Door een roze bril

Zwarte humor door een roze bril, CampusToneel bewijst dat het kan. Rechercheurs Frank en Eddie werken samen met hun stagiair Freddie aan de zaak Blank. Ze hebben alledrie het charisma van een schotelvod, maar moeten wel een moordmysterie oplossen. Dat moorverhaal is quasi bijzaak in het theaterstuk dat CampusToneel brengt. Het echte drama huist in de vrouw des huizes: Adel Blank.

54798781_2184750598237720_7512982464629833728_o

© Jules Peremans

Abel Blank is een kakmadam die het een beetje hoog in haar bol heeft. Ze behandelt de mensen van wie ze houdt als huisslaafjes omdat ze zelf een assepoesterverleden heeft. Haar huisgenoten hebben één gemeenschappelijk doel: geduldig wachten tot mevrouw sterft en ervandoor gaan met de erfenis. Dat blijkt moeilijker dan gedacht voor een gebroken familie, waarvan iedereen aan het stockholmsyndroom[1] lijdt.

Hoofdzaken tot details reduceren en de achtergrond tot hoofdpersonage maken: het is weinigen gegeven. Regisseurs Lindsy Desmet en Flavie Lindemans zijn er wonderwel in geslaagd. Het roze barbiehuis van de familie Blank en de blauw-oranje arm der wet stralen meer leven uit dan de personages zelf. Het spannendste waar de Adel en haar gevolg zich mee bezig houden zijn: snorren passen en oefenen op het gebruik van de bel. Elke acteur slaagt erin om de dagdagelijkse sleur om te toveren tot een groot drama. Adel Blank  is een ode aan de theatraliteit. Los erover en daarom geniaal grappig.

654fe115320d78e8f83beeb88f7560be-54518179_1110714549101527_7546536853680160768_n

© Jules Peremans

Campustoneel speelt Adel Blank| 20-24 maart 2019 | STUK Verbeeckzaal | 5 euro voor cultuurkaarthouders|  Meer info of interesse in andere voorstellingen?  Klik hier voor de website

 

[1] Meer weten? Het stockholmsyndroom is het psychologisch verschijnsel dat soms optreedt tijdens een gijzeling. Het verschijnsel houdt in dat de gegijzelde sympathie voor de gijzelnemer krijgt.

Advertenties

Een tentoonstelling die (je) beweegt #Artefact19

Ik fiets de Naamsestraat af, laat de pedalen los, kijk omhoog en laat de regen op mijn gezicht vallen. Ik denk: jammer dat de zon niet meer schijnt. Maar ik denk ook: dankjewel Artefact om in deze harde tijden van bezuinigingen in de culturele sector en onder het gewicht van de allesoverheersende eis dat ‘kunst relevant moet zijn voor de huidige samenleving’ deze tentoonstelling te maken. Het is lang geleden dat ik nog zo enthousiast geweest ben over een expositie. Waarom? Omdat Artefact nog maar eens zo goed in zijn missie slaagt: een prikkelende, vernieuwende tentoonstelling bieden over een brandend actueel thema zonder te vervallen in een politiserend discours, waardoor je STUK verlaat met een bredere horizon en een nog bredere glimlach. Een mens zou voor minder eens de pedalen loslaten.

foto-opening-web-©-Joeri-Thiry-STUK-57© Joeri Thiry

De Expositie

Het thema van dit jaar is het gevaarlijk gemediatiseerd concept ‘migratie’. Maar, wat je te zien krijgt in de zalen van STUK staat ver af van de alarmerende beelden die de media ons voorschotelen. Eerder dan te focussen op deze vaak negatieve interpretatie en de bevolkingsgroepen die ermee geassocieerd worden, trekt Artefact het begrip helemaal open. Dit wordt meteen duidelijk door de tekst van stanley brouwn (ja, weldegelijk zonder hoofdletters), die de expositie inleidt:

Walk during a few moments very consciously

in a certain direction;

simultaneously an infinite number

of living creatures in the universe

are moving in an infinite number of directions

Lees verder

Mika Taanila bewijst in ‘The End’ dat kunst ook gewoon lekker moraliserend mag zijn

Een donkere exporuimte, drie beeldschermen, enkele zitzakken en een dreigend geluid zijn de eerste elementen waar je als bezoeker mee geconfronteerd wordt in de tentoonstelling The End van de Finse kunstenaar Mika Taanila. “In zijn werk combineert Taanila bestaande materialen en verhalen in een reflectie op de menselijke toestand in de huidige samenleving”, zo weet het bezoekersblaadje ons te vertellen.

Ik laat me in de zitzakken ploffen. Er verschijnen projecties op de schermen. Het is een snelmontage van beelden. We maken kennis met het leven in Eurajoka, een klein dorp met 6000 inwoners in het westen van Finland. Wie de idyllische natuurbeelden ziet, zou nooit geloven dat de voornaamste attracties in dit dorp sinds de jaren ’70 twee kernreactoren zijn. Een derde kernreactor is op komst, al zou die in 2009 eigenlijk al af geweest moeten zijn, maar de constructie ervan liep vertraging op. Taanila bracht in deze vijftien minuten durende video-installatie de constructie ervan in beeld. Natuurtaferelen worden afgewisseld met beelden van het schijnbaar rustig boerenleventje in het dorp, scènes van mannen in overalls die radiatie-metingen uitvoeren en arbeiders die de kernreactor bouwen. In fast-forward lijken de piepkleine arbeiders wel een hardwerkende mierenkolonie. Beseffen ze wat ze werkelijk doen? Of zijn het gewoon werkers die bevelen opvolgen en daarna zelf opgegeten dreigen te worden?

De beelden op zich zijn niet echt schokkend, maar het is de combinatie tussen beelden en soundtrack die ervoor zorgt dat ik met een wrang gevoel in mijn lijf als gekluisterd naar het scherm blijf staren. De boodschap die Taanila geprojecteerd op dit moraliserende drieluik wilt meegeven, is duidelijk. Kijk wat wij, de mens, met de aarde en de natuur aanrichten.

The End bestaat uit vier verschillende werken. Twee kortfilms, een fotocollage en een readymade stuk marsepein, maar het zijn vooral de twee films die de tentoonstelling z’n kracht geven. Evenals The Most Electrified Town in Finland (2012), gaat ook Taanila’s meest recente film The Earth Who Fell To Man (2017) over de veranderingen die de mens de aarde en de natuur -ongeoorloofd? – heeft toegebracht. Al mag Taanila niet met alle lof gaan lopen, want in feite is deze kortfilm niets meer dan een collectie beelden van de film The Man Who Fell to Earth (1976), de verfilming van de gelijknamige roman uit 1963. De film gaat over een buitenaards wezen, vertolkt door David Bowie, dat met zijn ruimteschip op de Aarde verongelukt en vervolgens verkleed als mens op zoek gaat naar een manier om water naar zijn planeet te vervoeren. The Man Who Fell to Earth was de visuele uiting van Bowie’s hoop op een betere toekomst, een wereld in Ziggy Stardust’s universum waar nog hoop en liefde heerst, in contrast met onze koude wereld. Taanila heeft bewust elk voorkomen van Bowie uit de film geknipt én de beelden ook nog eens op z’n kop gezet.

Het resultaat is een kortfilm van landschappen, gebouwen, achtergronden, wegen, lucht en aarde ondersteund door een soundtrack van aardbevingen, vallende stenen en aardverschuivingen. De mens valt niet meer op de aarde. Zoals de titel niet zo subtiel aangeeft, is vandaag net andersom.

Mika Taanila kaart in The End op gepaste wijze de ecologieproblematiek aan waar we nu jammer genoeg mee te maken krijgen. Op zich niets nieuws voor Taanila, die reeds sinds de jaren ’90 via zijn kunst kritiek levert op de gebreken van de hedendaagse wetenschap en wereld. De betekenissen in zijn kunstwerken zijn ondubbelzinnig, voor veel persoonlijke interpretatie is zijn werk niet vatbaar. Of dat een plus- of minpunt is van deze toch intrigerende tentoonstelling, kan u best zelf uitmaken.

In The End nodigt Taanila ons uit om door middel van vier verschillende werken door zijn ogen te kijken naar het ecologievraagstuk en bewijst zo dat kunst ook gewoon lekker moraliserend mag zijn. Moraliserend. Niet zo stimulerend. Wel intrigerend. The end.

The-Most-Electr_2Foto: Job Janssen & Jan Adriaans

The End van Mika Taanila. Nog tot 16 december te bezichtigen in STUK. Gratis.

 

Dertien jongeren (v/x) gaan op het podium de strijd aan tegen genderongelijkheid

Vorige week ging ‘Passing the Bechdel Test’ in première, een coproductie van fABULEUS en GRIP in een regie van choreograaf Jan Martens.  Geen dans op de scène echter, maar taal. In een mengelmoes van talen en media en gewapend met citaten, leugens en waarheden staan dertien jongeren (V/X) op de scène. Uw aandacht zullen ze trekken, want ze hebben een boodschap te verkondigen.

“What is it like if you are fifteen and you are faced with all the things a girl is supposed to be?” – Ali Smith

Eén voor één komen ze de lege scène op gewandeld. Op de tonen van “You don’t own me” van Lesley Gore staren ze het publiek in. Met dertien zijn ze, tussen de veertien en negentien jaar oud. Sommigen voelen zich vrouw, anderen niet. Gedurende twee uren brengen ze teksten over feminisme, seksualiteit, gender en wat het betekent om al dan niet vrouw te zijn, afgewisseld met persoonlijke anekdotes. Echt acteren is dit niet, de jongeren zijn in de eerste plaats zichzelf, al belichamen ze ook de auteurs en kunstenaars die ze zowaar stoïcijns voordragen.

Een veertienjarige teksten van Mary Wollstonecraft en Virginia Woolf geloofwaardig laten overbrengen, wetende dat de gemiddelde universiteitsstudent al eens moeilijkheden ondervindt de diepgang ervan te begrijpen, is op z’n zachts gezegd bewonderenswaardig. Het is duidelijk dat de jongeren tijdens het repetitieproces en daarbuiten zelf veel gelezen hebben en dat de thema’s hen persoonlijk aanbelangen. Zo krijgen ze voor elkaar wat menig professor vaak niet lukt, de zaal luistert én begrijpt wat ze zeggen.

“The ability to tell your own story is already a victory, already a revolt.” – Rebecca Solnit

Met Passing the Bechdel Test schreef Jan Martens een manifest voor de toekomst. Al werden sommige voorgedragen teksten al een eeuw geleden geschreven, ze blijven bijzonder actueel. Waarom we nog steeds moeten protesteren is een constante onderliggende vraag doorheen de voorstelling. Zoals Virginia Woolf in 1927 zelf zei, zijn er verhalen die iedere generatie opnieuw verteld moeten worden. De jongeren op de scène vormen deze nieuwe generatie. Zij gaan voor algemeen belang opnieuw de confrontatie aan, wat nodig is. Want we hebben de laatste decennia dan wel grote sprongen genomen omtrent LGBTQ-rechten, aanvaarding blijft zelfs in 2018 een prangend probleem, wordt al snel duidelijk.

“I want to thank you for your courage and I want to tell you that I believe you.” – Kamala Harris

De parallellen tussen de verhalen die worden voordragen en de eigen verhalen van de jongeren zijn duidelijk te merken. Zo nu en dan krijgen we zelfs hun eigen versie van de feiten te horen, en dat vraagt moed. Voor je familie en vrienden uit de kast komen lijkt me één ding, daarover vertellen in een bomvolle zaal iets anders. Toch staan ze allen schijnbaar zelfverzekerd op de scène. Deze persoonlijke verhalen en anekdotes dragen de voorstelling niet alleen extra kracht bij, ze zijn ook een welgekomen afwisseling.

Het is een lange voorstelling. Hoewel het nooit gaat vervelen, want daarvoor wordt er op slimme wijze voldoende met vorm en media gespeeld, vergt het interpreteren van de voorgedragen teksten wel wat aandacht. Door de grote hoeveelheid ervan, dreigen sommige teksten vergeten te worden. Niet getreurd echter, want bij afloop krijg je hun  ‘bijbel’ gewoon mee naar huis. Geen verhalen over water en wijn, wel samenvattingen en quotes over de auteurs die werden voorgedragen. Oprecht handig en een leuke tastbare herinnering.

Passing the Bechdel Test is een voorstelling die blijft nazinderen. De woorden van de grondleggers van het feminisme horen uit de mond van een nieuwe generatie, mist zijn impact niet. “In the name of the mother, daughter and the holy cunt”, gaat dat zien.

passing-beeld-804x1200
© Wies Hermans – Fuut

Wie ook graag naar Passing the Bechdel Test gaat kijken, kan daarvoor tot mei 2019 terecht in zowel binnen- als buitenland. Meer info op de websites van fABULEUS en GRIP.

fABULEUS & GRIP // Passing the Bechdel Test // 8 november 2018 // Soetezaal, STUK // €14 (€10 met cultuurkaart)

 

 

Rosas doet aan upcycling

België’s grootste dansnaam,  Anne Theresa De Keersmaeker en haar gezelschap, Rosas zitten in het programma van UUR KULTUUR. En daar komt volk op af, snel volk. Want maar liefst op één dag zijn alle tickets in handen van een nieuwsgierig studentenpubliek. Wat ze op 24 oktober te zien krijgen is A Love Supreme, een dansvertaling van John Coltrane’s gelijknamige jazzalbum. In 2005 bundelden Anne Theresa De Keersmaecker en Salva Sanchis hun krachten en kwamen samen tot een choreografie. Vandaag hernemen ze het stuk met vier mannelijke dansers in de hoofdrol.  Het resultaat is een geheel van spanningen. De puzzelstukken passen niet helemaal in elkaar en juist daar ligt de kracht van de voorstelling.

rosas© Anne Van Aerschot

Hoe beeld je een muziekstuk uit zonder muziek? Het begin van A Love Supreme biedt een antwoord. De vier jonge dansers,  José Paulo Dos Santos, Bilal El Had, Jason Respilieux en Thomas Vantuycom, slepen, schuiven, draaien en trekken zichzelf over het podium. Het gebonk van hun voeten die de grond raken is hun muziek. Het lichaam als instrument vormt de rode draad van deze choreografie. De hoofdrollen van John Coltrane’s muziekstuk zijn piano, drum, saxofoon en contrabas. In de dansvoorstelling is dat niet anders. De dansers weerspiegelen elk een van die muziekinstrumenten.

Het improvisatiekarakter van de plaat wordt weerspiegeld in de bewegingen van de dansers. De grens tussen louter bewegingen en moderne dans is dun, net als de grens tussen pure klanken en jazzmuziek. Spanning en harmonie gaan hand in hand: Rosas doet waar ze bekend om staan en waar ze goed in zijn. Wie op zoek was naar acrobatie en prima ballerina’s is aan het foute adres.  A Love Supreme gaat voor pure schoonheid en soberheid.

rosas 2

A Love Supreme door Rosas| 24 oktober 2018 | Stuk Soetezaal | gratis voor cultuurkaarthouders|  Meer info? Klik hier voor de website

Ervaar vrijheid op een andere manier in Dancing van Koen De Preter

In Dancing herdefinieert choreograaf Koen De Preter als het ware het begrip ‘dans’. Wat ik daarmee wil zeggen? Hij maakt komaf met ‘normale’ vormen van dans én trekt ze zelfs in het belachelijke.

Het is van 2004 geleden dat danser en choreograaf Koen De Preter nog een solovoorstelling uitbracht en het kriebelde duidelijk weer bij hem om opnieuw alleen op een podium te staan. Centraal stond ‘vrijheid’, wat hij ritmisch weergaf in alle mogelijke vormen.

Net zoals zijn vorige creaties, hanteert De Preter zijn herkenbare eclectische stijl door verschillende stijlen en muziekgenres samen te brengen tot één geheel. Echter, in Dancing geeft hij duidelijk de voorkeur aan de nostalgische beats uit de nineties. Op het repetitieve ritme van oldschool techno en tektonik voert hij bewegingen uit die eerder lijken op een turnoefening voor cheerleaders dan op dans. De eerste 20 minuten van het stuk denk je bij jezelf ‘dit zou ik ook kunnen’. Uiteindelijk besef je al snel dat ook dit behoort tot de bewegingsvrijheid die hier centraal staat.

Vrijheid is niet alleen vrij kunnen bewegen, maar ook dat je geen enkele verplichtingen hebt. Dit wil zeggen dat je ook niet de verplichting hebt om kleren te dragen en dat neemt De Preter dan ook zeer serieus. Vergezeld door een artistiek lichtspel vormt hij de elegantie zelve wanneer hij als een prima ballerina rondhuppelt op een streepje klassieke muziek. Al evolueert het stuk al snel weer in een staccato van bewegingen die contrasteert met de muziek.

In Dancing beleef je mee wat de jonge danser beschouwt als vrijheid. Het stuk is open voor interpretatie, maar is eigenlijk niet meer dan dat. Het voelt als een verademing wanneer je kijkt naar een performance die breekt met wat je altijd als ‘dans’ hebt beschouwd. Een protest tegen dans door dans.

Voor wie zijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen en deze recensie niet genoeg blijkt; Dancing zal tot augustus nog in verschillende Belgische cultuurcentra te zien zijn.  Meer informatie kan je altijd terugvinden op www.koendepreter.com.

 

Dancing – Koen De Preter //17 oktober 2018 // STUK, Naamsestraat 96 3000 Leuven // €12, €8 met cultuurkaart

FilmTIP: Oscarwinnaars in de Leuvense zalen

Nieuws in filmland: afgelopen nacht werden de welbefaamde Oscar’s uitgereikt. Ook jij krijgt nog de kans om deze ultieme toppers vanuit de rode zetels te aanschouwen. Cinema ZED draait naar goede gewoonte de beste films van het moment in haar drie zalen. Op vertoon van je KU Leuven cultuurkaart krijg je trouwens korting van €1,50 per ticket!

The Shape of Water ging met de Oscar voor beste film en beste regisseur lopen (Guillermo del Toro). De film vertelt het verhaal van een stom meisje dat een intense relatie schept met een mysterieus wezen in een Koude Oorlog-setting. Ook beste muziek werd hier uitgerijkt,

Dinsdag (6/03) kan je voor de (voorlopig) laatste keer naar dit meesterwerk gaan kijken op groot scherm. Afspraak om 22u30 in ZED Vesalius: http://www.cinemazed.be/node/3955

Afbeeldingsresultaat voor oscars

 

Ook ‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’, een film over een moeder die alles uit de kast haalt om de moordenaar van haar dochter op het spoor te komen, ging met twee oscars aan de haal. Zowel beste actrice (Frances McDormand) als beste mannelijke bijrol (Sam Rockwell) kaapte de film binnen.

Wil je deze inspirerende, toch grappige kaskraker in de cinemazaal aanschouwen, Dat gaat nog tot 20 maart. De planning vind je hier: http://www.cinemazed.be/node/3911

 

Een speciale vermelding in deze filmtip gaat naar ‘I, Tonya’ en ‘Call me by your name’. I, Tonya won de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol en toont ons het verhaal van het Amerikaans schandaal dat Tonya Harding, de olympische ijsschaatsster, teweeg bracht. Call me by your name geeft dan weer een mooi liefdesverhaal weer tussen twee mannen, met de prachtige muziek van Sufjan Stevens.

Beide zijn nog te zien in cinema ZED tot respectievelijk 20/03 en 12/03.

http://www.cinemazed.be/node/3969     ;     http://www.cinemazed.be/node/3957