentaires, zo je wilt. Liefhebbers van experimentele collages, dit is jullie categorie.

Thrilling docs
Zes documentaires die je naar het puntje van je stoel zullen drijven, zes prenten met filmische allures. Spannende mythes, urban legends of heldenverhalen, allen zitten ze vol waarheid en thrillerelementen. Een nieuwe trend voorafgegaan door de lezing Adding Drama to Documentary.

En verder
Een programma voor kinderen! Tal van lezingen van en gesprekken met interessante gasten! Vurige debatten en informatieve sessies! En last but not least… een prijs voor de beste (lees: meest aangrijpende) Vlaamse Tv-documentaire!

Dus…

Zin in een week vol verwondering? Dan is Docville the place to be. Neem een kijkje op de website of in de folder voor verdere specificaties. Tickets kosten standaard €7,5 en eigenaars van een cultuurkaart betalen €6 voor een ticket. Veelkijkers schaffen best een festivalpas aan die toegang tot alle reguliere vertoningen includeert.

Filmische apriltips

Met een thesisdeadline in het verschiet, zullen mijn cinemabezoekjes spijtig genoeg even stil liggen. Niettemin wil ik de filmliefhebbers toch wat tips meegeven om de paasvakantie goed door te komen. Drie klassiekers, al dan niet in de gangbare betekenis van het woord.

De klassieker: Fritz Langs M – Eine Stadt sucht einen Mörder

425025

Een In The Hall of the Mountain King-fluitende kinderlokker? Urbaan desillusionist Fritz Lang gaat met zijn eerste geluidsfilm controverse alvast niet uit de weg. Deze psychologische thriller neemt de kijker mee naar de Berlijnse onderwereld waar de mob samenkomt om een maatschappelijk probleem, zijnde M (een benauwd kijkende Peter Lorre), te bestrijden. M – Eine Stadt such einen Mörder is als een goede wijn: 84 jaar oud en nog steeds razend spannend. Op 16, 18 en 21 april is deze klassieker te bezichtigen in de cinemazalen.

De cultklassieker: Quentin Dupieux’ Rubber

Rubber_091

They see me rollin’, they hatin’. Een tot leven gekomen autoband slaat uit existentiële problemen aan het moorden, en het publiek van de film in Rubber stond erbij en keek ernaar. Mr. Oizo brengt een meta-analyse van de B-film onder begeleiding van zijn eigen en Gaspard Augés welbekende elektrotonen. Veel waaroms, nog meer daaroms. Liefhebbers kunnen in Cinema ZED terecht op 10,12 en 14 april voor een portie cult en kitsch, evenals drie andere Dupieux-films, namelijk Reality, Wrong en Wrong Cops.

De instant klassieker: Paul Thomas Andersons Inherent Vice

inherent-vice-image-joaquin-phoenix-2

A trip down memory line, maar ook een trip door het met wiet benevelde Los Angeles van de jaren 1970, alsook in het hoofd van hippiedetective Doc Sportello (een schitterende Joaquin Phoenix). Tripception, vooral omdat je als kijker ook wordt meegesleurd in de kolk van verwarring en hilarische buitensporigheden die de verdwijning van Sportello’s ex-liefje Shasta (Katherine Waterston) met zich meebrengt. Gezien de gegarandeerde kwaliteit van het label PTA en de vele speeldata, heb je geen geldig excuus om Inherent Vice te missen. Te zien op 2, 3, 4, 5, 6, 8 en 10 april.

Suck me up, spit me out

S-CKMYP2_0suck_imag_groot_03

Tijdens de les Nederlands in het zesde middelbaar sprak mijn favoriete leerkracht over een indringende ervaring die hij had beleefd tijdens een expositie van Peter Verhelst. Toen ik Kurt d’Haeseleers S*CKMYP (nee, daar begin ik zelfs niet aan) in Cinema ZED’s programmatie zag staan, ging een belletje rinkelen. Vijf jaar na die bewuste les is het mijn beurt om deze zintuiglijkheid aan den lijve te ondervinden.

De keuze van voormalig STUK-medewerkster Karen Vanderborght is op zijn minst eigenzinnig. Ken je dat vuurwerk nadat je even in je ogen heb gewreven? Herinner je je de View-Master waar je als kind gefascineerd in keek? S*CKMP is als een caleidoscopische diaprojectie. Woord, beeld en noot zijn allen gefragmenteerd present, en creëren via onderlinge interactie een vervreemdende collage. Het is als lopen door een labyrint waarin schimmen je aangapen en de omgeving langzaam onder je wegglijdt. Het is alsof een slaapwandelende dagdromer zich aan zijn levendige herinneringen probeert vast te klampen.

Drie kunstenaars gieten elk hun herkenbaarheid in dit project. Filmmaker Kurt d’Haeseleer brengt een verwrongen en jachtig visueel verslag van het dagelijkse leven. Beelden doen op het ene moment denken aan experimentele home movies en op het andere moment aan haperende fotografische beelden. De voice-over van schrijver Peter Verhelst klinkt als een mantra doorheen de film. Een mengeling van erotische en hopeloze taferelen verbaliseert het afdwalen van de dagelijkse sleur, doch illustreert ze ook. De spacey muziek van Köhn (“keun”) verbindt de twee door het vallende gevoel dat je hebt in bed, in geluid om te zetten.

S*CKMP is dus een hoogst bevreemdende gewaarwording. Toch voelde de neuroot in mij de drang om de voice-over te projecteren op de afgebeelde figuren, en daar was de connectie zoek. Ik werd ervan mij bewust dat betekenissen zoeken in onsamenhangendheden typisch menselijk is en het bovendien een vervelende neiging is. Veel morphing in de film, maar niet in mijn hoofd. Köhn en Verhelst trokken mijn aandacht, d’Haeseleer iets minder. Meegaan in experimentaliteit blijft moeilijk, maar een uitdaging niettemin.

Last-minute tip: Ithaka Kunstenfestival (23/03-29/03)

ithaka

Kunst door en voor studenten, dat is het concept van Ithaka’s jaarlijkse beeldende kunstenfestival in een notendop. Deze 23ste editie wordt ook dit jaar georganiseerd door de cultuurafdeling van LOKO en gaat door in het voormalig instituut voor Land- en Waterbeheer (Vital Decosterstraat 102). Jonge kunstenaars krijgen er de kans om voor een groot publiek te exposeren. Maar liefst 89 geïnteresseerden schreven Ithaka aan met een propositie en uit deze groep werden uiteindelijk 14 gelukkigen geselecteerd die hun kunstwerk zullen tentoonstellen. Dit jaar werkt het festival zonder thema wat zowel aan de kunstenaars als aan het publiek de vrijheid geeft om te interpreteren en zich te laten inspireren. Postmoderniteit en eclecticisme ten top!

Het festival beperkt zich niet tot de expositie maar voorziet ook randanimatie. Op 24/03 kan je vanaf 19u30 op de kortfilmavond terecht, op 25/03 is er onder andere een vintagemarkt ingepland en staat de dichtkunst centraal, en op 26/03 komt het muzikale talent aan bod. Tussenin zijn er ook enthousiaste rondleidingen uitgestippeld, zowel in het Nederlands als in het Engels. Op 29/03 wordt het festival dan weer afgesloten met wat lekkers. Ithaka kunstenfestival is gratis, cultureel verantwoord en de uitgelezen gelegenheid om jonge kunstenaars een schouderklopje te geven. De deuren zijn geopend van dinsdag tot vrijdag tussen 16u en 23u30, en tijdens het weekend van 12u tot 18u. Gedetailleerde informatie is terug te vinden op de website.

TIP // Afrika Filmfestival

5d438943-6ce5-46a7-bbda-c0c63e06fe79

Iedereen is vertrouwd met Europese en Amerikaanse cinema, en sommigen onder ons ook met Aziatische films, maar Afrika is als filmcontinent nog vrij onbekend bij het grote publiek. Het Afrika Filmfestival probeert daar al twintig edities lang verandering in te brengen. Naast Leuven als uitvalsbasis, functioneren nog negentien andere Belgische steden als achtergrond voor Afrika-gerelateerde vertoningen. Er staan blockbusters en kleinere producties, kortfilms en langspeelfilms, alsook documentaires op het programma, maar ook tal van randactiviteiten zoals lezingen en muziekconcerten. Wie vorig jaar Pieter Van Hees’ Waste Land gemist heeft, kan op 4 april ook nog eens terecht in de cinemazaal. Net zoals in Van Hees’ film, ligt het zwaartepunt van het festival dit jaar in Congo. Daarnaast wordt aan de animatiefilm in Centraal-Afrika een speciale tentoonstelling gewijd die te bezichtigen zal zijn in de Centrale Bibliotheek. Bovendien wordt er nieuwe award uitgereikt die opgedragen is aan wijlen artistiek directeur Guido Huysmans. De winnaar van deze prijs wordt op 2 april tijdens een hommage bekend gemaakt. Het festival is aldus een uitstekend medium om een andere blik op Afrika te cultiveren, niet enkel op cultureel, maar ook op politiek en sociaal vlak. De films zelf zullen te zien zijn op verschillende locaties in Leuven, waaronder ook aan de KU Leuven. Voor meer informatie over het programma neem je best een kijkje op de website. Als eigenaar van een cultuurkaart kan je korting verkrijgen voor de filmvoorstellingen. Van 20 maart tot 4 april in Leuven!

Vier filmtips in maart

Na een kijk op het maartprogramma van Cinema ZED, is het onbetwistbaar dat deze maand een filmisch pareltje is. Hieronder vier films die de moeite zijn om binnenkort eens uit te checken.

Gezien en goedgekeurd

Relatos Salvajes

  GUNSU

Zes kronieken, zes excessieve reacties op frustrerende gebeurtenissen. Damián Szifróns wilde verhalen variëren van schuddebuikend hilarisch tot pijnlijk tragikomisch. Eén ding hebben ze met elkaar gemeen: wraak is zoet. Je kunt je verwachten aan kleurrijke personages en pittige Spaanse dialogen. Fans van Pedro Almodóvar zullen deze mozaïekfilm zeker kunnen smaken want hij is tevens een van de producers van Relatos Salvajes. Indien je de vorige voorstellingen gemist hebt, kan je nog terecht in de cinemazalen op 9, 10 en 17 maart.

Birdman

birdman-02-hd-wallpaper-hdwallwide.com_

Over de eermalige steracteur Riggan Thomson (Michael Keaton) die op basis van een vergissing in gewetensbezwaren verdrinkt voor de theaterversie van Raymond Carvers verhalenbundel What We Talk about When we Talk about Love. Over wrijvingen in de theaterwereld, menselijke roem en vergane glorie. Zowel schrijnend als grappig, zo kan Alejandro Gonzales Iñárritu’s Oscar-prijspaardje Birdman beknopt omschreven worden. Ook de montage, of het gebrek hieraan, is opvallend sterk. Voor de liefhebbers zijn er nog voorstellingen op 9, 11, 13 en 15 maart.

Veelbelovend

A Most Violent Year

A-Most-Violent-Year-2015-Images

Rosse deerne, Jessica Chastain, en mijn favoriete Guatemalteek bij uitstek, Oscar Isaac, doorworstelen de American Dream in New Yorks meest gewelddadige jaar ooit. Vechtend tegen het fatum en tegen gapende corruptie, tracht immigrant Abel Morales (Isaac) zijn onderneming op een eerlijke manier verder uit te bouwen. Deze minimalistische film van JC Chandor biedt een kijk op morele worstelingen tijdens barre tijden. A Most Violent Year is op 11, 12, 13, 14, 16 en 19 maart te zien.

Lucifer

lucifer-2

Vlaming Gust Van den Berghe brengt met deze film een nieuwe lezing van de mythe van de gevallen engel. Een verhaal over Lucifer die tijdens zijn verblijf in een Mexicaans dorpje bekoort en bedriegt. Eigenzinnig gefilmd door de cirkelvormige lens van de Tondoscope, een beeldformaat speciaal ontwikkeld voor deze film, en geïnspireerd op de tondo-schilderijen uit de Renaissance. Lucifer loopt in de zalen op 11, 14, 15 en 17 maart.

Meisjes, ze maken ons kapot meneer

whenanimalsdream3172_L

Dat Scandinaviërs steevast voor intense audiovisuele ervaringen zorgen, is een feit. Ook Jonas Arnby’s When Animals Dream maakt pienter gebruik van de benevelde streken. Ditmaal geen vastberaden vrouwelijke detective in de hoofdrol, maar niettemin een sterk vrouwelijk personage. Sonia Suhl, een Deense Saoirse Ronan, speelt Marie, een tienermeisje met een onwezenlijk geheim. Wanneer deze amandelogige tomboy aan de slag gaat in een visverwerkingsbedrijf, is het onmiskenbaar dat ze geen typisch meisje van zestien is. Vanaf dag één is ze het mikpunt van de spot en deze lijkt alsmaar extremere vormen aan te nemen. Ondertussen ondergaat Marie ook een fysieke metamorfose en ontluikt zich een belangstelling voor een jongeman tewerkgesteld in het visbedrijf. Ondanks gesmoezel en geflirt, heeft Marie nog verplichtingen, zoals het assisteren van haar dociele vader (Lars Mikkelsen) bij de verzorging van haar zieke moeder (Sonja Richter). Persisterend vegetatief en gekluisterd aan haar rolstoel, is het onklaar aan welke ziekte de mama van Marie lijdt. Door kleine clues in het verhaal te injecteren, wordt het voor de kijker doch stilaan duidelijk welke heimelijkheid in deze gesloten gemeenschap zoveel stof doet opwaaien.

When Animals Dream betovert met haar gure klimaat en meeslepende verhaallijn. Toegegeven, een bovennatuurlijke rode draad kan soms wat als afgezaagd aanvoelen en ook ik had misschien liever een andere invalshoek gezien, maar Arnby schept een sfeer die zowel de Bildung van het hoofdpersonage als het toverachtige genre kracht bijzet. Ook de soundtrack die een muzikale equivalent van hortend ademen lijkt, zorgt voor een nerveuze stemming. Spanning ten top, zowel sensueel als surreëel, alsook visueel. Het portretteren van een meisje in een commune die nog waarde hecht aan initiatierituelen en het liefst slapende reuzen in slaap houdt, maakt het gevoel die optreedt bij stigmatisering van devianten nog wranger. Naar of niet, Marie weet haar mannetje te staan tussen de ontstemde mannen op het kleine eilandje.

Ook al had voelde het Nosferatu-bezielde einde van de film ietwat afgehaspeld aan en zag Maries make-up er bij afloop een beetje kluchtig uit, toch is When Animals Dream een geslaagde debuutfilm van voormalig muziekvideo- en reclamemaker Arnby. Minimalistisch voortkabbelend, moet de film het vooral van symboliek en haar herkenbare feel hebben. Hoe het ook zij, is de film een aanrader voor liefhebbers van romantische horror. Nog geen plannen vanavond? Cinema ZED ontvangt jou om 22u30 met open armen voor de allerlaatste vertoning van When Animals Dream.

En toch maken de kleren de man

SALVO swarthy dude with gun

Een volle zaal, hoezee! Betekent dit dat de liefhebberij van de Zevende Kunst toch niet volledig verzwolgen is door Netflix en co? De film die de zaal heeft laten vollopen, betreft Fabio Grassadonia’s Salvo, een existentieel maffiadrama. Aan de ontsteltenis die ik na de film kon bemerken, vermoed ik dat het daar misgelopen is voor een aantal cinemagangers. Misdaadfilms hoeven niet per se de cliché goedgeklede en afgelikte maffiapersonages, zoals we deze kennen uit The Godfather, voor te schotelen. Denk maar aan het grimmige Gomorra en de gelijknamige serie. Ook deze film probeert een alternatieve weg te volgen en neemt verhaal-gewijs film noir-koning Jean-Pierre Melville als grote voorbeeld.

Net als in Melvilles Le Samouraï, is het hoofdpersonage een zwijgzame loner die in een groezelig appartement verblijft. Evenals Jef Costello (Alain Delon), beseft Salvo (Saleh Bakri) op een gegeven moment dat orders van bovenaf misschien niet helemaal moreel te verantwoorden vallen. Salvo, de schijnbaar koelbloedige en hondstrouwe huurmoordenaar, besluit na een aanval op zijn baas Boss (what’s in a name) de daders op te sporen. Zo belandt hij in het huis van de organisator waar zijn blinde zus geld zit te tellen. Zoals het “hoort” in klassieke films is een vrouw in een misdaadmilieu een verstorende factor en dat geldt ook in het geval van Rita (Sara Serraiocco). Uit de gespannen scènes die volgen, wordt duidelijk dat zowel Salvo als Rita een beklemmende invloed op elkaar hebben. Niettemin is het vooral Salvo die een transformatie ondergaat en dit wordt gek genoeg ook duidelijk uit zijn outfitkeuzes. Van een zwart poloshirt (de dood!) schakelt hij over op een witte variant (de hoop!) en uiteindelijk een blauw shirt (de trouw!). Wanneer hij uiteindelijk ontpopt is, draagt hij een blauw jeanshemdje. Dat er voor Salvo desondanks geen verlossing mogelijk is, blijkt uit het kleurenpalet van de film. Het korrelige vaalgeel en bij momenten wazige beeld wekt weerzin op bij de kijker. Ook de keuze voor machinale geluiden en blaffende honden in plaats van een streepje muziek, onderstreept de vervreemding present tussen Salvo en zijn omgeving. Het feit dat Salvo enkel praat wanneer dat hoognodig is, verduidelijkt dat hij afgesloten is van de mogelijkheid op een normaal leven. Langzaamaan ontvouwt het plot zich tot een nakende identiteitscrisis.

Dit gezegd zijnde zal een trage, quasi woordeloze cinema niet iedereen bevallen. Deze film barst van de goede intenties maar de uitvoering is iets minder geslaagd. Dit is deels te wijten aan de acteerprestatie van Saleh Bakri. De flair van Alain Delon bezit hij niet en de soms ongemakkelijke interpretaties gaven mij zelf een onbehaaglijk gevoel. Af en toe leek ook de film zelf uit haar rol te vallen in die zin dat de grimmige sfeer bij momenten karikaturaal aanvoelde – denk hierbij aan de close-ups van de ogen die de herinnering oproepen aan Sergio Leones westerns. Het woord “salvo” mag dan in het Italiaans wel “buiten levensgevaar” betekenen (dat maakt Wikipedia mij toch wijs), maar hetzelfde kan niet gezegd worden van de film.

Niettemin, als je van langzame cinema en Italiaanse settings houdt, is deze film zeker een aanrader. Onvolmaakt, dat wel, maar mits de juiste instelling kan Salvo overtuigen. Vanavond (om 22u30) is de laatste vertoning in Cinema ZED en dus de laatste kans om een mening te vormen over deze film.