Twee filmtips in één klap

Even geen zin om met je neus in de boeken of gedrukt tegen het laptopscherm te zitten? Dan heb ik voor jou twee tips want Cinema ZED organiseert twee evenementen in juni. Ga gauw je dosis cinema opsnuiven vooraleer ze drie maanden sluiten!

Best of ZED 2015 (2 juni)

Het neusje van de zalm, de kers op de taart, de kroon op een rijkelijk gevuld cinemajaar, dat is het beste van Cinema ZED. Twee films hebben dit jaar hoge toppen gescheerd en eentje zal dat volgend jaar sowieso doen, dus redenen genoeg om de geliefde rode zeteltjes op te zoeken.

Le Meraviglie (17u30) – UITVERKOCHT Een Italiaans familiedrama dat de grenzen tussen traditie en moderniteit aftast, en toont hoe surrealisme de realiteit kan binnensluipen. Met Vlaming Sam Louwyck als bezorgde imker.

Eisenstein in Guanajuato (20u) Eigenzinnigheid kenmerkt Peter Greenaway en eigenzinnig zal ook zijn ode aan Sovjet-icoon Sergei Eisenstein zijn. Een intellectueel gemonteerd maal overgoten met een pikant Mexicaans sausje.

Inherent Vice (22u30) Een bedwelmde detective die je meevoert in zijn spannende wereld, dat is Paul Thomas Andersons film in een notendop. De lijn tussen werkelijkheid en hallucinaties moet je zelf zien te trekken.

Terrasfilms (3-19 juni)

Steengoede films bekijken onder de sterrenhemel klinkt goed, niet? Acht avonden lang kan je na zonsondergang om 22u30 gratis een film meepikken op de binnenkoer van het STUK. Als het Belgische weer toch roet in het eten gooit, gaat de vertoning door in het STUK-café.

Citizenfour (3 juni) In 2013 was iedereen in de ban van durfal Edward Snowden. Deze hallucinante documentaire gaat over het gevaar van klokken luiden en het alziende oog van Big Brother.

Relatos Salvajes (5 juni) Wraak kan zoet zijn en dat heeft Damián Szifron begrepen. Zes verhalen, zes mensen die het even niet meer aankunnen. Klinkt dit herkenbaar? Ja-knikken kan op 5 juni.

What We Do in the Shadows (8 juni) Als jij denkt dat jouw huisgenoten maf zijn, kom dan naar deze mockumentary kijken. Bloed drinken is slechts een van de vele bonding-activiteiten van het duistere vriendenkwartet.

Nightcrawler (10 juni) Wist je dat Travis Bickle een even gekke achterneef heeft? De griezelig magere Jake Gyllenhaal speelt namelijk een door sensatie bezeten fotojournalist. All the animals come out at night, deel 2.

Les Combattants (12 juni) Liefde is schoon en tegengestelden trekken elkaar aan. Ook al is de Apocalyps in aantocht, toch spelen de feromonen op. Over vechten voor de wereld, maar ook voor elkaar.

Comedy Shorts (15 juni) Of je nu stilletjes gniffelt of schatert voor de hele straat, lachen is een must tijdens deze vier Vlaamse kortfilms. Afwisseling van huilen boven cursussen mag ook wel eens, right?

The Boxtrolls (17 juni) Een door trollen opgevoede jongen probeert zijn vriendjes te redden van een verdelger. Spitsvondige stop motion met stemmen van onder andere Isaac Hempstead Wright en Richard Ayoade.

Welp (19 juni) Scoutskampen zijn niet voor mietjes. Jonas Govaerts confronteert dan ook een groepje jonge helden met zijn stoutste fantasieën. Durf jij nog naar Dardennen na het zien van deze film?

Voor mij zit het Club Kultuur-avontuur erop, maar hopelijk hebben jullie ondertussen de filmmicrobe te pakken. À la prochaine!

56b715234f5476d62f8bfdafa06d9f88

Advertenties

DOCVILLE: Kurt Cobain over the edge

kurt_cobain_montage_of_heck_ver2_xxlg-500x500

Een blond knaapje dat veranderde in een peroxide-blonde antiheld, ofte Brett Morgens Montage of Heck in een notendop. Kurt Cobain, geboren in het gemoedelijke Aberdeen, was de oogappel van de familie totdat zijn ouders gingen scheiden. Op dat moment brak er iets in hem en ging hij rebelleren. Kurt, die van hot naar her werd gestuurd, zocht afleiding in vandalisme, foute vrienden en drugs. Over the Edge, Kurts favoriete film, belichaamde zijn frustraties. Het horen van een tape vol met punkrock bracht daar verandering in. Muziek was Kurts roeping en vanaf dat moment zou hij zich non-stop met muziek bezighouden. Een amateuristisch vriendenbandje werd plots de grungerevelatie van de jaren 1990. Kurts gedachten werden referentiemateriaal voor de jeugd.

Via audiotapes, geanimeerde dagboekfragmenten en tekeningen, en interviews met mensen die Kurt na aan het hart lagen, werd een uniek biografisch document samengesteld. Daar ik zelf niets bijhoud, vond ik de beschikbaarheid van zoveel informatie verwonderlijk. Als kijker werd je dus meegevoerd in Kurts wilde creativiteit, maar vooral in zijn duistere gedachten. Montage of Heck heeft zijn naam niet gestolen: de documentaire was letterlijk een montage van willekeurige beelden uit Kurts levende hel. Zijn neergekrabbelde gevoelens waren gitzwart doch glashelder, ze waren donkerheid-spouwende monsters.

Op de soundtrack klonken Nirvana’s bekendste nummers, waaronder een cover door Scala, en werd footage getoond van zowel intieme concerten als optredens met voetbalstadionallures. Niettemin berustte de docufilm vooral op liefde of het gebrek daaraan. Kurtz was op zoek naar de ware liefde en vond die ook bij Courtney Love (what’s in a name), totdat zijn knipperlichtrelatie met H weer opborrelde. Het trio begon een driehoeksrelatie en die verhouding betekende voor Kurt de ultieme downfall. “I feel like people want me to die because it would be the classic rock and roll story” liet hij zich ontvallen. Zogezegd een grap, maar ook een grap die werkelijkheid werd.

Kurt werd 27 en 27 zal hij voor altijd zijn. Hij was het determinerende lid van het clubje dat onder andere Jim Morrison en Amy Winehouse bevat. Succes werd hem fataal; succes was wat hij verafschuwde, net als interviews geven en handtekeningen uitdelen. Regisseur Morgen wou dan ook een beeld scheppen van een gedemythologiseerde Kurt. Hij is daarin geslaagd met een aanpak die ik zelf eerst wat twijfelachtig vond, maar die mij na het interview toch heeft kunnen overtuigen. Ondanks de te lang uitgesponnen scènes met Miss Love (en vooral met haar borsten), de ietwat eenzijdige interviews en het gebrek aan focus op het in stand komen van zijn artistieke creaties, bleef de tragiek nadien nog urenlang rondspoken.

Tip: Docville (1 mei – 9 mei)

docville
Docu-crazed
? Stip dan vrijdag 1 tot zaterdag 9 mei aan in je agenda. Op dat moment vindt de elfde editie van het internationaal gelauwerde documentairefilmfestival Docville plaats. In STUK, Cinema ZED, M-Museum, 30cc en Kinepolis, meer bepaald. Ook dit jaar is een reeks onorthodoxe documentaires uit zowel binnen- als buitenland gekozen die komaf maken met het clichébeeld. Stuk voor stuk vernieuwend, confronterend en meeslepend.

Nationale selectie
Een eclectisch portret over Brussel, een reflectie over de nasleep van oorlog of toch maar een beeltenis van overheidswerknemers in Kinshasa? Tien ijzersterke producties van eigen bodem nemen het tegen elkaar op en de strafste gaat lopen met de Juryprijs voor Beste Belgische Documentaire.

Internationale selectie
Geselecteerd uit bijna duizend inzendingen, zijn deze tien onuitgegeven documentaires de crème de la crème. Over mens-zijn, buitenaards leven en andere exotische mysteries. De jury van Canvas selecteert de cinematografisch meest in het oog springende documentaire voor een prijs.

Weten en geweten
Dat documentaires de ogen openen, is een feit. In deze categorie worden maatschappelijk relevante thema’s, technologische vooruit- en achteruitgang, en de clash tussen mens en natuur aangehaald. Deze nieuwe documentaires zijn in de running voor de beste schepping van een (ge)weten.

Festivalfavorieten
Negentien wereldwijd geapprecieerde toppers veroveren de Leuvense filmzalen. Denk aan Kurt Cobain, Edward Snowden en Sergio Herman, net als aan projecten van welluidende namen als Wim Wenders en Joshua Oppenheimer. Alleen al om mee te zijn met actuele conversaties, check.

Films in M
Museum M staat voor kunst en kunst is dan ook het onderwerp van de documentaires op deze locatie. Over imiteren, strijdende curatoren, homoseksuele popart-artiesten, bronzen sculpturen en de schoonheid van lelijkheid. Een kijk in het hoofd van de kunstenaar.

Outside the dox
BBC-documentaires zijn heerlijk, maar er bestaan ook alles-uitdagende projecten die conventies overschrijden en net dat stapje verder gaan. Een Nouvelle Vague der Documentaires, zo je wilt. Liefhebbers van experimentele collages, dit is jullie categorie.

Thrilling docs
Zes documentaires die je naar het puntje van je stoel zullen drijven, zes prenten met filmische allures. Spannende mythes, urban legends of heldenverhalen, allen zitten ze vol waarheid en thrillerelementen. Een nieuwe trend voorafgegaan door de lezing Adding Drama to Documentary.

En verder
Een programma voor kinderen! Tal van lezingen van en gesprekken met interessante gasten! Vurige debatten en informatieve sessies! En last but not least… een prijs voor de beste (lees: meest aangrijpende) Vlaamse Tv-documentaire!

Dus…

Zin in een week vol verwondering? Dan is Docville the place to be. Neem een kijkje op de website of in de folder voor verdere specificaties. Tickets kosten standaard €7,5 en eigenaars van een cultuurkaart betalen €6 voor een ticket. Veelkijkers schaffen best een festivalpas aan die toegang tot alle reguliere vertoningen includeert.

Filmische apriltips

Met een thesisdeadline in het verschiet, zullen mijn cinemabezoekjes spijtig genoeg even stil liggen. Niettemin wil ik de filmliefhebbers toch wat tips meegeven om de paasvakantie goed door te komen. Drie klassiekers, al dan niet in de gangbare betekenis van het woord.

De klassieker: Fritz Langs M – Eine Stadt sucht einen Mörder

425025

Een In The Hall of the Mountain King-fluitende kinderlokker? Urbaan desillusionist Fritz Lang gaat met zijn eerste geluidsfilm controverse alvast niet uit de weg. Deze psychologische thriller neemt de kijker mee naar de Berlijnse onderwereld waar de mob samenkomt om een maatschappelijk probleem, zijnde M (een benauwd kijkende Peter Lorre), te bestrijden. M – Eine Stadt such einen Mörder is als een goede wijn: 84 jaar oud en nog steeds razend spannend. Op 16, 18 en 21 april is deze klassieker te bezichtigen in de cinemazalen.

De cultklassieker: Quentin Dupieux’ Rubber

Rubber_091

They see me rollin’, they hatin’. Een tot leven gekomen autoband slaat uit existentiële problemen aan het moorden, en het publiek van de film in Rubber stond erbij en keek ernaar. Mr. Oizo brengt een meta-analyse van de B-film onder begeleiding van zijn eigen en Gaspard Augés welbekende elektrotonen. Veel waaroms, nog meer daaroms. Liefhebbers kunnen in Cinema ZED terecht op 10,12 en 14 april voor een portie cult en kitsch, evenals drie andere Dupieux-films, namelijk Reality, Wrong en Wrong Cops.

De instant klassieker: Paul Thomas Andersons Inherent Vice

inherent-vice-image-joaquin-phoenix-2

A trip down memory line, maar ook een trip door het met wiet benevelde Los Angeles van de jaren 1970, alsook in het hoofd van hippiedetective Doc Sportello (een schitterende Joaquin Phoenix). Tripception, vooral omdat je als kijker ook wordt meegesleurd in de kolk van verwarring en hilarische buitensporigheden die de verdwijning van Sportello’s ex-liefje Shasta (Katherine Waterston) met zich meebrengt. Gezien de gegarandeerde kwaliteit van het label PTA en de vele speeldata, heb je geen geldig excuus om Inherent Vice te missen. Te zien op 2, 3, 4, 5, 6, 8 en 10 april.

Suck me up, spit me out

S-CKMYP2_0suck_imag_groot_03

Tijdens de les Nederlands in het zesde middelbaar sprak mijn favoriete leerkracht over een indringende ervaring die hij had beleefd tijdens een expositie van Peter Verhelst. Toen ik Kurt d’Haeseleers S*CKMYP (nee, daar begin ik zelfs niet aan) in Cinema ZED’s programmatie zag staan, ging een belletje rinkelen. Vijf jaar na die bewuste les is het mijn beurt om deze zintuiglijkheid aan den lijve te ondervinden.

De keuze van voormalig STUK-medewerkster Karen Vanderborght is op zijn minst eigenzinnig. Ken je dat vuurwerk nadat je even in je ogen heb gewreven? Herinner je je de View-Master waar je als kind gefascineerd in keek? S*CKMP is als een caleidoscopische diaprojectie. Woord, beeld en noot zijn allen gefragmenteerd present, en creëren via onderlinge interactie een vervreemdende collage. Het is als lopen door een labyrint waarin schimmen je aangapen en de omgeving langzaam onder je wegglijdt. Het is alsof een slaapwandelende dagdromer zich aan zijn levendige herinneringen probeert vast te klampen.

Drie kunstenaars gieten elk hun herkenbaarheid in dit project. Filmmaker Kurt d’Haeseleer brengt een verwrongen en jachtig visueel verslag van het dagelijkse leven. Beelden doen op het ene moment denken aan experimentele home movies en op het andere moment aan haperende fotografische beelden. De voice-over van schrijver Peter Verhelst klinkt als een mantra doorheen de film. Een mengeling van erotische en hopeloze taferelen verbaliseert het afdwalen van de dagelijkse sleur, doch illustreert ze ook. De spacey muziek van Köhn (“keun”) verbindt de twee door het vallende gevoel dat je hebt in bed, in geluid om te zetten.

S*CKMP is dus een hoogst bevreemdende gewaarwording. Toch voelde de neuroot in mij de drang om de voice-over te projecteren op de afgebeelde figuren, en daar was de connectie zoek. Ik werd ervan mij bewust dat betekenissen zoeken in onsamenhangendheden typisch menselijk is en het bovendien een vervelende neiging is. Veel morphing in de film, maar niet in mijn hoofd. Köhn en Verhelst trokken mijn aandacht, d’Haeseleer iets minder. Meegaan in experimentaliteit blijft moeilijk, maar een uitdaging niettemin.

Last-minute tip: Ithaka Kunstenfestival (23/03-29/03)

ithaka

Kunst door en voor studenten, dat is het concept van Ithaka’s jaarlijkse beeldende kunstenfestival in een notendop. Deze 23ste editie wordt ook dit jaar georganiseerd door de cultuurafdeling van LOKO en gaat door in het voormalig instituut voor Land- en Waterbeheer (Vital Decosterstraat 102). Jonge kunstenaars krijgen er de kans om voor een groot publiek te exposeren. Maar liefst 89 geïnteresseerden schreven Ithaka aan met een propositie en uit deze groep werden uiteindelijk 14 gelukkigen geselecteerd die hun kunstwerk zullen tentoonstellen. Dit jaar werkt het festival zonder thema wat zowel aan de kunstenaars als aan het publiek de vrijheid geeft om te interpreteren en zich te laten inspireren. Postmoderniteit en eclecticisme ten top!

Het festival beperkt zich niet tot de expositie maar voorziet ook randanimatie. Op 24/03 kan je vanaf 19u30 op de kortfilmavond terecht, op 25/03 is er onder andere een vintagemarkt ingepland en staat de dichtkunst centraal, en op 26/03 komt het muzikale talent aan bod. Tussenin zijn er ook enthousiaste rondleidingen uitgestippeld, zowel in het Nederlands als in het Engels. Op 29/03 wordt het festival dan weer afgesloten met wat lekkers. Ithaka kunstenfestival is gratis, cultureel verantwoord en de uitgelezen gelegenheid om jonge kunstenaars een schouderklopje te geven. De deuren zijn geopend van dinsdag tot vrijdag tussen 16u en 23u30, en tijdens het weekend van 12u tot 18u. Gedetailleerde informatie is terug te vinden op de website.

TIP // Afrika Filmfestival

5d438943-6ce5-46a7-bbda-c0c63e06fe79

Iedereen is vertrouwd met Europese en Amerikaanse cinema, en sommigen onder ons ook met Aziatische films, maar Afrika is als filmcontinent nog vrij onbekend bij het grote publiek. Het Afrika Filmfestival probeert daar al twintig edities lang verandering in te brengen. Naast Leuven als uitvalsbasis, functioneren nog negentien andere Belgische steden als achtergrond voor Afrika-gerelateerde vertoningen. Er staan blockbusters en kleinere producties, kortfilms en langspeelfilms, alsook documentaires op het programma, maar ook tal van randactiviteiten zoals lezingen en muziekconcerten. Wie vorig jaar Pieter Van Hees’ Waste Land gemist heeft, kan op 4 april ook nog eens terecht in de cinemazaal. Net zoals in Van Hees’ film, ligt het zwaartepunt van het festival dit jaar in Congo. Daarnaast wordt aan de animatiefilm in Centraal-Afrika een speciale tentoonstelling gewijd die te bezichtigen zal zijn in de Centrale Bibliotheek. Bovendien wordt er nieuwe award uitgereikt die opgedragen is aan wijlen artistiek directeur Guido Huysmans. De winnaar van deze prijs wordt op 2 april tijdens een hommage bekend gemaakt. Het festival is aldus een uitstekend medium om een andere blik op Afrika te cultiveren, niet enkel op cultureel, maar ook op politiek en sociaal vlak. De films zelf zullen te zien zijn op verschillende locaties in Leuven, waaronder ook aan de KU Leuven. Voor meer informatie over het programma neem je best een kijkje op de website. Als eigenaar van een cultuurkaart kan je korting verkrijgen voor de filmvoorstellingen. Van 20 maart tot 4 april in Leuven!