Skate or die! Mid90s is een warme nostalgietrip (inclusief schaafwonden)

Of je nu vroeger een skater kid was of niet, Mid90s is de nostalgietrip waarvan je niet wist dat je hem nodig had. Jonah Hills regiedebuut gaat over Stevie (Sunny Suljic), een jongen van dertien die al skatend bevriend geraakt met lokale ‘cool kids’ en zo in een compleet nieuwe wereld valt.

Dat laatste mag je nogal letterlijk nemen, want zijn vlucht van wankel moedernest naar vrijheid verloopt niet zonder slag of stoot. Door te tonen dat hij harde slams kan incasseren, wint Stevie het respect van de oudere skaters, die hij vroeger alleen van op afstand observeerde. Zijn onzekerheid smelt snel in de zonovergoten straten van LA, waar een grappig vriendschapsverhaal tot stand komt, maar interessanter dan die vriendendynamiek is de verbetenheid waarmee hij zich laat omkneden. Gekweld door eenzaamheid en het pestgedrag van zijn oudere broer, kiest hij resoluut voor een nieuwe identiteit, voor een frisse start, voor meisjes, ollies en sigaretten.

Stevie mag dan voor een nieuwe levensstijl hebben gekozen, zijn ellendige thuissituatie geraakt er niet mee opgelost. Die spanning tussen twee werelden trekt het verhaal langzaam voort en geeft het geheel een realistische ondertoon. Vooral de scheve relatie met zijn broer levert interessante scenes op, die moeiteloos spanning en ongemak combineren met sappige humor. Situaties swingen meermaals van grappig naar tragisch zonder dat ze stuklopen op een te plotse intensiteit, wat de film een soort zelfzekere flexibiliteit geeft. Als kijker dobber je in een mooie mengelmoes van emoties zonder dat je partij moet kiezen, want gaandeweg wordt het duidelijk dat het niet alleen Stevie is die met problemen zit opgescheept.

Afbeeldingsresultaat voor mid90s blind

Mid90s is een van de weinige films die echt aan de essentie van het skaten raakt en tegelijkertijd een boeiend verhaal voortbrengt. Stevies asfalterige afdaling toont wat het betekent om op te groeien, ertussenuit te vallen en door te gaan. Dat soort levenslessen zijn al ontelbare keren de revue gepasseerd, maar nog nooit van zo dichtbij op een plank met wielen. Bovendien scoort de film sfeerpunten met zijn Californische ninetiessetting die tot in de puntjes uitgewerkt is: alles klopt, van muziek en mode tot het afval op de straten.

Hoewel deze Amerikaanse coming of age-prent weinig personages met reliëf bevat en de verhaalstof niet ten volste benut, is ze heerlijk herkenbaar en ademt ze een vallen-en-opstaan-logica die perfect past bij haar ode aan de skatersfilosofie.

Vertoningen: wanneer en waar?

€6 met je cultuurkaart

Zie ook: Mid90s en Illegal Civilization

Advertenties

(volzet) ‘De toekomst van de kunst’

Wanneer? Donderdag 21 maart 19u30
Waar? Museum M Leuven
Wat? Een debat over de toekomst van hedendaagse kunst
Wie? Het Nederlandse collectief KIRAC (Keeping it Real Art Critics) gaat het gesprek aan met Wouter Hillaert en Raf Njotea.
Hoe? Schrijf je hier gratis in

Raf

Raf Njotea (opiniemaker). © Bob Van Mol

Geslenter, eindeloze collecties, duizenden woorden aan uitleg; een museumbezoek kan fysiek en mentaal uitputtend zijn. Teksten die hedendaagse kunstwerken in hun context plaatsen en hun bestaansrecht aantonen, zijn soms moeilijk en vaag. Het is gemakkelijk om die klakkeloos te geloven, zeker als je al heel wat zalen achter de rug hebt. Toch is niet alles wat op een museummuur terecht komt vanzelfsprekend, en dat weten Kate Sinha en Stefan Ruitenbeek maar al te goed. Zij nemen met Kirac de wereld van hedendaagse kunst onder loep en delen er rake stampen uit. Kunstenaars met holle motieven zetten ze in hun blootje, en vooral matige kunst onder het mom van maatschappijkritiek mag eraan geloven. Hun stijl is intelligent, maar agressief en daardoor erg controversieel (zelfs VICE noemde hun aanpak ongenuanceerd). Volgens hen zit hedendaagse kunst te veel in een linkse bubbel van geliktheid en wordt de artistieke waarde van werken te snel vergeten. KIRAC’s YouTube-kanaal krijgt alleszins veel support en Nederlandse kranten nemen hun aanklachten serieus. Doen ze ‘God’s work’, zoals in de reacties op YouTube te lezen staat of gaan ze te ver in het afkraken van andermans werk? Maak het even voor jezelf uit.

kirac

Kate Sinha en Stefan Ruitenbeek. © Erik Smits  

Wouter

Wouter Hillaert (hoofdredacteur van Rekto/Verso en initiatiefnemer van burgerbeweging Hart boven Hard). © rv

 

 

 

 

 

 

 

‘Move 37’ verdwaalt in eigen mist (UUR KULTUUR)

Dat UUR KULTUUR volle zalen trekt, werd deze dinsdag weer eens bewezen. De Soetezaal in het STUK stroomde vol voor ‘Move 37’, een lecture performance van theatermaker Thomas Ryckewaert en kosmoloog Thomas Hertog. Zij laten hun vakdomeinen overlappen en gaan in deze voorstelling op zoek naar manieren om met theater het onverklaarbare van het universum te openbaren. Of ze die missie volbrengen en het publiek met hun ongebreidelde fascinatie kunnen besmetten, lees je hieronder.

De conventionele stilte aan het begin van een voorstelling kreeg meteen een extra lading; rook-, licht- en geluidseffecten riepen een akelige sfeer op die deed denken aan Ridley Scott’s ‘Alien’. In plaats van een buitenaards monster verscheen Thomas Ryckewaert, die plechtig  de recente ophef rond Go verhaalde. Go is het oudste bordspel ter wereld en spreekt ongetwijfeld tot de verbeelding. Ondanks een abstract uiterlijk en simpele spelregels is het in China uitgevonden spel complexer dan schaken. Meer nog, het aantal mogelijke bordposities is groter dan er atomen in ons universum zijn en dat kan zelfs de slimste computer onmogelijk allemaal doorrekenen. De algemene consensus was dat menselijke troeven zoals intuïtie en creativiteit ons een stap vooruit opleverde, maar die gedachte verdween in 2016 toen de voormalige wereldkampioen, Lee Sedol, verloor van AlphaGo, een artificieel intelligent (AI) systeem van Google’s Deepmind.

pica.jpg

Foto: Mousse Magazine

Hier verandert Ryckewaerts meeslepende monoloog in een griezelverhaal, want AlphaGo’s 37e zet was allesbepalend en buitenaards ongewoon. Na Move 37 moest Lee Sedol opgeven, wat hem de laatste menselijke wereldkampioen in Go maakt. We zagen goedgekozen beelden van kenners die in het midden van de match fronsten en verbleekten, zodat het even leek alsof we er zelf bij waren om de schokgolf op te vangen. Ryckewaert wist ons ook te vertellen dat de huidige wereldkampioen, AlphaGo Zero, een zelflerend AI-systeem is dat, in tegenstelling tot AlphaGo, geen menselijke data bevat. Het besef dat AI ons hoe langer hoe vaker te slim af is, sloeg voelbaar over in de zaal, en zo ontstond dan toch nog het ongemakkelijke gevoel dat we te maken hadden met de aanwezigheid van een soort buitenaards monster.

Vervolgens kwam Thomas Hertog op, een bekwaamd natuurkundige die een interessant betoog voerde over de ruimtelogica van zwaartekracht, sterren en zwarte gaten. Aan de hand van illustraties en geluidseffecten kregen we een korte geschiedenis van doorbraken in het wetenschappelijke domein voorgeschoteld, die zaken als kosmische expansie, gravitatiegolven en de stringtheorie enigszins bevattelijk maakte. De link met AlphaGo is op dat moment nog ver zoek, maar als de professor alsmaar wilder theoretische inzichten uitstoot en meedeelt dat tijd en ruimte als gevolg mogelijks hun betekenis verliezen, wordt het duidelijk dat een tweede sfeer van reddeloosheid ons moet overweldigen.

Hertog vervalt in het stereotype van de geniale professor die stuntelt in het dagelijkse leven, waar zijn grensverleggende theorieën weinig nut hebben. Zijn mystieke mijmeringen aan de toog van een geïmproviseerde ruimtebar zijn geen meerwaarde en jammer genoeg verbrodde zijn slechte acteerwerk de mysterieuze sfeer van oneindigheid voordat die goed en wel in de lucht hing. Ryckewaert kan wel acteren en ontpopt zich gaandeweg tot de tegenspeler van de professor door zich de rol van een spacebartender aan te meten, maar ook zijn levensmoeë karakter breekt geen potten. Terwijl hij zijn gitzwarte toog opblinkt, dient hij met een “coole” ironie de (ondertussen tipsy wordende) professor van repliek. Ondanks een strak decor en passende attributen komt hun optreden in de tweede helft niet verder dan een suffe woordwisseling in gebrekkig Engels. Bovendien bevestigden ze tal van clichés met hun makke radeloosheid; om met de onvatbaarheid van het bestaan om te kunnen gaan, moet je soelaas zoeken in whiskey en sigaretten. Gelukkig rommelde er af en toe gelach uit de zaal, zoals toen er plots een voetbalmatch aansprong boven de troosteloze bar. ‘Move 37’ speelt dan ook flink met de spanning tussen het hoge en het lage, het filosofische en het platvloerse, alleen levert het niet veel op.

Toegegeven, het stuk had meer te bieden dan alleen de barscène, en de intermezzo’s van klank- en lichtspel waren steeds aangename momenten voor reflectie. Toch kwam in het laatste deel van hun voorstelling alle hulp te laat. Ze wilden wat we geleerd hadden over Go en kosmologie verenigen met een hoop in een soort ultieme intelligentie die het hele universum kan ontcijferen. Hertog heeft het over de heilige graal in het wetenschappelijk onderzoek, Ryckewaert droomt over een AlphaGo-achtig systeem dat de menselijke beperktheid overstijgt. Die superintelligentie was het onderwerp in een laatste interview met de professor, dat zodanig gespeeld was dat de goedlachse kant het narratief van het stuk verstikte.

Naast informeren wilde het duo ook de uitzichtloze coolness van de kosmos op een luchtige wijze verbeelden, maar dat laatste namen ze iets te veel op zich, waardoor het filosofische (en pittigere) onderdeel van hun project verslapte. Het is niet gemakkelijk om een publiek te verstommen en tegelijkertijd aan het lachen te brengen. Misschien verbleekt humor sneller tot het clowneske naast zulke grote thema’s, maar dat mag geen reden zijn voor een magere uitwerking. ‘Move 37’ was, kort gezegd, een plezierige lecture perfomance die ondanks zijn interessante materie en leuke attributen niet de diepgang heeft die het predikt.

TIP: Fatwa in Cinema ZED

Toen de aftiteling van Fatwa in het Arabisch naar beneden kwam, wist ik het: de nieuwe film van Mahmoud Ben Mahmoud heeft iets te vertellen, en ik jullie ook: Fatwa is een urgent drama over religieuze spanningen in het Islamitische Tunesië anno 2013, maar toont evengoed hoe menselijke relaties buigen en springen als ze onder druk komen te staan.

Mahmouds eerste coproductie, Traversées, verscheen in 1982. Dat vluchtelingendrama verklapte toen al zijn interesses voor politieke problemen en de levenspijn die daarmee gepaard gaat. Voor zijn nieuwste film werkte hij samen met de Belgische broers Jean-Pierre en Luc Dardenne. Hun naturalistische stijl sluit mooi aan bij de problematiek die Fatwa aankaart.

Nadat Marouane verongelukt op een rotsklif worden zijn gescheiden ouders, Brahim (Ahmed Hafiane) en Loubna (Ghalia Benali), getroffen door rouw en vraagtekens. De dood van hun zoon rakelt stukgelopen relaties op, waardoor hun rouwproces meerdere gezichten krijgt. Marouane’s dood laat immers ‘de hele gemeenschap verweesd achter’. Als de vader op zoek gaat naar verborgen motieven, verstrengelt de geschiedenis van de gespleten familie op ingenieuze wijze met die van de gemeenschap, waarvan de wortels al een tijdje aan het rotten waren. Wanneer Brahim erachter komt dat Marouane in een netwerk van moslimfundamentalisten zat, wordt het alsmaar duidelijker dat de doodsoorzaak niet overeenkomt met het politierapport.

Als kijker stap je vanaf het begin mee in een rouwproces dat je op je hoede uitzit. De vele close-ups confronteren je niet alleen met puik geacteerd verdriet, maar suggereren ook bigger-than-life-figuren die perfect passen bij de rol van het ouderschap. De bedrukkende beelden trekken je met je neus op de actie en het menselijke lijden. Dat laatste is nogal zwaarlijvig als onderwerp, maar wordt gecompenseerd door scherpe spanningselementen. Fatwa bevat goed getimede stiltes en constante dreigingen, die dan weer aan daadkracht winnen wanneer ze zo dicht bij je komen. Bovendien past het zachte kleurenpalet bij de Tunesische setting van zeekleuren en grafsteenwit; het draagt bij tot een sereniteit van de akelige soort dat zich onverbiddelijk ontvouwt. De focus ligt enkel op de nasleep van het incident, wat de emoties rauw en des te pakkender maakt. Toch slaagt de film erin om de hele voorgeschiedenis kenbaar te maken en geloofwaardig in beeld te brengen. Dat maakt het geheel tot meer dan een esthetische gooi naar la condition humaine.

za 9/3:   19u30 + nagesprek met regisseur Mahmoud Ben Mahmoud

di 12/3:  17u00

wo 13/3:    22u15

 

http://www.cinemazed.be/node/4633

SEEKER [LVN6]: waar mens, kunst en wetenschap samenkomen

Op 20 en 21 oktober start het Arenberg Festival met een spectaculair openingsweekend. Bezoekers van alle leeftijden kunnen terecht in Kasteelpark Arenberg voor gratis activiteiten rond amusement en technologie, maar ook food stands zullen dit weekend het gras versieren. Al in de 19e eeuw hield de adellijke familie grote feesten op het domein, waar zich nu ook de ingenieursfaculteiten bevinden. De traditie waarin het domein gehuld is, wordt nu gretig doorgetrokken. Zo wordt er geïnvesteerd in kunst en wetenschap. Het project SEEKER krijgt backing en een plaats in het totaalgebeuren. Binnen enkele dagen zal op het festivalterrein een bewoonbaar ruimteschip pronken. Ik ging met Tina Seyfried van Dienst Cultuur KU Leuven kijken hoe een team van kunstenaars, studenten en wetenschappers dat voor elkaar krijgt.

IMG_5727.JPGIn een hangar van de facilitaire diensten ontmoeten we Nils Faber die ons een weg helpt te banen tussen allerlei materialen en miniprojecten. Er wordt gewerkt aan SEEKER, een project van het SEAD collectief, dat eerder al meermaals in het buitenland is geland. Voor Seeker nummer zes, die in Leuven gebouwd wordt, nemen Nils en Pieter Steyaert de artistieke coördinatie in handen. Maar wat houdt dat precies in? We vroegen Nils om een rondleiding en een interview te geven.

Tina: Nils, kan je kort vertellen wat het Seeker project is?

Nils: ‘Dit is de zesde Seeker die opgebouwd wordt. De eerste Seeker is bedacht door Angelo Vermeulen. Die heeft op Hawaï een marssimulatiemissie van NASA geleid als crewcommander. Daar zag hij: dit is een missie voor wetenschappers, door wetenschappers over wetenschap. Met idee van Seeker heeft hij een kruisbestuiving willen maken tussen kunst en wetenschap . Hij stelde een team samen dat een doorsnede van de bevolking voorstelt. Dat gebeurt hier ook: een imker die samenwerkt met een computerwetenschapper. Juist door met een diverse groep samen na te denken over hoe een ruimteschip gebouwd kan worden, kom je op interessante pistes uit. De vraag die we ons stellen is: hoe kunnen mensen samenleven op een piepkleine plaats? We willen een ruimteschip maken dat echt leefbaar is in plaats van alleen maar werkbaar.’

Tina: In jullie team zit niet alleen een imker die met pensioen is, maar er zitten ook enkele leerlingen. Er is dus ook diversiteit op vlak van leeftijd?

Nils: ‘Ja zeker, waar we ons ook door laten inspireren is de biologie die constant groeit en evolueert. Jongere mensen maken daar ook deel van uit en we hebben veel aan hen. We hadden de gasten van het Redingenhof de opdracht gegeven om iets te bedenken waarin de astronauten kunnen slapen. Ze kwamen met het idee om de structuur van een honeycomb te gebruiken, zoals bij die Japanse hotels. Ze dachten aan een pod per persoon en dan zijn we al snel met dat idee beginnen te spelen. Zonder plannen of afmetingen hebben we een zeshoek gemaakt. Daarna hebben we twee zeshoeken op elkaar gelegd en al snel zagen we die structuur ook slagen bij de keuken en het toilet. In het midden konden we dan een open stuk maken waaruit we organisch op voort konden werken. Tijdens onze eerste brainstorm was het idee voor het ruimteschip helemaal anders. De tekening (foto) is een momentopname van wat we toen hadden.’

plan seeker di

©Nils Faber

Terwijl we verder stappen, wijst Nils fier naar de recentste vorderingen: alle plantjes die ze opkweken en de bijenkorf-frames die vorm beginnen te krijgen. Tussen de muziek en het geboor door vertelt hij hoe alle planten die er staan, gebruikt kunnen worden als voeding voor de astronauten. ‘Gewoon simpele aquaponics’, voegt hij eraan toe, terwijl hij het filtersysteem verlicht. Ook sprinkhanen staan op het menu.

 

Momenteel staan de structuren van de wc en de mission control nog apart naast elkaar. Vanuit de mission control worden de activiteiten van de inwoners gevolgd en opgeslagen. De astronauten zullen ook wearables op hun lichamen kunnen dragen. Die meten niet alleen geluid, hun hartslag, lichaamstemperatuur en kippenvel, maar ook de richting waarin ze voortbewegen en kijken. Die data zullen ze dan verzamelen en gebruiken om interactie met de buitenwereld tot stand te brengen. Om aan het publiek te kunnen tonen dat er effectief mensen in het ruimteschip leven, voorzien ze een live stream, een logboek en allerlei vormen van datavisualisatie. Het publiek kan de activiteit in het ruimteschip volgen via schermen, maar ook aan de hand van druppelsystemen, die data zoals hartslag op een alternatieve manier visualiseren. Daarnaast is er ook communicatie met de astronauten mogelijk: als bezoeker zal je berichten kunnen sturen, al komen die met vertraging omdat de inwoners idealiter in de ruimte zitten. Toch moeten de ontwerpers rekening houden met zaken als privacy. De astronauten zullen bijvoorbeeld een draagbare camera krijgen die ze niet mee hoeven te nemen als naar het toilet gaan. De droge wc is goed afgeschermd en werkt op zaagsel.

Net als de wc is alles wat in de hangar staat, gemaakt met oog voor detail en duurzaamheid. De werkplaats bevindt zich op enkele meters van het containerpark van de KU Leuven, vlakbij het Arenbergpark, de plaats waar het allemaal zal gebeuren.

ploy thongchamnan plantjes niels

©Ploy Chongchamnan

Tina: Even een praktische vraag. Jullie mogen de Seeker in een hangar van de Facilitaire Diensten KU Leuven opbouwen – hoe lukt deze samenwerking?

Nils: ‘Heel goed. De mensen van houtbewerking, die hier een schrijnwerkerij hebben, vroegen ons meteen of we niemand nodig hadden om ons groter materiaal te verzagen. We kregen een student uit het vijfde middelbaar en enkele ogenblikken later was er al afgesproken dat hij volgend jaar stage mocht lopen bij de schijnwerkplaats van de KU Leuven. Ook al deze camera’s en micro’s zijn mensen spontaan komen brengen omdat ze ons bezig zagen en zich afvroegen of we dat niet wilden hebben.’

Tina: Hebben mensen van de KU Leuven die gebracht?

Nils: ‘Ja, deze projectoren uit de aula’s hebben ze bijvoorbeeld ook gebracht. De mensen hier zijn allemaal super meewerkend. Zoiets hebben we echt nog nooit meegemaakt. Om nog een voorbeeld te geven: Frederik fietste deze morgen voorbij de bio-ingenieurs, die de grootse collectie van bananensoorten in Europa hebben. Hij is bij hen gaan aankloppen om te vragen of ze nog iets van planten over hadden voor in ons ruimteschip. Ze zeiden dat we het maar moesten komen halen of dat ze het anders zouden weggooien. De mensen van het containerpark zijn ook heel ondersteunend. Eerst vroegen ze wat we hier in godsnaam deden (lacht), maar op het einde van de dag waren ze heel dankbaar dat we iets deden met de spullen die elke dag naar hier worden gebracht. Van de groendienst hebben we ook een zak zaagmeel gekregen voor de wc. Ze wilden zelfs onze units transporteren met hun open kar.’

Max: Vanwaar komt al deze elektronica?

Nils: ‘Uit het containerpark. Aan deze computers hebben we even geprutst en nu werken ze weer. Daarjuist was er ook iemand langs geweest die vroeg of hij de werkplaats wat mocht fotograferen. De mensen zijn over het algemeen heel geïnteresseerd.’

Max: Jullie gaan dus duurzaam te werk?

Nils: ‘Ja het is wel de bedoeling dat we nadenken over een langdurige, duurzame maatschappij. Het hout hebben we aangekocht maar al de rest willen we upcylen van elektronisch afval.’

Tina: Hoe beginnen jullie te bouwen? Eerder vanuit het hout dan vanuit het plan?

Nils: ‘Ja, eerst bouwen we en wat niet goed is, halen we er weer af. Voor het afdekken van de pods gaan we bijvoorbeeld kijken welk materiaal we daarvoor kunnen vinden in het containerpark. We hebben ook twee containers van het seekerproject zelf, die helemaal volgeladen zijn. Dit is onze hording container. Elke dag is er nieuw materiaal dat interessant is voor ons; simpele dingen zoals profielen, buismateriaal, lamellen, plastic dat we gevonden hebben, elektrische rolluiken en materiaal van andere projecten. Kijk, van die projector heb ik de spiegel en de lens er al afgehaald.’

Tina: Gebeurt al het werk hier?

Nils: ‘De denkoefening en het voorbereiden van de units gebeuren hier, bij het park zullen die units dan in elkaar gestoken worden. Hier hebben we de zijkanten van de units gemaakt die we makkelijk kunnen transporteren, de andere delen zoals het labo en de mission control gaan we daar ter plaatse opbouwen. The proof of the pudding is in the eating. Daar gaan we alles testen en het kan zijn dat iets niet houdbaar blijkt te zijn, maar dat hoort erbij. Bij wetenschappelijk onderzoek is dat ook zo; als je hypothese niet bevestigd wordt, is dat het beste onderzoek dat er is. Daar steek je, denk ik, het meeste van op. Het kan ook dat onze closure door opstandigheid of een ruzie verbroken wordt, maar dat is dan het falen van de test en niet het falen van Seeker als project.’

Max: En hoeveel mensen gaan in het schip mogen wonen? Is dat al afgesproken?

Nils: ‘Wel, initieel is het plan dat er drie mensen in moeten kunnen slapen. Afhankelijk van de tijd die over is, breiden we uit. Maar idealiter zouden er vijf mensen in kunnen zitten. Waarschijnlijk zal het aantal ergens landen op vier. ‘

Max: Is het wat je verwacht had? Ik heb het gevoel jullie samenwerking heel positief is uitgedraaid.

Nils: ‘Hoewel de ondersteuning van de KU Leuven onnavolgbaar is, is die materiële ondersteuning bij andere projecten toch niet even goed. Qua traject ben ik nieuw, terwijl de rest al zeker tien jaar bezig is. Voor mij is het telkens aanpassen om terug te keren naar dat ‘bottom-up-idee’ waar ik het daarjuist over had, ook omdat ik uit de industriële wereld kom. Nu dat het bezig is, valt alles op zijn plaats. Dat is de manier waarop Seeker werkt en het werkt gewoon ook.’

Tina: Hoeveel mensen komen per dag over de vloer?

Nils: ‘Dat varieert. We hebben nu bijna altijd vier studenten van het Redingenhof. Eigenlijk mochten zij maar drie dagen komen, maar de school is zo enthousiast dat ze nu alles wat praktisch haalbaar is, mogen doen. Er was een jongen die een toets Frans had en die zo snel mogelijk afwerkte. Zijn lerares zei dan van: ‘Allez ga dan maar rap terug’ (lacht). Voor de rest hebben we een kern van vier-à vijftal deelnemers die er dagelijks zijn. Verder zijn er veertien mensen die actief komen en via Facebook op de hoogte worden gehouden. Er zijn sommige mensen die hier van ’s ochtends tot ’s avonds zijn en er zijn mensen die na hun werk en voor hun avondeten even binnenspringen. Dat is dus echt wel leuk.’

Max: Die community moet je wel onderhouden, zijn er geen verplichte werkuren?

Nils: ‘Nee, ze kunnen een schema invullen dat 100 procent vrij is. Je kan niet verwachten dat iedereen altijd beschikbaar is, maar we zijn heel blij met mensen die hun vrije tijd hierin persen.’

Max: Hoe wordt er binnen het team gewerkt?

Nils: ‘Er zijn vier teams: een die de structuur van het schip bedenkt en uitwerkt, een dat voor de technologie zorgt, een dat werkt rond het narratief en een dat gespecialiseerd is in biologie. Het is van in het begin een beetje arbitrair geweest, maar hoe verder we in het project komen, hoe meer er met elkaar rekening gehouden moet worden. Het interieur van het schip moet aangepast worden aan hoe het met de technologie en biologie zit. De technologie moet zo uitgewerkt worden dat het past binnen het narratief. Dat vloeit allemaal in elkaar over. Robin is eigenlijk een goed voorbeeld: Hij is houtbewerker bij de schrijnwerkerij, maar hij is ook bezig met een technisch pompsysteem te maken om zo binnen het narratief de visualisatie van die life signs van de astronauten weer te geven. Dat laatste heeft op zijn beurt weer te maken met biologie.

Met het narratief bedoelen we waarom we het doen en wat er op het moment zelf is, de performance. Het is de bedoeling dat we met de mission control het verhaal brengen van die astronauten die op ontdekking gaan. We zijn vertrokken van de aarde naar een andere ster omdat we ontdekkingsreizigers zijn, niet omdat de aarde naar de knoppen is of omdat er een oorlog is uitgebroken. Wat wij doen is niet ‘vluchten van’, maar ‘gaan naar’. Dat is wel belangrijk in ons verhaal.’

Tina: Het is ongelofelijk hoe jullie al die mensen samenbrengen en hen de ruimte geven om hier aan mee te werken. Jullie laten iedereen met ideeën komen.

Nils: ‘Ja, dat is iets waar je wel actief mee bezig moet zijn. Soms heb je ideeën die wegvallen en dat is jammer, maar dat is een oefening die we meer in de maatschappij moeten doen. Beseffen dat je je op sommige ideeën zo hebt vastgeklampt, dat je denkt dat je ze per se moet hebben. Soms moet je iets durven laten varen en meegaan in dingen die op het eerste gezicht niet optimaal lijken.’

IMG_5732.JPG

________________________________________

Wat? SEEKER [LVN6] // Wanneer? Op zaterdag 20 en zondag 21 oktober, telkens van 14u tot 24u// Waar? Arenbergkasteel en -park Kasteelpark 1 3001 Heverlee// Prijs: gratis //  Openingsweekend // Seeker