Het lenteconcert van het LUK: toen de dieren terug spraken

Op dinsdag 15 mei zat ik in de Pieter De Somer aula te luisteren naar het gezang van het Leuvens Universitair Koor. Ergens anders was een cantus gaande. Nog ergens anders werd er misschien gezongen bij het afwassen of bij een kampvuur. Samen zingen. Het maakt al sinds het prille begin deel uit van de menselijke geschiedenis. Er is iets aan het zingen in groep dat een gevoel van samenhorigheid uitdraagt, een herinnering aan ons dierlijke kudde instinct. En laat het net dat dierlijke zijn dat het thema van de avond uitmaakte; het lenteconcert van het LUK droeg namelijk de titel: Festival des Animaux.
Lees verder

Advertenties

Lady Bird in cinema ZED, een mozaïek van menselijkheid

Dinsdag ging ik naar Lady Bird kijken in cinema ZED. De debuutfilm van regisseuse Greta Gerwig werd de laatste tijd erg geprezen in het kritische veld en wanneer ik vroeg aan iemand die Lady Bird al gezien had wat ze ervan vonden, was het antwoord steevast ‘fantastische film!’ Kortom, ik was volledig klaar om te ontdekken wat er fout mee was, want zoveel lof is bijna nooit gerechtvaardigd. Dit dacht ik tenminste, want eerlijk toegegeven was ik nog geen dertig minuten later mijn bevallige buurvrouw aan het aanklampen in mijn zoektocht naar papieren zakkendoekjes. Gelukkig was ik niet de enige, zo bleek, want ook na de film bleef menig man en vrouw geëmotioneerd naar de aftiteling staren die ongestoord over het scherm rolde.

Lady Bird and Mom

Lees verder

UUR KULTUUR: Jazz in de kerk als soundtrack bij de hemelvaart

Rock Werchter meets Yoga meets God. Dat waren de eerste indrukken die bij me opkwamen toen ik afgelopen woensdag tijdens UUR KULTUUR de Predikherenkerk binnenstapte. Aan de ingang kreeg ik een fleece dekentje overhandigd en als een van de eerste rolde ik mijn matras uit vooraan in de kerk. Het Werchter gevoel kwam door de enkele campingstoelen en de opstelling van het orkest, dat voor een interessant contrast zorgde met het orgel waaronder deze ingericht was. De yoga vibe kan herleid worden tot de grote hoeveelheid matjes (en ook misschien een beetje door de jongen voor mij die de zonnegroet aan het uitoefenen was). En dan is er nog God, wiens aanwezigheid in mijn overpeinzingen volledig toegeschreven kan worden aan de indrukwekkende setting van de kerk, met de ruimte rond het orgel overgoten met dieprood en donkerblauw licht.

IMG_9930

Rond 22u lag de zaal aardig vol en waren alle aanwezigen klaar voor wat geafficheerd werd als een ‘ligconcert jazz’. Ik ging liggen en al kijkend naar de kruisgewelven van de Predikherenkerk werd me al snel duidelijk dat dit een soort jazz was waardoor Louis Armstrong en Duke Ellington hun wenkbrauwen zouden optrekken. Vvolk bracht met het nieuwe deel van hun album Book of Air immers eerder psychedelische muziek in de stijl van de Interludes van Alt J, waarin desalniettemin de jazzinvloeden (en –achtergronden van sommige artiesten) toch nog merkbaar waren. De muziek begon heel minimalistisch met slechts enkele variaties op dezelfde toon, een soort mantra die echode tussen de zuilen. Na enkele minuten ontwikkelde zich uit deze enkele toon een symfonie die gekenmerkt werd door heel subtiele veranderingen. Door deze repetitieve tonen zorgden voor een sacrale stilte in de kerk, en een luide gedachtestroom in de hoofden van de luisteraars.

IMG_9934

In de omschrijving op hun website stelt Vvolk het album Book of Air als volgt voor:

“As a listener you experience one sound, one cloud, one texture, with slow moving details within. While getting deeper in the sound of vvolk, the perception of time fades. It is astonishing how improvised music can create such a timeless, and calming experience for the listener. This timelessness clearly has an effect on the physical body. After a concert of ‘vvolk’ you will leave with an altered body state.” (bron: http://granvat.com/projects/bookofair/)

Of ik de Predikherenkerk in een ‘altered body state’ verliet, kan ik niet zeggen. Wel staat vast dat het tijdens deze unieke ervaring inderdaad moeilijk was aan de specifieke tijd en ruimte vast te houden en niet weg te dwalen in een labyrint van gedachten (of dromen). Voornamelijk de setting droeg bij tot deze out-of-body experience en gaf het bovendien een religieuze twist.

Kortom, combinatie van onder andere de muziek, de (akoestiek van) kerk, het lantaarnlicht dat door de grote ramen gefilterd werd en het neerliggen zorgde voor een meer dan geslaagde muzikale en transcendente ervaring.

WAT: Ligconcert i.h.k.v. Leuven Jazz waarin vvolk het nieuwe deel van hun album Book of Air voorstelt// WAAR: 30CC/Predikherenkerk, Onze-Lieve-Vrouwstraat, 3000 Leuven //WANNEER: woensdag 21 maart om 19u30 en 22u// HOEVEEL: gratis met je cultuurkaart, anders 12 euro

Motel melancholie in ‘BUKO’ door Abattoir Fermé

Hete lucht, het is avond in Los Angeles en hij ruikt naar zweet en wijn. Het neonlicht aan de overkant van de straat flikkert terwijl hij zijn sigaret dooft. En dan dit:

the illusion is that you are simplyreading this poem.
the reality is that this is
more than a
poem.
this is a beggar’s knife.
this is a tulip.
this is a soldier marchingthrough Madrid.
this is you on yourdeath bed.
this is Li Po laughingunderground.
this is not a god-damned
poem.
this is a horse asleep.
a butterfly in your brain.
this is the devil’s
circus.
you are not reading this
on a page.
the page is reading
you.
feel it?
it’s like a cobra. it’s a hungry eagle circling the room. Lees verder

Bekroning of ondergang van de schepping? #Artefact18

Geschreven door Margot Blomme en Jacoba Waumans

Of kunst ooit de wereld zal redden? Geen idee of we er ooit het bewijs van zullen meemaken. Het is nochtans wel wat 22 kunstenaars proberen op het Artefactfestival. Februari betekent in de expozalen van het STUK steevast een invasie van hedendaagse werken, van schilderkunst tot zaalvullende installaties tot interactieve projecten (ooit al een jas aangetrokken die de kracht van een aardbeving op je lichaam simuleert?). Elk jaar staat één thema centraal “waarin hedendaagse kunst, actualiteit en maatschappelijke uitdagingen elkaar vinden”. Een verzoening tussen kunst en wetenschap dus, zoals ook blijkt uit de samenwerking met de KU Leuven in de kleine lettertjes van de catalogus.

De thema’s van de afgelopen jaren – twee jaar geleden nog Up in the air – lezen dan ook als een lijstje van de natuurelementen. Dit jaar kunnen curatoren Karen Verschooren en Ils Huygens er alvast een tweede van de vier afvinken: met This rare earth, stories from below ligt de klemtoon op artiesten die zich laten inspireren door de wereld onder de aardkorst. Wij lieten ons op de openingsavond rondleiden door Huygens en kwamen buiten met een verfrissende én ontnuchterende kijk op wat er onder onze voeten verborgen zit.

Lees verder

Edgard Tytgat in Museum M: een bloemlezing

Het is koud, het is nat en mijn vingers vriezen er bijna af terwijl ik fiets, maar ik moest en zou Museum M bereiken. Het wachtte op me als oase van esthetische rust in deze drukke periode van Kerst shopping, filerijden, verwoed papers afwerken en jawel zelfs studeren. Sinds 8 december huist M namelijk de nieuwe tentoonstelling: Edgard Tytgat: herinnering aan een geliefd venster. 

Ik wandel het gebouw binnen, berg mijn natte spullen op in een locker, en ga met audiogids in de hand op weg naar de eerste verdieping. Wat ik zag op die eerste verdieping overtrof al mijn verwachtingen. In deze review probeer ik aan de hand van mijn favoriete werken  een voorsmaak te geven van deze tentoonstelling die zeker en vast de moeite waard is om eens te bezichtigen. Als is het maar om even niet aan dat kerstdiner te moeten denken, of om eens naar iets anders de kijken dan Power Point presentaties of cursusblokken. (De schilderijen worden besproken in de volgorde waarin ze te zien zijn in het museum.)

Lees verder

Een openhartige Gilles Coulier tijdens UUR KULTUUR op het Internationaal Kortfilmfestival

Dinsdagavond werd Gilles Coulier uitgenodigd voor de zogenaamde mastertalk van het 23ste Internationaal Kortfilmfestival Leuven. Om het met Paul Jambers zijn woorden te zeggen: wie is Gilles Coulier? Wat doet hij? Wat drijft hem? Het publiek kreeg een antwoord op al deze vragen tijdens een interview van ongeveer een uur waarna men de drie kortfilms en twee videoclips toonde die door Gilles werden geregisseerd. (Tip: Lees zeker door tot het einde voor een exclusieve teaser)

Aan het begin van het interview wordt al meteen afgesproken dat er zo weinig mogelijk over Cargo gesproken zal worden (de eerste langspeelfilm van Gilles Coulier die nog enkele weken draait in de cinemazalen). Wel vertelt Gilles dat de film tot nu toe ongeveer zo’n 50 000 bezoekers lokte, een mooi aantal voor een eerste film en, voegt hij eraan toe, momenteel meer dan Vele Hemels – de verfilming van de gelijknamige en bestellende roman van Griet Op De Beeck. (gniffelt)

Gilles.jpg

Cargo wordt dus zorgvuldig vermeden tijdens het gesprek, tijdens een kortfilmfestival spreekt men immers liever over kortfilms. Tot nu toe regisseerde Gilles Coulier drie kortfilms: IJsland, Paroles en Mont Blanc. Om te kunnen begrijpen wat hem dreef bij het maken van deze meesterwerkjes krijgen we eerst wat informatie over de persoonlijke geschiedenis van dit West-Vlaams jong talent. Gilles is namelijk zijn carrière als student begonnen in de opleiding economie, maar besloot al snel dat dit niets voor hem was. Zijn ADHD, zo vertelt hij, laat niet toe om de hele tijd achter een bureau te zitten. Dan maar naar Sint-Lucas Audiovisuele Kunsten gaan studeren.

Tijdens het tweede jaar van deze opleiding (die Adil El Arbi en Bilall Fallah trouwens ook volgden) moest iedereen een acteursoefening indienen. Aan deze eerste beproeving van zijn kwaliteiten als regisseur denkt Gilles niet graag terug. Gelieve hem dan ook niet te vertellen dat dit de link is naar die befaamde oefening. Het stukje film heet De Laatste Ronde en we zien twee mannen die elkaar tegenkomen onderweg naar de poorten van de hel.  In de fictie is de ene man de autobestuurder die omgekomen is bij het omver rijden van de andere man die op de fiets zat. In het echte leven echter zijn deze twee karakterkoppen Kurt Vandemaele en Sam Louwyck. Na het bekijken van dit filmpje zal het waarschijnlijk niet verbazen dat Gilles dit jaar moest overdoen wegens ‘een gebrek aan maturiteit’. ‘Toen had ik nog niets te vertellen’ zegt Gilles ‘dus de opmerking was volledig terecht’. Later is hij beginnen focussen op de relatie met zijn vader die voor hem heel heftig was. De problematische relatie met de vader zien we inderdaad terugkomen in de zowel de kortfilms als in Cargo. ‘Het lijk nu echt alsof ik een probleem heb’ lacht Gilles.

Schermafbeelding 2017-12-06 om 23.00.19

Probleem of niet, in Paroles zien we twee broers (waarvan één door het leven gaat als travestiet) op zoek gaan naar hun vervreemde vader, en in Mont Blanc zien we een zoon naar de bergen trekken omdat dit de laatste wens is van zijn demente vader. IJsland valt in dit opzicht een beetje uit de boot omdat het – gebaseerd op de film Naked van Mike Lee – gaat over een man die na twee jaar vrijkomt uit de gevangenis en willekeurige ontmoetingen heeft op weg naar wat hij nog thuis noemt. Telkens dient de moeder van de badsteden Oostende als achtergrond en telkens zien we ook Wim Willaert terugkeren en vaak ook Sam Louwyck. Alle kortfilms worden gekenmerkt door rauw realisme en prachtig zeemzoete West-Vlaamse klanken (maar ik ben daarin natuurlijk bevooroordeeld),  IJsland en Mont Blanc werden zelf geslecteerd voor het prestigieuze filmfestival van Cannes. De serieuze thematiek van de kortfilms kon Gilles even achterwege laten bij het maken van de tv-serie Bevergem. De serie vormde een welgekomen afwisseling en hij was ook blij met het resultaat dat hij elke week met enkele vrienden voor de beeldbuis bekeek. ‘Zelfs mijn vrienden zeiden af en toe: what the f*ck is da moat?’

Schermafbeelding 2017-12-06 om 23.02.21

Sam Louwyck en Wim Willaert

Het interview werd afgesloten met een warm applaus, want een talent is regisseur Gilles Coulier ongetwijfeld, en daarna werden meteen de kortfilms en twee videoclips getoond. (voor de eerste kunt u hier klikken, en voor de andere dan weer hier). Toch had ik hem graag één vraag gesteld. Krijgen we in een volgend werk misschien een goed uitgewerkt vrouwelijk personage te zien? En daarmee bedoel ik niet Sam Louwyck met een pruik op en valse borsten zoals in Paroles. Want de vrouwen lijkt Gilles Coulier in zijn films achterwege gelaten te hebben en ik ben benieuwd naar hoe hij zijn talent kan laten zien bij het regisseren van  iemand die niet Sam Louwyck of Wim Willaert is.

Toch eindig ik graag met een EXCLUSIEVE TEASER:  het volgende werk dat door Gilles geregisseerd zal worden is de tv-serie De Dag die getoond zal worden op de zender VIER. De volledige serie gaat over de gijzeling van een bank die getoond wordt vanuit twee standpunten: dat van de slachtoffers en dat van de daders. ‘Zo krijg je om de twee afleveringen een hervertelling’ zegt Gilles. Zijn ogen glinsteren, en die van mij ook want de aanwezigen tijdens UUR KULTUUR kregen het eerste nog nooit vertoonde beeldmateriaal te zien.

WAT: Mastertalk met Gilles Coulier en vertoning van zijn kortfilms // WANNEER: dinsdag 5 december vanaf 19u // WAAR: Cinema ZED – STUK // HOEVEEL: gratis voor cultuurkaart houders anders 8,5 euro // WAAROM: n.a.v. cultuurprijs KU Leuven 2017-2018