fABULEUS brengt politiek, liefde, geschiedenis én jong geweld samen

17553504_1296968017059032_2884559162988287500_n

MERLIJN OF HET BARRE LAND

Woensdagavond liep de grote zaal van Opek behoorlijk vol voor de première van Merlijn of het barre land, de nieuwste voorstelling van jongerengezelschap fABULEUS. 2 muzikanten en 14 jonge spelers stonden samen op de scène om een vernieuwende versie te brengen van het beroemde verhaal van Koning Arthur en zijn Ronde Tafel. Vertrekkend vanuit Merlijn oder Das wüste Land (1978-1980) van Tankred Dorst (een stuk dat 12 à 15 uur zou duren om het volledig op te voeren) slaagden Dirk De Lathauwer en Astrid Ogiers erin om 14 jongeren tussen de 13 en 22 jaar oud én de dromerige klanken van Hydrogen Sea het stuk te laten dragen.

Arthur, de zoon van Uther Pendragon en Ygraine, wordt bij zijn geboorte door Merlijn meegenomen en ondergebracht bij een edelman. Uther Pendragon, voormalig heerser van Brittannië, sterft, waardoor er grote onrust onstaat in het rijk. Daarom plaatst Merlijn het zwaard Excalibur in een steen en wie het zwaard eruit kan halen, wordt de nieuwe koning van Brittannië. Wanneer Arthur als schildknaap het zwaard van Sir Kay (zijn adoptiebroer) vergeet en dit moet gaan halen, komt hij het rotsblok met Excalibur tegen en haalt het zwaard zonder enige moeite uit de steen. Arthur wordt koning, trouwt met Guinevere en richt de Ronde Tafel op, waar ridders aan plaatsnemen met een geloof in gelijkheid en zicht op een betere wereld. Eén van die ridders is Lancelot. Wanneer hij verliefd wordt op Guinevere, verschijnt Mordred (de buitenechtelijke zoon van Arthur) aan het hof. Hij zal Guineveres ontrouw veroordelen en mee aan de oorzaak staan van de val van het rijk van koning Arthur.

Lees verder

FEBRUARITIPS

Er gaat geen maand in het Leuvense voorbij zonder tal van culturele activiteiten op de agenda. Ook deze maand geef ik de lezers van CLUB KULTUUR mijn warm aanbevolen theatertips mee. Alweer vier fijne, inspirerende, al dan niet actuele, dan wel voor jong en oud, met anciens of jong werk, maar in ieder geval boeiende voorstellingen die u niet mag missen.

Lees verder

Zwischen

2016/10/04, Hasselt, Met Zwischen maakt regisseuse Suze Milius een familieportret over én met 3 generaties van de familie Cuppens.  foto's katrijn van gielCopyright: Katrijn Van Giel

Het is een regenachtige dag in november, zo eentje waar je met een oversized trui en je laptop in de zetel hangt. De tientallen tabbladen die ik op Mozilla heb openstaan kenmerken zich door de woorden: theatervoorstelling, 30CC, recensie… en oh ja, Facebook. Plots stuit ik op een voorstelling genaamd Zwischen: een theatervoorstelling over een familie in Neeroeteren? Verdwaasd kijk ik naar mijn scherm: Neeroeteren, een klein dorpje in de uithoek van Limburg? En toevallig ook nog dat kleine dorpje waar ik ben opgegroeid? Interessant, dat vraagt om een ticketje.

Lees verder

Zigeunerfeest in de Dijledrek – Troje van Maarten Ketels

Het nieuwstedelijk is aan zijn laatste première van het seizoen toe. Het Leuvense huis geeft het slotwoord aan de jonge theatermaker en acteur Maarten Ketels, die zijn podium vond in de oude stookhal van Stella Artois in de Vaartkom. De bouwval is de scène voor Troje, een zoektocht naar vrijheid en een wereld zonder een bedorven vleesindustrie. Of gewoon naar een wereld zonder kak.

Ellen Haesevoets 2

(c) Ellen Haesevoets

Het publiek wandelt benieuwd de vervallen hal binnen. Een muzikant in maatpak speelt viool en een levenloos paard – opgezet, namaak of van Trojaanse afkomst, de toeschouwers breken hun hoofd erover – hangt dreigend aan een ketting enkele meters boven de grond. Aan de ingang van de ruimte staat een antieke rode woonwagen te blinken, het symbolische Trojaanse paard in de voorstelling. Ketels zit met zijn twee trouwe viervoeters en een jachtgeweer voor zich uit te staren. Het publiek wordt van dekentjes en koptelefoons voorzien en meteen worden de frisse wind en het Leuvens avondgeruis ingeruild voor de zonderlinge zigeunerwereld.

Maarten Ketels integreerde in de Leuvense Roma-gemeenschap met zijn 19e-eeuwse zigeunerwoonwagen als Trojaans paard, op zoek naar zijn ideale zelf, weg van het verdriet en de wanorde in onze hedendaagse samenleving. In Troje doet hij verslag van zijn vier maanden durende verblijf op het Leuvense zigeunerterrein, waar meisjes van zes leren autorijden en donkere Mercedessen koning van de weg zijn. Ketels gaat in gesprek met de stemmen in zijn hoofd, die zich druk maken over de afgave van PCB’s uit dunne plastieken bekertjes, en met de kleurrijke bewoners van Circus Maximus, het woonwagenpark van de zigeunergemeenschap. We ontmoeten Shrek, De Rozijn en enkele zigeunerkinderen, allemaal meesterlijk vertolkt door Ketels zelf in een kluchtig Frans.

Ketels’ eerste dagen in zijn nieuwe huis vullen zich met angst voor drugdealers en woede om de kak en Dijlemodder waar zijn honden lustig in rollen en zijn woonwagen in wegzakt. Na een tijdje maakt hij kennis met de Leuvense Roma en blijkt zijn achterdocht onterecht: zijn woonwagen wordt, zoals het een Trojaans paard betaamt, door de bewoners van de burcht de stad binnengereden. Ketels krijgt zakken vol eten aangeboden – donuts, bananen en vooral vele kilo’s spek – en viert Kerstmis op een wild volksfeest met liters bier en uitbundige muziek. De stookhal leent zich perfect voor de scènewissels: het stuk sleept mee, overtuigt en zet met enkele decorstukken vier maanden van afzondering, vertwijfeling, dronken feesten en ontmoetingen neer.

Troje stelt hoogmoedige vragen over vriendschap, de ultieme vorm van vrijheid en het geloof in God of de zwaartekracht, maar balanceert virtuoos tussen die psychologische thema’s en een aanstekelijk je-m’en-foutisme. Ketels is naast een geweldige performer ook een bijzondere theatermaker met een eigen toon en verhaal. De voorstelling vertelt in een gedurfde setting over een verdwaalde krijger, op zoek naar een ongebonden bestaan, die met ingenieuze humor de tragische ondergang van de genetisch gemanipuleerde banaan weet te relativeren.

Wat? Troje – Theater van en door Maarten Ketels // Wanneer? Vrijdag 27 en zaterdag 28 mei om 20 uur en zondag 29 mei om 15 uur // Waar? OPEK Leuven // Prijs? 14,40 euro met je Cultuurkaart // Meer info en tickets: http://www.nieuwstedelijk.be/home/troje

Bekijk hier een reportage van ROB TV over de voorstelling.

Uw portie MEIndelijkse tips

Het is al de vijfde maand van het jaar, verdorie. Zonder het te willen, moeten we het toch stilaan onder ogen zien: de blok en de examens komen akelig dichtbij. MAAR! Gelukkig heeft mei nog veel leuke dingen te bieden. Het is zo bijvoorbeeld de laatste kans dit academiejaar om gebruik te maken van de fantastische KUL-cultuurkaart. En die zal je bij onderstaande events goed kunnen gebruiken.

mei club kultuur.PNG

Lees verder

Hink, spring, stap, zwier – wissel, wissel, zwaai!

fABULEUS – ‘dUb’ – Dans – 23.04.2015, 20u00, Opek Grote Zaal

Het Leuvense collectief fABULEUS doet zijn naam alle eer aan met ‘dUb’, een dans- voorstelling die bruist van energie, subtiliteit en artistieke inventiviteit. Met veertien (piep)jonge dansers – de oudste in het gezelschap was amper 24! – creëerden bezielers Karolien Verlinden, choreografe, en Wannes Deneer, geluidskunstenaar, een mateloos fascinerende uitputtingsslag waarbij de grenzen en mogelijkheden van de symbiose tussen beweging en geluid werden afgetast. Hoewel de dansers degenen waren die op het einde van de korte maar intense voorstelling in het zweet baadden, kwam je als publiek toch ook niet bepaald uitgerust uit de Grote Zaal van het Opek. Je voelde je als kijker 45 minuten lang meegezogen worden in een langzaam aanzwellende wervelwind waar je bij momenten moeiteloos in kon meetollen, maar waar je enthousiasme andere keren bruusk een halt werd toegeroepen. “We willen ons publiek uitputten”, en hoe!

Eerst en vooral vormde deze voorstelling een bewegings- en geluidsexperiment, waarbij de makers vertrokken van de vraag: ‘kan je een beweging een andere kleur geven door er een andere klank onder te zetten?’ Zo was ‘dUb’ eigenlijk een voortdurende herhaling van variaties op hetzelfde thema, waarbij de grondlijnen (letterlijk) van in het begin al waren uitgetekend, maar er naarmate de voorstelling vorderde, steeds meer ruimte ontstond voor andere geluiden, bewegingen en ritmes. De vloer van het danstoneel was zwart en beplakt met dikke witte lijnen, pijlen, streepjes en symbolen, die een soort cryptisch parcours voor de dansers vormden waarlangs ze hun passen en sprongen uitvoerden. Deze tekens gaven de sowieso al strak georchestreerde bewegingen nog meer structuur, waardoor de choreografieën de precisie kregen van machinale perfectie. Wat ‘dUb’ zo speciaal en anders dan alle andere voorstellingen maakte, was het wonderlijke samenspel van beweging en geluid, waarbij bijvoorbeeld elke door de dansers gezette stap voorzien werd van een perfect getimed geluid van een voetstap. Met dit samenspel werd duchtig gespeeld en geëxperimenteerd; meer dan eens werden de kijker en zijn verwachtingen voor schut gezet door nu eens beeld zonder klank of dan weer klank zonder beeld te produceren. Onverwacht werd ‘dUb’ op deze manier ook een komische voorstelling: op momenten ontstond door het spelen met verwachtingen heerlijke situatiehumor.

Ten slotte moet zeker iets gezegd over het talent van de dansers. Niet alleen voerden deze jongens en meisjes Karolien Verlindens meer dan uitdagende choreografie met een bewonderenswaardige precisie uit, maar getuigde hun volle overgave in deze langzame uitputtingsslag van een staalharde uithouding en een ongelooflijk gevoel voor timing. De groepschoreografieën op het einde van de voorstelling, waar de veertien dansers prachtig synchroon hun laatste restjes energie er op de gescandeerde commando’s van ‘wissel, wissel, zwaai, wissel, wissel, schuif, zwier!’ uit dansten vormden dan ook een gepaste en wervelende apotheose voor een artistiek pareltje als ‘dUb’. Klap, klap, joel, buig, klap!