Expo: Nachtelijke conversaties in de Taal van het Lichaam tijdens de M-useumnacht

De Taal van het Lichaam, Body Language voor de Engelstaligen onder ons, giet in beeldende vorm het idee dat we niet alleen met onze monden, maar met onze hele lichamen spreken kunnen. Dit concept mag dan misschien wel dateren van toen de dieren (ook) nog spraken, de tentoonstelling weet het thema vanuit een frisse insteek te belichten en herleidt je aandacht naar details die je in het grote geheel der dingen misschien al gauw dreigen te ontglippen. Zo worden we er bijvoorbeeld attent op gemaakt dat de loutere blik van een figuur een wereld aan informatie vrijgeven kan, en dat in het ontmoeten van die blik ook de toeschouwers met nieuwe ogen gadeslaan.

Dat de expositie met andere woorden een beleving van zowel herinterpretatie als hervorming beoogt, blijkt uit haar benadrukken dat noch gezichtsexpressie, noch lichaamshouding een sluitend antwoord biedt op de vraag welke emotie precies wordt geëvoceerd. Want hoewel het ontcijferen van een houding in eerste instantie misschien vrij eenvoudig mag lijken, herinnert de collectie eraan dat een bepaalde gevoelstoestand nooit door twee verschillende personen op dezelfde manier beleefd en tengevolge ook uitgebeeld kan worden. Geluk, woede, teleurstelling, en het oneindige scala aan gemoedstoestanden die zich daartussen bevinden worden door de één weergegeven met uitdrukkingen die een ander misschien zal aanspreken voor iets compleet tegenovergestelds.

            Daartegenover staat dat deze heterogene poel aan lichaamstaal waaruit mens en dier put evenmin door iedereen op eenzelfde manier geïnterpreteerd wordt, en fluctueert naargelang de culturele achtergrond en persoonlijke ervaringen van de ontvanger in kwestie. De houding van een afgebeeld ‘subject’ – bij gebrek aan een beter woord – onthult immers veel over dat subject zelf, maar vertelt minstens evenveel over degene die het in zich opneemt. Wanneer een model rechtstreeks in de lens kijkt bijvoorbeeld, suggereert dit niet alleen zelfzekerheid maar ook een openheid naar de kijker toe, die zich op zijn beurt kan afvragen in welke verhouding hij wordt verondersteld zich te bevinden tot het personage. Meer dan die van een toevallige toeschouwer worden we uitgedaagd om en passant de rol van een kennis, een vijand, een geliefde, … op ons te nemen, en de conversatie met kunst allesbehalve te schuwen.

De Taal van het Lichaam plaatst je middenin het besef dat zowel de afgebeelden als de artiest die hen vormgaf een eigen gevoelswereld hebben die verder reikt dan wat met het blote oog kan worden waargenomen, en dat het steeds raden zal blijven naar wat er werkelijk achter het doek schuilgaat. De schoonheid zit erin dat dit des te meer de weg effent voor eigen interpretatie en zelfs zelfreflectie, zonder daarom de intentie van het werk uit het oog te verliezen. In De Taal van het Lichaam lijken sculpturen en schilderijen over de ruimte heen met elkaar in dialoog te treden, in een stilzwijgend gesprek waaraan je niet anders kan dan deelnemen terwijl je tussen de gevarieerde selectie aan kunst flaneert; een manoeuvreren tussen spraakwatervallen, stuk voor stuk.

 © Sfeerbeelden gemaakt door Rob Stevens

Cultuurtip: studenten zoeken ‘Waanzin’ in collectie van M – Museum Leuven

‘Wil jij publiekscurator worden?’ De advertentie van het M – Museum Leuven riep jongeren op die interesse hadden in het cureren van een tentoonstelling. Ik klikte er toevallig op, maar voelde me meteen aangesproken. Zo zie je maar, soms loont het eens je meldingen op Toledo te bekijken. Ik stuurde mijn applicatie door, ging naar de introductie, maakte een opdracht en voor ik het goed en wel besefte maakte ik deel uit van een fantastisch project. Ongeveer een jaar lang heb ik samengewerkt met negen andere Leuvense studenten om de werken uit de collectie van Museum M op een nieuwe, verfrissende manier samen te brengen. We kregen een grote zaal tot onze beschikking, die we mochten vullen met een selectie uit de 52.000 werken die het museum rijk is. Het thema, daar mochten we zelf naar op zoek. Maar het ging veel verder, van het inspreken van audiostops tot het bepalen van de kleur van de wanden in de zaal, bij een tentoonstelling cureren komt héél wat kijken. Gelukkig brachten we met z’n tienen het verhaal tot een goed einde, aangezien op donderdagavond 14 maart onze tentoonstelling ‘Waanzin’ opent voor het publiek. Maar wat maakt deze tentoonstelling nu zo bijzonder?

Lees verder

TIP VAN DE WEEK: Tanguy Thivin in Flugzeug: een kleine expo met een grote boodschap

Flugzeug opende afgelopen zomer haar deuren en neemt dankzij haar drieledige conceptuele kader een unieke plaats in het Leuvense cultuurlandschap in. De eigenaren laten in deze ontmoetingsruimte naar goede Berlijnse gewoonte muziek, expo en design samenkomen en borduren verder op de raakvlakken tussen deze verschillende kunstvormen. Op het eerste zicht lijkt Flugzeug een conventionele platenzaak, maar wanneer je voorbij het uitgebreide aanbod LP’s geraakt, kom je in een kleine exporuimte. Hier worden doorgaans een vijftal werken tentoongesteld en tot 26 november valt deze eer te beurt aan Tanguy Thivin.

Deze schilder uit Lyon laat zich zichtbaar inspireren door de natuur, zo zijn de seizoenen voor hem van vitaal belang. De Franse kunstenaar resideerde een tijd lang in Japan, wat zich uit in de gebroken kleuren, met name het groen en het blauw. Zijn werk is doordrenkt van natuurlijke taferelen, zoals takken en bomen, die hij op minutieuze wijze vervaardigde met acrylverf.

Naast schilderijen exposeert hij ook beelden gemaakt van recyclagemateriaal, waarmee hij afval poogt te incorporeren in de ecologische cyclus, een ideologie waar Flugzeug zich ook achter schaart. Op de vernissage op 12 oktober begeleidde de Leuvense band Schim de expo van Thivin, een treffend voorbeeld van de manier waarop beeld, klank en inspiratie elkaar vinden in deze ontmoetingsruimte.

Snel zijn is echter de boodschap, aangezien de expo nog maar loopt tot 26 november. Voor zij die het niet zo hebben voor natuur-geïnspireerde schilderijen of recyclagekunst: een noemenswaardige platencollectie, een vintage interieur en gouden raad op mensenmaat zijn ook pertinent aanwezig. Genoeg om elke doorgewinterde cultuurliefhebber te bekoren.

Tanguy Thivin in Flugzeug: tot en met 26 november

http://www.flugzeugmusicartdesign.be/

GRATIS

Eija-Liisa Athila in Museum M: bewegend beeldig

Nu de laatste restanten van de tentoonstelling rond Edgard Tytgat Museum M hebben verlaten, is het tijd voor een nieuwe en zeer verfrissende expositie. Nog tot 16 september kan je je oren en ogen laten prikkelen door de video-installaties van Eija-Liisa Ahtila. Jammer genoeg valt de opening van deze tentoonstelling wederom samen met een nieuwe blokperiode, maar dat hoeft niet meteen een negatieve gebeurtenis te zijn. Integendeel, als het je even teveel wordt om in deze temperaturen de grote zomerquiz voor te bereiden, is een blokpauze in Museum M er eentje goed gespendeerd. Na al dat staren op cursussen (of andermans samenvattingen) is het filmisch werk van de Finse kunstenares immers echt een sight for sore eyes. Ik ging alvast een kijkje nemen en maakte voor jullie een overzicht van mijn favoriete zalen.

Foto 1.jpg

Lees verder

Bekroning of ondergang van de schepping? #Artefact18

Geschreven door Margot Blomme en Jacoba Waumans

Of kunst ooit de wereld zal redden? Geen idee of we er ooit het bewijs van zullen meemaken. Het is nochtans wel wat 22 kunstenaars proberen op het Artefactfestival. Februari betekent in de expozalen van het STUK steevast een invasie van hedendaagse werken, van schilderkunst tot zaalvullende installaties tot interactieve projecten (ooit al een jas aangetrokken die de kracht van een aardbeving op je lichaam simuleert?). Elk jaar staat één thema centraal “waarin hedendaagse kunst, actualiteit en maatschappelijke uitdagingen elkaar vinden”. Een verzoening tussen kunst en wetenschap dus, zoals ook blijkt uit de samenwerking met de KU Leuven in de kleine lettertjes van de catalogus.

De thema’s van de afgelopen jaren – twee jaar geleden nog Up in the air – lezen dan ook als een lijstje van de natuurelementen. Dit jaar kunnen curatoren Karen Verschooren en Ils Huygens er alvast een tweede van de vier afvinken: met This rare earth, stories from below ligt de klemtoon op artiesten die zich laten inspireren door de wereld onder de aardkorst. Wij lieten ons op de openingsavond rondleiden door Huygens en kwamen buiten met een verfrissende én ontnuchterende kijk op wat er onder onze voeten verborgen zit.

Lees verder

Edgard Tytgat in Museum M: een bloemlezing

Het is koud, het is nat en mijn vingers vriezen er bijna af terwijl ik fiets, maar ik moest en zou Museum M bereiken. Het wachtte op me als oase van esthetische rust in deze drukke periode van Kerst shopping, filerijden, verwoed papers afwerken en jawel zelfs studeren. Sinds 8 december huist M namelijk de nieuwe tentoonstelling: Edgard Tytgat: herinnering aan een geliefd venster. 

Ik wandel het gebouw binnen, berg mijn natte spullen op in een locker, en ga met audiogids in de hand op weg naar de eerste verdieping. Wat ik zag op die eerste verdieping overtrof al mijn verwachtingen. In deze review probeer ik aan de hand van mijn favoriete werken  een voorsmaak te geven van deze tentoonstelling die zeker en vast de moeite waard is om eens te bezichtigen. Als is het maar om even niet aan dat kerstdiner te moeten denken, of om eens naar iets anders de kijken dan Power Point presentaties of cursusblokken. (De schilderijen worden besproken in de volgorde waarin ze te zien zijn in het museum.)

Lees verder

Ranke vrouwenlijven & rokende haartapijten

Moster

Een (zeer) beknopte introductie tot de Rockposterkunst + TIP: Noorse rockband MØSTER! in jeugdhuis SOJO

Zie daar! Welk onbeschaamd parachronisme tref ik nu aan, hier in ons eigenste kleine studentenstadje! Is dat een Rockposter? Het doet tenminste erg denken aan het kleurrijke fenomeen dat van Amerikaanse bodem hierheen is gewaaid, en het siert alle Leuvense plakpalen en –muren. MØSTER!—staat er, in verticale blokletters die overlappen met het rokende haar van een langhalzige schone. Haar kartelige schouders zijn driemaal bloedrood dooraderd. Ja, zij is onmiskenbaar een vrouwvulkaan. Lees verder