Doordrongen van miserie en intelligentie: Marx

Een dikke 1200 man verzamelde afgelopen week in de Schouwburg van Leuven voor de voorstelling van ‘Marx’. Johan Heldenbergh brengt de filosofenmonoloog van Stefaan Van Brabandt en volgt op die manier het succes van Socrates (met Bruno Vanden Broecke) op.

Op het toneel hangt een groot wit doek tot op de grond, dat zowel als projectiescherm als tapijt fungeert. Een simpele setting met slechts een projectie van Karl Marx zelf en een stoel met wat rommel. Het stuk begint dan ook met de presentatie van en door Heldenberg zelf. Er wordt duidelijk gemaakt dat Marx terug van weg geweest is. ‘U kijkt naar een spook’, zo zegt hij zelf.

Vervolgens wordt de zaal wat opgewarmd en op zijn gemak gesteld wanneer Heldenberg met een bus slagroom een baard op zijn gezicht spuit om meer op Marx te lijken. Een rake zet zou ik zo denken, want ook ik dacht op voorhand wel eens ‘oei, die lijkt nu toch helemaal niet op Marx’. Oorspronkelijk zou Jan Decleir dan ook de rol op zich nemen, maar door onenigheden met de schrijver/regisseur werden de plannen gewijzigd en nam Johan Heldenbergh het over van Decleir.

Dat uw recensente een beetje in een bevoorrechte positie naar het stuk keek, kan uiteraard deze recensie beïnvloeden. Met een studie als sociologie, hoorde ik woensdag geen nieuw ideeëngoed. Toch zijn Van Brabandt en Heldenbergh erin geslaagd om indruk te maken en interesse te wekken:

Op vlak van regie, licht en geluid of experiment zagen we woensdagavond weinig verrassend. Een lege setting, weinig interactie, … Tekstueel zat de monoloog daarentegen zeer sterk in elkaar. De kijker kreeg namelijk een chronologische kijk op het leven van Marx voorgeschoteld, gebakken in vraagstelling en theorievorming met bovenal een kritische topping.

‘Alles moet gekaderd worden binnen zijn tijd’, weerklinkt het eerst. Maar het wordt al snel duidelijk dat ook vandaag de dag Marx zijn theorie nog als zinvol kan beschouwd worden. Hoe de kijker heden ten dage in het leven staat wordt uitgebreid bekritiseerd, net zoals Marx het waarschijnlijk zou verkondigen: krachtig en direct. En net deze kritische topping zorgde ervoor dat er naast een interessante uitleg ook een zelfreflecterende insteek inzat voor de kijker.

Op het einde van de tekst sterft Marx dan ook. In tegenstelling tot wat we een paar jaar geleden bij Socrates zagen werd er geen dood uitgebeeld of geïnsinueerd. De geest van Marx vertelde droog hoe hij aan zijn einde kwam en werd begraven. Vervolgens zagen we een kleine fotoreportage over Karl Marx zijn leven gedurende het nummer ‘quand on a que l’amour’ van Jacques Brel. Geen spetterend einde, de eenvoud van het stuk werd doorgetrokken tot het einde.

Of het door de theatervoorstelling kwam of het denkvoeder dat je werd aangereikt laten we nog in het midden, maar onbezonnen kwam je de zaal waarschijnlijk niet uit.

Woensdag 14/03/2018 – Marx – De verwondering – 30CC

Motel melancholie in ‘BUKO’ door Abattoir Fermé

Hete lucht, het is avond in Los Angeles en hij ruikt naar zweet en wijn. Het neonlicht aan de overkant van de straat flikkert terwijl hij zijn sigaret dooft. En dan dit:

the illusion is that you are simplyreading this poem.
the reality is that this is
more than a
poem.
this is a beggar’s knife.
this is a tulip.
this is a soldier marchingthrough Madrid.
this is you on yourdeath bed.
this is Li Po laughingunderground.
this is not a god-damned
poem.
this is a horse asleep.
a butterfly in your brain.
this is the devil’s
circus.
you are not reading this
on a page.
the page is reading
you.
feel it?
it’s like a cobra. it’s a hungry eagle circling the room. Lees verder

Kortfilmfestival 2016 was lachen, filosoferen, choqueren en wenkbrauwen fronsen

Het Internationaal Kortfilmfestival Leuven (IKL) 2016 bezorgde de filmliefhebber in één week tijd alle soorten emoties. Niet alleen waren we getuige van de beste kortfilms, maar ook van de grappigste, diepzinnigste, vreemdste en meest louche. En dat alles in één week tijd. Veel credits gaan natuurlijk uit naar al deze films, maar toch ook naar de toporganisatie achter het festival. Het STUK werd van 3 tot 10 december helemaal ingepalmd door de wereld van de kortfilm en een leek als ik heeft hier enorm van genoten. Bedankt, regisseurs en acteurs, bedankt IKL. Hieronder een algemeen verslag, inclusief mijn interview met regisseur Leander Hanssen.

facebook_header
Lees verder