De warrige, wondere wereld van Lotte

Babylontoneel- Waarheen? 

Als u zich afgelopen week afvroeg waarheen u zich moest begeven om een te gek IFTF- stuk te zien, is ‘Waarheen’ het antwoord. Letterenstudenten helemaal naar het verre Arenberg krijgen, het is niet iedereen gegeven. Babylontoneel in De Koelisse kan al eens een goed excuus zijn en dat was het ook. Waarheen is gebaseerd op Groß und klein van Botho Strauß. In de Babylonversie halen ze er wat palmbomen bij: het ideale decor voor een stuk met een iewat sombere ondertoon.

32837473_1925502010793692_3101651714168586240_o.jpg

Waarheen vertelt het verhaal van Lotte. Ze strompelt zich met meer downs dan ups door het leven. De waanzin waardoor ze geplaagd wordt, steekt al in het begin van het stuk de kop op. Ze is op groepsreis naar Agadir, maar in hoeverre kan je van een groep spreken als de individuele bestanddelen elkaar net niet levend verorberen. Lotte moet dus maar op vakantie in haar eigen hoofd. Een plek waar ze zich min of meer weet te vermaken. Luistervinken en luidop verslag uitbrengen van haar gedachten, dat is waar Lotte zich mee bezighoudt. Met tekenen ook trouwens, vooral met tekenen eigenlijk. Na haar terugkomst van Marokko weet ze niet waar ze heen kan. Bij Paul, haar man (Felix Van Bladel), is ze duidelijk niet meer welkom. Met haar fossiel van een televisiescherm in de hand dwaalt ze rond in het flatgebouw waar haar ex-man woont. De bewoners zijn zo mogelijk nog krankzinniger dan zij: een koppel dat het verlies van hun dochter niet kan verwerken en informatieve powerpointlezingen geeft over de boodschappen die ze die dag gedaan hebben en -waarom ook niet- een levende tent. De drugsverslaafde (Sonia Mutaganzwa) valt al bij al nog mee en Inge (Leen Van Ende), de nieuwe liefde van Paul, loopt te pronken in haar outfit, bestaande uit niets anders dan een T-shirt waar het mooie snoetje van haar verovering op prijkt.

Regisseur, Mathieu Lonbois begeeft zich op glad ijs: het hele stuk valt of staat met de vertolking van Lotte. Hoofdrolspeelster, Anneleen Laeremans staat quasi constant op het podium en neemt stevige monologen voor haar rekening. Gelukkig is ze niet aan haar proefstuk toe en in elke zin ligt elke klemtoon op de juiste plaats. Maar ook de andere spelers kunnen er wat van. Liam Hamelryck is vooral geniaal in de rol van Arthur, de wannabe cassanova met wie Lotte een afspraakje heeft. Voor de vertolking van een oppervlakkig personage legt hij des te meer diepte in zijn acteerwerk. Een obese tent en een depressieve schoolvriendin uit lang vervlogen tijden spelen: geen probleem voor Anna Wolters.  Van veelzijdigheid gesproken.  Verder verdient ook Charlotte Maes en een dikke pluim. Haar rol is die van parel op een mesthoop, een vrouw die zich bewust is van haar eigen schoonheid en de lelijkheid van haar omgeving. Marijke Pollaris en Alexine Jeurissen stappen ook af en toe van de achtergrond het verhaal in, maar ze schitteren vooral als muziekmeisjes op hun persoonlijke bühne. De kracht van Waarheen zit hem in de details. Het oude echtpaar (Iris Verstraeten en Evelien Cremers) draagt fleurige, perfect compatibele kledingstukken, maar zelf zijn ze compleet verwelkt.

Waarheen katapulteert het publiek in de warrige, wondere wereld van Lotte. Een plek waar de  toeschouwer duidelijk graag geweest is: daar geeft de staande ovatie toch blijk van. En nu op naar de prijzenkast van het Interfacultair Theaterfestival! Want, jawel meer dan terecht haalde Babylontoneel de Vetoprijs, de beste vrouwelijke hoofdrol en de prijs voor beste regie binnen.

29177744_776368169221584_9140849467237335040_n

Waarheen? | 14 -17 mei 2018 | De Koelisse| 4 euro voor cultuurkaarthouders| Meer info? Klik hier voor de facebookpagina

Advertenties

Dromerige jazzy sferen and& techno-pop op het SlotUUR KULTUUR

Het bruisende stadsleven in al haar diversiteit, innovatie en multidisciplinariteit tot één geheel laten ontpoppen, dat is waar het and&-festival voor staat. Wat de allereerste and&-dag is, is het laatste UUR KULTUUR van dit academiejaar. Op woensdag 3 mei waren de concerten in het Depot en het International House gratis voor cultuurkaarthouders. Het werd een fijne avond met een elektronische jazzy sound die ook een absolute leek als mezelf wel kon bekoren.

maxresdefault

Technologie en cultuur met elkaar verzoenen doet and& consequent tot in het kleinste detail. De chip op het polsbandje van de concertgangers wordt bij het binnen-en buitengaan gescand en je drankje aan de bar kan je er ook mee betalen. In Het Depot openen Laura Misch en haar saxofoon de avond. Zingen, spelen en haar knopjes en pedalen in bedwang houden, ze doet het allemaal in haar eentje en ze doet het goed. Ik ben geen deskundige, maar ze deed iets met me. Als een zeemeermin lokte ze het publiek Het Depot binnen en maakte de zaal warm voor de rest van de avond. Kamaal Williams geeft de indruk van een eeuwige jamsessie, maar dan op een verfijnd en doordacht niveau. Ten slotte is er nog Jordan Rakei. Zijn kracht is meerstemmigheid. Het publiek is helemaal mee en enkel dat is al een plaatje op zich.

Voor wie het een tikkeltje underground mag zijn, is het International House the place to be. Als je het spoor van donkerblauwe dwaallichtjes volgt, kom je uit bij een tot danstent uitgebouwde turnzaal. De dj’s die die hier aan het werk waren zijn: Up High Collective, Kelly Lee Owens, Laurel Halo en Jlin.

Als een open-minded toerist in eigen stad, heb ik mij laten meeslepen door de eerste avond van het and&-festival en ik kan zeggen dat het een succes was. Het was een geslaagde afsluiter van het KULTUUR-jaar en ook de rest van het and&-programma ziet er veelbelovend uit.

31841630_1815526202083676_4974271285019279360_o

SLOTUUR KULTUUR CONCERTEN N.A.V. AND&-FESTIVAL| 3 mei 2018 | Het Depot en International House| gratis voor cultuurkaarthouders |  Meer info? Klik hier voor de website

 

 

 

 

 

 

‘Waar er geen verband is, zijn er ook geen letsels’

Onbevreesd in 30 CC

Onbevreesd vertelt het verhaal van een ramp in maar liefst tien zinnen. Het stuk dramatiseert de nefaste effecten van een lelijke vaas en relativeert dagelijkse beslommeringen als een vliegtuigcrash.  Hugo Matthysen en zijn fantasie hebben zich weer even laten gaan. Gelukkig maar, want van zo’n meesterlijke ramp had het 30CC-schouwburgpubliek afgelopen dinsdag niet gespaard willen blijven.

44e2c380-8116-482e-88f2-0ff1f46dffa1

Hugo Matthysen, artistieke alleskunner en bezieler van het stuk, licht het verhaal kort toe. Onbevreesd is tot stand gekomen volgens de nieuwste technieken in de theaterwetenschap: de golftheorie. De titel is namelijk ook het eerste woord van het stuk. Als er daarentegen voor het laatste woord was geopteerd, had het stuk Kasteel geheten. In dat geval was de spanningsboog te groot geweest. Daarom leek het eerste woord een veiligere keuze. Als het publiek dan het woord ‘Onbevreesd’ hoort, gaat er een golf van opluchting door de zaal. Bedankt, Hugo. Tot zover de golftheorie.

De tiendelige zinnenreeks waarvan sprake begint met ‘Onbevreesd liepen Afzelia en Palisander door het donkere woud, en eindigt met ‘Ja, want het is nog een heel eindje lopen naar het betoverde kasteel.’ Het zijn Karlijn Sileghem en Tine Embrechts die de malle jonkvrouwen gestalte geven. De ramp  die zich ergens tussenin afspeelt wordt via alle mogelijke perspectieven nader toegelicht. Het is ongelooflijk hoeveel persoonlijke verhalen een vliegtuigcrash bij elkaar brengt. Het gaat allemaal om mensen zoals u en ik: een psycholoog met een lelijke vaas, een binnenhuisarchitecte met vliegangst, ramptoeristen met zelfmedelijden en Karlijn en Tine in hoogsteigen persoon. Bij wijze van hulp benadrukken de spelers meermaals hoe ingewikkeld de verschillende niveaus van verhaal wel niet zijn. Het geheel wordt op tijd en stond ondersteund door een lied. Ronny Mosuse, Hugo Matthysen en Aram Van Ballaert spelen de pannen van het dak met nummers als: ‘Er was veel te veel drank in de Ardennen’ en ‘Oh, wat was die ramp een ramp’.

Het stuk is knotsgek, maar geniaal. Een vulkaansceremonie, Ronny Mossusse’s meesterlijke intermezzo over dagsoep en totale chaos, stuk voor stuk elementen die de filosofie achter Onbevreesd benadrukken. Want: ‘waar er geen verband is, zijn er ook geen letsels’.

maxresdefault.jpg

ONBEVREESD (MET VIS)| 24 april 2018 | 30 CC schouwburg | vanaf 15 euro, 20% korting met cultuurkaart|  Meer info? Klik hier voor de website

 

 

Wat den mensche aldermeest tot conste verweckt

Het Landjuweel anno 2018

Het beloofde een historisch moment te worden: op 22 maart 2018 vond te Leuven het eerste moderne Landjuweel plaats sinds 1561. Voor de onconstigen onder ons: het Landjuweel is het Brabantse songfestival van zijn tijd. Na een 456-jarige pauze blijft de essentie ongewijzigd: dichters strijden voor de eer van hun stad met als enige wapen, het woord. Geen glitterpakjes en vrouwen met baarden, maar poetryslam avant-la-lettre. De arena van dienst is Aula Vesalius, waar vier taal-en letterkundekringen het tegen elkaar opnemen: het Antwerpse Lingua, LWK uit Brussel, Filologica uit Gent en ten slotte de Leuvense trots, Babylon. De technische mankementen dreigen de avond in het hokje van ‘povere studentikoze bedoeling’ te duwen. Gelukkig kan de schoonheid van het woord veel goedmaken. Het Landjuweel anno 2018 is een glanzend pareltje dat alle potentieel heeft om in de toekomst uit te groeien tot een vaste waarde.

22520204_1589918737738839_6795277509882613713_o

Een herexamen Vroegmoderne Nederlandse letterkunde kan soms vreemde bijwerkingen hebben.  Zo ook voor Bastiaan De Groote, KU Leuvenstudent taal-en letterkunde. Zichzelf verdiepend in de wereld van de Rederijkers, vindt hij zijn eigen presidiumfunctie bij de studentenkring Babylon uit en zou samen met Anna De Wolf en Ella D’Hoe in 2018 de grootste poëziewedstrijd van weleer nieuw leven inblazen. Het moderne Landjuweel was geboren. Het lijkt een naïef idee en dat is het ook. Maar naïef is geen scheldwoord. Naïef in de puurste betekenis: oprecht en onschuldig en in dit geval ook geniaal.

De avond in een goed gevulde Vesaliusaula begon jammer genoeg niet zo geniaal. De drie organisatoren heten het publiek hartelijk welkom en verzekeren dat de vakspecialisten van dienst, Professor Meeus (Universiteit Antwerpen) en zijn Leuvense collega professor Van Vaeck, de inleiding ‘kort’ zullen houden, ‘heel kort’.  Die bleek eerder lang, heel lang. Professor Meeus neemt zijn taak heel serieus en geeft een half uurtje les over de Rederijkers en het Landjuweel. Professor Van Vaeck weet de boel gelukkig te redden. Hij is er, naar eigen zeggen, in geslaagd zich te installeren aan de ‘kortste toog ter wereld’ (zie receptietafel op het podium) en vraagt zich herhaaldelijk af waar zijn drank blijft.  Maar goed, we zouden bijna vergeten dat er ook nog poëzie aan bod komt. Het begrip ‘landjuweel’ verdient zeker en vast wat extra uitleg, maar er zijn grenzen. Uitgerekend op een welsprekendheidswedstrijd is dat een beetje pijnlijk dat de inleiding dubbel zoveel tijd in beslag neemt als de effectieve performances.

Het is Antwerpen die de spits afbijt. Silke Wossmann verklaart de poëzie haar liefde en wordt daarbij ondersteund door een piano en danseres. Fijn, maar niet noodzakelijk. Alleen zij en haar tekst zijn sterk genoeg om overeind te blijven.

O zoete poëzie
Dans met mij
mediteer mij, zo suggestief als jouw lippen
Langswaar je verzen me op de schouder tikken
Mij zachtjes likken
[…]
– Silke Wossmann

Brussel doet iets met rozen. Ook hier is het thema der thema’s, liefde. Emilia De Feyter Janina De Greef, Maren Vanhouche en Anthony Manu bezingen elk op hun eigen manier de liefde in al haar facetten. Een totaalplaatje dat klopt.

[…]
met knus gekende woorden
heb ik je lief
de
ontdekt en ondergaan
– Emilia De Feyter

Leuven heeft beroep gedaan op een jurist. Als u dacht dat de homo universalis uitgestorven was, dan stel ik u voor aan Kobe Penninckx de tekstschrijver van dienst. Zijn prachtige woordbaby heeft hij in het volste vertrouwen uit handen gegeven aan drie ‘nihilisten’, Kaat Bastiaens, Yannis Tate en Noa Rousseau.

[..]
Dat wij och god
Nihilisten zouden zijn

’t Zijn zelf vadsige pony’s
– Kobe Penninckx

22 Maart is een beladen dag. Oorlog en miserie vormen dan ook de rode draad in het gedicht van Gent. Twee jaar na de aanslagen in Brussel zet Lize De Ryck een krachtige performance neer. Met stijl dans en spreek ze de woorden van tekstschrijver, Youness Iken, aan elkaar.

[…]
Hoera!
Het is al 2 jaar geleden hé, weten jullie het?
Die aanslagen in Brussel!
En we staan er nog altijd!
Er is nog altijd…niets…veranderd.
– Youness Iken

Het moment van de avond zou uiteraard duidelijk maken welke stad Het Landjuweel 2018 wint. De publieksprijs is voor Antwerpen en de Juryprijs gaat naar gaststad Leuven. Terecht: Antwerpen was tekstueel sterk en Leuven  bracht een totaalplaatje dat klopt tot in het kleinste detail.

Het Landjuweel 2018 werd een mooie avond met mooie woorden. Niet alleen de vier steden, maar ook dichter Mustafa Kör brachten eigen werk, waar ze trots op mogen zijn. Jammer van de gebrekkige techniek. Een powerpointpresentatie die voortdurend verspringt, expliciete regieaanwijzingen van de artiesten tijdens hun act en verkeerde belichting, kunnen gemist worden op de editie van 2019. Toch verdient de organisatie een pluim voor wat ze gerealiseerd hebben. Beste Landjuweel, welkom terug. Het was mij een waar genoegen. Tot volgend jaar.

Rhetoric-enthroned-invitation-antwerp-landjuweel-1561.jpg

HET LANDJUWEEL| 22 maart 2018 | Aula Vesalius | 2 euro|  Meer info? Klik hier voor de facebookpagina

 

 

Een dag op Ithaka

Het kustenfestival Ithaka is dit jaar aan haar 26e editie toe. Zoals steeds geeft Ithaka jonge kunstenaars de kans om op een unieke leegstaande locatie te exposeren. Dit jaar is  het oude Kartuizerklooster het artistieke sprookjeskasteel van dienst. Het huis van God, waar tot voor kort absolute rust en orde heerste, is deze week de plek waar kunstfreak en nieuwsgierige voorbijganger elkaar ontmoeten. Het totaalplaatje klopt: LOKO Cultuur, maar vooral de vrijwilligers en studenten, hebben een magische plek gecreëerd. De harmonie tussen het prachtige gebouw, de werken en de sfeer is voelbaar in elke ruimte. CLUB KULtuur ging een kijkje nemen op de openingsavond, op dinsdag 6 maart.

ithaka.jpg

Ik neem jullie mee naar mij dag op Ithaka

19u-21u: rondleiding

21u-21u15: snuisteren in het boekenwinkeltje

21u15-23u: concert van Shoosh in de bar

19u-21u

Onze gids is bereid om een rondleiding te geven aan amper twee geïnteresseerde studentjes en doet dat met evenveel toewijding als wanneer, na twee ruimtes, zijn publiek ineens verzesvoudigt. De rondleidingen zijn een absolute aanrader voor bezoekers die geïnteresseerd zijn in  verhalen van kunstenaars en kunstwerken. Al komen de werken op zichzelf ook zeker en  vast tot hun recht.

Mijn persoonlijke top 5:

GERALDO H. DOS SANTOS

28279672_1785617611470000_7658176273658448616_n

Prostitutie is het hoofdthema bij de werken van de Nederlands-Braziliaanse kunstenaar Geraldo H. Dos Santos. De werken zijn figuratief en abstract tegelijk. De expliciete beelden en opvallende kleuren, zorgen voor een bevreemdend gevoel.

ASH BOWLAND

28168812_1784724748225953_1693730816544198536_n.jpg

Ash Bowland stelt voor de tweede keer tentoon op Ithaka. Het metakunst-aspect maakt haar werken bijzonder interessant. Waar ligt de grens tussen inspireren en kopiëren?

LUKAS CLAESSENS

28423876_1785626254802469_4181713380142701138_o.jpg

Ook Lukas Claessens gaat de metatoer op. Voor deze tentoonstelling laat hij architecturale elementen van het kartuizerklooster terugkeren in zijn werken.

MATHIEU HENDRICKX

28577331_1785623378136090_1193428411705664043_n

Mathieu Hendrickx gaat aan de slag met Laï Bona. Het is een Congolees liedje dat Mathieu’s grootmoeder als kind leerde om een terugkerende missionaris te verwelkomen. Sindsdien is het uitgegroeid tot een familielied. Mathieu brengt in kaart welke evoluties Laï Bona doormaakt nu zijn grootmoeder dement is, maar nog steeds hetzelfde lied blijft zingen.

DIEGO LATRUWE

28423996_1785461908152237_3367446449298355937_o

Dit is het leven in een Kartuizerklooster door de ogen van Diego Latruwe. De wereld binnen vervaagt en het contact met de buitenwereld en de natuur beperkt zich tot een blik uit het raam. Diego Latruwe harmoniseert natuur en cultuur op een eigentijdse manier.

De overige kunstenaar die de tentoonstelling  in stijl vervolledigen met hun werken zijn: Laura De Jaeger; Jomi Builaert; Santiago Evans Canales;  Florien Allemeersch; Simon Masschelein;  Florian Waerzeggers; Tubien Van Wulften ; Sanne Kabalt en het duo, Johanna Ellesdorfer en Elisa Maupas.

21u-21u15

Zoals het elke zichzelf respecterende tentoonstelling betaamt, heeft ook Ithaka een giftshop. Hier vindt je een selectie kunstboeken uit Leuvense boekhandels als Barboek, De Kleine Johannes en striphandel Gobelijn. Ook de nodige curiosa zijn vertegenwoordigd: opgezette beestjes van Animaux Spéciaux. Voor de liefhebbers is ook aan snoezel-en knutselruimtes gedacht,  waar je met krijt in de hand, de kunstenaar  in jezelf volledig kan laten ontplooien.

21u15-23u

De bar is gezellig druk en Shoosh draagt hun openingsnummer op aan Ithaka, De Steen van Bram Vermeulen. Ze brengen een mix van covers en eigen werk. Het akoestisch trio is recentelijk vervolledigd met een vierde groepslid. Ze zijn prachtig in hun eenvoud, maar dreigen iets te veel vervallen in die eenvoud als ze zich beperken tot gitaar, zang en piano. De twee violistes zorgen voor de perfecte je ne sais quoi, dus laat ze a.u.b ook genoeg aan bod komen. Niet tegenstaande is het mooi om zien hoe ze zelf duidelijk genieten van hun optreden en zichtbaar verwonderd zijn over het aandachtig luisterend publiek.

De openingsavond van Ithaka #26 was alvast geslaagd en het programma belooft een minstens even boeiend vervolg, de rest van de week. Ik kan de mannen en vrouwen van Shoosh alleen maar gelijk geven: ‘Ithaka heeft een steen verlegd in een rivier op aarde.’

ITHAKA|6 tot 11 maart 2018 | KARTUIZERIJ | gratis|  Meer info? Klik hier voor de website

 

Verhaaltjestijd met Het nieuwstedelijk

UUR KULTUUR: Een ontgoocheling door Het nieuwstedelijk

Het nieuwstedelijk blaast Een ontgoocheling van Willem Elsschot nieuw leven in. Letterlijk en figuurlijk. Jurgen Delnaet vertelt/speelt het verhaal van de noodlottige Kareltje de Keizer en wordt daarbij muzikaal ondersteund door het nodige blaas-, slag- en toetsenwerk. In OPEK herrijst het Antwerpen uit Elsschots novelle. De UUR KULTUUR-minnaars werden op woensdag 28 februari getrakteerd op een knap staaltje muziektheater.

6320c56eeacaf4acb197681396a3f147.jpg

Een ontgoocheling vertelt het verhaal van Kareltje De Keizer. Zijn vader is sigarenverkoper, in theorie dan toch. Want ben je die titel nog wel waard als je niets verkoopt? Gelukkig is Kareltje voorbestemd voor iets groters. Later wordt hij advocaat. Hij is gezegend met een buitenproportioneel groot hoofd, waar ongetwijfeld veel verstand in schuilgaat. Helaas pindakaas: Kareltje heeft het zo naar zijn zin in de eerste latijnse, dat hij drie jaar op rij op de laatste bank van de klas blijft zitten. Niet veel later belandt hij bij een scheepvaartbedrijf en vervolgens bij een drukker. Dat is telkens van korte duur, want hij zal altijd een professionele hangjongere avant la lettre blijven. Maar de saaiheid van Kareltjes leven is ongemeen boeiend.

Romans van Elsschot laten leven: met Het dwaallicht bewees regisseur, Adriaan Van Aken, al eerder dat hij dat tot meer dan enkel ‘een goed einde’ kan brengen. Ook voor Een ontgoocheling hebben Jurgen Delnaet en de muzikale Ontgoochelaars ( Benjamin Boutreur, Joris Caluwaerts, Lot Vandekeybus en Tim Coenen) niet veel nodig om Karels onavonturen met het publiek te delen: een podium, instrumenten, een microfoon en vlaggen volstaan. Vlaggen? Ja, vaandels zowaar. Als prenten in een verhalenboek, als quotes zonder hashtags, verbeelden ze de mijlpalen in het leven van Karel De Keizer. Zo is er de vlag waarop, in sierlijke letters, het Latijnse woord ‘rosa’ prijkt. Dat is het antwoord dat Kareltje zijn leraar ooit Latijn gaf. Jammer genoeg was de vraag: “wat is de Latijnse vertaling voor ‘meester’?” Jurgen Delnaet zoekt de grens op tussen Karels verhaal vertellen en Karel spelen. De Ontgoochelaars ondersteunen het geheel en zorgen op tijd en stond voor een intermezzo. Met een discobol, wat hoempapa en een volkslied, getiteld ‘Het zijn zotten die werken’, creëren ze de melancholische sfeer van een Antwerpse havenkroeg van weleer. Om met een cliché te eindigen: Een ontgoocheling is alles behalve een ontgoocheling .

8a79d68862f3d316e1d820060c2feece© Sigrid Spinnox

EEN ONTGOOCHELING DOOR HET NIEUWSTEDELIJK | 22, 23, 24 en 28 februari en 26, 27, 28 en april 2018 | OPEK | €12, 80 voor cultuurkaarthouders|  Meer info? Klik hier voor de website van 30CC en hier voor de trailer

ZIE OOK: BEGOOCHELING DOOR CIE TARTAREN| 1, 2 en 3 juni 2018 | Wagenhuys| € 8 voor cultuurkaarthouders|  Meer info? Klik hier voor de website van 30CC

Begoocheling is een spiegelproductie naast Een ontgoocheling van Het nieuwstedelijk. Beide stadsgezelschappen vertrekken van dezelfde Elsschotnovelle, maar werken elk vanuit een andere voedingsbodem.

Rechthoekige en ronde tafels in Merlijn of het barre land

THEATER – fABULEUS speelt Merlijn of het barre land van 7 tot 10 november in OPEK.

De duivel stuurt zijn mensenzoon met een missie de wereld in: ‘Laat het slechte in de mens naar boven komen’. De jonge tovenaar Merlijn weet alleen nog niet of hij wel mee wil doen met de smerige spelletjes van zijn vader.

0ByZxTxkdZLZ3WE5CTDl3cHVLRk0© Clara Hermans

De rest van het verhaal is bekend. Wie het zwaard Excalibur uit de steen krijgt, mag zichzelf de koning der koningen noemen. Geen enkele ridder slaagt erin, tot Arthur, de schildknaap van Kay het probeert. Vanaf dat moment is hij koning Arthur. De zoon van koning Uther is niet opgezet met de loodzware taak die op zijn schouders rust. Gelukkig is er de tovenaar Merlijn om hem met raad en daad bij te staan. Hij toont de koning een paar kunstwerken, maar Arthur is niet zo onder de indruk van landschapsschilderijen of Alepponica, de hedendaagse bewerking van Picasso’s Guernica. Het schilderij van Guinevere met de ronde tafel triggert hem wel. Al is de vraag hier wat hij het interessants vindt. Haar groene ogen of het meubelstuk dat de edelman die met haar trouwt als bruidsschat in ontvangst mag nemen? Arthur besluit op het koopje in te gaan en trouwt met de mooie Guinevere.

Aan de hand van rechthoekige tafels slaagt Arthur er in om de befaamde orde van de ridders van de ronde tafel op te richten. In een productie van fABULEUS kan het allemaal. Ook ’s werelds dapperste ridder, Lancelot biedt zich op zijn vliegvisschoeisel aan om bij de club te komen.  Zijn verschijning is ook koningin Guinevere niet ontgaan. Terwijl de ronde tafel-ridders en hun koning vechten voor de vrede, weerklinkt Imagine van John Lennon, meesterlijk gebracht door de band Hydrogen Sea. Blijft Arthurs vredelievende politiek van De leeuw eet gras wel overeind? Het rechte pad waarop Merlijn Arthur en zijn entourage wil houden, blijkt soms wat aan de smalle kant.

De grote tovenaar Merlijn die als een klein hulpeloos vogeltje ontwaakt ten midden van een nest kranten die over de waan van de dag berichten; de jongere generatie die zich wat verveelt omdat het onder koning Arthur niet meer de bedoeling is om hele volkeren in de pan te hakken; het vele bloed dat vloeit in functie van de vrede; de Amerikaanse reporter die alles in zijn thuisland zoveel beter vindt. Onder de regie van Dirk De Lathauwer en Astrid Ogiers blijft het idee van de oorspronkelijk Duitse bewerking van Tankred Dorst behouden. Waar Dorst destijds de Arthurstof projecteerde op de Koude Oorlog, is bij fABULEUS de vergelijking met de complete waanzin van het huidige Trump-en brexittijdperk niet ver te zoeken.

Met deze productie heeft fABULEUS nogmaals bewezen wat ze waard zijn. Dans- en theaterproducties maken met jongeren en hen de juiste artistieke omkadering bieden, dat is waar ze voor staan. Met succes! De verbrokkeling en chaos van de Arturstof blijf behouden en verheffen het tot een geheel dat de ondergang van de mens voorstelt.

 

MERLIJN OF HET BARRE LAND DOOR fABULEUS|  7 tot 10 november 2017 | OPEK | 7 euro voor cultuurkaarthouders| Meer info? Klik hier voor de website en hier voor de trailer