Uw filmtips voor een fenomenaal april

Ik kan momenteel met grote zekerheid beweren dat april een mooie maand zal worden, en dan doel ik niet op vier weken vol paasei-smeltende zonneschijn. Nee, welk weer het zal worden doet er niet echt toe aangezien u de selectie films van Cinema Zed gewoon binnen in hun knusse zaal kunt gaan bekijken. En daarbij, come rain or shine, de cafés voor de nabesprekingen zijn altijd open.

HerHer2013Poster

Ex-skater, Jackass-crewlid en fulltime mafkees Spike Jonze (Where the Wild Things Are, Being John Malkovich) steelt een beetje van Charlie Kaufman’s mojo en regisseerde deze Oscargenomineerde, futuristische romcom waarin Joaquin Phoenix als eenzame hipster verliefd wordt op een computerprogramma met de stem van Scarlett Johansson. Veel method acting zal daar niet voor nodig geweest zijn…

The Grand Budapest HotelMV5BMzM5NjUxOTEyMl5BMl5BanBnXkFtZTgwNjEyMDM0MDE@._V1_SX214_

Bij deze nieuwe van opperhipster Wes Anderson zou het simpelweg volstaan om de fenomenale cast die hij verzameld heeft op te lijsten, dus dat gaan we dan ook maar even doen: Ralph Fiennes, Owen Wilson, Bill Murray, Tilda Swinton, Lea Seydoux, Jude Law, Tom Wilkinson, Willem Dafoe, Adrien Brody, Jason Schwartzmann, Edward Norton, Harvey Keitel, Jeff Goldblum en nog een hele hoop anderen geven present in dit hypergestileerde relaas (die decors! die waanzinnige symmetrie! die weelderigheid aan perfect getrimde snorren!) over een onterecht van moord beschuldigde hotelconciërge.

Snowpiercer1011608_nl_snowpiercer_1392624223470

Enkele maanden geleden nog als sneak preview in Cinema Zed, nu in de reguliere programmatie, deze dystopische science-fictionfilm zoals u er niet snel nog een zal zien. Chris Evans (jep, die dude van Captain America) speelt een rebel die een barbaarse hiërarchie wil doorbreken op een trein die constant moet blijven rijden over het bevroren aardoppervlak. Klinkt vergezocht? Wacht tot u de hoofdpersonages op hun dooie gemak sushi ziet eten nadat hun eigen volk brutaal is uitgemoord. U moet zich een ferm eind laten meeslepen, maar Snowpiercer geraakt ermee weg, met één van de meest inventieve films van het jaar als resultaat.

NebraskaNebraska_Poster

Oscarlieveling Alexander Payne (zie Sideways en The Descendants) werd ook dit jaar weer genomineerd voor dit drama waarin een oude man (Bruce Dern, u misschien bekend van zijn brute cameo in Django Unchained) samen met zijn zoon (Will Forte) van Montana naar Nebraska trekt om een vage prijs op te halen. Zet u gemakkelijk voor mooie dialogen en heartfelt momentjes, en als dat het niet voor u doet: een film met Bob Odenkirk (Saul Goodman uit Breaking Bad) is altijd zijn geld waard.

Zo, u weet weer wat te doen deze paasvakantie. Geen dank.

Her: 5, 6, 7, 8, 10 & 15 april
The Grand Budapest Hotel: 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 18, 20, 21 & 22 april
Snowpiercer: 16, 19, 24, 26, 28, 29, 30 april, 1 & 2 mei
Nebraska: 16, 19, 20, 21, 23, 26, 27 april & 2 mei

 

 

 

The Sore Losers @ Het Depot

TSLDepot

© Andrew Snowball

Een van de grootste vergissingen die ik ooit heb gemaakt was een veel te dure festivalfriet verkiezen boven een optreden van The Raconteurs. Deze beslissing doet nog meer pijn nu blijkt dat Jack White dat zijprojectje laat voor wat het was: een oerdegelijke, ouderwetse rockgroep. Gelukkig loopt er in ons eigen land genoeg talent rond om die leegte te vullen en pakweg een Leuvense concertzaal vol te laten lopen. Aan de hand van voorgaande vergelijking kon u het al verwachten; The Sore Losers kwamen hun tweede plaat voorstellen in Het Depot.

Als voorprogramma hadden de Losers hun vrienden van De Staat meegebracht. Deze Nederlandse rockgroep (jazeker, zoiets bestaat) gaf enkele maanden geleden al een overtuigend concert in het café van Het Depot, en deed dat kunstje nog eens moeiteloos over in de grote zaal. Hun dansbare, hoekige rock palmde het toestromende publiek langzaam maar zeker in, met als uitschieters het denderende ‘Make Way For The Passenger’ en het kinderliedje-gone-evil ‘Old MacDonald Don’t Have No Farm No More’. De Staat heeft Belgische zieltjes gewonnen woensdagavond.

The Sore Losers zelf waren duidelijk tevreden dat ze opnieuw het podium op konden. Het excuus dat ze voor de huidige tournee gebruiken (de nieuwe plaat ‘Roslyn’) is zowel qua productie als songs een grote stap voorwaarts, en ook live stonden de nieuwe nummers als een huis. Dit viel natuurlijk wel enigszins te verwachten als een groep bestaat uit vier topmuzikanten die ieder hun eigen ‘momentje’ kregen. Gitarist Cedric Maes heeft aan een halve solo genoeg om eender welke collega zijn instrument in de haard te doen smijten, zanger Jan Straetemans zit er nooit niét recht op, bassist Kevin Maenen mocht zijn booster (én de fundamenten van Het Depot) testen in ‘Juvenile Heart Attack’ en drummer Alessio Di Turi speelde zelfs een ouderwetse dreun van een drumsolo. Denk echter niet dat de Losers een ‘musician’s band’ vormen, want temidden hun virtuositeit zijn ze niet vergeten hoe een radiovriendelijk rocknummer in mekaar zit. Bewijs hiervan is de laatste single ‘Working Overtime’, die al vroeg in de setlist zat. Maar het publiek hoefde niet overtuigd te worden door herkenbare nummers; de duidelijk doordachte set werd door iedereen gesmaakt. De beste songs van hun debuut (‘Your Smile, ‘Hollow Tree’, ‘Juvenile Heart Attack’ en stilletjes-aan-toch-wel-klassieker ‘Beyond Repair’) kregen hun plaats tussen een hele hoop nieuwe nummers. Er moest aan de ‘mursch’ (à la Cedric Maes) immers nog een plaat verkocht worden.

Was het een fenomenaal concert? Nee, daarvoor trokken sommige nummers zich net iets te lang en zat het geluid niet altijd even goed, maar The Sore Losers straalden wel van het speelplezier, wat een duidelijke weerklank kreeg van het publiek. We zijn blij dat een van onze béste rockgroepen (jep, ondanks hun naam hadden ze Humo’s Rockrally moeten wìnnen, verdomme!) terug is, en dat ze weten hoe een degelijk concert in mekaar zit. De volgende keer is die idiote Raconteurs-vergelijking aan het begin van een recensie zelfs niet meer nodig; The Sore Losers stààn er!

Voorstelling: Optreden The Sore Losers
Discipline: Muziek
Locatie: Het Depot
Wanneer: 19/03/2014

Sneak Preview 25/02 – Snowpiercer

snowpiercerHet is goed om weten dat er nog aangename verrassingen zijn in het leven; zo van die dingen die u noch ik hadden zien aankomen. Twee voorbeelden uit de recente cinema zijn Matthew McConaughey die besloot een t-shirt aan te doen om ons te tonen dat hij wel degelijk kan acteren of Alfonso Cuaron die met Gravity bewees dat blockbusters nog kunnen vernieuwen. Diegenen die echter geen geduld hebben om op zulke onregelmatige gebeurtenissen te wachten kunnen terecht bij Cinema Zed, waar men zich tweemaal per maand kan laten verrassen door de sneak preview.

Voor een sneak preview doet u alles wat u bij een normaal bioscoopbezoek zou doen: thuis eten en Facebook checken, ticket kopen en plaatsnemen in de zaal. Het enige verschil is dat u niet weet welke film er gedraaid zal worden en u iets buiten uw comfort zone te zien kan krijgen. Zo zat ik vorige dinsdag naar een Zuid-Koreaanse/Amerikaanse verfilming van een Frans stripverhaal te kijken, en ik weet nog altijd niet precies wat ik gezien heb. Snowpiercer ging dan ook over een post-apocalyptische wereld waarin de enige overlevenden op een constant rijdende trein trachten een opgelegde hiërarchie te doorbreken. Het is minder ingewikkeld dan het klinkt, en het is raar hoe een film met kleppers als Chris Evans, John Hurt, Ed Harris en vooral Tilda Swinton (als Willy Wonka’s gestoorde tweelingzus) zo weinig naambekendheid heeft. Spijtig ook, want Snowpiercer is een knap in beeld gebracht sci-fispektakel dat er door zijn rechtlijnige structuur (de personages trekken van wagon tot wagon) in slaagt weg te komen met de meest onverwachte wendingen. Wanneer was bijvoorbeeld de laatste keer dat u een nieuwjaarsfeest zag losbarsten in het midden van een genocide? Jep, dat dacht ik al.

Bij sneak previews kan u dus vanalles verwachten, en achteraf mag u daarover ook nog eens uw ongezouten mening geven. Deze commentaren worden mee in rekening gebracht bij de distributie van de film, en ik hoop dat mijn medebezoekers even onder de indruk waren van Snowpiercer, zodat binnenkort ook u de film kan bekijken. Of u kan natuurlijk ook naar de volgende sneak; wie weet ziet u wel de eerste goede film van Michael Bay. De verrassingen zijn de wereld nog niet uit.

Voorstelling: Film Snowpiercer
Discipline: Film
Locatie: Cinema Zed
Wanneer: 25/02/2014

Trailer Snowpiercer
Volgende sneak preview:
11/03, 22u30

blokUUR KULtUUr: Comedy Shorts

blokuurcult

Aan alle blokkende studenten die deze tekst tijdens hun zuurverdiende pauze lezen: proficiat, u heeft de juiste keuze gemaakt. Uw door Gert Verhulst geïndoctrineerde geest verwacht ongetwijfeld dat er ook een proficiat komt voor de niet-lezers, maar zover zou ik niet willen gaan. Iedereen doet tijdens zijn of haar blokpauze wat men wil natuurlijk, maar woensdagavond had u ze best doorgebracht in de Pieter De Somer-aula, waar de vriendelijke mensen van UUR KULtUUR een reeks comedy-kortfilms presenteerden.

De PDS zat allesbehalve vol, maar er waren genoeg mensen komen opdagen die ofwel: a) tijd genoeg hadden voor het volgende examen, b) de dag erna wel naar een examen moesten maar de hoop toch al hadden opgegeven of c) niet meer weten wat een examen is maar hadden gezien dat het gratis was. Of men erna nu terug achter de boeken moest kruipen of niet, de uitstekende selectie kon op genoeg respons rekenen en werkte als ideale ontspanning. Maar aangezien u als echte modelstudent dezer dagen alle informatie in schemavorm tot u neemt, zal het verdere oordeel over de filmpjes op zulke wijze gepresenteerd worden. Wees blij dat het geen overvolle powerpointpresentatie is geworden…

1) Stew and Punch

  • Iets met een zatte housewarming.
  • Aangenaam chaotisch.
  • Knap gemaakte long takes.
  • Had misschien iets korter gemogen.

2) St Matthew Island

  • Iets met rendieren.
  • Simpele, maar mooie animatie.
  • Heerlijk droge Britse voice-over.
  • Het punt is ons een beetje voorbijgegaan.

3) De Weg van alle Vlees

  • Iets met Sam Louwyck.
  • Originele (en grappige) kijk op een potentieel zwaar onderwerp.
  • Knappe vertolkingen door het geloofwaardige duo Louwyck-Decleir.
  • Waar blijven die Decleirs toch vandaan komen?

4) Boules of Death

  • Iets met Berlijnse bollen… en een seriemoordenaar.
  • Compleet absurd
  • Maar weet dit laatste gelukkig van zichzelf.
  • Memorabel laatste shot, to say the least.

5) A Simpler Life

  • Iets met haperende garagepoorten en een hoelahoep.
  • Scandinavische droge humor, it’s a thing.
  • Er gebeurt in feite helemaal niks…
  • en toch lag ik in een deuk.

Om het gauw even samen te vatten, het blokUUR KULtUUR is een leuk initiatief en leverde, in samenwerking met het kortfilmfestival, precies wat een student in deze tijd van het jaar nodig heeft: een beetje komedie om de tragedie van het studeren te verlichten.

 

Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2013 // 29/11-7/12

IKL2013Laten we deze keer maar eens lekker voor de hand liggend beginnen: het prachtige aan de cinema-ervaring is nog altijd dat u gedurende anderhalf à twee uur compleet ondergedompeld wordt in een nieuwe wereld, als het goed zit tenminste. Welnu, de organisatoren van het Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2013 hebben hun uiterste best gedaan om u in zeer uiteenlopende selecties niet één, maar een keer of vijf-zes in een nieuwe wereld te droppen. En dat op één avond! Zot!!

Omdat er iets gerecenseerd moest worden heb ik gekozen om het eerste deel van de Vlaamse selectie aan kortfilms te gaan bekijken. Deze specifieke vertoning mocht dan wel op het eind van een druilerig weekend vallen, er waren genoeg mensen die hun sofa en de zondagavondprogrammering van één lieten voor wat het is om te komen kijken hoe het met de Vlaamse kortfilm gesteld is. Ikzelf zou na het zien van deze selectie kunnen beweren dat de Vlaamse kortfilm er zeer goed voor staat, maar dat oordeel laat ik liever over aan de mensen die hier met een lading argumenten en met meer kennis van zaken na de voorstelling over filosoferen (niks mis mee, zolang u maar een pint drinkt). Omdat de vrijwilligers van het IKL toch op een schappelijk uur thuis wilden zijn had men voor dergelijke mensen een snel en efficiënt quoteringssysteem ontworpen: omcirkel een smiley. En wie ben ik om een feilloos systeem te negeren?

1. Houses With Small Windows :  🙂 🙂 Een aangrijpende film die toont hoe de 22-jarige Dilan haar verboden liefde voor een man bekoopt met haar leven. Haar dood moet echter gecompenseerd worden door de familie van de man, waardoor er nog een slachtoffer valt. Regisseur Bülent Ozturk brengt dit zware onderwerp erg sereen in beeld, met stiltes die de situatie laten snijden bij de kijker en een einde dat u even wezenloos achterlaat.

2. Blue Monday :  🙂 Een zowel klassiek geschreven als klassiek in beeld gebracht relatiedrama met de immer charmante Wouter Hendrickx (‘Adem’) en jonge belofte Line Pillet (‘Little Black Spiders’). Niets wereldschokkends, maar eender welke film waarin Dirk van Dijck zijn norse zelf kan zijn verdient een smiley.

3. Dollhouse : 🙂 Ook hier weer geen bijster origineel idee (meisje wordt pop en pop wordt meisje), en de film weet niet echt welke toon ze moet aanslaan (horror? sprookje? familiedrama?), maar door de professionele uitvoering en goede acteurs toch een smiley (wat op het IKL-formulier zoveel als ‘goed’ betekent). De volgende keer Inge Paulussen een grotere rol geven en het worden er twee.

4. Emmenez-Moi : 🙂 Willeke van Ammelrooy, Reinhilde Decleir en Viviane de Muynck spelen een kliekje bejaarde vriendinnen in een trieste maar mooie kortfilm die wat inzakt na het begin, maar dat goedmaakt door een van de pot gerukt einde. En het wérkt.

5. Sonnet 81 : 🙂 Actrice Maaike Neuville is aan het kortfilmen geslagen en overtuigt met dit intieme drama over een groep vrienden die uitgenodigd worden door de ouders van hun overleden vriendin. Neuville vertelt haar verhaal met een minimum aan dialoog (als er al gesproken wordt loopt alles door elkaar) en met een beeldvoering die op de huid van de personages zit. Sterk.

6. Regarde-Moi : :-/ Hey, het kan niet allemaal goed nieuws zijn, maar deze kortste film uit de selectie vertelde een verhaal dat we al eerder gezien hebben, en had misschien beter voor een langere speelduur gekozen aangezien de personages nogal karikaturaal blijven.

Zo, nu kent u mijn mening over zes van de drieduizendzesentachtig kortfilms (toegegeven, een ruwe schatting) die u tijdens het Internationaal Kortfilmfestival Leuven kan gaan bekijken. Er is voor iedereen wel iets te vinden de komende week: Vlaamse kortfilms, animatiefilms voor de kroost, ‘Oscar shorts’ voor zij die ‘Dood van een Schaduw’ nog àltijd niet gezien hebben, er is zelfs een selectie getiteld ‘All About Sex’. U mag dan wel niet meer in Sinterklaas geloven, maar iémand is heel erg genereus geweest dit jaar.

Wat? Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2013, nog tot en met zat 7/12
Discipline? Film
Waar? STUK, Naamsestraat 96
Quanto costa? Mét cultuurkaart 6 euro, anderen 7,5 euro voor een ticket.

Spinvis @ Het Depot

spinvisdepot

© Andrew Snowball

Om u even een idee te geven: om acht uur stond ondergetekende voor de deuren van Het Depot, een uurtje later betrad een Nederlander met grijze krullen het podium en om elf uur wisten we weer dat twee uur Spinvis eigenlijk nog steeds te weinig is.

Erik de Jong a.k.a. Spinvis bracht twee jaar geleden zijn derde plaat ‘Tot Ziens, Justine Keller’ uit, die het verhaal bevat van de zoektocht naar een onbekende vrouw. Het optreden donderdagavond, waarvoor men Het Depot zo goed mogelijk op een theater had doen lijken, draaide dan ook geheel rond dit onderwerp. Gedurende de hele show kregen we brieffragmenten te horen, die ons iets meer moesten vertellen over deze Justine Keller. Maar, zoals Spinvis ons aan het begin duidelijk maakte: waarschijnlijk wisten we na afloop nog niets. Dit deed er echter niet toe, want aan welk verhaal Erik de Jong zijn muziek ook wil ophangen, het is altijd aangenaam verdwalen in zijn cryptische teksten op schijnbaar simpele, maar heerlijke popmelodietjes.

Voor deze tournee werd Spinvis bijgestaan door vijf andere muzikanten, waaronder een Ron Swanson-lookalike op drums en Saartje van Camp, een Vlaams multi-instrumentaliste die ook nog eens over een fantastische stem bleek te beschikken. Samen speelden ze voornamelijk nummers van de laatste plaat, waarvoor duidelijk veel repetities hadden plaatsgevonden aangezien de vele kleine details van de opnames live ook aanwezig waren: het lopende baslijntje aan het eind van ‘Oostende’, de afscheidssamples in ‘We Vieren Het Toch’, de pianomelodie van ‘Jij Wint’ die klinkt alsof hij in een aangrenzende kamer wordt gespeeld, het werd allemaal perfect uitgevoerd. Daarenboven klonk het geheel ook gewoon zeer strak en was het aangenaam te zien hoe de Jong op sommige momenten zijn tekst meer stond te acteren dan te zingen. Ook bleek hij over een stuntelachtige, subtiele, kortom niet-Hollandse soort humor te beschikken die perfect bij zijn melancholische muziek aansloot.

Tussen al dat moois klonken dan af en toe stukjes uit een reeks teruggevonden brieven die een vrouw naar Spinvis had doorgestuurd. De band zorgde er echter voor dat deze fragmenten de vaart niet uit de voorstelling haalden door ondertussen rustige outro’s te spelen. Het verhaal waarin we vanaf het eerste nummer waren meegestapt werd op deze manier beklijvend gebracht. Zoals gezegd draaide dit verhaal vooral rond de nummers voor Justine Keller, maar wel sympathiek van Spinvis dat hij niet naliet om in de bisronde nog even te bevestigen hoe goed zijn debuut (ondertussen elf jaar oud) ook al was. We waren (gezien de coherentie van het eerste deel) niet kwaad geworden als hij ze niet gespeeld had, maar parels als ‘Bagagedrager’ (voor de gelegenheid gemixt met Raymond’s ‘Twee Meisjes’) en ‘Astronaut’ schijnbaar casual en toch zo on point de zaal in sturen is slechts enkelen gegeven.

Toen aan het eind de hele groep naar voren kwam om de staande ovatie in ontvangst te nemen gaf de drummer een knuffel aan de gitarist; het is precies met dàt gevoel dat ik de zaal verliet. Twee uurtjes Spinvis, het kan wat doen met een mens.

Voorstelling: Optreden Spinvis
Discipline: Muziek
Locatie: Het Depot
Wanneer: 14/11/2013

!!! (Chk-Chk-Chk) @ Het Depot

nicoffer!!!Vaak kan men de muziek van een groep al beschrijven aan de hand van de bandnaam, en in het geval van de groep die maandagavond 4 november Het Depot aan het dansen kreeg kan dat ook perfect met de live-ervaring. Dames en heren, !!! speelde ten dans in Leuven.

Voor diegenen die nu verontwaardigd denken dat ik recensies schrijf door met m’n hoofd op het toetsenbord te rammen; !!! is wel degelijk de naam van dit Californische punkfunkcollectief, en moet uitgesproken worden als chk-chk-chk. Dit jaar brachten ze hun vijfde plaat ‘Thr!!!er’ uit, en hoewel ze niet de verkoopcijfers van die andere ‘Thriller’-plaat opbracht, was ze toch goed voor positieve reviews en een uitgebreide tournee. Voor hun halte in Leuven had men The Herfsts als voorprogramma gevraagd, die duidelijk een thuismatch speelden. Met z’n zevenen stonden ze op het podium, wat ervoor zorgde dat we voortdurend konden zoeken naar wie nu precies welk geluidje maakte in hun knap geconstrueerde indiepopnummers. Sommige nummers mochten dan wel niet even goed blijven hangen, The Herfsts toonden verdomd veel potentieel en kunnen een zaal moeiteloos opwarmen. De volgende keer mag iemand anders dat voor hen komen doen.

De mannen van !!! hadden gevraagd om een doek te hangen tussen de zit- en de staanplaatsen in. Misschien was dit om te maskeren dat Het Depot slechts voor de helft gevuld was, maar meer waarschijnlijk is dat er bij !!! gewoon niet gezeten hoort te worden! Dat u uw booty behoorde te shaken werd vrij vlug duidelijk toen de groep inzette met ‘Jamie, My Intentions are Bass’, de sterkhouder van hun vorige plaat. Zanger Nic Offer haalde vanaf de eerste minuut zijn signature moves boven. Deze vallen het best te omschrijven als die van een agent die op speed -én met een discoschijf op de achtergrond- het verkeer staat aan te geven. Voor de rest ramde de drummer ondanks een gipsverband rond de pols de meest funky ritmes de zaal in en klom de toetsenist al tijdens dit eerste nummer in de stellingen. Het contrast met de brave huisvaders die ze tijdens hun soundcheck leken kon niet groter zijn.

!!! vuurde de ene dansplaat na de andere op ons af, met als enig doel de hele zaal aan het bewegen te krijgen. En I’ll be damned, het lukte hen nog ook. Was het achterste deel van het publiek aanvankelijk vrij statisch, met nummers als ‘One Girl/One Boy’, ‘Must Be the Moon’, ‘Slyd’ en ‘Yadnus’ kreeg de band iedereen aan het bewegen, al was het maar een voorzichtig voetje dat bewogen werd. Ook yours truly, nochtans geen Sam Rockwell (klik hier voor verduidelijking), bewoog zich steeds meer naar voren om te doen wat !!! van ons verwachtte. Probeer u er verder vooral geen beeld van te vormen.

De passage van !!! in Het Depot vloog voorbij, met een setlist die het beste van al hun platen aanhaalde, een zanger die we omwille van zijn energie graag vergeven dat hij eigenlijk niet zo goed zingt en enkele dames die maar aan Nic Offer’s knieën bleven zitten totdat één van hen dan eindelijk het podium op mocht (om dan haar smartphone boven te halen…). Kortom, hopelijk komt !!! zo snel mogelijk terug, en oefen in afwachting alvast uw beste moves aan de hand van deze video.

Voorstelling: Optreden !!! + The Herfsts
Discipline: Muziek
Locatie: Het Depot
Wanneer: 04/11/2013

65daysofstatic @ Het Depot

65DOSHet is algemeen geweten dat de homo studenticus zich het liefst op donderdagavonden in zijn ongecoördineerde glorie laat zien, en dat daarom voor zijn part de vrijdagochtend geschrapt mag worden. Gelukkig was er een aantal waarmee men een Depot kan vullen dat zijn krachten (én binge-geld) gespaard had om op een regenachtige vrijdagavond de wall of sound van 65daysofstatic te trotseren.

Natuurlijk bestond het publiek niet enkel uit studenten, want tegenwoordig hebben mama’s en papa’s hun muziek ook graag ingewikkeld en luid, waarvoor men bij 65daysofstatic dan ook aan het ideale adres was. Als voorprogramma hadden de Sheffielders de Australische genregenoten van Sleepmakeswaves meegebracht, wiens bassist ons tussen de klassieke maar degelijke hard-zacht-nummers op het hart drukte hoe tevreden ze waren om hun tour in België af te sluiten. Het publiek op zijn beurt beloonde de groep met applaus dat het beleefde voorprogrammageklap ver oversteeg. Ze mogen nog eens terugkomen dus, al was het maar om de bassist zijn baard.

65daysofstatic zelf begon hun set met het nieuwe ‘Heat Death Infinity Splitter’, dat live nog niet zijn splinterbomstatus vanop de plaat kon waarmaken. Het knalde er dus niet meteen in, maar 65dos zou 65dos niet zijn mochten ze dat niet zo snel mogelijk proberen recht te zetten: ‘frontman’ Joe Shrewsbury stond het publiek nu eens vervaarlijk op te hitsen, om dan weer tijdens ‘Prisms’ manische armbewegingen te maken alsof de SYTYCD-jury erop zat te kijken. Dit maakte ons duidelijk dat de groep niet zou stoppen zonder ieder zieltje in Het Depot voor zich te hebben gewonnen. Dit deden ze door vervolgens de beste nummers van hun laatste plaat en een rist publieksfavorieten boven te halen, wat uiteindelijk leidde tot een overweldigende finale met ‘Retreat! Retreat!’, ‘Radio Protector’ en het veelbetekenend getitelde ‘Safe Passage’, dat hun set uitgeleide deed.

65daysofstatic heeft al jaren de status om live garant te staan voor een openbaring, en ook in Het Depot kwamen ze daar heel dichtbij, als ze hun set iets gebalder hadden gebracht. Postrockgroepen staan er natuurlijk om bekend alles iets langer te doen dan anderen (en om songtitels met “…and so” te laten beginnen), maar vooral tijdens de zachtere stukken wilde de aandacht zich al eens verplaatsen naar de verschillende manieren waarop men blijkbaar op postrock kan bewegen. Maar als dat het enige is, kan ik niet anders dan van een zeer straf optreden spreken…and so I will buy another ticket the next time 65daysofstatic comes around. Maak daar maar eens een nummer over, jongens.

Voorstelling: Optreden 65daysofstatic + Sleepmakeswaves
Discipline: Muziek
Locatie: Het Depot
Wanneer: 01/11/2013

TIPS VAN DE WEEK – Mooie muziekjes in Leuven 28/10-03/11

Tweemaal Het Depot en éénmaal het STUK, dat is waar u deze week moet zijn, en wel om de volgende redenen:

de-staat-wall-fotoDe Staat – Met een gezonde dosis chauvinisme kunnen we stellen dat we op muzikaal gebied niet veel te leren hebben van onze noorderburen (we zijn Krezip nog altijd niet vergeten!), maar kijk, de Hollanders van De Staat komen, en ze hebben een meer dan deftig rockplaatje meegebracht. Onder leiding van zanger Torre Florim leverde dit Nijmeegse kwintet namelijk al drie platen af vol dansbare stonerriffs, als u zich daar tenminste iets bij kunt voorstellen. Mocht u dat niet kunnen: muziek waar u uw grootouders knettergek mee maakt. Neem bomma’s, bompa’s en andere loslopende bejaarden dus zeker mee (het is toch gratis), dinsdag 29 oktober in Het Depot!

Praktische informatie
Dinsdag 29 oktober, 20.00u
Het Depot, Martelarenplein 12
Helemaal GRATIS voor iedereen

Untitled1565daysofstatic – Het was alweer even geleden dat we iets van deze postrockband gehoord hadden (misschien omdat we nog halfdoof waren van hun laatste optreden), maar enkele weken geleden bracht de Sheffieldse band zijn vijfde plaat ‘Wild Light’ uit, en wees maar zeker dat ze terug op het niveau van klassiekers (géén understatement) als ‘Radio Protector’ en ‘Retreat! Retreat!’ presteren. U heeft bewijs nodig? Luister hier en hier. Ze komen op vrijdag 1 november de geluidsisolatie van Het Depot testen, en aangezien uw geld waarschijnlijk op zal zijn tegen dan (donderdagavonden zijn een bitch), kan u uw tickets best zo snel mogelijk bestellen.

Praktische informatie
Vrijdag 1 november, 20.00u
Het Depot, Martelarenplein 12
Cultuurkaarthouders: €14-€16, anderen: €16-€19

ih8camera-cvr-0309IH8 Camera – Een hele hoop muzikanten uit het Antwerpse rond Rudy Trouvés Heavenhotel-label zakken af naar het STUK om hun avant-gardistische jazz op het nietsvermoedende Leuvense publiek los te laten (tenzij u deze blog volgt en nu dus perfect weet wat te verwachten, kudos to you!). En voor die personen die vinden dat ‘Worst Case Scenario’ het beste dEUS-album is en dat Tom Barman nog steeds niet uit de hoek mag komen voor ‘The Architect’; IH8 Camera brengt special guest Stef Kamil Carlens mee voor uw artistiek en vestimentair plezier! Dat wordt trippen geblazen, dus vergeet de bomma niet!

Praktische informatie
Zondag 3 november, 21.00u
STUKcafé, Naamsestraat 96
Helemaal GRATIS voor iedereen, dus een pintje kan er wel vanaf.

Een cursus romantiek en melancholie

bvlVoorstelling: Bent Van Looy
Discipline: Muziek
Locatie: Pieter de Somer-aula, Debériotstraat 24
Wanneer: 09/10/2013, 21.00u

Een woensdagavond in Leuven. Enkele honderden studenten zakken af naar de Pieter de Somer-aula; niet omwille van een op een goddeloos uur geplaatst plichtvak, maar voor een les van professor Bent Van Looy, doctor in de romantiek en melancholie.

Zo stelde Belgiës bekendste hipster zich alleszins voor aan zijn studentenpubliek, en he does fit the part, maatpakje en knullig loopje incluis. Men had hem verteld dat de Leuvense studenten redding nodig hadden. Geen idee van wat precies, maar hij kwam graag langs om het culturele jaar te openen met een uitgeklede versie van zijn komende tournee.

Een vleugelpiano en een orgeltje, meer was er niet om naar te kijken, waardoor we ons konden verwachten aan de Grote Bent Van Looy-show. Dat werd het gelukkig niet (voor dergelijke zaken hebben we meneer Van de Veire), want buiten het feit dat er slechts af en toe een extra cellist aan te pas kwam hield Van Looy het ook erg ingetogen. De combinatie van zijn troubadourachtige pianoliedjes en de simpele maar effectieve belichting maakte de aula direct een stuk kleiner; we hadden net zo goed in de Parijse nachtclub kunnen zitten waar Van Looy over vertelde. Zo kregen we ook nog anekdotes te horen over de totstandkoming van zijn plaat en zijn wandelhobby, en hoewel ze compleet ingestudeerd zijn –afgezien van de “komen de slides op Toledo?”-opmerking natuurlijk (u moest erbij zijn om het te begrijpen)-, maakten ze het geheel interessanter om naar te kijken. Maar laten we het eens over de muziek zelf hebben.

Ondergetekende is Bent Van Looy uit het oog verloren ergens rond Das Pop’s laatste plaat, en bij een eerste (en enige) beluistering van zijn solowerk sloeg de vonk niet direct terug over. Het springerige van Das Pop was eraf, het kabbelde met momenten nogal voort en na een tijdje begonnen de nummers vooral erg inwisselbaar te klinken. Dit was tijdens zijn optreden slechts op enkele momenten nog het geval, want vooral bij de sterkhouders van de plaat (‘The Hard Part’, ‘Shadow of a Man’ en ‘Why I’m Leaving’) werd live toch duidelijk dat de man tussen al zijn Slimste Mens-passages en vestimentaire aftastingen niet vergeten is hoe hij een catchy refrein moet schrijven. Hey, een eerste indruk is er om te herzien.

Van Looy zou zo’n professor zijn die studenten zeer snel in zijn verhaal kan meeslepen, en hoewel zijn cursus soms wat ongevaarlijk oogt hebben we toch heel wat bijgeleerd en ons vooral goed vermaakt. Kortom, zo’n prof waarvoor u op het eind van het jaar graag die vervelende evaluties zou invullen. Bij deze.