Kerst en welklinkende stemmen, alleluia!

December lijkt nog maar net ingezet en het Vlaamse koorlandschap kleurt alweer vrolijk rood en groen. Men zingt blijmoedig van ‘Christus natus est’ en menig Latijns vers ontspruit aan de al dan niet welklinkende stembanden van zowel oud als jong. Ook de jeugdige leden van het LUK brachten ons gisterenavond, netjes gehuld in hun zwart-blauwe outfitjes, een werkelijk royaal aanbod aan kerstvreugd en vree. De Sint-Jan-de-Doperkerk is tot aan de nok toe gevuld en trotse familieleden rechten opgetogen de rug in een poging hun zingende verwanten zo efficiënt mogelijk in het vizier te krijgen. Make we joy now in this fest! 

Zoals het het Universitair Koor betaamt, komen de leden, al zingend en ordelijk gerangschikt in een ‘tweerijen-formatie’, het podium op. De teerling is geworpen. Dirigent Koen Vits verzoekt het publiek op ludieke wijze alle technologische apparatuur uit te schakelen. (Tevergeefs uiteraard, want net na de pauze zouden de pijnlijke klanken van een ‘catchy’ ringtone op onverbiddelijke wijze doorheen de kerk weerklinken.) Koorleden Elisabeth Tu en Tiny Pagnaer leiden elk werk in aan de hand van een korte, informatieve introductie. Nummer één op het programma: de vierdelige kerstsuite van de Vlaamse Raymond Schroyens: Christal 

Vier oude kerstliederen worden hierbij aaneengeregen in een hedendaagse bewerking voor gemengd koor, zo informeert het programmaboekje ons. De titel is een samentrekking van de woorden ‘Christus (in de) stal’ en onderstreept zo nog een laatste keer het alom bekende thema van het kerstverhaal. Het koor klinkt jeugdig, licht en sprankelend. De stemmen zijn ongeschoold, maar geven blijk van muzikaliteit, gevoel voor intonatie en een aanstekelijke animo. Petje af voor die liefelijke sopraantjes die helder klinken als kristal (vergeef me deze flauwe woordspeling). Hun hoge noten weergalmen soepel en vlekkeloos geïntoneerd tussen de witte pilaren van de volgeladen kerk en dat doen ze net alsof het niets was.  

Het tweede werk brengt ons vier Duitse motetten: een toonzetting van enkele beroemde passages uit de Bijbel door componist Heinz Werner Zimmerman. En dit ondersteund door de olijke ‘walking bass’ van een warm klinkende contrabas. Bassist Mike Delaere wandelt vrolijk van noot naar noot en alweer halen de sopranen de hoge regionen met veel verve. De compositie zelf balanceert onverschrokken tussen de beeldende sferen van verlossende vreugde aan de ene kant en mystieke vervreemding aan de andere. Zwierige ritmes en wijde intervallen staan hier tegenover lange, uitgerekte melodielijnen die zich wrijvend op elkaar opstapelen. Kyrieleis! 

Nu zou dit studentikoze kerstconcert niet hetzelfde zijn geweest zonder enkele pittige negro spirituals. Wade in the Water is een verborgen boodschap voor vluchtende slaven en Go Tell It on The Mountain een aansporing tot het luid aankondigen van de geboorte van Jezus. Koen Vits verrast het publiek met twee dappere solo’s, die hij stoutmoedig en vol vuur op het podium brengt. Aan enthousiasme geen gebrek! 

Na de pauze valt mij vooral het vierdelige werk van Francis Poulenc op. De Quatre motets pour le temps de Noël zijn allesbehalve simpel. Het werk vergt, vooral voor de sopranen, een buitengewone subtiliteit en beheersing van de stem. De componist laat de hoogste vrouwenstem met een driedubbele piano inzetten op een hoge fa en noteert daarbij het extra verzoek: ‘Bien lié et bien doux’. Een lastige opgave, maar het LUK zou het LUK niet zijn indien het zo’n uitdaging lafhartig uit de weg ging.  

Na Poulencs muzikale perikelen volgt een zucht van ontlading. Componist Erik Vinken arrangeerde twee overbekende kerstliederen, waarvan één speciaal voor het LUK zelf, en de opgewekte klanken van Away in a Manger en Sleigh Ride luiden het einde van het concert in. Het bisnummer wenst ons goedmoedig ‘a merry Christmas’ en het publiek antwoordt (terecht!) met een denderend applaus. Tussen het geschal van klappende handen en juichende moeders in valt mijn blik plotsklaps op het donkerbruine doek dat zich onheilspellend, als het zwaard van Damocles, boven de hoofden van de LUK-leden bevindt. Een stervende Jezus hangt spierwit aan het fatale kruis, benen gevouwen, armen vol smart boven zich uit, en blij verrast door deze onmiskenbare paradox, baan ik me voldaan een weg naar de receptie. Make we joy!

LUK Make We Joy 11-12-2018

Make we joy | LUK | dinsdag 11 december 2018, 20:30 | Sint-Jan-de-Doperkerk | niet-studenten: €10; studenten: €5; Cultuurkaart: €4

Magisch kerstconcert van het LUK

Het Leuvens Universitair Koor (LUK) hield 15 december haar kerstconcert ‘O nata lux’ in het Groot Begijnhof. Voor de kerk staat een lange rij fans aan te schuiven, als was het een uitverkocht sportpaleis. Onder leiding van Koen Vits brengt het koor maar liefst 22 werken. Het bijzondere is dat ieder werk als het ware een doppelgänger heeft. Oude koorstukken werden door jongere componisten herwerkt: de tekst werd overgenomen of ze werkten met hetzelfde thema.

12043783_10203846127668693_1227780312_o(foto: http://luk.studentenweb.org/)

Lees verder

Voelbaar ge-LUK

Flauwe woordspeling? Misschien wel, maar exact dat gevoel straalde het Leuvens Universitair Koor uit op hun jaarlijks kerstconcert. Deze opgetogen sfeer was zonder twijfel gerelateerd aan de familiale supporters die de O.L.V. van Troostkerk overvloedig vulden. Ook de toporganisatie zorgde voor een ontspannen stemming. Van helder programmaboekje tot fotografe en camera’s van dienst: alles bleek strak gecoördineerd.

Lees verder

Leuvens Universitair Koor Kerstconcert // 17 december 2013

Wat: Leuvens Universitair Koor olv Marleen De Boo
Waar: Centraal Auditorium Gasthuisberg

Het sneeuwde nog nét niet, maar koud was het buiten zeker, en dat maakte dat het Leuvens Universitair Koor een ongeveinsd ‘gezellig-binnen-aan-de-open-haardgevoel’ kon neerzetten. Voor hun hemelse stemmetjes was de Begijnhofkerk (waar het kerstconcert de voorbije jaren doorging) behulpzamer, maar ze grepen de droge akoestiek van het Centraal Auditorium op Gasthuisberg met beide handen aan en roeiden met de riemen die ze hadden.

Met 94 zangers op het podium was een warme, volle klank de rode draad doorheen het concert. Het publiek werd een verrassend programma voorgeschoteld met muziek van Mendelssohn, maar ook een ode aan Vic Nees (hedendaags componist die eerder dit jaar overleed), enkele kerstklassiekers en spirituals die het koor deden dansen. Ze begonnen bescheiden, enkele wiegende stapjes tijdens Old Time Religion – jammer voor de mensen met een aanleg voor zeeziekte. In Everytime I feel the Spirit waren ze ambitieuzer en veranderden zelfs voor enkele seconden in een rijdende stoomtrein!

Met 19 werken is het onmogelijk om alles te bespreken, maar laat me toe om twee werken uit te lichten. In het eerste deel zong het LUK O Magnum Mysterium van Morten Lauridsen. Deze Amerikaanse componist schreef het werk in 1994 en gebruikte daarvoor een traditioneel religieuze tekst over de geboorte van Christus. Relevant dus. De muziek nestelde zich in onze oren en de engelenstemmetjes deden ons warm voelen vanbinnen. Zoals de presentatoren hadden aangekondigd was het een echt kippenvelmoment, en zo zouden er nog een aantal volgen.

Luister gerust naar een opname van dit werk door het Los Angeles Master Chorale, dan krijgt u er een beter idee van wat het werk voor effect had op het publiek.

 

 

In het tweede deel werden we naast kerstliedjes tevens getrakteerd op Five Hebrew Love Songs van Eric Whitacre. Hij toonzette vijf Hebreeuwse gedichten van zijn echtgenote Hila Plitmann. Het LUK werd begeleid door piano en viool en het Centraal Auditorium luisterde vol bewondering. Terecht! De liefdesliedjes waren sereen en intiem, een hele stijlbreuk met het vrolijke Hark, the Herald Angels Sing waarmee het LUK na de pauze het concert hervatte.

Een échte kerstman kwam het concert afsluiten en deelde cadeautjes uit. Met een ‘Happy New Year’ was het gedaan en kon de receptie beginnen.

Hou 8 mei al maar vrij in je agenda, want dan viert het LUK haar 45-jarig bestaan, en het zal de moeite zijn!