Eija-Liisa Athila in Museum M: bewegend beeldig

Nu de laatste restanten van de tentoonstelling rond Edgard Tytgat Museum M hebben verlaten, is het tijd voor een nieuwe en zeer verfrissende expositie. Nog tot 16 september kan je je oren en ogen laten prikkelen door de video-installaties van Eija-Liisa Ahtila. Jammer genoeg valt de opening van deze tentoonstelling wederom samen met een nieuwe blokperiode, maar dat hoeft niet meteen een negatieve gebeurtenis te zijn. Integendeel, als het je even teveel wordt om in deze temperaturen de grote zomerquiz voor te bereiden, is een blokpauze in Museum M er eentje goed gespendeerd. Na al dat staren op cursussen (of andermans samenvattingen) is het filmisch werk van de Finse kunstenares immers echt een sight for sore eyes. Ik ging alvast een kijkje nemen en maakte voor jullie een overzicht van mijn favoriete zalen.

Foto 1.jpg

Lees verder

Advertenties

Het lenteconcert van het LUK: toen de dieren terug spraken

Op dinsdag 15 mei zat ik in de Pieter De Somer aula te luisteren naar het gezang van het Leuvens Universitair Koor. Ergens anders was een cantus gaande. Nog ergens anders werd er misschien gezongen bij het afwassen of bij een kampvuur. Samen zingen. Het maakt al sinds het prille begin deel uit van de menselijke geschiedenis. Er is iets aan het zingen in groep dat een gevoel van samenhorigheid uitdraagt, een herinnering aan ons dierlijke kudde instinct. En laat het net dat dierlijke zijn dat het thema van de avond uitmaakte; het lenteconcert van het LUK droeg namelijk de titel: Festival des Animaux.
Lees verder

Lady Bird in cinema ZED, een mozaïek van menselijkheid

Dinsdag ging ik naar Lady Bird kijken in cinema ZED. De debuutfilm van regisseuse Greta Gerwig werd de laatste tijd erg geprezen in het kritische veld en wanneer ik vroeg aan iemand die Lady Bird al gezien had wat ze ervan vonden, was het antwoord steevast ‘fantastische film!’ Kortom, ik was volledig klaar om te ontdekken wat er fout mee was, want zoveel lof is bijna nooit gerechtvaardigd. Dit dacht ik tenminste, want eerlijk toegegeven was ik nog geen dertig minuten later mijn bevallige buurvrouw aan het aanklampen in mijn zoektocht naar papieren zakkendoekjes. Gelukkig was ik niet de enige, zo bleek, want ook na de film bleef menig man en vrouw geëmotioneerd naar de aftiteling staren die ongestoord over het scherm rolde.

Lady Bird and Mom

Lees verder

UUR KULTUUR: Jazz in de kerk als soundtrack bij de hemelvaart

Rock Werchter meets Yoga meets God. Dat waren de eerste indrukken die bij me opkwamen toen ik afgelopen woensdag tijdens UUR KULTUUR de Predikherenkerk binnenstapte. Aan de ingang kreeg ik een fleece dekentje overhandigd en als een van de eerste rolde ik mijn matras uit vooraan in de kerk. Het Werchter gevoel kwam door de enkele campingstoelen en de opstelling van het orkest, dat voor een interessant contrast zorgde met het orgel waaronder deze ingericht was. De yoga vibe kan herleid worden tot de grote hoeveelheid matjes (en ook misschien een beetje door de jongen voor mij die de zonnegroet aan het uitoefenen was). En dan is er nog God, wiens aanwezigheid in mijn overpeinzingen volledig toegeschreven kan worden aan de indrukwekkende setting van de kerk, met de ruimte rond het orgel overgoten met dieprood en donkerblauw licht.

IMG_9930

Rond 22u lag de zaal aardig vol en waren alle aanwezigen klaar voor wat geafficheerd werd als een ‘ligconcert jazz’. Ik ging liggen en al kijkend naar de kruisgewelven van de Predikherenkerk werd me al snel duidelijk dat dit een soort jazz was waardoor Louis Armstrong en Duke Ellington hun wenkbrauwen zouden optrekken. Vvolk bracht met het nieuwe deel van hun album Book of Air immers eerder psychedelische muziek in de stijl van de Interludes van Alt J, waarin desalniettemin de jazzinvloeden (en –achtergronden van sommige artiesten) toch nog merkbaar waren. De muziek begon heel minimalistisch met slechts enkele variaties op dezelfde toon, een soort mantra die echode tussen de zuilen. Na enkele minuten ontwikkelde zich uit deze enkele toon een symfonie die gekenmerkt werd door heel subtiele veranderingen. Door deze repetitieve tonen zorgden voor een sacrale stilte in de kerk, en een luide gedachtestroom in de hoofden van de luisteraars.

IMG_9934

In de omschrijving op hun website stelt Vvolk het album Book of Air als volgt voor:

“As a listener you experience one sound, one cloud, one texture, with slow moving details within. While getting deeper in the sound of vvolk, the perception of time fades. It is astonishing how improvised music can create such a timeless, and calming experience for the listener. This timelessness clearly has an effect on the physical body. After a concert of ‘vvolk’ you will leave with an altered body state.” (bron: http://granvat.com/projects/bookofair/)

Of ik de Predikherenkerk in een ‘altered body state’ verliet, kan ik niet zeggen. Wel staat vast dat het tijdens deze unieke ervaring inderdaad moeilijk was aan de specifieke tijd en ruimte vast te houden en niet weg te dwalen in een labyrint van gedachten (of dromen). Voornamelijk de setting droeg bij tot deze out-of-body experience en gaf het bovendien een religieuze twist.

Kortom, combinatie van onder andere de muziek, de (akoestiek van) kerk, het lantaarnlicht dat door de grote ramen gefilterd werd en het neerliggen zorgde voor een meer dan geslaagde muzikale en transcendente ervaring.

WAT: Ligconcert i.h.k.v. Leuven Jazz waarin vvolk het nieuwe deel van hun album Book of Air voorstelt// WAAR: 30CC/Predikherenkerk, Onze-Lieve-Vrouwstraat, 3000 Leuven //WANNEER: woensdag 21 maart om 19u30 en 22u// HOEVEEL: gratis met je cultuurkaart, anders 12 euro

Motel melancholie in ‘BUKO’ door Abattoir Fermé

Hete lucht, het is avond in Los Angeles en hij ruikt naar zweet en wijn. Het neonlicht aan de overkant van de straat flikkert terwijl hij zijn sigaret dooft. En dan dit:

the illusion is that you are simplyreading this poem.
the reality is that this is
more than a
poem.
this is a beggar’s knife.
this is a tulip.
this is a soldier marchingthrough Madrid.
this is you on yourdeath bed.
this is Li Po laughingunderground.
this is not a god-damned
poem.
this is a horse asleep.
a butterfly in your brain.
this is the devil’s
circus.
you are not reading this
on a page.
the page is reading
you.
feel it?
it’s like a cobra. it’s a hungry eagle circling the room. Lees verder

Bekroning of ondergang van de schepping? #Artefact18

Geschreven door Margot Blomme en Jacoba Waumans

Of kunst ooit de wereld zal redden? Geen idee of we er ooit het bewijs van zullen meemaken. Het is nochtans wel wat 22 kunstenaars proberen op het Artefactfestival. Februari betekent in de expozalen van het STUK steevast een invasie van hedendaagse werken, van schilderkunst tot zaalvullende installaties tot interactieve projecten (ooit al een jas aangetrokken die de kracht van een aardbeving op je lichaam simuleert?). Elk jaar staat één thema centraal “waarin hedendaagse kunst, actualiteit en maatschappelijke uitdagingen elkaar vinden”. Een verzoening tussen kunst en wetenschap dus, zoals ook blijkt uit de samenwerking met de KU Leuven in de kleine lettertjes van de catalogus.

De thema’s van de afgelopen jaren – twee jaar geleden nog Up in the air – lezen dan ook als een lijstje van de natuurelementen. Dit jaar kunnen curatoren Karen Verschooren en Ils Huygens er alvast een tweede van de vier afvinken: met This rare earth, stories from below ligt de klemtoon op artiesten die zich laten inspireren door de wereld onder de aardkorst. Wij lieten ons op de openingsavond rondleiden door Huygens en kwamen buiten met een verfrissende én ontnuchterende kijk op wat er onder onze voeten verborgen zit.

Lees verder

Edgard Tytgat in Museum M: een bloemlezing

Het is koud, het is nat en mijn vingers vriezen er bijna af terwijl ik fiets, maar ik moest en zou Museum M bereiken. Het wachtte op me als oase van esthetische rust in deze drukke periode van Kerst shopping, filerijden, verwoed papers afwerken en jawel zelfs studeren. Sinds 8 december huist M namelijk de nieuwe tentoonstelling: Edgard Tytgat: herinnering aan een geliefd venster. 

Ik wandel het gebouw binnen, berg mijn natte spullen op in een locker, en ga met audiogids in de hand op weg naar de eerste verdieping. Wat ik zag op die eerste verdieping overtrof al mijn verwachtingen. In deze review probeer ik aan de hand van mijn favoriete werken  een voorsmaak te geven van deze tentoonstelling die zeker en vast de moeite waard is om eens te bezichtigen. Als is het maar om even niet aan dat kerstdiner te moeten denken, of om eens naar iets anders de kijken dan Power Point presentaties of cursusblokken. (De schilderijen worden besproken in de volgorde waarin ze te zien zijn in het museum.)

Lees verder