fABULEUS/Ugo Dehaes: RATS

Wie al een tijdje in Leuven studeert, heeft misschien de naam fABULEUS wel eens horen vallen. fABULEUS werkt sinds 2015 nauw samen met STUK en is een Leuvens productiehuis waar de focus ligt op de samenwerking tussen jong talent en ervaren dansers.

RATS is de tweede opvoering die Ugo Dehaes maakt voor en met fABULEUS. De eerste, zeer succesvolle voorstelling genaamd GIRLS kwam tot stand in 2013. Deze keer neemt Ugo Dehaes zeven jonge dansers onder de arm en zet hen op het podium samen met Jenna Jalonen, een hedendaagse danseres van Finse afkomst. De rest van de dansers is een stuk jonger dan Jenna, maar aan professionaliteit ontbreekt het hen niet. Ze voelen zich duidelijk op hun gemak voor een publiek, waarschijnlijk dankzij de podiumervaring die ze al opgebouwd hebben op zowel nationale als internationale wedstrijden. Heel de voorstelling lang zoeken contact met elkaar en dagen ze elkaar uit, maar competitiviteit neemt nooit de bovenhand.

Clara Hermans

Foto: Clara Hermans

Aan het begin van de voorstelling ligt het podium vol met drones. Origineel, maar wanneer het verrassingseffect er na enkele minuten af is, wordt het helaas een beetje saai en enerverend, want de het geluid van de drones klinkt als muggengezoem. De voorstelling komt maar traag op gang, maar wanneer dat uiteindelijk gebeurt is de aandacht erbij houden geen enkel probleem dankzij een harmonieus duet tussen Jenna en een drone.

Je vraagt je wellicht af waar de enigmatische titel zijn oorsprong vond. Ugo Dehaes zegt dat hij de opbouw van de productie baseerde op De Rattenvanger van Hamelen. Zo verschijnt Jenna tweemaal op het podium: in het begin, en wanneer zij verdwijnt volgen de drones, die de ratten symboliseren. Later keert ze nog eens terug om ook de kinderen te halen. Behalve de structuur blijft er niet veel van het verhaal over en dat is natuurlijk een bewuste keuze: de dans moet centraal staan.

Clara Hermans 2

Foto: Clara Hermans

Eén van de sleutelwoorden is tegenstelling en dat is meteen te merken aan de hedendaagse stijl van Jenna tegenover de urban dance van de jonge garde. Enkelen van hen laten zien dat ze naast hiphop en breakdance ook thuis zijn in de acrobatie, klassiek ballet en dance hall, om maar enkele voorbeelden te geven. Een gedurfde combinatie misschien, maar wel zeer geslaagd. Zo doet één van de jongens in het midden van zijn hiphopsolo plots enkele pirouettes en fouettés om daarna weer moeiteloos zijn urban choreografie voort te zetten. Het is heel interessant om al die uiteenlopende takken samen te zien vloeien, want het resultaat is niet alleen mooi, maar het maakt ook vrolijk omdat het zo onverwacht is.

fABULEUS is al langer een begrip in Leuven, maar bewijst nog maar eens zijn relevantie. De groep is dynamisch, energiek en getalenteerd. Sommigen van hen dromen stilletjes of wat luider van een professioneel danscarrière, en gelukkig brengt fABULEUS hen daar met iedere kans om op een podium te staan weer een stapje dichterbij. Wie benieuwd is naar de nieuwe generatie van dansers uit de urban en hedendaagse scene (en alles wat daartussen zit) moet zeker eens een voorstelling bijwonen.

Wie? fABULEUS/Ugo Dehaes / Wat? RATS / Wanneer? 23, 24 en 25 november / Prijs? 14EUR, 10EUR met Cultuurkaart

Advertenties

Intrigerend en spraakmakend: Poquelin II

Dinsdag zagen we een speciale setting in de schouwburg van 30CC. Met de woorden ‘geef haar maar de VIP-behandeling’ werd ik naar het podium begeleid en nam ik samen met wat andere verdwaalde zielen plaats naast de acteurs. tg STAN weet het publiek te boeien en slaagt er in de zaal uitbundig te laten lachen, twee uur en een half lang.

In Poquelin II worden twee stukken van Molière op scène gezet. In 2003 tourde theatergezelschap STAN met een voorstelling die de naam Poquelin droeg. Nu, 15 jaar later brengen zij het zelfde concept, maar met andere stukken en andere acteurs. In samenwerking met theaterhuizen als Toneelhuis en NTGent brengen zij: L’avare, een stuk over hebzucht, gierigheid en macht; en Le Bourgeois Gentilhomme dat ons met de neus op de idiotie van de rijke burger en de adel wil duwen.

Molière leefde in het 17e eeuwse Parijs en toch kennen en appreciëren we zijn werk de dag van vandaag nog even hard als Louis XIV dat in die tijd deed. De satirische komedies laten duidelijk nog steeds een volle zaal schaterlachen om een afspiegeling van hun eigen slechte kantjes. Zelden zagen we zo een overdreven theater dat niet aan kwaliteit moet inboeten. De doorgedreven idiotie maakte het spel grootser en interessanter.

L’avare mag de spits afbijten. Willy Thomas vertolkt de rol van de rijke, maar oh zo gierige vader. Zijn zoon en dochter willen beide trouwen, maar dan blijkt dat zoon en vader met dezelfde vrouw willen trouwen. De dochter wilt de dienaar van de vader, maar die is niet rijk genoeg voor de vader… U kent het verhaal wel (of niet): we kijken naar een klucht. De karakters zijn groots, net als de mimiek, de kostuums specifiek en opvallend en men denkt niet eens aan een vierde wand. In Poquelin II wordt er naar waanzin gestreefd.

_VDE7259_11.jpg

Een aardig stukje Belgische trots (Warhaus – Beaches voor de fans) splitst muzikaal de avond in twee. De doeken gaan omhoog en acteurs nemen een nieuw personage aan (of meer dan één) voor Le Bourgeois Gentilhomme. Net als in het eerste deel dragen de acteurs absurde outfits: vodden en sportbroeken, te gekke combinaties met als toppunt de felblauwe kneeboots waar Kuno Bakker als man van adel mee op het toneel verschijnt. De klucht wordt sterker in dit tweede deel en de waanzin wordt bereikt.

Het volledige spel speelt zich af op en rond een houten podium niet groter dan een paar vierkante meters. Dit vormde het speelvlak voor 7 acteurs en zelfs nog meer personages. Met een open theater en een publiek dat zich langs alle kanten van het podium bevond had Poquelin II weinig te verbergen voor zijn toeschouwers. Het soms wel clowneske gebeuren drukt samen met de volledige setting de stempel op het absurde. Molière waakte dinsdag vanuit zijn graf over tg STAN.

Dinsdag 21/11/2017 – Poquelin II – tg STAN – 30CC

5 YEARS TNGRM: Alle puzzelstukjes passen

Verjaardagsfeestjes zijn doorgaans nogal triviale bedoeningen. Een avond bowlen, een omhooggevallen voordrink, een daguitstap naar een pretpark op een regenachtige dag, je hebt ze allemaal wel al meegemaakt. Wanneer het echter één van de meest frisse Belgische platenlabels van het moment is die de kaarsjes uitblaast, kan zo’n feestje wel eens uitdraaien op een avond die met recht als lit mag bestempeld worden. Enter Tangram Records, die zaterdag hun Europese tour ter ere van hun vijfde verjaardag kwamen afsluiten in hun heimat Leuven.

IMG_20171118_215753

Aan de line-up te zien beloofde het een nogal gevariëerde avond te worden, met sounds gaande van jazz tot hip-hop, en van ambient tot funk. Voor elk wat wils zou je zeggen, maar dat betekende ook dat de grootste gemene deler van publiek dat het hele gamma kon appreciëren vrij klein was, hetgeen zich vertaalde naar een eerder kalme opkomst in Het Depot die avond. Aan de energie van de avond zou je het echter niet gemerkt hebben, want al vroeg begon de dynamiek zich doorheen de zaal te verspreiden. Het voorprogramma (en enkele intermezzos) werd verzorgd door DTM Funk, een DJ die ervoor zorgt dat je praktisch constant met je smartphone in de weer bent, de ene track na de andere Shazammend. Hij werpt genres en artiesten van over de hele aardbol samen in sets die daar niet van afzien, en vormt zo een mooi abstract voor wat eigenlijk het opzet van de hele avond zal zijn.

Eerste live-act en eerste headliner van de avond kwam in de vorm van de Moses Boyd Exodus, een futuristische jazzband uit het Verenigd Koninkrijk, met aan het roer de titulaire drumstokkentovenaar Moses Boyd zelf. Energetische jazz met duidelijke invloeden van Londense grime was wat de pot schafte, en het publiek verorberde zonder protesteren. Hoewel sommige solo’s iets te lang aansleepten hield Boyd’s knettergekke getimmer alles steeds recht, en de manier hoe hij moeiteloos door ritmewisselingen en drumrolls heen manoeuvreerde deed menig toeschouwer in gegil uitbarsten. Van de elektronisch getinte stijl die de Exodus in hun laatste plaat tentoon stelde was echter niet heel veel te merken: voor één nummer dook Boyd achter de drumcomputer en modulaire synthesizer. Laat dat echter niet als negatieve kritiek klinken, want terwijl het een welkome toets is, was er zeker geen sprake van gebrek aan electronica deze avond.

Laat dat mij brengen bij de tweede hoofdact van de avond, Duits geweld Natureboy Flako. Met veruit de meest gewaagde set van de avond bracht Flako een constante afwisseling tussen cinematische ambient-nummers en loeiharde beats allerhande, van trap tot grime, zelfs enkele footwork-invloeden passeerden de revue. Het audiovisuele schouwspel werd echt compleet toen ik besefte dat we hier niet naar een DJ-set, als wel een live uitgevoerde performance luisterden. Bij nader onderzoek bleek het zelfs dat de meeste melodieën bestonden uit gemoduleerde stemgeluiden, die Flako volledig live opnam en vervormde tot onherkenbare elektronisch klinkende tonen.

IMG_20171119_004329

Hierna was het tijd voor de eigenlijke gastheren van de avond om zich achter de samplers te scharen, Tangram-oprichters Uphigh Collective. Met een denderende set van de ene originele banger na de andere wisten ze de hele dansvloer in rep en roer te brengen, en het was meer dan duidelijk dat het Leuvense publiek hun elektronische volkshelden gemist had. Zowel nieuw als oud materiaal werd aangedaan, en telkens wanneer één van de meer gekende nummers door de speakers dreunde, zoals bij het nek-brekende Limit Kicks, was er steeds een harde kern van superfans te bespeuren die helemaal wild werd.

Tangram-resident Moodprint volgde op met een funky set van zowel eigen als vreemd materiaal, maar hoewel de sfeer er nog steeds goed inzat begon de vermoeiing toch al enigszins toe te slaan bij enkele feestgangers, en de dynamiek die eerder nog rauw en uitbundig was, leek ondertussen toch ietwat ingetogener.

Als we van dit verjaardagsfeest één ding mogen meenemen is het wel dat de Leuvense electronica-scene niet alleen springlevend is, maar ook veel in petto heeft voor de komende jaren, met artiesten waarvan het duidelijk is dat de golven die ze nu maken nog maar de proloog zijn voor wat komen zal. Hier leeft alvast de hoop dat ik ook voor de volgende verjaardag een uitnodiging in de bus krijg.

 

5 YEARS TNGRM: Moses Boyd Exodus + Natureboy Flako | zaterdag 18 november ’17 | 10 euro (8 euro met Cultuurkaart)

 

Solo Ten Oorlog werkt verpletterend

Heel even leek het of Tom Lanoye ons een gezellig avondje lachen zou voorschotelen, alsof hij niet zo goed wist wat hij deed en wat uit de mouw zou schudden. Maar Tom Lanoye weet goed genoeg waar hij mee bezig is. Solo Ten Oorlog is een spel met het gegeven van Theater en Woord: een totaalspektakel.

Donderdag 16/11 bracht Tom Lanoye zijn herwerking van zijn eerdere herwerking ‘Ten Oorlog’ in de schouwburg van Leuven. Eind jaren’ 90 stak hij samen met regisseur Luk Perceval een grootse productie in elkaar: een theatermarathon met Belgische acteurs als Jan Declair en Els Dottermans, gebaseerd op Shakespeares’ ‘The War of the Roses’. 8 historische verhalen over koningen van Engeland in de 15e eeuw samengeperst in één groot spektakel. Nu, 20 jaar later brengt hij zijn stuk helemaal op zichzelf, met als laatste stop: Leuven.

maxresdefault

En zo speel ik veel personen in mijn eentje, en geen voelt zich voldaan, noch recht gedaan. Maar wat het is dat ik ook ben, noch ik, noch enig mens die mens is. En niets meer kan ooit tevreden zijn met iets totdat hij vrede neemt met dit. De mens is niets.’ Zo opent Lanoye zijn stuk. Een passage uit de speech van ‘Risjaar de motherfucking derde’ dat ons meteen de puntjes op de i zet. U voelt het al aan, verschillende talen komen samen. Er wordt heel het stuk lang gespeeld met taal. Zo zegt hij ook zelf aan het begin van het stuk. Op een vrij kaal toneel, in een sobere zwarte outfit, met open doeken en zaallicht aan vertelt hij over zijn stuk. We krijgen een theoretische uiteenzetting over de vijfvoetige jambe die gebruikt wordt, over het verleden van het stuk en waar we zeker op moeten letten.

Hij vertelt ons wat we niet mogen verwachten van de avond: een acteur. Op dat exacte moment staat de schrijver steenhard te liegen. Deze meesterlijke verteller zet een innemende prestatie neer. Nooit was ‘voorlezen’ zo dynamisch, zo volledig.

Het zaallicht blijft aan en Lanoye begint aan zijn performance. Met zijn tekst in de hand neemt hij verschillende rollen aan en de kijker weet niet goed wat te verwachten. We worden opgeroepen om zijn zinnen aan te vullen, we zeggen hem na en we amuseren ons. Tot zijn eerste toppunt: het lege toneel vult zich tijdens een speech van ‘Richaar Deuzième’ met licht, muziek, een rookwolk en zelfs een attribuut. ‘Doe er maar wat klassieke muziek bij, dat werkt altijd’, zegt hij wanneer de spot op hem gericht wordt.

Dat trucje gebruikt hij verschillende keren: er komt een projectiescherm naar beneden, rode rook valt als een tapijt  over de planken of er ontploft een feestje op het podium waarbij hij de regieaanwijzing ‘FEEST EN LOL’ perfect weet uit te voeren. In een handomdraai verandert de sfeer van een boeiende lezing naar een nog boeiender theaterstuk, en weer terug.

Wat zo bijzonder is aan Ten Oorlog, is uiteraard de tekst. Binnen elk verhaal ontpopt er een nieuw soort taal, elke koning zet het stuk naar zijn hand door het taalgebruik. We beginnen met een ‘archaïsch’ woordgebruik bij ‘Richaar Deuzième’ dat geleidelijk aan naar een typisch Amerikaans-Tarantino-half Engels taalgebruik overschakelt, zo zegt hij zelf. Een speciale ervaring, als je je bedenkt dat je naar stukken van Shakespeare kijkt. Soms wordt het wat rommelig, dan stromen de woorden van het podium en verliezen hun betekentis. We kijken dan ook naar een marathontheater gecomprimeerd in 100 minuten. Of het de bedoeling was om bij ‘Risjaar de motherfucking derde’ even ons hoofd te doen ontploffen weet ik niet, maar net wanneer men zich kan bedenken dat het wat snel gaat verdwijnt Lanoye van het toneel. De rush van de afgelopen minuten wordt volledig goed gemaakt met een in een rood gewaad geklede koning Risjaar die het podium opschrijdt. Achtergrondmuziek en licht maken de ervaring nog net iets intenser. We zijn met stomheid geslagen en luisteren terug aandachtig naar wat deze bochelige man ons te vertellen heeft.

download

Eén ding is zeker: wat een spijt dat ik het originele werk niet heb gezien. Maarja, ik was nog niet geboren…

Donderdag 16/11/2017 – Solo Ten Oorlog – Tom Lanoye en Behoud de Begeerte – 30CC

Fractured Memory, een ode aan de versplintering

We zien een paar handen een afgedrukte tekst in reepjes knippen. Een tafel ligt vol met stukjes tekst, zinnen, woorden soms letters. Later zullen er stukjes tekst verbrand worden, of op een klok gekleefd. Het meest sprekende beeld de Rubik’s cube waarvan de vierkante vlakjes met woorden bedekt zijn. Alles is ‘fractured’, de handen zoeken naar betekenis, naar coherentie, ze proberen een verhaal te maken.

Net zoals Ogutu Muraya dat geprobeerd heeft met deze productie. De informatiefolder die rondgedeeld werd bij het begin van de voorstelling informeert ons dat deze jonge theatermaker van Keniaanse afkomst net zijn masteropleiding aan het Amsterdamse DAS Theatre heeft afgesloten. Met deze productie wou hij onderzoeken ‘hoe we kunnen omgaan met een geërfde geschiedenis vol complexiteiten’, die van het kolonialisme. En in zijn onderzoek is hij geslaagd.

Fractured memory 6

De rode draad in het stuk is het eerste congres voor zwarte schrijvers en kunstenaars dat werd gehouden in de Sorbonne te Parijs in 1956 (de flyer staat hierboven afgebeeld). Ogutu maakt gebruik van historisch materiaal – namelijk de teksten die gevierd Amerikaans auteur James Baldwin erover schreef – en verweeft dit op creatieve wijze met zijn eigen herinneringen aan zijn thuisland Kenia. Hiervoor maakt hij gebruik van geluidsfragmenten, beeldmateriaal en zijn eigen krachtige stem. De hele voorstelling was een laverende beweging tussen het historische congres, zijn persoonlijke herinneringen en een onuitgesproken, meer overstijgende boodschap ergens daartussenin.

Er werd slim gebruik gemaakt van de techniek. Bijna elke beweging werd verdubbeld of vermeerderd. Wanneer hij zelf vertelde, filmde een camera zijn handen en projecteerde deze bewegingen op het scherm. Ook wanneer hij zat op een stoel was er een camera die zijn bewegingen projecteerde in de vorm van vier opeenvolgende beelden, maar met tussen de beelden telkens een beetje vertraging alsof je naar een film kijkt waarvan het geluid achter komt. De setting was sober en het beeldmateriaal was in zwart-wit. Witte letters op een zwart scherm, een beetje zoals het blanke westen het onbeschreven zwarte Afrika ongevraagd, maar onherroepelijk beschreven heeft.

Fractured memory 4

Het is een stuk dat je niet koud laat, en nog lang na het applaus achtervolgt. Dat is misschien omdat het je, zonder een beschuldigende toon aan te nemen, doet beseffen dat ook jouw geschiedenis indirect met zijn verhaal verbonden is. Iets dat alleen maar voor kippenvel kan zorgen bij het horen van uitspraken als:

The British wanted to hunt foxes. This was not possible in Africa, so the nigger was forced to play the part.

De woorden zelf hebben nog niet veel effect op het publiek. Het is pas wanneer later, terwijl Ogutu aan het voordragen is, op de achtergrond beelden worden getoond van uitgeputte zwarte jongens die met een vossenstaart in de hand op de vlucht zijn voor galopperende Britse jagers, dat er enkelen in het publiek hun blik neerwaarts richten. Dit is een techniek die de hele voorstelling doordringt: iets introduceren, er later op terugkomen door te herhalen of te variëren, dan te laten voor wat het is, om er nog eens op terug te komen… Fractured memory.

Fractured memory 2

(C) Copyright: homemcr.com

Bijzonder aandacht ging ook naar het getal nul. Het is het enige moment tijdens de voorstelling waarin er toenadering werd gezocht met het publiek. – Have you ever heard anyone say: zero is my favorite number? No… Hierop volgt een opsomming  van wat het nummer nul allemaal zou kunnen zijn, van wat Afrika allemaal zou kunnen zijn, in een taal die we allemaal delen: die van de poëzie. What if zero was fractured fragile music? A compass without a fixed north? 

Ogutu is ons kompas en neemt ons mee naar Kenia, naar het congres in Parijs, naar James Baldwin en Aimé Césaire, naar lake Victoria en zijn ouderlijk huis, naar de zachte tonen van Armstrong’s lied Skokiaan en uiteindelijk terug naar onze zetel in de zaal wanneer het stuk eindigt met de woorden:

There is nothing more to say

WAT: performance Fractured Memory / WAAR: 30cc Wagehuys / WANNEER: dinsdag 14 november 20u / HOEVEEL: 16 euro / TAAL: Engels gesproken

(c) Copyright afbeeldingen voorstelling: kvs.be

Een ode aan de kwetsbaarheid: Vele hemels boven de zevende

Het was de laatste tijd niet zo gemakkelijk om Griet Op de Beeck te zijn. Haar moedige bekentenis over hoe haar nieuwste boek over incest gebaseerd is op haar eigen kindertijd, stootte zowel op solidariteit als op absolute bagger. En alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ze nog eens tientallen mails van boze Helden van het Internet ‘omdat er dt-fouten in haar boek stonden’. Liefste zelfverklaarde traumapsychologen en taaladviseurs, check alsjeblieft eens de definitie van victim blaming, en als je toch bezig bent meteen ook waarom “gij hadt” wel met dt is. Of nog beter: laat Griet met rust en ga in een boekhandel naar keuze even kalmeren bij een paar hoofdstukken van Vele hemels boven de zevende. Al kan je daarvoor sinds vorige week ook gewoon naar de bioscoop, want haar eerste bestseller kreeg net de verfilming die hij meer dan verdient.

maxresdefault

Wie al eens een roman van Griet Op de Beeck las – en die kans is groot – kent haar succesrecept. De hoofdpersonages zijn standaard een aantal kwetsbare misfits die elk op hun eigen manier worstelen met het leven, en daarbij soms winnen en soms verliezen. Of om het met de woorden van Eva, het hoofdpersonage uit Vele hemels te zeggen: “alle mensen zijn gevoelig, maar sommigen hebben er toch meer last van dan anderen”. Zij hoort ongetwijfeld thuis in de tweede categorie. Ze is op zoek naar de liefde maar vindt alleen gênante online dates, wordt op haar werk diep geraakt door het verhaal van een gedetineerde die ze begeleidt, en haar moeder (een zo hatelijke Viviane De Muynck dat het hilarisch wordt) praat haar het ene complex na het andere aan over haar – absoluut ingebeelde – overgewicht. Haar vader (Herman Gilis) lijdt dan weer onder een opgekropt familiegeheim dat door de ziekte van zijn broer weer naar boven komt, en zus Elsie (Sara De Roo) is bang dat haar saaie huwelijk en haar gevoelens voor een kunstschilder (Koen De Graeve) meer betekenen dan een midlifecrisis.

Klinkt als een zootje ongeregeld van soapwaardig melodrama, maar is het allesbehalve. Wat het boek zo prachtig maakt, is het ontzettend naturelle taalgebruik dat je nog het meest van schoonheid naar een zakdoek doet grijpen. Of een potlood, om een mooie quote te onderstrepen. De grootste kracht van Vele hemels is dan ook hoe trouw de film blijft aan de tekst van de roman, hoe kan het ook anders met Op de Beeck (die in een vorig leven als dramaturg aan de slag was) als scenariste. De vertellerstekst gaat naar Eva’s twaalfjarige nichtje Lou – “is het in het middelbaar de bedoeling om zo hard mogelijk op elkaar te lijken?” – die zo de schijnbaar onverfilmbare ik-vertellingen uit de roman in ere houdt en er door haar eigen onzekere tienerogen een extra dimensie aan toevoegt. Mooi.

Keerzijde van de medaille is wel dat de acteurs er daarom soms niet in slagen om zich de tekst helemaal eigen maken. Vooral Sara De Roo stelt teleur in de rol van Elsie: ze komt erg kunstmatig en ongeloofwaardig over en doet zo ook afbreuk aan haar briljante tegenspelers Koen De Graeve en Brit Van Hoof. Gelukkig weet die laatste dat ruimschoots goed te maken door met een ontwapenende authenticiteit de rol van Eva neer te zetten. Hoe ze achter elke nepglimlach massa’s verborgen wanhoop toont en zelfs bij haar psychiater haar problemen weglacht, drukt je oncomfortabel achterover in je stoel. En dat terwijl haar empathie en puurheid in een andere familie, op een ander moment net haar grootste troef hadden kunnen zijn.

En dan is er nog die andere valkuil van de verfilming: schrijven is schrappen. Voor regisseur Jan Matthys, de man achter In Vlaamse velden en Quiz me quick, was Vele hemels zijn eerste stap in de wereld van de langspeelfilm, en daarmee heeft hij het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt. Sommige kneepjes van het kleine scherm zijn mee naar het witte doek geslopen: er wordt tv-seriegewijs iets te snel van scène naar scène gesprongen, dus een paar plotwendingen uit het boek opofferen voor wat meer poëzie was geen slecht idee geweest. Maar who cares, deze film wil net zoals het boek niet verbluffen met technische virtuositeit, maar met inhoud. Bereid je voor om serieus geconfronteerd te worden met vragen die zich buiten een cinemazaal al snel verstoppen tussen de alledaagsheid, zeker in tijden waarin kwetsbaarheid steeds meer synoniem lijkt voor zwakte. Hoe hard de manier waarop je naar het leven kijkt afhangt van je familie. Hoe al dan niet vanzelfsprekend geluk kan zijn. En vooral: of je zelf goed genoeg kan aanvoelen wanneer dat niet zo is, zowel bij anderen als bij jezelf.

Of je het boek moet lezen of de film moet bekijken? De Griet Op de Beeck-fan in mij schreeuwt: allebei. Maar ondanks de schoonheidsfoutjes in de regie en het acteerwerk zijn de emoties in de film bijna even authentiek gebleven. Aan jou de keuze dus, zolang je maar genoeg zakdoeken bij de hand houdt. En klaar bent om dagenlang met Spinvis’ reis ver, drink wijn, denk na, lach hard, duik diep, kom terug in je hoofd te zitten. Want alleen al dat is het meer dan waard.

 

(Vele hemels speelt nog tot 5 december in Cinema ZED. Zoals altijd krijg je korting met je cultuurkaart, en de programmatie vind je hier.)

SUPERTIP oftewel: M-useumnacht

Op woensdag 22 november zet het M-Museum in Leuven zijn deuren weer wagenwijd open tijdens de jaarlijkse M-useumnacht. Op het programma? Een hele avond lang concerten, workshops, performances en doorlopende expo’s. Hierbij een overzichtje van wat er allemaal te beleven valt zodat je goed voorbereid ertegenaan kan gaan:

KUNST

Eerst en vooral kan je de nieuwe opstelling van het museum gaan ontdekken. Op dit moment is het zo dat de rode draad van de tentoonstelling gevormd wordt door geuren- en kleurenassociaties. Bovendien is er ook de nieuwe tentoonstelling ‘Over de Grens‘ die je een aantal topstukken uit de middeleeuwse beeldhouwkunst voorschotelt. De tentoonstelling omvat 113 stukken van de 13de tot de 17de eeuw. Je kan dit parcours alleen afleggen, maar de gidsen van studentenkring Mecenas staan je graag bij met een woordje uitleg. (Doorlopend van 19u tot 24u)

museum M.jpg

Naast de optie om het museum als bezoeker te verkennen is er ook de mogelijkheid om een kijkje te nemen achter de schermen. Om zeker bij de gelukkigen te zijn die deze rondleiding krijgen is het aangeraden om vooraf al online in te schrijven via deze link. (19.40u-20.20u en 21u-21.40u – start aan balie M)

MUZIEK

Van 22u40 t.e.m. 23u40 zullen twee bands de lobby van het museum met hun aanstekelijke klanken vullen. De eerste is Windstil, een duo dat gevormd wordt door Jo en Dieter en die hun muziek omschrijven als: ‘a meeting between hiphop en blues’ en meer nog ‘an international combination with a comfortable, laid-back vibe’. Verder is er nog een tweede dynamisch duo genaamd Juicy (hieronder te zien op de foto) die hun RNB-beats voor de gelegenheid vanuit het hartje van Brussel naar Leuven verplaatsen.

Juicy

Maar ook tijdens het bezoeken van de vaste collectie kan er gerekend worden op een stevig staaltje muziek. De studenten van LUCA Lemmens Muziektherapie spelen interactieve composities zodat je de werken op een originele manier kunt beleven. (19.40u-20u en 20.40u-21u en 22.20u-22.40u)

WOORD

In het forum van het Museum kan je de woordkunsten van de dichter Geert Simonis gaan bewonderen. Geef je oren de kost, maar voor nu nog even je ogen met dit klein kunstwerkje:

capri-sun records

de vader met het mes in de hand
die de slaap aan het kelen is
en ik gewapend met een schaar en een nietjesmachine
en een handzame voorraad nietjes

de vader en ik na ons duel gaan we koken
we nemen twee pollepels zout
en voegen kippenkruiden toe naar eigen smaak
dat is goed voor onze ademhaling

de vader en ik wij komen niet vaak genoeg in huizen
met een open haard of een koelkast onder de grond
als onze longen verfrist moeten worden
zullen we geeuwen tot er koude lucht binnenkomt

de vader en ik na het eten bouwen we samen een villa
ik maak van elke ruimte een rommelkamer
hij verandert elke wand in een klaagmuur
zo wordt het vanzelf wel knus

(20.40u-21u en 22u-22.20u)

PERFORMANCE

Anke Somers zoekt de grens op tussen voelen en zien. Met haar performance Persona (2017) onderzoekt ze het ultieme zelfportret. Wat schuilt er achter het masker? Met porseleinklei als basismateriaal wordt Persona laagje voor laagje opgebouwd. (Doorlopend van 20u tot 23.20u – zaal 1.B)

Verder is er ook nog een photoboot waarin Vicky Bogaerts je te hulp staat met allerhande tips over compositie en belichting om zo – eindelijk – te achterhalen hoe je nu precies de perfecte selfie maakt. (Doorlopend van 20u tot 22u – Lobby)

WORKSHOP

En alsof dit allemaal nog niet overweldigend genoeg is zijn er nog twee workshops. De eerste workshop in de wondere wereld van het keramiek waarbij je je eigen potje kan maken is jammer genoeg al volzet, maar er zijn wel nog plaatsen vrij voor de tweede workshop in de handlettering. Daarvoor kan je je alvast inschrijven via deze link. (Doorlopend van 19u tot 23u – Foyer)

WAT: M-useumnacht / WAAR: M-Museum Leuven (L. Vanderkelenstraat 28) / WANNEER: woensdagavond 22 november van 19u tot 24u / HOEVEEL: 0 euro (cultuurkaart) – 5 euro (studenten en personeel KU Leuven) – 12 euro standaard. Tickets worden verkocht aan de kassa de avond zelf.