Interview over de liefde met cabaretkoppel Grof Geschud

Hij komt uit het Vlaamse Zoersel, zij uit het Nederlandse Dinxperlo. Lander Severins (23) en Myrthe van Velden (24) leerden elkaar in 2014 kennen tijdens hun cabaretopleiding in ’s-Hertogenbosch in Nederland. Sinds 2019 treden ze op als het cabaretduo Grof Geschud. Een interview over hun debuutvoorstelling LIJMEN, maar vooral over hun liefde voor elkaar.

Lander en Myrthe tijdens hun voorstelling LIJMEN.
© Jaap Reedijk

Jullie debuutvoorstelling LIJMEN gaat over de liefde in al haar geuren en kleuren, van jonge tot oude liefde. Hoe zijn jullie op dit onderwerp gekomen?

Myrthe: ‘Dat was een beetje via onze regisseur, Raf Walschaerts (Kommil Foo). We hadden Raf gevraagd om regisseur te zijn voor onze afstudeervoorstelling. Toen hij ons materiaal bekeek, zei hij dat in al onze teksten onze liefde zit. Dat verbaasde ons. “Nee, het gaat gewoon over een oud koppel”, zeiden we. Maar Raf was zeker. “Dit gaat wel over jullie, het is jullie liefde die ervan afstraalt”, zei hij.’

Lander: ‘We zijn dat dan veel meer gaan onderzoeken, waardoor het opeens veel te privé werd, als een soort van therapietheater. (lacht) Uiteindelijk hebben we van dat persoonlijke wel iets universeels kunnen maken. We zijn eigenlijk begonnen vanuit een fascinatie voor oude liefdes. Hoe oude mensen naar liefde kijken, maar ook angst hebben om alleen achter te blijven. Zo ging het dan per ongeluk over onze eigen liefde, over onze angsten en verlangens. En hoe die soms wel en niet stroken met elkaar.’

Wat strookt dan bijvoorbeeld soms niet?

Myrthe: ‘Waar we achter zijn gekomen is dat Lander en ik een heel ander hechtingspatroon hebben. Dat was vooral in het begin van onze relatie. We zijn nu drie en half jaar samen. Ik ben iemand die als ze eenmaal beetheeft niet meer loslaat. Lander is iemand die heel graag wil, maar wegduwt als het te dichtbij komt. Dat constant afstoten en aantrekken was best onhandig.’

Lander en ik hebben een heel ander hechtingspatroon. Ik laat niet meer los eens ik beetheb, terwijl hij dan net wegduwt.

Aardappel in envelop

Zorgt het samen werken als koppel nooit voor wrevel?

In koor: ‘O jawel!’

Myrthe: ‘We waren eerst een duo en dat ging super goed. Toen werden we ook een koppel en dat is erg zoeken geweest. Wanneer houd je op met werken en wanneer ben je weer een koppel? Dat was moeilijk, maar ik heb het gevoel dat we elkaar daar steeds beter in leren kennen.’

Lander: ‘Drie jaar geleden hadden we op een avond tussen verschillende voorstellingen echt vlammende ruzie. We stonden in een line-up om vier keer een kwartier te spelen voor een publiek dat van plaats wisselt. Tussen die wissels waren we ruzie aan het maken. We kwamen toen langs verschillende kanten het podium op. Vanuit de coulisses wierpen we elkaar kwade blikken toe. Eens de voorstellingen waren gespeeld, was het wel weer helemaal oké.’ (lacht)

Wat is het gekste dat jullie al voor elkaar gedaan hebben?

Lander: ‘Myrthe was ooit voor een maand naar Zuid-Afrika en toen heb ik de zolder van mijn ouders verbouwd tot een appartement. We waren toen eigenlijk net uit elkaar. Het was een soort ultieme poging om haar terug te winnen.’

Myrthe: ‘Alles wat ik nu ga zeggen, kan daar niet tegenop! Ik heb nog nooit echt iets geks gedaan voor Lander, denk ik. Ik heb wel een keer een aardappel in een envelop gestopt en daar ‘potato’ opgeschreven. Lander dacht natuurlijk dat hij een cadeautje kreeg. Helaas.’ (lacht)

Eerst waren we een duo en dan een koppel. Dat is erg zoeken geweest.

Eeuwige liefde

In jullie voorstelling hebben jullie het over de sleur die in een relatie kan sluipen. Is dat iets waar jullie zelf ook bang voor zijn?

Myrthe: ‘Ik niet per se, maar het is wel een angst die je bij veel mensen hoort. Dus ik denk dat we daar heel erg mee hebben gespeeld. Het mag niet vanzelfsprekend worden. Dat is wel een angst die er heerst, denk ik.’

Lander: ‘De voorstelling draait inderdaad rond die vraag. Dat was bij ons allebei wel een thema. Bij mij was het vooral de angst van “O dit is liefde, ik vind het fantastisch, maar ditzelfde voor de komende zestig jaar? Dat is wel heftig.” Dat gaat voor mij altijd een belangrijk thema blijven.’

Geloven jullie dan in eeuwige liefde? Jonge mensen lijken daar steeds minder in te geloven.

Myrthe: ‘Ik vind het geweldig, terugkomend op oude koppels, om die mensen gelukkig te zien. Lander en ik kunnen gewoon huilen van twee oude mensen samen op een bankje te zien zitten. Dat is zo mooi. Dus ik geloof wel dat het bestaat, maar je moet veel geluk hebben en er ook hard voor werken.’

Lander: ‘Ik denk dat het beeld waar Myrthe het over heeft er net voor zorgt dat onze generatie en die van onze ouders zo weinig geloven in eeuwige liefde. Ik denk dat wat wij nu bijvoorbeeld met elkaar delen dichter aanleunt tegen wat eeuwige liefde zou kunnen worden genoemd. Vroeger was liefde meer gebaseerd op wederzijds respect dan op wat de generatie van onze ouders ervan heeft gemaakt, denk ik. Voor die generatie ontpopte liefde zich tot een onvoorwaardelijk bonzend hart. Terwijl ik denk dat liefde eerder iets is als: Ik verbouw nu al een week de badkamer. Myrthe leest al een week een boek. ’s Avond om zes uur zeggen we tegen elkaar “Hebben wij elkaar eigenlijk al gekust vandaag?” Het is net die vanzelfsprekendheid zonder dat je ze voor lief neemt.’

Door het coronavirus zijn alle voorstellingen van Grof Geschud in Nederland en Vlaanderen uitgesteld. Ook de voorstelling van 17 maart in 30CC/Wagehuys werd uitgesteld. De voorstelling is ondertussen verplaatst naar woensdag 9 december 2020. Lander en Myrthe zitten momenteel zeker niet stil. Op hun YouTubekanaal vind je hun reeks “Taboox” over jongeren en taboes terug. Binnenkort verschijnen er ook vlogs.

Voorstelling LIJMEN van Grof Geschud: 9 december 2020 | Korting voor Cultuurkaarthouders

Interview Jan Caeyers: “Er is niemand zo beroemd als Beethoven”

Woensdag 11 maart ging ik voor CLUB KULTUUR naar de wereldpremière van de Urtext-editie van Beethovens Negende Symfonie, gebracht door het orkest Le Concert Olympique in LUCA Campus Lemmens. Vlak voor het concert liet ik nog enkele vragen los op dirigent Jan Caeyers.

© Le Concert Olympique

Naast dirigent van dit orkest bent u ook Beethovenexpert. In 2009 schreef u zelfs een biografie over Beethoven. Hoe voelt het om vandaag als eerste deze oerversie van de Negende Symfonie met uw orkest te brengen?

‘Dat is een bijzondere eer. Beethoven is een fantastisch componist. Hij is en blijft een van de grootsten. De Negende Symfonie is ook een van zijn meest iconische stukken. Je kan het een beetje vergelijken met de Mona Lisa. Iedereen kent Beethovens Negende Symfonie, ook al heb je niets met klassieke muziek. Als je die nieuwe uitgave mag brengen, dan is dat een grote eer en ook een grote verantwoordelijkheid. Het is Beethoven, en wie ben ik? Ik vind het ook een uitdaging om de nieuwe aspecten van deze nieuwe partituur op een geloofwaardige manier te brengen.’

In hoeverre verschilt deze uitgepuurde versie van de gekende versies?

‘Dat gaat eigenlijk over heel veel details. Het zijn kleine articulaties, boogjes, puntjes. Aan de noten is er niks veranderd, maar het zijn vooral dynamische dingen. Een forte werd een sforzato bijvoorbeeld. Dat zijn details maar die maken wel een geheel waardoor je tot een andere lezing van het stuk komt. Je kan het een beetje vergelijken met wat er gebeurd is met Het Lam Gods in Gent. Het schilderij is niet veranderd, maar door de nieuwe vernis worden de oorspronkelijke kleuren duidelijker.’

Hoe zijn ze bij u terechtgekomen om deze oerversie als eerste te brengen?

‘Ik heb een dubbel petje hé. Ik ben muziekwetenschapper en iemand die in de praktijk staat. Dit project beweegt zich op de rand tussen het intellectuele en het artistieke. Het combineert beide en zo kwamen ze bij mij terecht. Ik heb natuurlijk ook een reputatie opgebouwd doorheen de jaren.’

Hoe lang hebben jullie gerepeteerd voor deze uitvoering?

‘We zijn zondag samengekomen dus we hebben ongeveer drie dagen echt kunnen repeteren. Dat klinkt misschien niet lang, maar in het orkest zitten allemaal heel goede muzikanten die op voorhand de partituur hebben gekregen en dat stuk ook in andere orkesten hebben gespeeld. Iedereen kent het stuk. Het is vooral een kwestie van homogeniteit in de ploeg te krijgen. Dat iedereen op dezelfde manier denkt. Het is voor een stuk ook een mentaal proces.’

Het is vooral een kwestie van homogeniteit in de ploeg te krijgen. Dat iedereen op dezelfde manier denkt.

Beethoven bracht ook een politieke boodschap met zijn Negende Symfonie, hoe resoneert die boodschap anno 2020?

‘Het is meer een humanitaire dan een politieke boodschap. Meer dan ooit weerklinkt die boodschap van solidariteit en verbondenheid tussen de mensen. Over de verschillende rassen en nationaliteiten heen. Het blijft nog altijd een heel belangrijk thema.’

Wat is voor u als Beethovenexpert een van de meest typerende anekdotes uit Beethovens leven?

‘Beethoven had ooit eens een conflict met een aristocraat die heel arrogant tegen hem was, omdat hij maar een gewone kunstenaar was. Beethoven antwoordde die aristocraat dat wie hij, de aristocraat, is geworden enkel aan zijn geboorte te danken heeft. Hij heeft daar geen enkele verdienste aan, zoals hem waren er duizenden. “Wie ik ben geworden dat is dankzij mezelf, zo is er maar één iemand”, zei Beethoven. Je moet je voorstellen, we komen pas uit het Ancien Régime, de 18de eeuw, het feodale tijdperk. Als je geen blauw bloed in de aderen had, dan maakte je geen kans in de samenleving. Toch zei Beethoven heel zelfbewust tegen die aristocraat dat hij evenveel waard is als hem. Daarmee benadrukt Beethoven de mogelijkheid van de mens om een weg te vinden in het leven, om wereldberoemd te kunnen worden, ook al ben je van simpele afkomst.

Beethoven is dit jaar 250 jaar geleden geboren en dat wordt over de hele wereld gevierd. Dat is uniek. Er is niemand zo beroemd als Beethoven. Al die aristocraten uit de 18de eeuw, wie kennen we daar nog van?’

Lees hier ook de recensie van het concert.

Interview met Ish Ait Hamou: ‘Angst is de diesel van heel wat maatschappijen’

Op 24 oktober vond in La Conserve ‘Een avond met Ish Ait Hamou’ plaats, georganiseerd door 30CC en Leuven Leest. Die avond stelde Ish zijn vierde en nieuwste boek ‘Het moois dat we delen’ voor aan een groep Leuvense lezers. In dit boek beschrijft de voormalige danser en choreograaf het hedendaagse Vlaanderen zoals hij dat nu ziet, getekend door angst en verdeeldheid. ‘Mijn verhaal is er in eerste instantie om vandaag te documenteren, voor ons allemaal die nu in het heden zijn.’

  © Selina de Maeyer

Tijdens je boekvoorstelling in La Conserve zei je dat je met ‘Het moois dat we delen’ een schets hebt willen maken van de Vlaamse samenleving. Hoe heb je dat aangepakt?

‘Ik denk dat ik de voorbije vier jaar heel aandachtig ben geweest of dat heb ik alvast geprobeerd.  Ik heb geprobeerd om heel goed te luisteren naar verschillende mensen, vanuit verschillende invalshoeken. Hoe dat hele idee van samenleving en samen leven in elkaar zit en hoe we elkaar toenaderen. Zeker in momenten van problemen. We kunnen steeds twee verschillende richtingen inslaan om een probleem op te lossen. We kunnen aan zelfreflectie doen om te zien welke bijdrage wij hebben tot een situatie en daar dan mee aan de slag gaan. Of we kunnen besluiten dat het altijd de fout is van de ander. De afgelopen vier à vijf jaar merkte ik dat vanuit politiek, vanuit media, vanuit wij als mensen vaak werd gekozen om fouten door te schuiven en dus  niet de route van zelfreflectie op te gaan. En voilà, die vaststelling, die vaak teleurstellend was op belangrijke momenten, maakte deel uit van de tijdsgeest die ik wilde gebruiken in mijn boek.’

Angstig Vlaanderen

Het boek gaat over de ontmoeting tussen Soumia, een Vlaams meisje met Marokkaanse afkomst,en de “oude Vlaming” Luc. Soumia wordt vaak verweten dat ze niet dankbaar is voor haar leven in Vlaanderen. Zelf heb je ook een Marokkaanse achtergrond, is dat een ervaring die je met haar deelt?

‘Ik heb die passage twee jaar geleden geschreven, denk ik. Een maand geleden was Nadia Sminate, Vlaams Parlementslid van de N-VA, te gast bij De Afspraak. Ze zat aan tafel met de advocaat van een Syriëstrijder. Die advocaat was een Vlaming met Marokkaanse afkomst. En ze zegt tegen hem: “Kijk, mensen zoals jij en ik zouden dankbaar moeten zijn dat we hier zijn.” Op sociale media bevestigden ook heel wat mensen Sminates visie. Dus in termen van tijdsgeest zit mijn verhaal er bonk op.’

Dus de uitslagen van de verkiezingen van 26 mei hebben je eigenlijk niet verrast?

Absoluut niet. Die dag schreef ik op Facebook “If you’ve been surprised, you haven’t been paying attention”.’

Angst is ook een belangrijk thema in het boek. Houdt angst Vlaanderen in zijn greep?

‘Ja, al een tijdje en niet alleen Vlaanderen. Ik denk dat angst momenteel de diesel is van heel wat maatschappijen. En van politieke krachten. We gebruiken angst vaak om mensen te overtuigen van iets waar ze het misschien niet helemaal mee eens zijn, of mee zouden zijn in tijden van rust en vrede. Angst is een soort van middel geworden. Nochtans is het een heel natuurlijke emotie en het mag en moet er zijn, maar met mate natuurlijk. Alles wat er is, kan je voor het goede of slechte gebruiken. Het is daarom teleurstellend dat het vaak wordt gebruikt voor slechte doeleinden. Of wat ik zou beschouwen als slechte doeleinden.’

En wat zijn dan voor jou die slechte doeleinden?

(denkt even na) ‘Kloven proberen te creëren tussen mensen. Er is één samenleving, of er zou er één moeten zijn, en we zouden daar allemaal een rol in moeten hebben. En een bijdrage aan kunnen en moeten geven. Maar ons tegen elkaar uitspelen leidt nooit naar een goede of gezonde toekomst. In mijn ogen wordt dat vaak gebruikt om mensen te onderdrukken.’  

Rol als auteur

Hoop je met je boek mensen meer bewust te maken van de maatschappij waarin we leven?

Ik wil mensen raken met personages en onderwerpen die mij dierbaar zijn. Het is mijn bedoeling om over onderwerpen te spreken waar we het al jaren over hebben, maar soms op de minst constructieve manier. Maar wat ik vooral wil doen, is hopelijk de ruimte en veiligheid geven om empathie te hebben voor alle personages.’

Vind je dat ook jouw rol als auteur?

Soms wel en soms niet. Ik heb momenten dat ik bezig ben met verhalen die weinig maatschappelijke kritiek naar voren brengen. Maar ik wil groeien naar iemand die daar ook meer mee bezig is. Het is een rol die ik wel zou willen spelen.’

Literatuur en cultuur in het algemeen kunnen dus volgens jou ogen openen. Hoe sta je tegenover de besparingen die zijn aangekondigd binnen de cultuursector?

Zoals de meesten die bezig zijn in ons vak, denk ik. Ik voel verontwaardiging. Het is ook een paradox: enerzijds heel luid het belang van cultuur in ons land aankaarten en dan tegelijkertijd zo besparen. En dat is dan ook weer het niet au serieux nemen van kunstenaars, wat al lange tijd gebeurt. Niet  het belang en de bijdrage inzien van wat kunst kan doen, mag doen en ook moet doen. Ik denk dat er wel goed over werd nagedacht. Als je kijkt naar wie de grootste klappen gaan krijgen, dat zijn de kleinere instituten, en die kleinere instituten zijn vaak de eerste stap voor heel wat kunstenaars. En vooral ook voor kunstenaars die van alle soorten minderheden komen. Dat is hun eerste deur, die kunnen niet van waar zij zijn meteen naar die grote instellingen gaan, die moeten opbouwen. En het zijn die kleine trappen die je afbreekt, waardoor ze misschien nooit een groter publiek kunnen bereiken met verhalen die heel belangrijk zijn. Misschien heb ik het verkeerd, maar ik heb het gevoel dat er wel een agenda achter zit.’

Hoopvolle toekomst?

De titel van het boek ‘Het moois dat we delen’ staat voor het idee dat we elkaar moeten leren vergeven en met elkaar moeten leren leven. Is dat de toekomst die je voor ogen hebt?

‘Het is de toekomst waar ik aan wil werken. Ik weet niet of het zo zal worden, maar ik wil er wel aan werken, al ben ik ook geprikkeld door heel wat negativiteit. Maar er zijn nu ook heel wat positieve verhalen, mooie verhalen en mensen die verbinden. Dat zijn mensen die een heel andere levensvisie hebben of die op een positieve manier kunnen omgaan met negativiteit. Dus ik blijf hoopvol uiteraard.’

‘Weet je, enige vorm van hoop is een stap vooruit. En om een stap vooruit te kunnen zetten, moet je ook eerlijk durven zijn. Je kan niet opbouwen naar iets moois,  naar iets hoopvols, naar een lichtpuntje, als je niet hebt vastgesteld waar je echt staat. Als je weet waar je staat, is het makkelijker om een stap naar een richting toe te zetten. En ik denk dat dat een begin naar hoop is.’

Op zondag 16 februari 2020 organiseren 30CC, Leuven Leest en Ish Ait Hamou ‘De Grootste Leesclub’. Iedereen is welkom om in de Leuvense Stadsschouwburg van 20-21.30u samen met Ish en alle andere aanwezigen te praten over het boek ‘Het moois dat we delen’. Meer info en tickets vind je via https://www.facebook.com/events/2608187269239862/

Een avond met Ish Ait Hamou | Literatuur | La Conserve | 30CC & Leuven Leest | 24 oktober 2019 | https://www.30cc.be/nl/programma/item/een-avond-met-ish-ait-hamou

INTERVIEW: Jaguar Jaguar

Smijt 3 leden van Lohaus en elk 1 van Soldier’s Heart en Tamino bij elkaar en je krijgt Jaguar Jaguar. Hoewel ze liever niet zo geïntroduceerd worden. Sorry daarvoor. Hoe dan ook scoorden ze een heuse hit met ‘So Long‘, as we speak al 160.865 hits op Spotify! Wetende dat de band slechts 9 maanden op de rails staat is dat haast ongezien voor een Vlaamse groep. Het leek voorlopig dus nog geen lastige bevalling te zijn voor het zes(!)koppige Jaguar Jaguar, maar wij waren wel eens benieuwd hoe ze terugkijken op de laatste maanden en wat er nog in het verschiet ligt.

Persfoto Jaguar Jaguar - HQkopie

Lees verder

INTERVIEW: Portland

Je kent Portland als winnaar van De Nieuwe Lichting 2018, hun bijhorende hit ‘Pouring Rain‘ en hoogstwaarschijnlijk ook van de festivalzomer, waar ze alomtegenwoordig waren. Dinsdagavond stonden Jente Pironet en Sarah Pepels als ‘Artist In Residence’ in hún reeds lang uitverkochte Depot-foyer en vooraf antwoordden ze op enkele vragen. De samenvatting daarvan vind je hieronder.

Portland (Zeb Coune) - low res

© Zeb Coune

Lees verder

INTERVIEW: The Calicos

Dinsdagavond opende Het Depot haar deuren voor een nieuw seizoen van Depot Café. Voornamelijk muziekliefhebbers met beperkt budget -beter bekend als ‘studenten’- genoten van een gratis show van The Calicos in de foyer. En ik had eerder op de avond een gesprek met frontman Quinten Vermaelen. ‘The Calicos wie?’ hoor ik u denken. Wel, na het lezen van dit artikel ben je helemaal mee. En dat zal nog van pas komen, want van deze mannen gaan we nog veel horen.

Cover The Calicos

Lees verder

INTERVIEW: Raymond van het Groenewoud

Kwestie van dit cultuurseizoen in schoonheid af te sluiten, toverden we voor de laatste keer nog eens een stunt uit onze hoed. En wat voor één! Raymond was in ’t stad en dus kon ik de kans natuurlijk niet laten liggen om hem enkele vragen te stellen. Niet over het 40-jarig bestaan van ‘Meisjes’, wel over Rock Werchter, de invloeden van Bob Marley en zijn Liefde Voor Muziek. Na Bart Peeters en Stijn Meuris nu dus deel 3 in de categorie ‘interview eens een Vlaamse held’.

banner Raymond van het Groenewoud.PNG 2

Lees verder

MEURIS: Meesterlijk Eigenzinnig, Uitermate Ruw, Immer Stevig

De combinatie Monza-Noordkaap. De combinatie experimenteel-commercieel, zonder weg te deinzen van het donkere en duistere. Dat is wat MEURIS brengt. En MEURIS staat niet voor de achternaam die op het paspoort van Stijn staat. Nee, MEURIS staat voor de band achter Meuris. En MEURIS met frontman Stijn Meuris streek vrijdagavond neer in Leuven. Wij passeerden Het Depot en hoorden goeie muziek. Dat we ons allesbehalve hebben beklaagd een kijkje te zijn gaan nemen!

MEURIS @ Het Depot

© JP Daniels

Lees verder

INTERVIEW: Stijn Meuris

Naar aanleiding van zijn nieuwe plaat ‘Vigilant’ die begin februari uitkomt en het bijhorende concert in Het Depot op 28 april had ik een gesprek met de man die zijn volk leerde kussen op de tonen van ‘Ik Hou Van U’. Hieronder leest u een Stijn Meuris die vertelt over politieke hufters, over het spijtige einde van Noordkaap en over de nood aan jonge muzikanten die originele muziek maken met betekenisvolle teksten.

Meuris was in Leuven voor een voorstelling van zijn ‘Tirade’-tour en ik maakte van de gelegenheid gebruik voor een babbel. Na Bart Peeters vorig jaar, nu dus deel 2 in de categorie ‘interview eens een Vlaamse Held’.

meuris-banner-nieuw

Lees verder