Dansen op violen tijdens UUR KULTUUR

Een strijkorkest in Het Depot, dat komt je niet iedere week tegen. Strings in de house met het Ataneres ensemble was echter allesbehalve een klassiek vioolconcert. Afgelopen dinsdag zorgde UUR KULTUUR voor een ontmoeting tussen de klassieke wereld en die van de housemuziek; twee genres die mijlenver uiteen lijken te liggen, maar verrassend goed combineren. 

Met maar liefst vijftien violisten, twee cellisten en een contrabasist palmt het Ataneres ensemble, onder leiding van Wim Spaepen, het podium in. Zij zijn echter niet alleen. Deze productie was niet mogelijk geweest zonder ‘laptopist’ Jimmy Quintens van ¡MODULAR¡ en pianist Frederik Martens, die zoals dirigenten een centrale plaats tussen de strijkers innemen. Met deze samenwerking gaan de muzikanten de uitdaging aan om twee heel verschillende muziekgenres te verenigen tot een harmonieus geheel. Ze improviseren op bestaande nummers van componisten, zoals Olafur Arnalds, Arvo Pärt en Philip Glass, maar ook van techno- en houseartiesten Plastikman of DJ Food. Dat zorgt voor een uiteenlopende show, waarin soms de beats overheersen, dan weer de violen de overhand nemen, en die vooral meevoert wanneer er een perfecte balans tussen de twee ontstaat.

De zoektocht naar de raakvlakken tussen strings en house levert filmische, minimalistische muziek op. In ‘Requiem For A Dream’ van Clint Mansell uit zich dat in een dreigende sfeer waarbij de snelle vioolklanken de spanning verhogen. Daarop voortbordurend zorgt ‘Fratres’ van Arvo Pärt voor een goede afwisseling tussen snelle, opzwepende vioolmuziek en de kracht van zware beats en akkoorden. ‘Breathe this air’ van Jon Hopkins begint vervolgens heel licht en sober. In dit nummer krijgen de strijkers een lange solo, die ondersteund wordt door een lage basklank. Dan komt de synthesizer erbij en ontstaat er een samenwerking tussen de beats, strijkers en synthesizertoetsen; drie verschillende klankkleuren die een minimalistische, maar tegelijkertijd zeer krachtige soundscape neerzetten en je in trance brengen. 

Strings in the house brengt ook meer uptempo nummers voor de aanwezige house- en technofans. De ritmische beats van ‘Go’van Moby maken de schouders en heupen los. Dat is ook het geval voor de muziek die ontstaat uit een combinatie van de nummers ‘Darkness’ van Craig, Tristano, Roth en ‘Spastik’ en ‘Pannikattack’ van Plastikman. Daarin werken de zware dreunende beats en de lichte pizzicatospel van de violen goed samen. De akoestische en elektronische korte, ritmische klanken versterken elkaar en geven elkaar diepgang. Ook in ‘Girl/Boy Song’ van Alex Twin kan DJ Jimmy Quintens zich uitleven. Zijn plezier, samen met dat van de strijkers die lichtjes mee wiegen, geeft zin om te dansen en zo slaagt hij erin house- en techno-onbekenden, zoals mezelf, zijn wereld binnen te trekken. Dit veelzijdige en onvoorspelbare nummer van Twin kan symbool staan voor het hele concert: soms luid en snel, dan weer met een reeks beats die afgevuurd worden, waarna melodieuze synthesizerklanken als belletjes voor lichtheid zorgen. 

In het laatste nummer, ‘American Beauty’ van Thomas Newman, begint de synthesizer zijn verhaal te vertellen, gedragen door de lange vioolklanken op de achtergrond. Geleidelijk aan worden de strijkers luider, komen er beats bij en vormen de verschillende stijlen een geheel. De muzikanten slagen in hun opzet: ze slaan een brug tussen klassieke en elektronische muziek, en brengen een veelzijdigheid aan muziekstijlen, van dromerige filmmuziek tot de snelle beats van een dj-set. Soms is de brug nog wat instabiel en blijven de twee stijlen naast elkaar staan, maar dat vergeet je al snel op die paar momenten dat de oversteek wel gemaakt wordt en de verschillende instrumenten, in hun eigenheid, helemaal blenden.

UURKULTUUR: Strings in the house Ataneres ensemble met Jimmy Quintens en Frederik Martens –  Het Depot – 03.03.2020 – Gratis voor cultuurkaarthouders

Alleen en toch verbonden, samen en toch eenzaam (Artefact 2020)

Alleen-zijn en eenzaamheid zijn niet noodzakelijk synoniemen. We zijn allemaal wel eens alleen en terwijl sommigen zich daarbij ongemakkelijk voelen en liefst omringd worden door veel mensen, koesteren anderen juist die tijd voor zichzelf. Artefact, het jaarlijkse kunstenfestival van het STUK, onderzoekt in de nieuwe editie onder de titel “Alone together” hoe alleen-zijn en eenzaamheid zich tot elkaar verhouden en hoe de (steeds meer digitale) samenleving mee verantwoordelijk is voor de eenzaamheid, maar ook middelen tot verbondenheid aanreikt. Voor de expo selecteerde curator Karen Verschooren 23 binnen- en buitenlandse hedendaagse kunstenaars die via video-installaties, schilderijen, fotoreeksen, dans performances en andere media exploreren welke vormen eenzaamheid kan aannemen. 

Een expo in het STUK is steeds een beleving; al wandelend door de verschillende zalen,  doorkruis je allerlei werelden. Soms kom je zo zelfs terecht in de woonkamer van een van de kunstenaars. Molly Soda laat je binnenwandelen in haar gereconstrueerde leefwereld, waar je omringd wordt door video’s waarop de Puerto Ricaanse kunstenares haar online communicatiegedrag in beeld brengt. Op die filmpjes is te zien hoe Soda, alleen in haar kamer, via sociale media virtueel verbonden is met honderden bekenden en onbekenden. In Me singing stay by Rihanna staat Soda bijvoorbeeld centraal in een mozaïek van video’s waarop meisjes van over de hele wereld hun ziel blootleggen door ‘Stay’ van Rihanna te zingen. Ze doen dat allemaal alleen, maar zijn verbonden door het lied. 

Me singing stay by Rihanna, Molly Soda ©Molly Soda

Je kan dus alleen en toch verbonden zijn, zelfs zonder het te weten. Omgekeerd kan je je ook eenzaam voelen in een groep mensen. Volgens de Japanse kunstenaar Meiro Koizumi is de metro van Tokyo een goed voorbeeld van zo’n plaats waar veel mensen samenkomen, maar iedereen een masker opzet en in zichzelf gekeerd is. Hij huurde twee acteurs in die in snikken moesten uitbarsten en filmde de reacties van de omzittenden. Zou een hevige emotionele uitbarsting hen uit hun cocon kunnen lokken? Dat bleek niet het geval: de passagiers negeerden de acteur, begonnen ongemakkelijk te schuifelen of verlieten de metro, maar boden geen zakdoek of luisterend oor. De hyper-individualistische Japanse samenleving lijkt het vermogen tot empathie af te breken – maar zou het er in België beter aan toe gaan?

Ook de foto-installatie I’m here project van de Japanse Atsushi Watanabe raakt een gevoelige snaar. Hij brengt de levensstijl Hikikomori in beeld, die een extreme sociale afzondering inhoudt. Dat is geen marginaal fenomeen: alleen al in Japan leven meer dan 1,2 miljoen mensen volledig opgesloten in hun huis. Drie jaar lang was ook Watanabe een hikikomori. Op de laatste dag van de opsluiting fotografeerde hij zichzelf en zijn kamer. Daarna begon hij ook de (vaak chaotische) kamers van andere hikikomori’s vast te leggen, die voor een lange tijd hun enige leefwereld zijn. Op die manier wil hij de isolatie doorbreken en het fenomeen meer zichtbaarheid geven. 

I’m here project, Atsushi Watanabe ©Maya Toebat

De expo buigt zich niet alleen over eenzaamheid, maar ook over de nood aan verbondenheid. Mehtap Baydu vatte bijvoorbeeld het project op om met t-shirts van de belangrijke mannen in haar leven – vrienden, collega’s, schoolgenoten, maar ook de eigenaar van de kiosk waar ze vaak winkelt – een cocon om zichzelf te breien. Ze voerde het project in afzondering uit en wil zo tonen dat alleen-zijn ook een positieve ervaring kan zijn, op voorwaarde dat je omringd bent door een warme, veilige cocon van de mensen om je heen.

Het idee van een cocon komt ook terug in het werk van Annette Messager. Zij creëerde de wandsculptuur Sleeping Heart, een hartvormige slaapzak met twee reikende handen, die deel uitmaakt van de reeks Sleeping Songs, waarin ze sculpturen maakt met slaapzakken, dekbedden en jassen. Sleeping heart stelt een cocon van de liefde, vriendschap voor, maar toont hoe verbondenheid nooit een volledig samenvallen is: de twee slaapzakken vormen samen een hart maar blijven op zichzelf bestaan en ook de twee handen raken elkaar maar net. Daarmee draagt Messager geen pessimistische boodschap uit; ze wil juist tonen hoe mensen zelfstandige individuen zijn die toch een grote warmte voor elkaar kunnen voelen. 

Sleeping Heart, Annette Messager ©Maya Toebat

Deze kunstwerken zijn nog maar een greep uit de diverse en prikkelende expo, die het actuele en herkenbare thema van alleen-zijn onder handen neemt. Artefact weet ook dit jaar hedendaagse kunst en maatschappelijke uitdagingen te verbinden en betrekt je via beelden, geluiden, sculpturen, tekeningen en veel meer in de vaak zeer persoonlijke en kwetsbare kunstwerken. De expo is helemaal gratis dus als je langs het STUK passeert, is het zeker de moeite waard om eens een kijkje te nemen. Toch is een diepgaander bezoek, bijvoorbeeld via een gratis rondleiding (waarvoor je je hier kan inschrijven), ook een absolute aanrader. De tentoonstelling maakt bovendien deel uit van het groter kunstenfestival Artefact, waarbij tal van concerten, films, lezingen, workshops en zelfs een kunstroute doorheen de stad het alleen- en samenzijn in vraag stellen. 

Artefact Expo 2020: Alone together // STUK (Naamsestraat 96, 3000 Leuven) // 13/02 tot en met 01/03 // gratis 

Meer info over de evenementen tijdens het Artefact kunstfestival vind je via deze link

Zondagse jazz met Sterrenkoning

Met Jazz op zondag zorgt STUKcafé voor een mooie afsluiter van de week; de perfecte remedie tegen de zondagavondblues. Dat dit een populair concept is, blijkt telkens weer aan de goedgevulde zaal, waar het zoeken is naar een plaatsje. Afgelopen week stond Sterrenkoning er op de planken. Deze band zorgde met een mix van ‘Spacy Hip Hop en Jazz Vibes’ voor een fijne achtergrondtune. 

De twee jonge talenten achter Sterrenkoning zijn Creo Cristoria en Seppe de Bleser, die elkaar leerden kennen aan het kunsthumaniora en het conservatorium. Voor Jazz op Zondag leefden ze zich afwisselend uit op de saxofoon en vulden ze de ruimte met zwoele beats en synthesizerklanken. Daarenboven bracht Sterrenkoning nog een special guest mee, Bart Felix, die zich liet gaan in vocale improvisaties. 

De jazzliefhebbers in het STUK kregen in primeur het nieuwe materiaal van Sterrenkoning te horen. De liveperformance daarvan stond echter nog niet op punt.  Aanvankelijk vloeiden de nummers dan ook niet echt in elkaar over. De pauzes tussen de acts maakten dat de toeschouwers de draad kwijtraakten en tussendoor hun gesprekken hernamen. Gaandeweg slaagden de muzikanten erin om meer eenheid te creëren met doorlopende beats en herhaalde patronen in de zang. Die herhalingen dreigden echter te soms overheersen, waardoor de muziek een monotoon kantje kreeg. Sterrenkoning verdween zo uit de spotlights en leek eerder sfeervolle achtergrondmuziek te brengen. Dat kwam verder ook door de muziekstijl die meer naar lounge toeleunde dan naar opvallende, bombastische jazz. Slechts af en toe zorgde de band voor een nieuwe dimensie, bijvoorbeeld met saxofoonimprovisaties of met Cristoria’s rapnummer, die de ogen van het publiek opnieuw naar het podium trokken.

Dat jazz zeer breed ingevuld kan worden, toonde Sterrenkoning. De muziek deed nu eens denken aan lounge, dan weer aan een dj-set. De artiesten moesten nog wat zoeken naar de live-uitvoering van de nieuwe nummers, waardoor de band het podium niet ten volle kon innemen, maar de muzikanten zorgden wel voor een gezellige avond met live-muziek. Want wat is er beter dan na een druk weekend bijpraten met een streepje jazz erbij? 

Sterrenkoning | concert | STUKcafé | Zondag 24 november 2019 | Gratis 

Voor meer gratis jazz kan je (bijna) elke zondagavond om 21u terecht in STUKcafé (Naamsestraat 96). De laatste twee concerten van dit seizoen zijn LUCA JAZZ op 1.12 en SAMALI op 8.12 (https://www.stuk.be/nl/programma/jazz-op-zondag-19-20)

Aan de slag met eigen talent tijdens UUR KULTUUR

Acteren, musiceren, illustreren, dansen – tijdens UUR KULTUUR: Make your move keek je voor een keer niet vanuit de zaal toe naar andermans talent, maar stak je zelf de handen uit de mouwen. In samenwerking met Wisper werden er afgelopen woensdag tal van workshops aangeboden. Ik waagde me aan een initiatie hedendaagse dans. 

Het is even zoeken naar de locatie van de avond, de verborgen STELPLAATS, maar eens dat je er bent, opent zich een bruisende creatieve hub. STELPLAATS is de thuis van een zeefdrukatelier, fietsenmaker, nachtclub, skatepark, sportclub, repetitieruimte, polyvalente zaal en nog veel meer. Zoals de naam al doet uitschijnen, bevonden zich hier vroeger de oude stelplaatsen van De Lijn. Zelfs de oude carwash is nog aanwezig, zij het omgebouwd tot een sporthal. Daar trokken we naartoe voor de workshop hedendaagse dans. 

De zaal bood veel ruimte voor het bescheiden groepje dansers. Dat kwam goed uit want in hedendaagse dans is het net belangrijk om je bewust te zijn van de ruimte rondom je en die te leren invullen. Ter opwarming begonnen we ons te verplaatsen door de hal, al wandelend, draaiend, rollend. Daarna volgden enkele technische oefeningen en we sloten af met een kleine choreografie. Het is niet simpel om in slechts één les de veelzijdigheid van hedendaagse dans te tonen. Toch slaagde Wisper erin om ons te laten ervaren dat hedendaagse dans veel meer inhoudt dan een choreografie onder de knie krijgen. Je leert ook om je lichaam bewust te gebruiken in relatie tot de ruimte en in interactie met de andere dansers. 

Wil je zelf eens proeven van hedendaagse dans of wil je hier graag in verdergaan? Dan kan je vanaf dinsdag 12 november bij Wisper terecht. Dan beginnen de lessenreeksen ‘proeven van de hedendaagse dans’ (voor beginners) en ‘Hedendaagse danstechniek: partnerwerk’ (voor degenen met al meer ervaring). Wisper biedt daarnaast nog vele andere artistieke cursussen aan in beeld, dans, foto, literatuur, muziek en theater, dus neemt zeker eens een kijkje op de website. De lessen acteren en afro-house zijn jammer genoeg al volzet, maar je kan vanop de wachtlijst altijd nog een plaatsje proberen te bemachtigen.   

Make your move | Wisper + UUR KULTUUR | 6 november 2019, 19u | STELPLAATS | gratis met Cultuurkaart.

Cursussen Wisper | https://www.wisper.be | Locatie: OPEK | 25% korting op alle cursussen in Leuven met cultuurkaart.

Literaire novemberTIPS

In november doet de Antwerpse Boekenbeurs de hartjes van vele boekenwurmen sneller slaan, maar ook Leuven heeft heel wat literaire activiteiten te bieden. Van een boekvoorstelling tot een gezellige leesavond, er is voor ieder wat wils.

 Xenomorf, poëziedebuut van Jens Meijen

Jens Meijen is sinds 2016 de eerste Jonge Dichter des Vaderlands van België. Binnenkort komt zijn eerste dichtbundel Xenomorf uit en daarvan licht hij al een tipje van de sluier op tijdens de boekvoorstelling in Barbóék. Samen met dichters Peter Verhelst, Peter Vermeersch stelt hij de bundel voor. Die belooft er een vol wild, meerstemmig taalplezier te worden als verzet tegen de eenzijdigheid, snelheid en onverdraagzaamheid die in onze huidige maatschappij vaak overheersen.

Boekvoorstelling ‘Xenomorf’ – Jens Meijen I 8 november 2019, 20u I Barbóék I Gratis, met reservatie vòòr 2 november via info@barboek.be I https://www.standaarduitgeverij.be/evenement/boekvoorstelling-xenomorf-van-jens-meijen/

De boekenkamer van Clara van den Broek 

Op 12 november staat actrice Clara van den Broek op de planken van de Leuvense schouwburg in de voorstelling ‘De Vloed’. Ze heeft echter niet alleen een passie voor acteren, maar ook voor boeken. Heb je altijd al eens willen weten wat Clara van den Broek in haar boekenkast heeft staan? ’s Middags is ze te gast in ‘De Boekenkamer’ en vertelt ze je dat en nog vele andere boekenwijsheden. ‘De Boekenkamer’ is een maandelijks concept van 30CC waarin artiesten die die avond optreden hun leesplezier delen. Je kan er meteen ook een hapje eten, dus dit is de place to be voor een inspirerende lunch! 

De boekenkamer: Clara van den Broek I 12 november 2019, 12u15 I Barboek I Gratis, met reservatie I https://www.30cc.be/nl/programma/item/de-boekenkamer-van-clara-van-den-broek

Slow Reading Event 

Als literatuurliefhebbers hoop je natuurlijk de tijd vinden om ongestoord je pas aangeschafte of reeds bestofte boeken te lezen, al is het maar één uurtje. De Slow Reading Club Leuven biedt hiervoor de perfecte gelegenheid op 12 november in Barbóék. Dan wordt het even stil om samen met andere boekenwurmen nog dieper in je verhaal te duiken.

Slow reading event I 12 november 2019 (maandelijks), 17u30-18u30 I Barbóék I Gratis I https://www.facebook.com/events/2528891047334071/

Boekenmarkt in een kerk

Je moet niet helemaal naar Antwerpen gaan om de nieuwste boeken te ontdekken. Uitgeverij Lannoo organiseert namelijk van woensdag 20 tot zondag 24 november een boekenmarkt in Leuven. Die zal plaatsvinden in de Predikherenkerk dus het belooft een hele ervaring te worden. Nog een extra reden nodig om te gaan? De boeken worden aan prijzen tot -70% verkocht, dus ook als arme student heb je geen excuus meer!

Lannoo’s Boekenmarkt Leuven I 20 t.e.m. 24 november 2019, 11-18u I 30CC/Predikherenkerk I Gratis I https://www.lannoo.be/nl/agenda/boekenmarkt-leuven

De Sprekende ezels: een podium vol talent

Al bijna 20 jaar geleden richtte de dichter Stijn Vranken “De Sprekende Ezels” op, wat hijzelf definieert als een ‘Experimenteel laagpodium voor poëzie, woord, muziek, comedy, hamsterslingeren, …’. Hij biedt een podium aan vers talent om ervaring op te doen of nieuw werk uit te proberen. Heel wat bekende namen zoals Stoomboot, Charlotte Van den Broeck en Selah Sue zetten hier de eerste stappen van hun carrière, dus wie weet welke ontdekkingen er op 18 november gedaan worden.

Sprekende ezels I 18 november 2019, 20u30 I Bar Libertad I Gratis I http://www.desprekendeezels.be/?event=libertad

Vivam! Ik blijf leven! Hommage aan Ovidius 

De Romeinse dichter Publius Ovidius Naso (43 v.C.–17 n.C.) leefde zo’n 2000 jaar geleden, maar ook nu nog blijft hij voortleven in de hedendaagse literatuur en cultuur. Ovidius is vooral bekend van de mythische Metamorfosen. De thema’s en figuren die hij daarin opvoert (zoals Icarus en Narcissus), bevinden zich nog elke dag rondom ons. Terecht willen enkele Vlaamse auteurs hem daarvoor bedanken. Dat zijn niemand minder dan Michaël De Cock, Gerda Dendooven, Joke van Leeuwen, Carmien Michels, Jeroen Olyslaegers, Maud Vanhauwaert en Peter Verhelst. Daarnaast brengen Noémie Schellens, Tine Reymer en Capella Nova ook al zingend eerbetoon aan de grote dichter. Wees er snel bij want de tickets vliegen de deur uit! 

Vivam! Ik blijf leven! Hommage aan Ovidius I 23 november 2019, 20u I 30CC/Schouwburg I 20% korting met cultuurkaart I https://www.30cc.be/nl/programma/item/vivam-ik-blijf-leven

Expo ‘Ovidius in metamorfose’

Dat Ovidius’ leven en werk meer dan een avond kunnen vullen, weten de Universiteitsbibliotheek en de KBR. Zij werkten samen aan de tentoonstelling ‘Ovidius in Metamorfose’, die je vanaf 21 november in de Universiteitsbibliotheek kan gaan bezoeken. Een grootse maquette van het Forum Romanum neemt je naar het oude Rome van Ovidius. Het werk van de meesterverteller (met de focus op de Metamorfosen) is ook als een reis doorheen de tijd te bezichtigen, via Latijnse en Middeleeuwse handschriften, vertalingen, gedrukte edities en geïllustreerde werken. Kon je niet bij de hommage zijn of zit je te studeren in de Universiteitsbib en heb je een blokpauze nodig? Neem dan zeker eens een kijkje!  

Ovidius in metamorfose I 21 november 2019 t.e.m. 16 februari 2020 I Universiteitsbibliotheek, Ladeuzeplein I Gratis voor studenten I https://bib.kuleuven.be/bijzondere-collecties/tentoonstellingen/ovidius-in-metamorfose

Een dag in het teken van 88 toetsen

In mei 2020 verwachten we een maand gewijd aan de wondere klanken van de piano wanneer de Koning Elisabethwedstrijd op zoek gaat naar een fenomenale pianist. 30CC maakte ons afgelopen zondag alvast warm met “The sound of piano”; een mini-pianofestival met een welgevuld programma op verschillende locaties in Leuven. Die dag verschenen de getalenteerde pianisten Eliane Rodrigues, Nina-Smeets Rodrigues, Bram de Looze, Brecht Valckenaers, David Poltrock, Pieter de Graaf, Shida Shahabi, Piet Swerts, Wim Mertens en slagwerk-acrobaten Carlo Willems en Koen Wilmaers op het podium. Ik laat jullie meegenieten van de vier concerten die ik bezocht. 

Het eerste concert blaast ons meteen achterover. In ‘The Berstein en Gershwin Connection’ slaagt de combinatie van piano en slagwerk erin om de stadsschouwburg helemaal te vullen. Pianisten Eliane Rodrigues en Nina Smeets-Rodrigues (moeder en dochter) werken sinds 2015 samen met Carlo Willems en Koen Wilmaers, die zich uitleven achter een uitgebreide waaier van percussie-instrumenten. Het viertal toont hoe goed slagwerk en piano samengaan, zeker in de opzwepende, bombastische muziek van de twee Amerikaanse componisten. De Overture Candide van Bernstein levert een spetterende soundscape op en wekt de indruk dat er een heel orkest aan het spelen is. Daarna volgt de Rhapsody in Blue van Gerswhin. In dit jazz stuk is er een mooie dialoog tussen de piano’s. Hoewel gescheiden door twee grote vleugels, voelen de moeder en dochter elkaar wonderwel aan. Beiden zijn fantastische pianisten die met een glimlach op het gezicht de uitdagende stukken ongelooflijk vlot doen overkomen. In de Symphonic dances van Bernstein vervolgens komt de titel tot leven wanneer de Braziliaanse Eliane Rodrigues spontaan begint te dansen. De andere muzikanten nemen het publiek al klappend mee op het ritme van de muziek. Met Bernsteins bekende I want to be in America als bonus kan het publiek al dansend naar het volgende optreden gaan. 

Dat volgende concert is er een van jong talent Bram de Looze. Hij brengt improvisatiejzz geïnspireerd op de Goldbergvariaties van Bach. De Looze vertrok daarvoor vanuit bepaalde Bach-technieken die hij uit zijn onderbewuste probeerde op te roepen en het is inderdaad zo dat Bach eerder op de achtergrond sluimert. Dat betekent dat we des te meer kunnen genieten van De Loozes eigen experimenten. Het optreden vindt plaats in een patio van CERA’s nieuwe architectuurparel, waar De Looze langs vier kanten omgeven wordt door toeschouwers. Toch slaagt hij erin om in zijn eigen wereld terug te trekken. Hij maakt zich geleidelijk aan los van zijn notities en laat hij zich door de muziek leiden. Het improvisatiespel blijft geen enkel moment haperen en dat is te danken aan De Loozes fantastische technische vaardigheden. De jazz-sferen die De Looze opzoekt, zorgen er bovendien voor dat hij telkens wanneer er een patroon lijkt te ontstaan weer een andere weg inslaat. Hij tast de muzikale grenzen ook af door wringende akkoorden te combineren. Die brengen echter geen zwaarte mee, maar blijven zuiver klinken. Dat komt onder meer door de unieke rechtsnarige vleugel van Chris Maene die De Looze mag bespelen. Daarbij liggen de snaren van de hoge noten niet meer gekruist met de lage noten, wat een zeer heldere klankkleur oplevert.       

David Poltrock, die de gastcurator is van het festival, neemt ons vervolgens mee naar moderne pianomuziek à la Nils Frahm aangevuld met synthesizers. Hij kiest voor de schoonheid van eenvoudige, herhaalde thema’s. Daarrond wekt hij met elektronische klanken en trillingen een heel universum op. Zijn eerste nummer neemt ons als het ware mee op een reis door het heelal, weg van de drukte hier op aarde. Het tweede nummer gaat een meer filmische en duistere kant op. Poltrock begint opnieuw met het aanslaan van slechts enkele toetsen, maar voegt er steeds meer dreigende beats aan toe, waardoor je je nu eens waant in een sciencefiction game en dan weer op een party. Poltrock slaagt erin om ons even te doen vergeten waar we zijn, maar dit is misschien niet de wereld waar het publiek, met een gemiddelde leeftijd van toch wel 50, zich thuis voelt. Het is dan ook stilletjes ademhalen als Poltrock opnieuw plaatsneemt aan de piano en de balans tussen synthesizer en piano herstelt. Dan weten we weer waar en waarom we hier zitten: David Poltrock is en blijft een fantastische pianist, die maar enkele klanken nodig heeft om een heel verhaal te vertellen.

In het laatste concert dat ik meepik, roept Eliane Rodrigues, die ’s ochtends al te zien was met Bernstein en Gershwin, de dromerigere muziek van Chopin op. Rodrigues groeide op als een muzikaal wonderkind. Ze was pas zes als ze met een orkest op het podium stond en nu, twee dagen voor haar 60ste verjaardag, speelt ze nog steeds fenomenaal. Rodrigues danst van de laagste naar de hoogste noot. Ze beheerst alle 88 toetsen en je kan amper met je ogen volgen hoe snel ze over de piano vliegt. In Chopins stukken zoals de Nocturne 10 opus 32 no.2 weet Rodrigues een perfecte balans te vinden tussen piano en forte, dynamiek en rust. Ze speelt vol gevoel en laat ons ademhalen op het ritme van de muziek. 

Dankjewel aan 30CC en alle muzikanten om Leuven voor een dag te vullen met bijzondere, verrassende en vooral zeer gevarieerde pianoklanken. Op naar meer van die dagen!

The Sound of Piano| 6 oktober 2019, 11:00-19:00 | 30CC/Schouwburg, CERA, Stadshuis, Radiohuis | €25, €20 (cultuurkaart)