Verteerd door verdriet, terend op vechtlust: Cleo in Cinema ZED

‘Doorspelen… forte, forte!’ Cleo neemt de woorden van haar pianoleraar ter harte en beslaat met nieuwe begeestering de toetsen van het instrument dat haar het nauwst aan het hart ligt: de piano. Met een doorzettingsvermogen dat het oeuvre van Rachmaninov maar ook het lot van haar eist vliegt het meisje als een wervelwind doorheen de nieuwe film van regisseuse Eva Cools, ‘Cleo’ genaamd. Met haar debuut, dat door lovende kritieken ontvangen werd, vertelt Cools hoe een jonge vrouw in wording zich staande houdt nadat het leven de touwtjes waarmee het haar op de wereld heeft gezet meedogenloos doorknipt. 

Anna Franziska Jäger – dochter van Anne Teresa De Keersmaeker, wiens Rosas in april gratis speelt tijdens UUR KULTUUR (meer info hier) – neemt, vijf jaar na haar verschijning in My Queen Karo, opnieuw een rol van formaat op zich. Ze vertolkt de vrijgevochten Cleo, een 17-jarige plantrekker die na het plotse overlijden van haar ouders elke godvergeten dag dat de zon opkomt in haar eentje moet trotseren. 

Het is met ingehouden adem afwachten hoe Cools dit delicate topic naar de cinema vertaalt, maar Cleo is allesbehalve een tearjerker: met het handje van haar kleine broertje in de hare en het warme nest van haar Bobonne als vangnet, neemt Cleo opnieuw deel aan het leven. Niet met schuifelende passen maar met roekeloze sprongen, een nonchalant fuck-you-gehalte en een ‘je m’en fous’ om U tegen te zeggen.

Maar Cleo is meer dan een – bij gebrek aan een betere beschrijving – wijf met ballen: Cools wordt geprezen om haar talent de vrouwelijke veelzijdigheid met diepgang weer te geven, en met reden. Haar Cleo is zowel de trieste regenplas als de storm, zowel het boze meisje als de dame die ze slechts op zeldzame ogenblikken durft worden, en zowel haar verleden als haar toekomst. En hoewel stortvloed na stortvloed haar – letterlijk en figuurlijk – overrompelt, blijft Cleo intuïtief zoeken naar warmte en er in haar hunkeren blindelings op rekenen dat ze die krijgt. ‘Le coeur a ses raisons que la raison ne connaît point’ – een zin om in het achterhoofd te houden.

Wanneer Cleo zich naar goede gewoonte in het bruisende nachtleven van Brussel stort komt ze op een woelige nacht terecht bij Leos, een gelaten figuur in wie ze een merkwaardige bondgenoot vindt. Getekend door hun verleden doen de twee een dans waarvan de choreografie continu onderhevig is aan verandering en de oprechtheid voortdurend fluctueert. Leos en Cleo tonen zich zowel waardige partners als tegenstanders, een strijd waarvan het onmogelijk vertellen is wie er nu juist aan de winnende hand is, en ploeteren voort met elk hun eigen drijfveer – en de overeenkomstige facades die ze daarvoor op moeten zetten. 

Cleo draait om een vertrouwen dat afwisselend geschonken en weer beschadigd wordt, een dynamiek die zich zowel tussen de personages onderling afspeelt als tussen hen en het publiek dat de film bekijkt. De knappe acteerprestaties in Cleo tegen de achtergrond van het genadeloze, doch eeuwig charmante Brussel zorgen ervoor dat Cools’ film op de juiste momenten weet te ontroeren zowel als op het verkeerde been weet te zetten, en daarmee onverwacht zijn publiek uitdaagt.

Tegen de opzwepende soundtrack van Rachmaninov, die even dramatisch is als Cleo’s favoriete kleur rood en een even pertinente plaats inneemt in de film, baant Cleo zich een weg doorheen haar verdriet. In een opmerkelijk samenspel van beeld en geluid neemt de kleur van de passie namelijk de bovenhand, telkens wanneer er muziek in het spel is; op de muren van het muzieklokaal waar Cleo repeteert bijvoorbeeld, of in de concertzeteltjes wanneer ze optreedt; in de rode gloed wanneer ze gaat clubben en de rode kledingstukken die ze slechts af en toe achterwege laat. 

Cleo: over hoe de menselijke geest, soms tegen wil en dank, een ijzersterk, veerkrachtig fenomeen is. Over hoe muziek het onmogelijke mogelijk maakt, stukjes tot leven kan brengen van mensen die we niet meer in onze armen kunnen sluiten en ons onszelf kan doen verliezen op momenten waarop het leven ons dat niet meer toelaat. Over zorg dragen voor jezelf en voor elkaar, en hoe dat op verschillende manieren, maar ook vanuit verschillende motieven ingevuld kan worden. Maar vooral over een onverschrokken jonge vrouw, die haar stekels opzet en je tegelijk smeekt deze te ontwijken om haar te proberen omarmen – om je weer van haar af te slaan wanneer je te dicht bij het breekbare komt.

Cleo speelt nog tot en met maandag 27 januari in de PIAS-reeks van Cinema Zed, tickets en meer info vind je hier. Niet te vergeten: cultuurkaarthouders genieten de wel zeer voordelige prijs van slechts €6 per toegangsticket! 

LUK’s schitterende muzikale vaarwel voor het Verenigd Koninkrijk

Een nieuwe dirigent, een nieuw geluid. Na vijf jaren Koen Vits staat er een nieuwe, jonge dirigent aan het roer van de groep zingende studenten: Kevin Hendrickx. In tegenstelling tot zijn voorganger, stelde Hendrickx zijn eerste concert niet in het teken van Kerst, maar in het teken van de politieke ontwikkelingen met het Verenigd Koninkrijk. Toevallig of niet, het concert vond plaats op de vooravond van een van de belangrijkste verkiezingen op dit eigenzinnige eiland, dat resoluut koos voor een politieke afscheuring van het Europese vasteland. Hendrickx en het LUK kozen ervoor om de exit van het Verenigd Koninkrijk uit de EU te bezingen als een requiem, als het ten grave dragen van de innige relaties die het VK met het Europese vasteland had.

Het Verenigd Koninkrijk bezit wellicht één van de sterkst uitgebouwde koortradities (denk aan de met kathedralen verbonden Boys’ Choirs, o.a. het Westminster Abbey Choir). Dat blijkt ook uit de brede waaier aan koormuziek die tijdens het concert aan bod kwam. Van Elizabethaanse madrigalen tot hedendaagse, modernistische composities, dirigent Hendrickx koos een aantal bijzonder mooie composities uit het rijke verleden van de Britse koortraditie. In tegenstelling tot zijn voorganger, die een fervent aanhanger was van de quasi-epische koormuziek van onze Belgische Van Nuffel, koos Hendrickx voor een wat ingetogener repertoire, dat niettemin een overweldigende en ontroerende indruk bij het publiek teweeg bracht.

Een goed gevulde Sint-Jan-de-Doperkerk hoorde eerst een bijzonder zacht en zoet Schots volkswijsje, The Gallant Weaver, dat door de Schotse componist James MacMillan voor koor is bewerkt. Sopraanstemmen weven het publiek mee in een magisch en mythisch muzikaal tapijt, kortom: een mooie opener voor de rest van de avond. Vervolgens zingt het LUK enkele mooie, maar minder interessante stukken. Parry’s Songs of Farewell brengt de mythologiserende functie van de Eerste Wereldoorlog binnen, dat direct gevolgd wordt door het bijzonder sterke en sterk opgevoerde stuk Advance Democracy van Groot-Brittanniës bekendste moderne componist, Benjamin Britten. Het lied is zowel in zijn vorm als in zijn tekst een overtuigend strijdlied tegen het in de jaren ‘30 oprukkende fascisme, een lied dat voor onze tijd nog steeds bijzonder interessant is.

Het tweede deel was het mooiste van de twee. Het koor opende met het lied The Lamb van sir John Tavener, een van de bekendste naoorlogse componisten uit het Verenigd Koninkrijk. De tekst van de romantische dichter William Blake geeft op poëtisch inventieve wijze een weergave van de Heilige Drievuldigheid, dat in de hemelse muziek van Tavener weerspiegeld wordt. Het stuk begint vrij dissonant, maar laat als antwoord daarop het publiek baden in een zee van hemelse schoonheid. Het effect wordt alleen maar versterkt door de unieke opstelling van het koor, dat het publiek omringde en insloot. Het werk van Bairstow en Harris dat het LUK op magistrale wijze zingt, wordt op het einde gevolgd door Herbert Howells bijzonder intieme en bekoorlijke requiem. Na het laatste nummer van de keuze van Hendrickx volgde nog een minder geslaagd bisnummer, waarvan de hoogste noten niet altijd even raak waren.

De avond sloten de studenten af met een ‘We Wish You a Merry Christmas’. Inderdaad, een advent zonder de magistrale concerten van het LUK zijn bijna ondenkbaar geworden. Telkens opnieuw blijft de kwaliteit van dit koor het publiek met stomheid verbazen en telkens opnieuw hunker je naar meer hemelse schoonheid. Uitkijken dus naar het volgende concert!

LUK – Requiem for Britain / donderdag 12 december 2019 om 20u30 / Sint-Jan-de-Doperkerk, Groot Begijnhof, Leuven / korting met cultuurkaart

(uitgelichte afbeelding © Henk Van Rensbergen, ontwerp © LUK)

Expo: Nachtelijke conversaties in de Taal van het Lichaam tijdens de M-useumnacht

De Taal van het Lichaam, Body Language voor de Engelstaligen onder ons, giet in beeldende vorm het idee dat we niet alleen met onze monden, maar met onze hele lichamen spreken kunnen. Dit concept mag dan misschien wel dateren van toen de dieren (ook) nog spraken, de tentoonstelling weet het thema vanuit een frisse insteek te belichten en herleidt je aandacht naar details die je in het grote geheel der dingen misschien al gauw dreigen te ontglippen. Zo worden we er bijvoorbeeld attent op gemaakt dat de loutere blik van een figuur een wereld aan informatie vrijgeven kan, en dat in het ontmoeten van die blik ook de toeschouwers met nieuwe ogen gadeslaan.

Dat de expositie met andere woorden een beleving van zowel herinterpretatie als hervorming beoogt, blijkt uit haar benadrukken dat noch gezichtsexpressie, noch lichaamshouding een sluitend antwoord biedt op de vraag welke emotie precies wordt geëvoceerd. Want hoewel het ontcijferen van een houding in eerste instantie misschien vrij eenvoudig mag lijken, herinnert de collectie eraan dat een bepaalde gevoelstoestand nooit door twee verschillende personen op dezelfde manier beleefd en tengevolge ook uitgebeeld kan worden. Geluk, woede, teleurstelling, en het oneindige scala aan gemoedstoestanden die zich daartussen bevinden worden door de één weergegeven met uitdrukkingen die een ander misschien zal aanspreken voor iets compleet tegenovergestelds.

            Daartegenover staat dat deze heterogene poel aan lichaamstaal waaruit mens en dier put evenmin door iedereen op eenzelfde manier geïnterpreteerd wordt, en fluctueert naargelang de culturele achtergrond en persoonlijke ervaringen van de ontvanger in kwestie. De houding van een afgebeeld ‘subject’ – bij gebrek aan een beter woord – onthult immers veel over dat subject zelf, maar vertelt minstens evenveel over degene die het in zich opneemt. Wanneer een model rechtstreeks in de lens kijkt bijvoorbeeld, suggereert dit niet alleen zelfzekerheid maar ook een openheid naar de kijker toe, die zich op zijn beurt kan afvragen in welke verhouding hij wordt verondersteld zich te bevinden tot het personage. Meer dan die van een toevallige toeschouwer worden we uitgedaagd om en passant de rol van een kennis, een vijand, een geliefde, … op ons te nemen, en de conversatie met kunst allesbehalve te schuwen.

De Taal van het Lichaam plaatst je middenin het besef dat zowel de afgebeelden als de artiest die hen vormgaf een eigen gevoelswereld hebben die verder reikt dan wat met het blote oog kan worden waargenomen, en dat het steeds raden zal blijven naar wat er werkelijk achter het doek schuilgaat. De schoonheid zit erin dat dit des te meer de weg effent voor eigen interpretatie en zelfs zelfreflectie, zonder daarom de intentie van het werk uit het oog te verliezen. In De Taal van het Lichaam lijken sculpturen en schilderijen over de ruimte heen met elkaar in dialoog te treden, in een stilzwijgend gesprek waaraan je niet anders kan dan deelnemen terwijl je tussen de gevarieerde selectie aan kunst flaneert; een manoeuvreren tussen spraakwatervallen, stuk voor stuk.

 © Sfeerbeelden gemaakt door Rob Stevens

Laudate: jubileumconcert LUK in de overtreffende trap

Laudate, wees geprezen, LUK! Wat een overdonderende muziekpracht! Je kan de loftuitingen over het jubileumconcert van het LUK alleen maar in de overtreffende trap schrijven, zo bijzonder indrukwekkend was het concert in de Sint-Jan-de-Doperkerk op donderdag 16 mei 2019. Voor het jubileumconcert én het laatste concert onder leiding van dirigent Koen Vits, nodigde het LUK een orkestensemble uit met leden van het Brusselse conservatorium en het Leuvense Lemmensinstituut. Samen voerden zij voornamelijk werk van Jules Van Nuffel op, maar ook van William Henry Harris, Guy Weitz, Arnold Bax en de speciaal voor dit concert zelfgemaakte LUK-hymne. Zoals gebruikelijk straalde de performance een ongeziene professionaliteit en kwaliteit uit met een overweldigende passie als resultaat. Het stemmen van de instrumenten begint, het koor komt de gang van de kerk opgewandeld, het concert kan beginnen: sit back, relax and enjoy!

cof

© Inge Clerens

Centraal in de avond stond het werk van de Belgische priester-componist Jules Van Nuffel, de favoriet van dirigent Koen Vits. Van Nuffel is misschien geen household name, zijn werk is echter al meerdere keren door het LUK opgevoerd. Deze vernieuwer bracht met mondjesmaat modernistische effecten in de kerkmuziek, die sinds de motu proprio uit 1903 van paus Pius X terugkeerde naar de gregoriaanse en polyfone roots. Het zijn echter deze vernieuwende kleurrijke akkoorden van het impressionisme of de harde effecten van het expressionisme die het werk van Van Nuffel zijn subtiele veelzijdigheid geven. Met aandacht voor details en een muzikale integratie van de betekenis van de Bijbelse teksten—zo gaat de toon naar omhoog wanneer er over een berg wordt gesproken—maken de muziek van Van Nuffel een paradijs voor het oor.

Het eerste werk, Statuit ei Dominus, overdondert met zijn epische en stemmige geheel, terwijl het rebellerende Super flumina Babylonis een zachtere, maar weemoedige totaliteit representeert. De laatste van de twee was in 1916 een gewaagde tekst over onderdrukking tegen de Duitse bezetting. In vergelijking met Van Nuffels muziek vallen de werken van de andere componisten geboren in 1883, William Henry Harris, Arnold Bax en Guy Weitz, een beetje in het niet, maar toch weet het LUK ze met passie over te brengen. Bovendien verdient de orkestrale ondersteuning onder leiding van concertmeester Ebert Rens een bijzondere vernoeming. Het LUK, weten we van alle vorige opvoeringen, kan best alleen de kerk vullen met krachtige muziek, maar samen met het orkest wordt het niveau nog een tikkeltje hoger opgetild. Wanneer zij samen in harmonie spelen en zingen, word je bijna letterlijk van je stoel geblazen.

Na de pauze brengt het LUK hulde aan Koen Vits, de vijftiende dirigent van het koor sinds zijn oprichting. Het LUK is altijd wel voor een grapje te vinden en ook deze keer zit het concert vol met inside jokes, zoals de mastodont van een dirigeerstok of de selfie met orkest en koor. Dat Koen Vits niet alleen dirigent is, maar ook componist, konden we horen in het speciaal voor dit jubileumconcert gemaakte LUK-hymne. De tekst van Cyril Masai, één van de leden van het koor, brengt hulde aan het LUK als niet zomaar een universitair ensemble, maar bovendien een gezellige studentenvereniging die het ook is.

Na het klassiekere werk van Guy Weitz en de heldere en scherpe noten van Arnold Bax, is het tijd voor het meesterwerk van Van Nuffel: het Te deum. Dit bevrijdings-te deum werd geschreven door Van Nuffel op het einde van de Tweede Wereldoorlog met het vooruitzicht op de bevrijding van het Duitse juk. Terwijl de heiligenbeelden in de kerk meekijken, komen de engelenstemmen van het LUK tot volle bloei in de ‘sanctus, sanctus, sanctus’ in het midden van het stuk. Dit lange en epische werk combineert alle krachten die Van Nuffel, het LUK en het orkestensemble konden brengen en was een prachtige afsluiter van een mooi jubileumconcert.

Een oorverdovend applaus, de nodige traantjes bij Koen Vits en een staande ovatie sluiten de avond in schoonheid af. Laudate vos, LUK, het is jullie weer gelukt om een massa volk met religieuze koormuziek te ontroeren!

Laudate – Jubileumconcert 50 jaar Leuvens Universitair Koor / donderdag 16 mei 2019 om 20u30 / Sint-Jan-de-Doperkerk, Groot Begijnhof, Leuven / korting met cultuurkaart

Een tentoonstelling die (je) beweegt #Artefact19

Ik fiets de Naamsestraat af, laat de pedalen los, kijk omhoog en laat de regen op mijn gezicht vallen. Ik denk: jammer dat de zon niet meer schijnt. Maar ik denk ook: dankjewel Artefact om in deze harde tijden van bezuinigingen in de culturele sector en onder het gewicht van de allesoverheersende eis dat ‘kunst relevant moet zijn voor de huidige samenleving’ deze tentoonstelling te maken. Het is lang geleden dat ik nog zo enthousiast geweest ben over een expositie. Waarom? Omdat Artefact nog maar eens zo goed in zijn missie slaagt: een prikkelende, vernieuwende tentoonstelling bieden over een brandend actueel thema zonder te vervallen in een politiserend discours, waardoor je STUK verlaat met een bredere horizon en een nog bredere glimlach. Een mens zou voor minder eens de pedalen loslaten.

foto-opening-web-©-Joeri-Thiry-STUK-57© Joeri Thiry

De Expositie

Het thema van dit jaar is het gevaarlijk gemediatiseerd concept ‘migratie’. Maar, wat je te zien krijgt in de zalen van STUK staat ver af van de alarmerende beelden die de media ons voorschotelen. Eerder dan te focussen op deze vaak negatieve interpretatie en de bevolkingsgroepen die ermee geassocieerd worden, trekt Artefact het begrip helemaal open. Dit wordt meteen duidelijk door de tekst van stanley brouwn (ja, weldegelijk zonder hoofdletters), die de expositie inleidt:

Walk during a few moments very consciously

in a certain direction;

simultaneously an infinite number

of living creatures in the universe

are moving in an infinite number of directions

Lees verder

Cultuurtip: studenten zoeken ‘Waanzin’ in collectie van M – Museum Leuven

‘Wil jij publiekscurator worden?’ De advertentie van het M – Museum Leuven riep jongeren op die interesse hadden in het cureren van een tentoonstelling. Ik klikte er toevallig op, maar voelde me meteen aangesproken. Zo zie je maar, soms loont het eens je meldingen op Toledo te bekijken. Ik stuurde mijn applicatie door, ging naar de introductie, maakte een opdracht en voor ik het goed en wel besefte maakte ik deel uit van een fantastisch project. Ongeveer een jaar lang heb ik samengewerkt met negen andere Leuvense studenten om de werken uit de collectie van Museum M op een nieuwe, verfrissende manier samen te brengen. We kregen een grote zaal tot onze beschikking, die we mochten vullen met een selectie uit de 52.000 werken die het museum rijk is. Het thema, daar mochten we zelf naar op zoek. Maar het ging veel verder, van het inspreken van audiostops tot het bepalen van de kleur van de wanden in de zaal, bij een tentoonstelling cureren komt héél wat kijken. Gelukkig brachten we met z’n tienen het verhaal tot een goed einde, aangezien op donderdagavond 14 maart onze tentoonstelling ‘Waanzin’ opent voor het publiek. Maar wat maakt deze tentoonstelling nu zo bijzonder?

Lees verder

FILMTIPS: december @cinemaZED

Ook deze maand wachten er een heel aantal goede films op jullie in de cinemazalen. Een aantal recente release verdienen wel wat meer aandacht, zoals Utøya 22. juli, Climax, Woman at War en het Italiaanse La Terra Dell’Abbastanza. Te noteren in de agenda is zeker ook het UUR KULTUUR van 13 december dat draait rond de documentairefilm Leuven ’68. Verder biedt cinema ZED de kans om ook een aantal films die niet meer draaien toch nog een keert je in de zaal te zien. Het zijn er een heel aantal deze maand, maar ik raad toch voornamelijk The Children Act, Burning en The Bookshop aan. Tot slot zijn er natuurlijk ook nog de filmklassiekers met deze maand het wonderschone The Piano en ok Babette’s Feast als ‘new classic’ uit de jaren ’80.

UUR KULTUUR: donderdag 13 december

uurkultuur

Waarom kijken: omdat het wel belangrijk is te weten waarom en dankzij wie wij met zijn allen aan een Nederlandstalige universiteit kunnen studeren in Leuven, met een cultuurkaart kan je deze top docu helemaal GRATIS bekijken en als vervroegd kerstcadeautje kan je zelfs gratis een vriend/vriendin meebrengen. Bovendien is de film in het Engels ondertiteld voor de internationale studenten. Geen reden om niet te komen dus!

Wat: In “Leuven ’68” blikken we terug op de woelige jaren 1966 t.e.m. 1968, jaren waarin een breed gedragen, intense studentenrevolte het land doet daveren op haar grondvesten. De revolte, een voorbode van een golf studentenrevoltes wereldwijd, is zowel een reactie tegen het starre, autoritaire beleid van de bisschoppen als strijd voor een autonome Nederlandstalige universiteit in Vlaanderen. Zowel een strijd voor emancipatie, inspraak en democratisering als een hevig woedende taalstrijd. “Leuven ’68” is een zeldzaam moment in de geschiedenis waar links, centrum en rechts samen revolteerden. De gevolgen van de studentenrevolte blijven niet beperkt tot stad en universiteit, maar zullen een bepalende impact hebben op de koers van het land. Zowel op politiek als maatschappelijk vlak vormt “Leuven ‘68”  een breuklijn in de geschiedenis.

Lees verder

Eija-Liisa Athila in Museum M: bewegend beeldig

Nu de laatste restanten van de tentoonstelling rond Edgard Tytgat Museum M hebben verlaten, is het tijd voor een nieuwe en zeer verfrissende expositie. Nog tot 16 september kan je je oren en ogen laten prikkelen door de video-installaties van Eija-Liisa Ahtila. Jammer genoeg valt de opening van deze tentoonstelling wederom samen met een nieuwe blokperiode, maar dat hoeft niet meteen een negatieve gebeurtenis te zijn. Integendeel, als het je even teveel wordt om in deze temperaturen de grote zomerquiz voor te bereiden, is een blokpauze in Museum M er eentje goed gespendeerd. Na al dat staren op cursussen (of andermans samenvattingen) is het filmisch werk van de Finse kunstenares immers echt een sight for sore eyes. Ik ging alvast een kijkje nemen en maakte voor jullie een overzicht van mijn favoriete zalen.

Foto 1.jpg

Lees verder

Lady Bird in cinema ZED, een mozaïek van menselijkheid

Dinsdag ging ik naar Lady Bird kijken in cinema ZED. De debuutfilm van regisseuse Greta Gerwig werd de laatste tijd erg geprezen in het kritische veld en wanneer ik vroeg aan iemand die Lady Bird al gezien had wat ze ervan vonden, was het antwoord steevast ‘fantastische film!’ Kortom, ik was volledig klaar om te ontdekken wat er fout mee was, want zoveel lof is bijna nooit gerechtvaardigd. Dit dacht ik tenminste, want eerlijk toegegeven was ik nog geen dertig minuten later mijn bevallige buurvrouw aan het aanklampen in mijn zoektocht naar papieren zakkendoekjes. Gelukkig was ik niet de enige, zo bleek, want ook na de film bleef menig man en vrouw geëmotioneerd naar de aftiteling staren die ongestoord over het scherm rolde.

Lady Bird and Mom

Lees verder

UUR KULTUUR: Jazz in de kerk als soundtrack bij de hemelvaart

Rock Werchter meets Yoga meets God. Dat waren de eerste indrukken die bij me opkwamen toen ik afgelopen woensdag tijdens UUR KULTUUR de Predikherenkerk binnenstapte. Aan de ingang kreeg ik een fleece dekentje overhandigd en als een van de eerste rolde ik mijn matras uit vooraan in de kerk. Het Werchter gevoel kwam door de enkele campingstoelen en de opstelling van het orkest, dat voor een interessant contrast zorgde met het orgel waaronder deze ingericht was. De yoga vibe kan herleid worden tot de grote hoeveelheid matjes (en ook misschien een beetje door de jongen voor mij die de zonnegroet aan het uitoefenen was). En dan is er nog God, wiens aanwezigheid in mijn overpeinzingen volledig toegeschreven kan worden aan de indrukwekkende setting van de kerk, met de ruimte rond het orgel overgoten met dieprood en donkerblauw licht.

IMG_9930

Rond 22u lag de zaal aardig vol en waren alle aanwezigen klaar voor wat geafficheerd werd als een ‘ligconcert jazz’. Ik ging liggen en al kijkend naar de kruisgewelven van de Predikherenkerk werd me al snel duidelijk dat dit een soort jazz was waardoor Louis Armstrong en Duke Ellington hun wenkbrauwen zouden optrekken. Vvolk bracht met het nieuwe deel van hun album Book of Air immers eerder psychedelische muziek in de stijl van de Interludes van Alt J, waarin desalniettemin de jazzinvloeden (en –achtergronden van sommige artiesten) toch nog merkbaar waren. De muziek begon heel minimalistisch met slechts enkele variaties op dezelfde toon, een soort mantra die echode tussen de zuilen. Na enkele minuten ontwikkelde zich uit deze enkele toon een symfonie die gekenmerkt werd door heel subtiele veranderingen. Door deze repetitieve tonen zorgden voor een sacrale stilte in de kerk, en een luide gedachtestroom in de hoofden van de luisteraars.

IMG_9934

In de omschrijving op hun website stelt Vvolk het album Book of Air als volgt voor:

“As a listener you experience one sound, one cloud, one texture, with slow moving details within. While getting deeper in the sound of vvolk, the perception of time fades. It is astonishing how improvised music can create such a timeless, and calming experience for the listener. This timelessness clearly has an effect on the physical body. After a concert of ‘vvolk’ you will leave with an altered body state.” (bron: http://granvat.com/projects/bookofair/)

Of ik de Predikherenkerk in een ‘altered body state’ verliet, kan ik niet zeggen. Wel staat vast dat het tijdens deze unieke ervaring inderdaad moeilijk was aan de specifieke tijd en ruimte vast te houden en niet weg te dwalen in een labyrint van gedachten (of dromen). Voornamelijk de setting droeg bij tot deze out-of-body experience en gaf het bovendien een religieuze twist.

Kortom, combinatie van onder andere de muziek, de (akoestiek van) kerk, het lantaarnlicht dat door de grote ramen gefilterd werd en het neerliggen zorgde voor een meer dan geslaagde muzikale en transcendente ervaring.

WAT: Ligconcert i.h.k.v. Leuven Jazz waarin vvolk het nieuwe deel van hun album Book of Air voorstelt// WAAR: 30CC/Predikherenkerk, Onze-Lieve-Vrouwstraat, 3000 Leuven //WANNEER: woensdag 21 maart om 19u30 en 22u// HOEVEEL: gratis met je cultuurkaart, anders 12 euro