5 YEARS TNGRM: Alle puzzelstukjes passen

Verjaardagsfeestjes zijn doorgaans nogal triviale bedoeningen. Een avond bowlen, een omhooggevallen voordrink, een daguitstap naar een pretpark op een regenachtige dag, je hebt ze allemaal wel al meegemaakt. Wanneer het echter één van de meest frisse Belgische platenlabels van het moment is die de kaarsjes uitblaast, kan zo’n feestje wel eens uitdraaien op een avond die met recht als lit mag bestempeld worden. Enter Tangram Records, die zaterdag hun Europese tour ter ere van hun vijfde verjaardag kwamen afsluiten in hun heimat Leuven.

IMG_20171118_215753

Aan de line-up te zien beloofde het een nogal gevariëerde avond te worden, met sounds gaande van jazz tot hip-hop, en van ambient tot funk. Voor elk wat wils zou je zeggen, maar dat betekende ook dat de grootste gemene deler van publiek dat het hele gamma kon appreciëren vrij klein was, hetgeen zich vertaalde naar een eerder kalme opkomst in Het Depot die avond. Aan de energie van de avond zou je het echter niet gemerkt hebben, want al vroeg begon de dynamiek zich doorheen de zaal te verspreiden. Het voorprogramma (en enkele intermezzos) werd verzorgd door DTM Funk, een DJ die ervoor zorgt dat je praktisch constant met je smartphone in de weer bent, de ene track na de andere Shazammend. Hij werpt genres en artiesten van over de hele aardbol samen in sets die daar niet van afzien, en vormt zo een mooi abstract voor wat eigenlijk het opzet van de hele avond zal zijn.

Eerste live-act en eerste headliner van de avond kwam in de vorm van de Moses Boyd Exodus, een futuristische jazzband uit het Verenigd Koninkrijk, met aan het roer de titulaire drumstokkentovenaar Moses Boyd zelf. Energetische jazz met duidelijke invloeden van Londense grime was wat de pot schafte, en het publiek verorberde zonder protesteren. Hoewel sommige solo’s iets te lang aansleepten hield Boyd’s knettergekke getimmer alles steeds recht, en de manier hoe hij moeiteloos door ritmewisselingen en drumrolls heen manoeuvreerde deed menig toeschouwer in gegil uitbarsten. Van de elektronisch getinte stijl die de Exodus in hun laatste plaat tentoon stelde was echter niet heel veel te merken: voor één nummer dook Boyd achter de drumcomputer en modulaire synthesizer. Laat dat echter niet als negatieve kritiek klinken, want terwijl het een welkome toets is, was er zeker geen sprake van gebrek aan electronica deze avond.

Laat dat mij brengen bij de tweede hoofdact van de avond, Duits geweld Natureboy Flako. Met veruit de meest gewaagde set van de avond bracht Flako een constante afwisseling tussen cinematische ambient-nummers en loeiharde beats allerhande, van trap tot grime, zelfs enkele footwork-invloeden passeerden de revue. Het audiovisuele schouwspel werd echt compleet toen ik besefte dat we hier niet naar een DJ-set, als wel een live uitgevoerde performance luisterden. Bij nader onderzoek bleek het zelfs dat de meeste melodieën bestonden uit gemoduleerde stemgeluiden, die Flako volledig live opnam en vervormde tot onherkenbare elektronisch klinkende tonen.

IMG_20171119_004329

Hierna was het tijd voor de eigenlijke gastheren van de avond om zich achter de samplers te scharen, Tangram-oprichters Uphigh Collective. Met een denderende set van de ene originele banger na de andere wisten ze de hele dansvloer in rep en roer te brengen, en het was meer dan duidelijk dat het Leuvense publiek hun elektronische volkshelden gemist had. Zowel nieuw als oud materiaal werd aangedaan, en telkens wanneer één van de meer gekende nummers door de speakers dreunde, zoals bij het nek-brekende Limit Kicks, was er steeds een harde kern van superfans te bespeuren die helemaal wild werd.

Tangram-resident Moodprint volgde op met een funky set van zowel eigen als vreemd materiaal, maar hoewel de sfeer er nog steeds goed inzat begon de vermoeiing toch al enigszins toe te slaan bij enkele feestgangers, en de dynamiek die eerder nog rauw en uitbundig was, leek ondertussen toch ietwat ingetogener.

Als we van dit verjaardagsfeest één ding mogen meenemen is het wel dat de Leuvense electronica-scene niet alleen springlevend is, maar ook veel in petto heeft voor de komende jaren, met artiesten waarvan het duidelijk is dat de golven die ze nu maken nog maar de proloog zijn voor wat komen zal. Hier leeft alvast de hoop dat ik ook voor de volgende verjaardag een uitnodiging in de bus krijg.

 

5 YEARS TNGRM: Moses Boyd Exodus + Natureboy Flako | zaterdag 18 november ’17 | 10 euro (8 euro met Cultuurkaart)

 

Advertenties

Een wazige, weelderige wirwar van klanken: STUFF. in Het Depot

Op zaterdag laatstleden zakte het Gents-Antwerps collectief STUFF. af naar ons Depot. De muziek van de band wordt vaak omschreven als progressieve jazz, maar de waarheid is heel wat complexer, meent deze recensent. De band neemt zo veel genres mee in zijn mengelmoes van elektronische en akoestische tonen dat het amper zin heeft hen te trachten klasseren, maar één ding is alvast zeker: het klinkt absoluut krankzinnig, baanbrekend en ronduit geweldig.

STUFF_OldBlueLastLondon_2015_IMG_9148_©AlexanderPopelier

Even voor de aanvang van het optreden staan de bandleden nog rustig een soundcheck af te maken. Een jonge fan vooraan in de zaal, met beide armen op het verhoogde podium gelegen, kan zijn enthousiasme amper bedwingen en schreeuwt tegen een vriend naast hem: “Ik kan niet wachten, ik heb er bijna teveel zin in!”. Eén van de artiesten hoort deze opmerking en stopt zijn werk enkele tellen om zich voorover, naar de jongen toe te buigen: “Ik ook hoor, da’s normaal”. Dat is een performance van STUFF.: een show waar de band minstens evenveel plezier heeft als het publiek.

De band dropte niet zo heel lang geleden hun tweede langspeelplaat, “old dreams, new planets” genaamd. De reeks optredens waaraan de groep momenteel bezig is is dan ook gewijd aan dat laatste werk, maar dat hield de band niet tegen om van start te gaan met Skywalker, een klepper uit hun debuutalbum. Het nummer, dat die avond opbouwde vanuit een mysterieuze geloopte sample (“Once upon a time…”) tot een funky dansplaat bleek de perfecte opwarmer voor wat komen zou.

De rest van de avond bestond vooral uit nieuwe nummers. We hoorden een licht aangepaste, verlengde versie van de omineuze ruimtereis-anthem strata, een dancefloor-filler van formaat met galapagos, en verwarrende, maar desalniettemin extreem meeslepende broken-beat goodness bij delta. Toppunt van de avond was toch wel de renditie van tophit axelotl, een nummer zo aandoenlijk dat een groot deel van het publiek zelfs vergat te dansen. Aan gebrek aan ritme of groove zal dit niet gelegen hebben, maar de onorthodoxe harmonieën deden al wie aanschouwde gewoon in een trance wegglippen.

De energie in de zaal werd constant aangewakkerd door de gigantische dynamiek die zich op het podium tentoonstelde. STUFF. heeft geen frontman, geen centraal punt waar de aandacht van de kijker naartoe wordt getrokken. De leden staan in een halve cirkel opgesteld, zo dicht tegen het uiteinde van de stage aangedrukt als hun apparatuur het toelaat, en terwijl ze niet bepaald een visueel spektakel opspelen voor de toeschouwer, maakt hun oprechte enthousiasme voor de muziek dit meer dan goed. Of het nu Gyselincks hyperkinetische drumsequenties zijn, Mixmonster Menno die lustig meerapt op gesamplede hip-hop, of de steeds radicaal anders klinkende EWI van Andrew Claes, alle bandleden waren niet enkel een plezier om te horen, maar ook om te zien.

IMG_20171028_215821

Aangenaam aan de avond was ook hoe non-verbaal alles eraan toeging: voor meer dan twee bedankjes en een korte, smaakvolle promo voor de nieuwe plaat zou de microfoon die bij drummer Lander Gyselinck opgesteld stond niet gebruikt worden. Die bescheidenheid siert hen, en hielp ook om de mysterieuze sfeer te behouden die de hele avond het publiek in ban hield. Na een vol uur in de wonderlijk hallucinante wereld die STUFF. uit zijn instrumenten tovert vertoefd te hebben, bleek het dan ook even wennen om terug de realiteit te betreden.

STUFF. + JTOTHEC @ Het Depot | zaterdag 28 oktober ’17 | 16 euro (14 euro met Cultuurkaart)