Stuk Plastic: Een vervuilende maatschappij

Zoiets abstract maar zo boeiend
Zoiets ontspannend maar zo vermoeiend

Het kersverse theaterstuk van campustoneel laat emoties in het rond vliegen.
Sam Rijnders en Elise Linsen creëerden een vernieuwende techniek op de scène.
Zeven briljante acteurs spelen beurtelings iedere rol. Elk personage heeft bepaalde karaktertrekken die gepersonaliseerd werden door elk individu. Ze steken elk personage in hun eigen jasje, soms zelfs letterlijk. Een van de briljante regisseurs, Sam Rijnders, kon zijn lach niet bedwingen. Hij stak heel het publiek mee aan. Ondanks de donkere satire, worden onze lachspieren aan een hevige work-out blootgesteld. Degene die letterlijk wordt blootgesteld, heet Esther. Zij is de huishoudhulp van Michaël en Ulrike. Twee lokale snobs die denken het gemaakt te hebben. Toch kwijnt hun gematigd leventje met de jaren weg.

@Vincentinaki

Het valt op dat de enige rol die standvastig blijft, die van Esther is. Esther is de ongewilde protagonist. Vergist in de gedachte dat ze op haar gemak de vloer kon boenen, wordt ze als een oude knuffel over de grond meegesleurd. Toch ontvangt ze geen knuffels. Ze wordt als een kunstwerk beschouwd. Ze wilt gewoon kuisen. Ze kuist het gezin haar maatschappelijke problemen op. Alle omhooggevallen ‘wannabe’ adelen behandelen Esther als een circusaap. De snobs voelen de grond onder hun voeten wegzakken en beginnen te zweven. De realiteit wordt als een zeepbel weggeblazen. Esther prikt de bubbel kapot. Ze heeft er genoeg van om in een vitrine van hypocrisie haar dagen te spenderen. Ze zal ze wel een lesje leren…

Het laatste greintje opwinding tussen Michaël en Ulrike waait als een zacht briesje de kamer uit. Michaël ziet de storm al aankomen. Hij beslist mee te doen aan artsen zonder grenzen. Onze ‘white savior’ hangt de held uit en zij de vlag. Het stuk zoomt in op de mislukte opvoeding van hun zoon Vincent. Recent is hij als een puber uitgebloeid die zich overal mee moeit. Ulrike identificeert zich als kunstenaar maar eigenlijk brengt ze slappe koffie naar een nog slapper figuur, Haulupa. Het vuur in Haulupa’s ogen wordt gedoofd door zijn eigen hoofd. Hij heeft een burn-out en ZEKER geen depressie. In dit deeltje spotten de regisseurs met het taboe rond mentaal welzijn. Haulupa draagt een masker van ironische perfectie. Op die manier geeft hij niet toe aan zijn eigen tekortkomingen.

Achter de opvatting van kunst wordt een groot vraagteken geplaatst. Kunst is verheven, geschreven naar superioriteit. Sam Rijnders en Elise Linsen pleiten voor een normalisering van kunst. We worden rijk getogen en in de luxe gezogen. Hou de essentie van kunst voor ogen: schoonheid. Word niet verleid door roem, maar blijf het voor de kunst doen; de kern van ons geluk.

‘The Duke’: een revolutionaire diefstal

In Roger Michells ‘The Duke’ wordt er met de (middel)vinger gewezen naar alle kapitalistische zakken. Hun eigen zakken vullen is dé prioriteit van de staat. Een staat die niet in staat is de bevolking te voorzien van basisbehoeften. “Vroeger was alles beter”, zegt men. Correctie: vroeger was alles goedkoper.

Wat is ouderenzorg? Zorgen dat ze op tijd gevoerd, verschoond en stil zijn. Vaak worden senioren als baby’s behandeld terwijl ze volgroeid zijn tot een bron van levenswijsheid. In deze film gebaseerd op een waargebeurd verhaal, illustreert Michell dat we de gepensioneerde mens hun tv moeten gunnen. Verveling werkt als een tumor in op het gerimpeld vel. Entertainment fungeert als een medicijn tegen de levenloosheid zodat we niet ziek worden van de wereld. Kempton Bunton wilt de eerste dosis vreugde toedienen door zijn carrière op het spel te zetten, zijn vrijheid zelfs. Hij steelt het peperdure schilderij ‘The Duke’ dat eigenlijk nog wat gekruid zou kunnen worden. Waarom willen mensen voor dit gedrocht betalen, maar is een simpele kabelvergoeding te veel gevraagd?

Deze teleurstelling in de maatschappij wordt accuraat in beeld gebracht door Michell. De kleuren takelen af naar mate de tegenslag stijgt. Tijdens Kempton’s speech schijnen er warmere tonen door de rechtszaal. Het volk staat achter hem, letterlijk zelfs. De film glijdt vlot binnen door de gesmeerde dialogen en vooral monologen. Humor wakkert de vlam aan die in Bunton heerst. Hij geeft eerder een show dan een verklaring, zelfs onder eed. De film voelt zeer ‘cinematisch’ aan doordat de decors prachtig in beeld zijn gebracht zoals onder andere het museum, de straat en de weg waarop ze op de motor de wijde wereld in rijden. Toch heerst er een ontwapening en ontnuchtering aan het hele plaatje. Dit wordt afgebeeld bij het sobere gekibbel tussen een banale vrouw en haar zwevende man met grote dromen. 

@kunstcentrum BUDA

Michell laat Bunton geëngageerd en puur overkomen. Het feit dat een oudere man een schilderij durft te stelen en een heel volk achter zich krijgt, bewijst dat het niet kwaad kan om af en toe eens naar de senioren te luisteren. Hij krijgt het uiteindelijk klaar om de kabeltelevisie vergoed te krijgen voor een deel van de bevolking op leeftijd. Niet enkel voor zijn zoon Jackie blijkt Kempton een vaderfiguur, maar ook voor de grote meneren die het land beheren. Hij komt namelijk als ware activist op voor racisme en discriminatie naar ouderen.

Roger Michell legt het probleem van de ouderenzorg terug op tafel nadat het al lang onder een stoffig tapijt is geschoven. De onlangs overleden regisseur kan helaas het lof van de film niet meer in ontvangst nemen. Toch mag hij trots terugkijken op zijn gecreëerde cinema-ervaring voor jong en oud. Rust zacht Roger, we zullen goed voor ‘The Duke’ zorgen.

Deze film is te zien bij Cinema Zed in Leuven. Studenten met een cultuurkaart krijgen natuurlijk een mooie korting.

BAC ART LAB’s Open studio’s introduceert jong talent

Bij de open podia in BAC ART LAB vindt ieder zijn smaak. Een vleugje zang of een toefje dans kunnen je een heerlijke mix van performance voorschotelen. De opzet van deze cultuur avond is dat iedereen gratis de studio’s van de artiesten in Bac art lab kan gaan bekijken. De ateliers van schilders, architecten en nog veel meer staan ter beschikking. Ook werden er korte performances opgevoerd, vooral door studenten. Het bleek een avond vol jong geweld te zijn.

Fuck me I’m bored

“Hello, I came to ask if you’re still done with me”
Georgy Chtchevaev is er misschien klaar mee het publiek nog lang niet. Adoratie spatte van de jonge toeschouwers af die hun ogen op hem gericht hadden. Georgy studeert Drama aan LUCA campus Lemmens en focust zich vooral op hedendaagse performance.

Een aura van een echte artiest galmde door de zaal. Zijn make-up en outfit sparkelde zo fel als zijn glaasje champagne. Als ook zijn lange nagels, waarmee hij moeiteloos het soundpaneel bediende. De zacht gekleurde lichten droegen bij aan zijn zweverig optreden. Zijn sensualiteit in beweging en muziek werd een heerlijkheid om te aanschouwen.

De zelf-gecomponeerde muziek ging hand in hand met zijn ontspannen vibe. Iets minder ontspannen waren de teksten van de nummers. “I’m never coming home, I stand alone”. De dramatische toon schreeuwde herkenbaarheid uit. ‘I can break from one touch, I’ve lost so much’. Georgy heeft geen schrik om zijn fragiele kant op tafel te leggen, wat ook ten volle geapprecieerd werd. 

Hoewel de verwoording subliem was, leken zijn thema’s niet revolutionair. Tot hij bij zijn laatste liedje kwam. “I’m tired of writing all these shitty love songs, please let me go”. Kunnen we dit interpreteren als kritiek op de hedendaagse popcultuur? Hoe dan ook raakte hij het publiek diep. Elke jonge persoon keek vol trots naar de artistieke representatie van hun eigen generatie.

My favourite sense is touch

Het publiek wandelt naar de deur. We zijn klaar om overweldigd te worden. We mogen niet binnen. Eerst handen wassen. Nadat onze tedere vingers het lauwe water hebben gestreeld, wordt ons een lapje wol aangereikt. Krullend als een schaap en zo zacht als een lammetje.

Een beweging artieste zit in het midden van de koude vloer met haar knieën opgekruld. Gevuld met droefenis, lijkt het, grijpt ze haar deken stevig vast. Ze boetseert vormen in het lapje alsof het haar geliefde zou zijn. Aan de hand van rigoureuze bewegingen danst ze over het podium heen. Ze zweeft haast. Ze haast zich naar de volgende positie om zich te laten rusten op haar beste vriend. Ze voelt, ze streelt, ze beveelt het deken om van haar te houden.

In het wederom jonge publiek kun je een speld horen vallen. Tussen de fragiele bewegingen door, spreekt Jolien Pittoors van het Wachtrijcollectief Engels. De woorden zijn perfect gekozen voor de ontspannen sfeer die er hangt. Er ontstaat ontroering bij velen. Haar liefdesverhaal vergelijkt ze metaforisch met een zacht lapje wol. Het is iets waar je, al dan niet letterlijk, op kan terug vallen, hoewel je het niet altijd naar je gevoel kunt omvormen.

Dit evenement was te zien in BAC ART LAB te Leuven.

Ideologie? Die Zize vliegen…

Wat is ideologie? Welk verband heeft het met filmklassiekers? Zijn we zo pervers als we denken?
Twee uur lang wordt ons brein gekraakt door deze prangende vragen. Slavoj Zize probeert ons een antwoord te formuleren door enkele filmklassiekers flink op de rooster te leggen.  

Hij begint met de film ‘They live’ van John Carpenter, die druipt van ideologie. Het hoofdpersonage vindt een doos vol zonnebrillen. Naar het einde van de film lijkt die wel erg op die van Pandora … Eens wanneer de bril op zijn neus rust, doorprikken de glazen zijn maatschappelijke bubbel. De commerciële sector kan niet meer liegen en geeft toe wat ze willen bereiken met hun verleidelijke reclames. We zijn eindelijk niet meer blind voor de realiteit. Vrijheid moet geforceerd worden. Gebeurt dit niet, dan buigt de democratie om tot een boog van dictatorschap.

Onze slimme filosoof rammelt niet enkel de filmwereld door elkaar maar hij mengt er zelfs nog een vleugje commercialiteit doorheen. Verlangen is vooral het verlangen naar verlangen. Terwijl hij deze driedelige tongbreker bij ons laat sudderen, legt hij voornamelijk uit waarom we merken zoals Coca-Cola idealiseren. We idealiseren de smaak en de naam maar niet het originele doel: dorst lessen.

Onze ideologie bestaat uit fantasie. Dit geldt voor iedere film dat er ooit gemaakt is. De achterliggende boodschap wordt geïmpliceerd door de makers. Hoe de film dan ook effectief gepercipieerd wordt, is nog een ander verhaal. We verdrinken in het aantal interpretaties van ‘Jaws’ over het Amerikaans kapitalisme. En we verzuipen in de zinkende hiërarchie van de ‘Titanic’.

@The Dissolve

Zize’s inhoud en verhaal blijken van groot belang. Maar inzicht vormt niet het enige aspect van een goede documentaire. Zize spreekt met een moeilijk accent. Het gebrek aan ondertitels maakt dit niet makkelijker. Ademruimte om zijn briljante inzichten te laten bezinken, is niet aanwezig. Dat is een jammere zaak, aangezien zijn citaten van hoog niveau zijn. Hij praat zelfs tijdens de filmfragmenten, wat de magie een beetje wegneemt. Toch trakteert hij ons tijdens die fragmenten op een cinematografisch snoepje door zichzelf in het decor van de film te incorporeren.

Ontelbare films suggereren dat we onze dromen moeten volgen, om ze na te jagen tot ze als een biefstuk op ons bord liggen geschoteld. In de echte wereld worden mensen teleur gesteld. Zize wilt niet dat we de realiteit aanpassen aan onze dromen maar net andersom. Op die manier hoopt hij die harde klap om te vormen tot een zachte streling van de werkelijkheid. Helaas kan hij niet op al onze vragen antwoorden, maar hij laat het publiek achter met een basiskennis van de menselijke ideologie. Zijn missie is geslaagd!

Deze documentaire is te zien in Cinema Zed te Leuven. Je kan deze gaan bekijken tijdens het internationaal documentaire festival ‘Docville’ van 23/3 tot 31/3. Studenten met een cultuurkaart krijgen een leuke korting.

Shakespeare is dead, isn’t he?

Shakespeare is dead, isn’t he? Hoewel verschillende intellectuele hoofden hun breinen hierover breken, wordt er in dit adembenemend festival voor nieuwe toneelschrijfkunst, vooral naar de echte auteur gekeken. Het festival vond verspreid plaats over Leuven, een hele week lang. Hier schijnt de spotlight op de helden achter hun levende woorden. Zij worden terecht verlicht en gedicht in lovende kritieken. Ze worden internationaal op de kaart gezet en niet meer belet van nieuwe kansen.

Onderland

Is het mijn mijn?
Nee het is jouw mijn.
Maar als mijn mijn de mijne is, waarom heb jij mijn mijn dan verwoest?
Heb ik jouw mijn verwoest? … Ach ja, hij is toch niet de mijne.

@30CC

Verantwoordelijkheid is het pijnlijke gevolg van een kapitalistische maatschappij. Iedereen is op goud uit. Mensen blijven graven en graven tot de put niet meer dicht te scheppen is. Wel scheppen ze op over de gouden stront waarin ze verzeild zijn geraakt. Dimitri Leue heeft dit stuk prachtig tot leven gebracht door een minimalistische setting neer te zetten. Zijn vertrouwen in de professionele acteurs was te voelen tot in de uithoeken van de zaal. Dit theaterstuk werd gespeeld in de Schouwburg van Leuven op woensdag 23 februari. Een goudmijn is ingestort maar wie is verantwoordelijk? Een psychologische schommel komt tot stand in de speeltuin van volwassenen. “De wereld heeft nood aan een zondebok”. Grappige conversaties wekken deze realistische uitspraak tot leven. Dimitri Leue zag een gouden kans liggen om dit wereldlijk probleem aan te kaarten. Hij heeft ze met twee handen gegrepen.

Ronde tafel over vertalingen

Vertalen maar niet ‘hertalen’. Niet letterlijk maar figuurlijk. Niet figuren overpennen maar ze eerst aan de context laten wennen. De eerste ronde tafel van het festival was die van professionele theatervertalers. Het vond plaats op woensdag 23 februari in Opek te Leuven. Een ‘vrouwenvak’ vol deadlines maar de line mag niet dead zijn. Iedere lijn, iedere regel moet leven. Ieder woord moet overkomen alsof het in de originele taal geschreven was. Een inspirerend gesprek van de ene vertaler naar de andere. Tips werden gedeeld, advies werd gegeven en ervaringen verteld. Iedereen stelde zich open, zelfs het publiek. Vragen over onder andere hun schrijfmethode werden uitgebreid beantwoordt. Één gouden regel waar geen discussie mogelijk was, is ‘altijd hardop lezen’. Op die manier voel je of je woorden tot leven komen. Wat de tekst zelf betreft, is de sfeer en de bedoeling van de auteur bewaren, essentieel. Emoties en gedachtes moeten natuurlijk overkomen en niet ‘vertaald zijn’. Hoewel het een eerlijk gesprek was over een moeilijk veld van expertise, overtuigde hun passie voor theater de hele ronde tafel.

Scenische lezingen

Drie nieuwe theaterstukken werden op woensdag 23 februari in Opek te Leuven voor de leeuwen gegooid; die van Vera Molina, DE HOE en Stijn Devillé.
De opzet van deze geënsceneerde lezingen was aangenaam om naar te kijken. Vijf acteurs lazen theatraal enkele scènes per theaterstuk voor. Hierna volgde een kort interview met de auteur van het theaterstuk in kwestie. Dit is de ideale manier om een nieuwsgierig publiek warm te maken voor kwalitatieve voorstellingen.

Toen eindelijk alles lukte

@UiTinVlaanderen

Maarten Westra Hoekzema zijn leven was een puinhoop. Hij dronk, snoof en beloofde zichzelf het ooit te maken als cabaretier. Zijn voorstelling was een ode aan zijn mislukte pogingen. Hij wilde op een humoristische manier zelfspot drijven met zijn oude zelf. Op chronologische wijze begon hij bij zijn jeugd, tot de dag van vandaag. Helaas werden de pointes niet altijd behaald. Zo liet hij het publiek op zijn honger zitten.

Over de tong, over de lippen

Shakespaere is een genie en een geniepige dode vent die zijn leven heeft bestemd aan te gecompliceerde drama’s waarin iedereen toch zal sterven, net zoals zijn belachelijke dialogen. Met deze openhartige dialoog van Sara Vertongen werd het startschot gegeven. Deze literaire soirée composée vond plaats in de Schouwburg van Leuven op 22 november. Bekende theaterauteurs staken voordracht niet alleen in een nieuw jasje, maar in een goednieuwe garderobe. Een verrijkende variatie met onderwerpen zoals naïviteit, fruitperserij of zelfs vader-dochter relatie lagen op tafel. Genres verzoenden, aansluitend met de diversiteit van de auteurs die stuk voor stuk hun verhaal uitten. Ook puur met taal werd een prachtig verhaal verteld door Dounia Mohammed. Een soirée om niet nee tegen te zeggen maar om je hart open te leggen voor de passie en talent van deze mensen.

@30CC

Ronde tafel: beginnen als theaterauteur

De laatste ronde tafel op vrijdag 25 november in Opek nodigde professionele theaterauteurs uit. De moeilijke vragen werden open en bloot op de ronde tafel gelegd. Is er financiële haalbaarheid? Zijn er veel werkmogelijkheden? Kun je met een eigen tekst bij een gezelschap aan gaan kloppen? Veel theaterstudenten bevolkten het publiek, nieuwsgierig naar deze antwoorden. Hoewel iedereen zijn individuele ervaring deelde, was er toch ruimte voor een open groepsconversatie en een hoopvol gesprek.

Met onder andere deze activiteiten en nog vele anderen, kwam het festival op zaterdag 26 februari ten einde. Theaterauteurs kregen eindelijk de aandacht en het respect die ze verdienden. Door de organisatie van Het Nieuwstedelijk in samenwerking met hun partners, werd het een creatieve week om nooit te vergeten.

Un monde: een meedogenloze wereld

“Plaag hem niet zo” wanneer zijn hoofd hardhandig werd ondergedompeld in het toilet.
“Plaag hem niet zo” wanneer hij in een container werd gedumpt toen hij even niet had opgelet.
Deze onethische taferelen spelen mee onder de categorie pestgedrag.
Als de juf het niet zag, werd het goedgekeurd. Maar jonge kinderen zijn als wilde beesten in een meedogenloze jungle: alleen de sterkste overleeft.

(Kan spoilers bevatten)

Het langspeelfilm debuut van onze eigen Laura Wandel heeft vele hoofden doen draaien. Niet alleen op het filmfestival in Gent, maar zelfs in Cannes, waar ze enkele prijzen in haar klimrugzak mocht steken. De sterkte van deze film ligt in een representatieve leefwereld van een kind, iets wat Laura uitmuntend heeft gedaan. Dit heeft ze verwezenlijkt door een adembenemende cinematografie om niet alleen U, maar het hele alfabet tegen te zeggen. Het camerastandpunt stond ter hoogte van de hoofdpersonages Nora en Abel. De rest van het shot werd ook vaak wazig, behalve de kinderen. Op die manier werd het eigen wereldje, de eigen cocon van de kinderen behouden. Maar om tot een vlindertje uit te groeien, zullen Nora en Abel toch hun totem in het grote dierenrijk achterna moeten jagen.

MOVIES. Laura Wandel over haar prachtige debuutfilm 'Un monde': «Een school  is een enorm rijke locatie» - Metrotime
@metrotime

Muziek werd bewust geëlimineerd om de realiteit te bewaken. De harde wereld zonder enige vorm van verbloeming werd nuchter in beeld gebracht. Nora is heel gevoelig. Niet alleen omwille van haar broer of om haar zoektocht naar nieuwe vrienden, ze is ook gevoelig aan prikkels en geluid. Geroezemoes en bewegende beelden in de scènes karakteriseren de chaos in het hoofd van een jong kind. Abel wordt gepest en Nora wilt hem helpen. Ter haar bescherming beveelt Abel haar om zich niet te moeien. Aangezien Abel de letterlijke pispaal van de school is, wordt Nora ook verbannen uit de kudde omdat ze haar bloed met een loser deelt. Deze bloedrelatie draait uit tot een bloedbad. Broer en zus spuwen op elkaar en haat wordt niet meer als een ‘groot woord’ gedefinieerd. Abel pest mee om zo zelf niet meer als een hulpeloos hertje door de koning van de jungle te worden verslonden. Welke factoren zijn nodig om een kind zover te drijven? Zover dat ze verstijven bij het verstikken van een medeleerling, gewapend met een plastieken zak. Waarom kunnen zij zich niet wapenen tegen dat geweld? Hadden ze het maar gewoon aan de juf verteld…

Deze meeslepende film wordt vanuit de ooghoek van een kind verteld. Een hoek van 360 graden, waarvan de juf helaas niet eens de helft heeft gezien. Een cinematografisch hoogstandje met een duidelijke boodschap: onderschat kinderen niet! Zie het grootste kwaad niet als spelen want dat speelt met hun mentale ontwikkeling. Ondanks deze zware materie, was het een prachtig begin van een nog veelbelovend regisseuse.

Wil je deze film graag zien? Ga zeker een kijkje nemen in Cinema Zed in Leuven! Voor de toeschouwers met een cultuurkaart hangt er natuurlijk een zalige korting aan vast.

Pleasure: Een ethisch dilemma om (fuck) u tegen te zeggen.

“Are you coming for buisiness or pleasure?” – “Pleasure”. Deze vernieuwende film, genomineerd voor het filmfestival Cannes 2020, geeft een verassende wending op het veroordelende beeld dat mensen hebben op de hedendaagse porno industrie.

Schuilend onder haar ‘stagename’ transformeert ‘Bella Cherry’ tot een kersverse pornoster. Ze verhuist naar LA om haar wildste dromen na te jagen zoals een leeuw jaagt op een stuk vlees. Hoewel ze als een stuk vlees wordt beschouwd, zal ze toch snel beseffen dat ze met beffen en pijpen, kreunen en knijpen haar kost moet verdienen. Normale man op vrouw seks laat de porno industrie gapen. Dus zal ze haar moed bijeen rapen en haar manager ruwere scènes laten boeken. Even ruw als deze diamant waar nog iets meer aan geveild moet worden dan gedacht. Uit vrije wil wordt ze geslagen en bespuwd, gedragen en geduwd als een slet-marionet die de touwtjes niet meer in handen heeft. Dan zijn de poppen aan het dansen, als haar empathie zijn ritme is verloren. Hoe hoger ze geraakt op de erotische ladder, hoe harder de spanning te snijden is met een mes waarmee ze de rug van haar beste vriendin verwondt. Één duidelijk doel heeft ze voor ogen maar is ze ondertussen blind voor de realiteit?

Pleasure (Film, 2021) - MovieMeter.nl
@MovieMeter.nl

De regie was een magnifiek wonderspel. Ninja Thyberg speelde met metaforen net zoals Bella Cherry met haar sekspartner. ‘No looking back’ door de achteruitkijkspiegel waar Bella haar verleden achterlaat, komt meerdere keren terug. ‘The sky is the limit’ als de wolken verschijnen wanneer ze eindelijk dubbel anaal durft te doen. Deze beeldspraken worden hier prachtig geïllustreerd. Levendige kleuren ondersteunen die bijna melodieuze metaforen. Het is waar, het was een zware film maar het voelde nuchter aan. Niets werd verbloemd of mooier genoemd. Alles was echt; niet alleen de pornoactrices hun menselijk lichaam met kleine borsten en puisten, maar vooral door het camerawerk kwam de realiteit piepen. Door verschillende cameraposities, muziek en uiteraard ook een goed script, kwam de geschifte werkelijkheid meedogenloos binnen. Wat Thyberg ook fantastisch heeft getoond met deze film, is zowel de zachte als de harde kant van porno, letterlijk en figuurlijk. De meisjes worden goed behandeld, doen niets tegen hun goesting en krijgen goed betaald. Hoewel de valkuil van de industrie niet wordt benaderd als denigrerend of gewelddadig, is ze wel enorm manipulatief.

De ‘geile’ scènes worden niet ervaren als erotisch, maar als ontnuchterende beelden die de roze bubbel doorprikken. Glamour en glijmiddel houden veel schijn omhoog, zo hoog dat het succes alleen maar kan groeien. Maar wat is succes?

‘Pleasure’ van Ninja Thyberg is te zien in Cinema Zed bij Vesalius in Leuven. Studenten met een cultuurkaart krijgen natuurlijk de nodige korting om deze film te kunnen gaan bewonderen.

House of Gucci: a wel-dressed drama

Waar zit de waarde van dit waargebeurd verhaal verschuild? Geld dat voor liefde wordt ingeruild of net omgekeerd? Een vereerde familie verdraaid in hun eigen web van leugens en verraad. Een aantal  stofjes met een gesigneerd ‘Gucci’ etiketje dat resulteert in een verfilmd familiedrama. Maar helaas was deze zorgeloze haute-couture van korte duur.

Op een dag begon het verschrikkelijke sprookje toen het lelijke eendje met een snavel vol bankbiljetten, zijn mooie en oh zo domme prinses tegen het lijf liep op het gemaskerde bal. Ironisch genoeg droegen de twee protagonisten, Maurizio Gucci (Adam Driver) en Patrizia Reggiali (Lady Gaga) als enige gasten geen masker (wat in deze tijden al zeker ‘not done’ zou zijn). Op een metaforisch melodietje verwijst deze zoetsappige prospectie naar de maskers die zullen afvallen. ‘Golddigger’ in hart en nieren, bleef Patrizia toch trouw aan Maurizio toen ze samen in het huwelijksbootje stapten, dat vanaf dat moment stilletjes aan zou zinken. Maurizio koos voor Patrizia en schoof geld en familie aan de kant. Ze startten samen een nieuw en middelmatig leven op. Een schone lei, net zoals de schone, witter dan witte kleren. De kleuren werden over het algemeen koud en afstandelijk afgeschilderd, passend bij de inhoud van deze film.

De regie-details mochten wat gedetailleerder uitgewerkt worden. De gekozen muziek bij bepaalde scènes was slap en ronduit slecht. Het melodieuze gemekker paste niet bij de gemoedstoestand in het moment en verpeste het effect van de scène. Eveneens was het camerawerk niet altijd even stabiel. De zeezieke ‘hand-held’ cameravoering waarmee enkele shots in beeld werden gebracht, was zo wiebelend dat het stoorde. Dit contrasteerde dan weer met de  statische shots in bepaalde scènes die vaak weinig creativiteit opleverden. Ridley Scott had op vlak van regie net niet de lat gehaald die van hem verwacht werd te bereiken. Maar het prachtige acteerwerk van onder andere Adam Driver en Al Paccino (Aldo Gucci) bracht deze film een stapje hoger op de ladder der cinema. Ondergedompeld in een bad van prachtige kledij en realistische make-up, bliezen deze topacteurs hun (bestaand) personage nieuw leven in. Niet alleen droegen ze een excentrieke garderobe, maar ze droegen ook de film. Maar ook het script smolt als een suikerspin in je mond; zoet en zonder moeite. Dankzij de chemie tussen de acteurs, werden tekst en beeld twee handen op één buik.

Deze boeiende film representeert op correcte wijze het gevoel en het doel dat met dit verhaal bereikt wilden worden, namelijk de ‘High-fashion’ op de rooster leggen en natuurlijk de nodige drama die daarbij komt kijken. De constante vooruitwijzingen doorheen de film wijzen op hun beurt dan weer harmonieus naar het tragische einde. Het is zeker op vlak van regie geen revolutionaire film maar de boodschap wordt op een noemenswaardige manier toch overgebracht bij het grote publiek.

‘House of Gucci’ van Ridley Scott kan op het grote scherm worden bekeken bij Cinema Zed. Studenten met een cultuurkaart kunnen een ticket met korting bemachtigen om zo optimaal van de cinematische ervaring te genieten.

‘Dealer’: een gedeeld dilemma

Een pakkend drugsverhaal van kersverse regisseur Jeroen Perceval over de jonge Johnny (Sverre Rous) wiens moeder (Veerle Baetens) leeft van psychose tot psychose. Een waanwereld van verf en penselen op het doek van haar warrig leven. Deze onstabiliteit zorgt ervoor dat Johnny in een tehuis voor jongeren terecht komt en al snel het verkeerde pad kiest. Johnny is namelijk genadeloos verzeild geraakt in de harde drugswereld. De grote acteur Anthony Ophoff (Ben Segers) zal snel een vaste klant van Johnny’s kleine bedrijfje worden. Hierdoor wordt een vader-zoon achtige relatie gecreëerd. Antony wordt voorgesteld als een eerste klas loser die niet vies is van een snuifje hier en een shotje daar. Toch neemt hij de onvermijdelijke beslissing om als Johnny’s beschermengel, zichzelf te vergoddelijken. Hoewel Antony Johnny onder zijn bezopen vleugels neemt, laat hij het (on)schuldig jongetje toch van hemel naar hel naar beneden kletteren. Dé grote acteur, dé meneer die alles heeft, beseft niet wat hij echt mist in zijn lege leven: liefde. Antony trekt een (coke) lijn door hun relatie door Johnny weg te duwen. Dit leidt indirect naar een tragisch einde.

Je wordt als kijker naar een ander universum van spuiten en slikken gekatapulteerd. Twee meedogenloze werelden kijken mekaar diep in de ogen, die van de dealers en van de acteurs. Wanneer Johnny beslist om te stoppen met dealen en te gaan acteren door het voorbeeld van zijn grote held Antony, creëert Perceval de illusie dat de drugswereld stabieler lijkt dan de kunstwereld. Toch wel een opmerkelijke kritiek en steek naar zijn eigen verdiende boterham. Na het spektakel gezien te hebben, vernamen we van hoofdrolspeler Ben Segers, dat ook effectief gelijkenissen met Jeroens leven in de film worden afgebeeld.

@cinenews

Bloedband boven alles, dat blijkt Johnny’s brein naar hem te schreeuwen. In zijn ‘home’ houdt hij zijn masker als stoere, Antwerpse kerel omhoog. Maar als hij eenmaal terug bij zijn chaotische mama is, transformeert hij naar een zorgzame puppy.
Deze toxische moeder-zoon relatie wordt vanuit Johnny’s perspectief rooskleurig verfilmd, letterlijk. Warme kleuren treden op tijdens de scènes van de twee personages terwijl in de rest van de film koudere tonen in beeld worden gebracht.

Een ritmisch hoogstandje komt boven water wanneer Johnny tegen zijn vriendjes ‘plat Aantwaerps’ begint te klappen. Een kakofonie van neologismen en straattaal, gedirigeerd onder een melodie van jeugdig geroep en getier. In deze scène komt het script dus excellent naar voor. Maar ook bij de dialogen tussen Antony en Johnny gebeurt dit. Want hoewel het verhaal van de film niet opvallend origineel is, biedt Jeroen Perceval ons eerlijkheid in de rampzalige situatie.
Misschien komt niet alles goed, misschien is het leven soms ‘klote’ en moeten we dat ook maar aanvaarden. Geen rozengeur en maneschijn ‘bullshit’, geen hoofd-in-de-wolkjes scènes, gewoon de harde realiteit dat de kijker zijn ogen doet openen.

Deze aangrijpende film van Jeroen Perceval ging in avant-première op donderdag 28 oktober.
Maar voor het grote publiek is dit spektakel te zien in Cinema Zed te Leuven vanaf woensdag 10 november 2021.
Studenten met een cultuurkaart krijgen uiteraard de nodige korting.

TakeOff UUR KULTUUR: een knallende start

KU Leuven wist afgelopen woensdag met haar TakeOff in het STUK het nieuwe academie- én cultuurjaar veelbelovend in te zetten. Een avond die cultuurkaarthouders en geïnteresseerden wist te trakteren op een veelzijdig en – om al te anticiperen op het komende stadsfestival – knallend cultureel aanbod. Uw Club Kultuur bloggers bieden een greep uit het aanbod.

Granvat / Bert & Stijn Cools – Come on Feet // MUZIEK EN DANS

Come on feet, een getalenteerd gezelschap, zette een fenomenale dansvoorstelling neer. Onder leiding van choreograaf Quan Bui Ngoc werd een vernieuwend briesje van footwork en house over het publiek geblazen. Improvisatie wordt als kernwoord vertaald naar een explosie van verschillende dansstijlen.

De meest complexe bewegingen gingen voor deze professionele dansers vlot door de beentjes. De voorstelling begint met een inleiding van de live-band. Bert en Stijn Cools gaven met hun ‘electronic dance music’ een vliegende start aan dit spektakel. Ritmisch was de muziek even expressief en chaotisch als de kleurrijke kleding van de dansers. In contrast hiermee stonden hun kalme bewegingen. Een oase van passie en kunst. Een prachtige ballade van een danser zelf, blies het publiek drie rijen naar achteren. De vrede in zijn stem was vergelijkbaar met de zee. Kalm, maar als hij uithaalt, werd een golf van emoties op ons afgegoten. Plots staat iedereen blootvoets even terug met de voeten op de grond. Een realisatiemoment na een drukke en expressieve dans.

De bewegingen waren tegenstrijdig: zo coherent maar toch individueel, zo expressief maar ook minimalistisch. De soepele bewegingen bestaan uit vele details maar tegelijkertijd zijn ze geïmproviseerd. Het onvermijdelijke contrast dat de dansers hier hebben neergezet, laat de kijker een levend deel uitmaken van een kunst in hogere sferen.  

© Rob Stevens

Sweet thing (2020) // FILM

‘Sweet Thing’, een esthetisch hoogstandje van regisseur Alexandre Rockwell vulde al snel het grote scherm. Emotioneel zwaar met een ontladend effect. Een meeslepend verhaal dat door poëtische filmtechnieken geniaal tot zijn recht komt.

In deze zwart-wit film representeert de hoofdrolspeelster een tienermeisje dat voor haar papa en klein broertje zorgt. Haar naam is Billie, vernoemd naar de tijdloze zangeres Billie Holiday. Wanneer ze in haar hoofd een conversatie voert met haar grote idool, wordt dat uitzonderlijk momentje van geluk in vage kleuren uitgezonden. Billie’s leven is grijs en grauw, maar haar fantasie bevat kleur, liefde en vrede. Hoewel hun vader een problematisch alcoholprobleem heeft, is de kijker getuige van een wederzijdse liefdesband tussen vader en kinderen.

De belangrijkste basisbehoefte van een kind, is de permissie om kind te zijn’, zo klinkt wel de essentie van ‘Sweet thing’. Dit wordt gevisualiseerd doordat de kinderen inbreken in een ravissante villa. Opvallend hier is dat ze niks stelen maar gewoon plezier maken. Eten wordt uit de koelkast verslonden, rijke kleding wordt gedragen als een model op de rode loper… Deze neerzetting beaamt de sterkte van Rockwell. Hoewel het stereotiepe plot niet heel vernieuwend blijkt, barst de film van symboliek en gevoel. De filmtechnieken zijn eveneens een genot voor het oog. Dramatische close-ups laten emoties genadeloos vloeien langs het publiek. Het doel van de film is bereikt: filosoferend over klein geluk verlaat de kijker de cinema en wordt stevig met de voeten op de grond geplaatst. Een prachtige realisatie.

DOLLY BING BING // PERFORMANCE

A glamorous alien popstar’; zo omschrijft performancekunstenaar en zangeres DOLLY BING BING zichzelf. De performance die ze neerzette – middenin een cirkel gevormd door het publiek – had ook iets bovennatuurlijk. Haar engelachtige en zuivere stem weet je diep mee te zuigen in elektronische en zweverige melodieën – die soms in sterk contrast staan met de intense en hardere lyrics. Het was lijf tegen lijf, een hypnotiserende show waarin je maar niet genoeg krijgt van hoe lichamen zo kunnen versmelten met muziek, licht en elkaar. DOLLY BING BING weet samen met twee dansers beweging, seksualiteit, queerness en muziek gracieus samen te brengen in één uitdagende en biologerende performance.

© Bart Heleven

DTM Funk // DJ

Take-Off UUR KULTUUR werd afgesloten door de immer overtuigende DTM Funk die op meesterlijke wijze soul en groove, oud en nieuw aan elkaar mixt. Een perfecte uitgeleide voor een spektakel van een avond.

Tekst: Jasmien Van de Beek en Celine Verhaest