Bitterzoete dromen van verre muziekzomers: Eefje de Visser

Met de even intieme als overdonderende concertfilm Bitterzoet vult Eefje de Visser de leegte waarin haar gelijknamige laatste album strandde. En een beetje van die leegte verandert ze – op haar eigen poëtische manier – in net genoeg witruimte om ons te doen uitkijken naar meer.

2020 had hét jaar van Eefje de Visser moeten worden. In januari lanceerde de Nederlandse singer-songwriter haar vierde album Bitterzoet, dat met de ene viersterrenrecensie na de andere meer dan ooit deed uitkijken naar een live tour vol superlatieven. Gelukkig wil het toeval dat ze er al van droomde om een concertfilm te maken voordat you-know-what daar een noodzaak van maakte. En de witte muren van haar Gentse appartement annex studio, met nonchalant neergezette kisten lp’s en piepschuimen sculptuurtjes, ademen overtuigend de sfeer van haar muzikale identiteit.

Online concerten doen me altijd anticiperen op een zekere tristesse. En ik geef het toe, bij Eefje de Visser nog iets meer dan gewoonlijk. Resoneren haar lyrics, die wel vaker vorm geven aan de grijze zone tussen eenzaamheid en geborgenheid, nog wel op dezelfde manier na een jaar isolement? En hoe valt een song zoals De Parade, die gemaakt is voor eindeloze nachtelijke wandelingen in fijn gezelschap, te rijmen met de reflectie van mijn hoofd in mijn computerscherm? Maar mijn twijfels worden al snel weggespoeld door de ongeziene energie en inleving in deze uitvoeringen. Comfortabel switchend tussen piano, gitaar en bas stelt ze niet alleen de Bitterzoet-songs voor met een tienvoud van de kracht die in de albumversies zit, ook enkele kleppers van haar vorige album Nachtlicht passeren de revue. De Fleetwood Mac-vibe van Jong wordt heerlijk aangevuld met een ijl acapella-begin en culmineert in een wervelende synthssolo. Wie een grens wil trekken tussen de folkpop van haar oudere repertoire en de elektronische sound waarnaar ze met de jaren evolueerde, is eraan voor de moeite, alles loopt op een verfrissende manier in elkaar over.

Daarnaast doet Bitterzoet alle eer aan beide delen van de samenstelling concertfilm, want Eefje de Visser haalt alles uit het medium wat eruit te halen is. De zwarte silhouetten van de muzikanten in het witte decor en de talloze close-ups op hun handen zijn een perfecte echo van de ijle synths en dat beetje rauwheid waarmee ze overgoten zijn. Tijdens de meer up-tempo nummers baadt de studio in een schemering met neonlampen op de grond, en met haar achtergrondzangeressen waagt ze zich aan een choreografie van minimalistische handgebaren. Tegelijk worden de ruwe randjes van de muziek allerminst glad gepolijst. Niet alleen is de uitvoering van de nummers veel energieker dan de albumversies, de sprankeltjes interactie tussen de muzikanten en stemmende gitaren tussen de songs door geven het geheel ook een ontwapenende authenticiteit.

Bitterzoet is een pareltje dat je terug katapulteert naar warme zomeravonden, tipsy op een terras met een warme wind die over je schouders blaast. Of net vooruit, naar het verwachtingsvolle geroezemoes van een live concert waarvoor deze songs gemaakt zijn. Voorlopig blijft het bij met roodgelakte nagels op blote voeten over je tapijt dansen, net zoals Eefje. De melancholie die me na de aftiteling overvalt, neem ik er met plezier bij.

De concertfilm Bitterzoet kan je hier streamen op Dalton, het online filmplatform van Cinema ZED.

De Negende Symfonie zoals Beethoven haar ‘hoorde’

Bijna 200 jaar na de eerste uitvoering speelde het Beethovenorkest Le Concert Olympique woensdag de nieuwe Urtext-editie van de beroemde Negende Symfonie. LUCA Campus Lemmens was de uitverkoren setting voor deze wereldpremière. Onder leiding van dirigent Jan Caeyers bracht het orkest samen met het Octopus Symfonisch koor en vier solisten een straffe uitvoering van deze nieuwe versie.

Dit jaar is het 250 jaar geleden dat componist Ludwig van Beethoven werd geboren in de Duitse stad Bonn. Le Concert Olympique kreeg van het Beethoven Haus in Bonn en de uitgeverij Breitkopf & Härtel de eer om als eerste de Urtext-editie van Beethovens Negende Symfonie te spelen. Beethoven voerde de Symfonie voor het eerst op in 1824, maar doorheen de jaren is hij blijven werken aan de partituur. Op basis van verscheidene bronnen is er nu een wetenschappelijke ‘oer-editie’ gemaakt die de oorspronkelijke versie van de componist zo precies mogelijk benadert.

Tijdens het vierde en laatste deel treden de solisten en het koor in actie. © Le Concert Olympique

De violen zetten het concert vinnig en niet te vrolijk in – zoals de naam van dit eerste deel ‘Allegro ma non troppo, un poco maestoso’ ook aangeeft –en gaan in dialoog met de hoorns. Dirigent Jan Caeyers staat van de eerste minuut als in trance zijn orkest te begeleiden. Het concert barst echt los in het tweede deel waarin woedende crescendo’s touwtrekken met lieflijke passages, waarin het plukken van de vioolsnaren de hoofdrol speelt.

In het derde deel voel je hoe Beethoven met deze symfonie het classicisme inwisselde voor de romantiek. Ierse soliste Claudia Boyle, die de sopraanstem op zich nam, verwoordde het gevoel dat deel doet opborrelen als volgt: “It is very hard not to get emotional in it. It makes you reflect. It brings you somewhere else. It transcends everything. That is the beauty of good music. It transports you.” Het orkest slaagt erin om je mee te nemen op die trage en lyrische reis.

De bariton Andre Morsch zet het thema ‘Ode an die Freude’ vol trots in tijdens het vierde en laatste deel: “O Freunde, nicht diese Töne!” Het koor en de solisten zijn perfect afgestemd op het orkest. De koorfinale zorgt voor kippenvel en een weggepinkte traan in het publiek. Le Concert Olympique verwende met een krachtige versie van de Negende Symfonie zoals Beethoven haar – hoogstwaarschijnlijk – ook echt zelf wilde horen.

Lees hier ook het interview met dirigent Jan Caeyers.

Le Concert Olympique, Beethoven: Symfonie nr. 9 | LUCA Campus Lemmens | Woensdag 11 maart 2020

Dansen op violen tijdens UUR KULTUUR

Een strijkorkest in Het Depot, dat komt je niet iedere week tegen. Strings in de house met het Ataneres ensemble was echter allesbehalve een klassiek vioolconcert. Afgelopen dinsdag zorgde UUR KULTUUR voor een ontmoeting tussen de klassieke wereld en die van de housemuziek; twee genres die mijlenver uiteen lijken te liggen, maar verrassend goed combineren. 

Met maar liefst vijftien violisten, twee cellisten en een contrabasist palmt het Ataneres ensemble, onder leiding van Wim Spaepen, het podium in. Zij zijn echter niet alleen. Deze productie was niet mogelijk geweest zonder ‘laptopist’ Jimmy Quintens van ¡MODULAR¡ en pianist Frederik Martens, die zoals dirigenten een centrale plaats tussen de strijkers innemen. Met deze samenwerking gaan de muzikanten de uitdaging aan om twee heel verschillende muziekgenres te verenigen tot een harmonieus geheel. Ze improviseren op bestaande nummers van componisten, zoals Olafur Arnalds, Arvo Pärt en Philip Glass, maar ook van techno- en houseartiesten Plastikman of DJ Food. Dat zorgt voor een uiteenlopende show, waarin soms de beats overheersen, dan weer de violen de overhand nemen, en die vooral meevoert wanneer er een perfecte balans tussen de twee ontstaat.

De zoektocht naar de raakvlakken tussen strings en house levert filmische, minimalistische muziek op. In ‘Requiem For A Dream’ van Clint Mansell uit zich dat in een dreigende sfeer waarbij de snelle vioolklanken de spanning verhogen. Daarop voortbordurend zorgt ‘Fratres’ van Arvo Pärt voor een goede afwisseling tussen snelle, opzwepende vioolmuziek en de kracht van zware beats en akkoorden. ‘Breathe this air’ van Jon Hopkins begint vervolgens heel licht en sober. In dit nummer krijgen de strijkers een lange solo, die ondersteund wordt door een lage basklank. Dan komt de synthesizer erbij en ontstaat er een samenwerking tussen de beats, strijkers en synthesizertoetsen; drie verschillende klankkleuren die een minimalistische, maar tegelijkertijd zeer krachtige soundscape neerzetten en je in trance brengen. 

Strings in the house brengt ook meer uptempo nummers voor de aanwezige house- en technofans. De ritmische beats van ‘Go’van Moby maken de schouders en heupen los. Dat is ook het geval voor de muziek die ontstaat uit een combinatie van de nummers ‘Darkness’ van Craig, Tristano, Roth en ‘Spastik’ en ‘Pannikattack’ van Plastikman. Daarin werken de zware dreunende beats en de lichte pizzicatospel van de violen goed samen. De akoestische en elektronische korte, ritmische klanken versterken elkaar en geven elkaar diepgang. Ook in ‘Girl/Boy Song’ van Alex Twin kan DJ Jimmy Quintens zich uitleven. Zijn plezier, samen met dat van de strijkers die lichtjes mee wiegen, geeft zin om te dansen en zo slaagt hij erin house- en techno-onbekenden, zoals mezelf, zijn wereld binnen te trekken. Dit veelzijdige en onvoorspelbare nummer van Twin kan symbool staan voor het hele concert: soms luid en snel, dan weer met een reeks beats die afgevuurd worden, waarna melodieuze synthesizerklanken als belletjes voor lichtheid zorgen. 

In het laatste nummer, ‘American Beauty’ van Thomas Newman, begint de synthesizer zijn verhaal te vertellen, gedragen door de lange vioolklanken op de achtergrond. Geleidelijk aan worden de strijkers luider, komen er beats bij en vormen de verschillende stijlen een geheel. De muzikanten slagen in hun opzet: ze slaan een brug tussen klassieke en elektronische muziek, en brengen een veelzijdigheid aan muziekstijlen, van dromerige filmmuziek tot de snelle beats van een dj-set. Soms is de brug nog wat instabiel en blijven de twee stijlen naast elkaar staan, maar dat vergeet je al snel op die paar momenten dat de oversteek wel gemaakt wordt en de verschillende instrumenten, in hun eigenheid, helemaal blenden.

UURKULTUUR: Strings in the house Ataneres ensemble met Jimmy Quintens en Frederik Martens –  Het Depot – 03.03.2020 – Gratis voor cultuurkaarthouders

Black Box Revelation, I think I like you (too)

Eindelijk zijn we in Het Depot om ons nieuwste album ‘Tattooed Smiles’ aan Leuven voor te stellen, grijnst Jan Paternoster woensdagavond voor een volle zaal. Inderdaad, we hebben er lang op moeten wachten, maar deze week kwam Black Box Revelation onze geliefde studentenstad eindelijk onderdompelen in hun nieuwste lading Belgische blues.

Met het eerste nummer van hun nieuwe plaat – ‘Kick the habit’ – trok de band het concert traag op gang. Het Leuvense publiek leek nog wat te moeten wennen aan de nieuwe nummers. Het vijfde album van Black Box Revelation toont dan ook een meer melancholische en rauwe kant van Paternoster en Van Dijck. What’s the point of conversation if we don’t talk? Explain my feelings for your cold at heart, zingt Paternoster verwijtend in ‘Bur-Bearing Heart’.

© Jonas Reubens

Pas wanneer ze het aanstekelijke ‘Gloria’ inzetten, van hun vierde album Highway Cruiser, ontdooit het publiek helemaal. Het refrein van ‘War Horse’ wordt wel zes keer opnieuw gespeeld op aansporen van het publiek. Een fenomeen dat zich wel vaker voordoet bij deze klassieker. Black Box Revelation wisselt die meer opzwepende nummers af met prachtige, trage nummers als ‘Yellow Belly’, een nummer over een verloren liefde, dat de band onlangs nog in een nieuw jasje stopte.

‘I drove back to my city
I bet my house still ain’t my home
I gotta wait ‘til the girl
That I love and lived with has moved on’

Dat niet alleen het publiek genoot, maakte Paternoster duidelijk door het lied ‘I think I like you’ op te dragen aan het Leuvense publiek. En dat herwonnen geloof in de liefde werd nog verder aangewakkerd met een extra dirty versie van ‘Love licks’. Multi-instrumentalist Jasper Morel, die zich voor het vijfde album bij de band heeft aangesloten, toonde dan weer met een krachtige gitaarsolo in ‘Sealed with Thorns’ zijn grote talent. Dat de mannen van Black Box Revelation weten hoe ze muziek moeten maken, moge wel duidelijk zijn.

© Jonas Reubens

Voor de fans van het eerste uur sloot Black Box Revelation het concert knallend af met ‘Set your head on fire’. Hoewel het publiek even nodig had om te wennen aan de nieuwe tunes van de band, wonnen Van Dijck, Paternoster én Morel toch snel de harten van alle Depot-gangers. Black Box Revelation, I think I like you too.

Black Box Revelation | concert | Het Depot | Woensdag 20 november 2019 | Korting met Cultuurkaart | https://www.hetdepot.be/concerten/black-box-revelation

“Wie heeft er hier allemaal een kater?” Tout Va Bien op het OpeningsUUR KULTUUR

Aan het begin van het academiejaar zit het merendeel van de studenten vol met goede voornemens, zoals notities bijhouden, op tijd gaan slapen en vooral: alle lessen bijwonen. Sommigen onder ons gaan nog een stapje verder en waren zelfs op hun vrije woensdagavond in de Pieter De Someraula te vinden.

© Bart Heleven 11-10-2017 (2)

Foto: Bart Heleven

Het OpeningsUUR KULTUUR vond net als vorig jaar plaats in de PDS en werd dit jaar ingevuld door Tout Va Bien, de Mechelse singer-songwriter Jan-Wouter Van Gestel. Hij nam deel aan de eerste editie van “De Nieuwe Lichting”, een talentenwedstrijd van Studio Brussel en zijn overwinning bracht hem uiteindelijk tot op verschillende podia in Nederland en Vlaanderen, waaronder dat van Rock Werchter.

Hoewel Jan-Wouter nog maar 25 jaar oud is en dus nog niet zo lang op het podium staat, waren zenuwen niet te bespeuren. Hij voelde zich zelfs zo erg op zijn gemak dat hij zich niet geneerde om over zijn kater te praten, waarmee hij het groepsgevoel in de aula bestendigde omdat hij natuurlijk niet de enige was (het is dan ook nog maar de derde week van het academiejaar). Ook zijn danspasjes mogen niet onbesproken blijven: niet altijd even overtuigend, maar zelfvertrouwen kunnen we alleen maar aanmoedigen.

Het meeste indruk maakt hij, zoals je verwacht van een zanger, nog steeds met zijn stem. Geen klassieke popstem, wel eentje met karakter, wat goed past bij zijn muziek die hij zelf omschrijft als “sexy, dansbaar en af en toe een tikkeltje donker”.

© Bart Heleven 11-10-2017 (5)

Foto: Bart Heleven

Van Gestel heeft zelf Geschiedenis gestudeerd, en wel aan de KU Leuven. Hij vertrouwde ons toe dat zijn allereerste nummers vorm kregen aan de piano’s in het MSI op de Faculteit Letteren en kroop daarop zelf weer achter de piano om ons te voorzien van enkele oudere liedjes, zoals ‘Sunshine’. Een leuk intermezzo dat het concert een rustiger en intiemer karakter gaf.

Het jaar is goed ingezet, de goede voornemens worden stukje bij beetje vergeten. Op 8 november kun je gelukkig de opkomende stress weglachen tijdens het nieuwe UUR KULTUUR: stand-upcomedy van Thomas Smith in MTC.

OpeningsUUR KULTUUR: Tout Va Bien | woensdag 11/10/2017 | PDS | Gratis voor cultuurkaarthouders

Admiral Freebee in Het Depot is beste concert van 2016

Niets dan lovende woorden over Admiral Freebee op donderdagavond 24 november in Het Depot. De show was namelijk compleet. Niet alleen met zware rock ’n roll of zwoele indierock, maar ook met blues, sereniteit en onverwacht diepzinnige levenslessen. Het is natuurlijk subjectief om te zeggen dat het het beste concert van 2016 was, maar dat de hele zaal meer wou dan de -nochtans- XL-versie die we voorgeschoteld kregen, is een feit. 

admiraaal

Lees verder

Support act Felix Pallas overtuigt meer dan hoofdact SX

SX is hot tegenwoordig. Niet alleen hebben ze nieuw album, Alpha genaamd, maar ook zijn ze de laatste tijd prominent op het scherm te zien in onder andere Culture Club op Canvas of op Zender van Studio Brussel. Kwestie van hun album voor te stellen hé. Trouwens, in Het Depot zijn nóóit slechte support acts te zien en dat werd vanavond nog maar weer eens bewezen. Felix Pallas warmde op en was minstens even goed als de main act. Misschien zelfs beter, maar dat is een kwestie van smaak.

bannersx

Lees verder

Onterechte kopzorgen voor getalenteerde band Stadswacht

Je kent hen meer dan waarschijnlijk niet, maar onthoud gewoon de naam: Stadswacht. Deze vijf jongeren vormden een band in en rond Leuven en ze klonken zeer beloftevol woensdagavond bij de officiële releaseparty van hun tweede EP ‘Kopzorgen’. Zelf omschrijven ze hun muziek als een nieuwe aanstekelijke vorm van Nederlandstalige muziek die leeft tussen pop-rock en kleinkunst/cabaret. Meer kan ik daar eigenlijk niet aan toevoegen. Behalve dan dat ze goed zijn, steengoed.

09032016_ithakafestivaldichtkunststadswacht_50

© Seppe Duwé

Lees verder

Ook alleen en zonder plan blijft Bart Peeters verrassen

Wat voor de ene artiest een grote tour mag worden bartpeetersgenoemd, is voor Bart Peeters gewoon een kleine solotour. Met maar liefst 50 concerten doorkruist de man, alleen en zonder plan, Vlaanderen. De 9 zalen waar hij reeds passeerde waren allemaal uitverkocht, 30 van de 41 komende concerten zitten ook al vol. Genoeg cijferwerk nu, gewoon kwestie van zijn populariteit nog eens in de verf te zetten. Op 8 november speelde hij de eerste van twee opeenvolgende voorstellingen in Leuven en wat dacht u, natuurlijk waren beide concerten al lang uitverkocht. Hieronder een poging om u terug te brengen naar dinsdagavond omstreeks 20u in de Leuvense schouwburg. Met dank aan 30cc!

Lees verder