JazzUUR KULTUUR: Leuven Jazz Festival

Het drie-urig UUR KULTUUR van deze maand werd vertolkt door vier heel anders uitziende pareltjes van de jazzscène van vandaag. Cinema Paradisio, Antoine-Pierre, Fred Hersch en een blinddate tussen Lynn Cassiers en Nabou Claerhout klonken samen als het prachtige openingsconcert van het Leuven Jazz Festival dit jaar. Muzikale weken als de deze maken je verlangen naar een zomer vol live muziek zo mogelijk nog groter. Maar hoewel het gemis van de sfeer en tastbare vrijheid van de muzikanten blijft, moest een online alternatief niet onderdoen. Het innemende gebouw van de stadsschouwburg en mysterieuze verlichting schept een sfeer van intimiteit die je de hele avond bevangt. Vier verschillende optredens, vier verschillende reizen: het openingsconcert van Leuven jazz was er één om spontaan van te moeten glimlachen, zo’n glimlach die je nog een paar dagen met je meedraagt.

De lange, veelzijdige reis die deze avond is, begint met Cinema Paradisio. Het Belgische trio met Kurt Van Herck (sax), Eric Thielemans (drums) en Willem Heylen (gitaar) werkte voor hun nieuwste album samen met toetsenist Jozef Dumoulin en nodigt hem ook voor dit concert uit als gastpianist. De keuze voor Dumoulin levert prachtige creaties op die je elke keer weer op de juiste momenten weten verrassen. Als je je ogen sluit zou je je op zee kunnen wanen, meegenomen door de golvende pianoklanken en de warme saxofoonklank als de zon op je huid. De muzikanten hebben elk zo’n eigen geluid, zo’n andere, mooie rol in het geheel, dat het samenspel je elke keer in een andere soort sfeer brengt. De ene keer gaat je aandacht voluit naar de rijke kleuren van de elektrische gitaar, daarna kan je enkel nog luisteren naar de meeslepende ritmes van de drummer. Maar allemaal nemen ze je mee over de golven, allemaal laten ze je proeven van hun vrijheid enerzijds en de rust anderzijds.

© Bache Jespers

Van atmosferische klanken naar een ijzersterke beat. De concertfilm schrikt niet van een abrupte stijlwissel, want het volgende concert in de rij wordt verzorgd door Antoine-Pierre. De creatieve drummer en bandleader van Urbex heeft nu ook een soloproject (VAAGUE) opgestart waarin hij zich helemaal laat gaan met een uitgebreide drumkit, elektronische soundscapes en fragmenten uit bekende speeches. De veelheid aan geluiden en in elkaar gewoven ritmes en klanken doen je vol ongeloof en bewondering naar de jonge drummer kijken, maar laten je tegelijkertijd meteen zin krijgen om te dansen. Antoine-Pierre vermengt zijn virtuositeit probleemloos met aanstekelijke grooves. Voor mensen als hem kan je een nieuw genre uitvinden, al zal dat waarschijnlijk nog altijd tekort doen aan de veelzijdigheid en creativiteit van zijn muziek. Zo is er een geluidsfragment dat hij gebruikt waarin een interviewer met een frans accent vraagt: ‘Yout pretend that you play modern jazz?’. Antoine-pierre laat duidelijk merken dat hij niet van hokjes houdt en vooral zijn eigen, vernieuwende stem het woord wil geven.

“Legendarische jazztrio’s bij de vleet natuurlijk maar dat van Paul Motian, Joe Lovano en Bill Frisell blijft tot de verbeelding spreken. Om zich te wagen aan hun repertoire en aanpak moet je van goeden huize zijn en vooral voldoende persoonlijkheid hebben. Geen probleem wat dit trio betreft.” (Jazzenzo over Cinema Paradisio)

De derde muzikant valt een beetje uit het rijtje. Met zijn oudere leeftijd, repertoire vol standards en zijn Amerikaanse roots is Fred Hersch de uitzondering en meteen ook de buitenlandse headliner op Leuven Jazz dit jaar. Verschillende standards passeren de revue, maar ook nieuwe composities voor zijn album ‘Songs from home’ komen aan bod, allemaal in de typische, gekende stijl van Fred Hersh natuurlijk. Van ballads als ‘This is Always’ tot bekende Strayhorn composities als ‘Upper Manhattan Medical Group’ : allemaal worden ze bekeken vanuit zijn innovatieve, virtuoze bril. Gedurende 70 minuten laat hij het beste van zichzelf horen en dompelt hij je helemaal onder in zijn poëtische speelstijl. Een aangenaam ‘thuiskomen’ tussen de meer experimentele andere groepen van deze avond.

© Tracey Yarad (Soapbox Gallery)

Als kers op de taart is er tot slot nog de blinddate tussen Lynn Cassiers en Nabou Claerhout. Twee kersen dus, allebei vrouwelijk, allebei meesterlijke improvisators. De twee artiesten ontmoetten elkaar voor het eerst op het podium, maar je zou denken dat ze elkaar lang geleden al ontmoet hebben ergens in een heel andere, mystieke wereld waarin ze beiden vaak rondlopen als ze onze wereld even kwijt willen. De combinatie van de twee unieke persoonlijkheden en de sferische, clair-obscure-achtige verlichting maken het een magisch optreden. De volle tromboneklanken van Nabou Claerhout passen enorm goed bij de soundscapes en fragiele zang van Lynn Cassiers. Laten we hopen dat deze blind date zal zorgen voor meer dates, liefst veel meer.

Leuven Jazz Festival: 19 t.e.m. 28 maart op verschillende (online) locaties in Leuven, gratis te beluisteren met cultuurkaart.

Eclectica – Gwen Cresens kwartet

Het is zaterdag 17 oktober. De lichten zijn nog aan, de schouwburg ruikt naar handgel en een zekere voorzichtigheid en voelbaar ongemak hangt na al die maanden nog steeds tussen de mensen. Niet tussen de muzikanten, want hoewel ik vooral met mijn ogen dicht van het concert zat te genieten, zag ik wel degelijk de alleszeggende glimlach en hoe fijn zowel artiest als publiek het vonden om terug in een concertzaal te zijn. Wat een speciale wereld eigenlijk. En wat een mooie avond in die speciale wereld gisteren: Eclectica, het nieuwe album van het Gwen Cresens kwartet, verbindt genres en culturen, werkelijkheid en dromen.

Het licht in de schouwburg dooft zachtjes. De accordeon klinkt en Italiaanse filmmuziek van Morricone haalt ons meteen uit de onaangename realiteit. Het Gwen Cresens kwartet doet ons een heel concert lang zweven tussen verre en minder verre oorden, tussen kracht en dynamiek en daartegenover de sereniteit van een breekbaar samenspel tussen accordeon en piano. Van Italiaanse cinema naar een Bachprelude tot bij het repertoire van Duke Ellington: de vier muzikanten klinken nu als opzwepende bigband, dan als Argentijns tango-ensemble dat het ons moeilijk maakt om stil te blijven zitten. En soms ook niet. Soms ontroeren ze, meer dan Italiaanse cinema, meer dan zonsondergangen in de zomer.

Wereldreis

Misschien brengt de muziek zoals Gwen Cresens ze ziet ons ook wel een stukje dichter bij de wereld en haar mogelijkheid tot verbinden. Terwijl onze samenleving zich steeds meer lijkt te individualiseren, botsen we toch ook op een onmiskenbare samenhang van relaties en afhankelijkheden waaraan we niet kunnen ontsnappen. De muzikanten van het Gwen Cresens kwartet willen hier niet van weglopen, ze willen ons samenbrengen en laten zien hoe mooi en verrijkend die samenkomst ook kan zijn. Van Brazillië tot Argentinië, van klassieke muziek tot jazz en alles wat daar tussen, boven, onder en naast ligt: Eclectica neemt ons mee op wereldreis, als wereldburgers, proevend van alles waarover kunst en cultuur ons kan laten verwonderen.

Nieuwe perceptie op klassiekers

Regisseur Louis Malle schreef ooit dat de realiteit overal hetzelfde is, dat reizen zelfs iets absurd zou zijn. Maar realiteit is niet als anders in de schouwburg op zaterdagavonden: muziek laat die realiteitsgrenzen vervagen en maakt ruimte voor ontroering en verrassing. De fijne reis die deze avond was liet dat zien door de variëteit aan klassieke en niet-zo-klassieke stukken, allemaal op een unieke manier gebracht, allemaal Gwen Cresens kwartet.

De werkelijkheid kan zoveel mooier zijn door andere ogen (en oren). Zeker als die oren van Gwen Cresens (accordeon), Bart Van Caenegem (piano), Janos Bruneel (Contrabas) en Matthias De Waele (drums) zijn. De controle, creativiteit, levendige dynamieken en organische interactie van deze muzikanten maken het Gwen Cresens kwartet een pareltje door alle (genre)grenzen heen om te ontdekken, herontdekken of gewoon om dag in dag uit naar te blijven luisteren en van te genieten.

accordeon Gwen Cresens / piano Bart Van Caenegem / contrabas Janos Bruneel / drums Matthias De Waele / © Georges Tonia Briquet

Met een cultuurkaart geniet je van 20% korting op alle voorstellingen in 30CC.

Sfeerverslag: M-useumnacht 2019

Julie Decat & Dorien Vanmeldert

Als op een winternacht…Tibetaanse hoorns je van je sokken blazen aan het M – Museum, dan ben je er zeker van dat de M-useumnacht niet meer stuk kan. Blogsters Julie en Dorien penden een sfeerverslagje neer over deze gezellige night at the m-useum van afgelopen woensdag.

Concert van de Tibetaanse hoorns voor het M – Museum
©Rob Stevens

Relaxed de blokperiode in

In de workshop Yomiqi leerden de coaches van Ankerpunt je tips&tricks om gewapend te zijn tegen de stressvolle blokperiode. Yomiqi staat voor yoga, mindfulness en qilong en de combinatie van die drie bleek een leuke en energieke manier om meer zelfvertrouwen te krijgen.  De yoga- en ademhalingsoefeningen zorgden ervoor dat de studenten nu weten hoe ze tot rust kunnen komen als de examens hen op de hielen zitten.

De workshop Soundjourney nam je op reis naar een ver en muzikaal land vol gongs, belletjes en trommen. Het geluid van druppelend water en de zee, de trillingen van de didgeridoo en de meeslepende zang. Door al die rustgevende geluiden vergat je even dat je eigenlijk op een yogamatje in het Leuvense museum lag.

Ontspannen tijdens de workshop Yomiqi ©Rob Stevens

De taal van de genietende m-useumbezoeker

In de expositie De Taal van het Lichaam wordt er met een gevarieerde selectie aan kunst gewezen op het vermogen van de mens om te praten met meer dan louter woorden. Afdalend in een bad van zachtroze gloed dat perfect een feeërieke dynamiek weet te creëren, werden de toeschouwers als vanzelf uitgenodigd het eerste en meteen ook meest speelse en dynamische deel van de tentoonstelling te ontdekken. Na passage bij de photobooth met fotograaf, waar je knotsgekke kiekjes kon nemen met je mede-kunstliefhebbers, zetten de bezoekers de ontdekkingsreis verder tussen beeldhouwwerken die druipen van sentiment en expressie, in een atmosfeer die beduidend meer geladenheid uitademt dan enkele meters eerder nog het geval was.

Het visuele discours der lichamen, dat zowel mens als dier betreft en van zowel creatie als publiek op betrokkenheid hoopt, liep ten einde met een onverwacht hernemen van de uitdagendheid die ze even naar de achtergrond verplaatste. Ditmaal met een meer wulpse en haast bevreemdende ondertoon. Toeschouwers genoten zichtbaar en ontdekten gaandeweg kunst de ruimte te gunnen om wat luider te spreken. Wie de volledige recensie van blogster Julie over deze expo wil lezen, kan dat hier doen.

De Taal van het Lichaam ©Rob Stevens

Theatrale bric-à-brac

Een van de hoogtepunten van de avond was het concert van theaterduo Brik Tu-Tok. Hun gekke, catchy nummers brachten leven in de brouwerij. Met allerhande dagdagelijkse voorwerpen, zoals borstels, plastic flessen en blokfluiten, zorgde het duo zelfs voor wat dansmoves in het publiek. Hun vreemde kostuums en nog vreemdere praatjes maakten het plaatje compleet. Een duo om in het oog te houden!

M-useumnacht 2019 blies ons omver en bracht ons tot rust. Op naar de volgende editie!

Brik Tu-Tok ©Rob Stevens

M-useumnacht | M – Museum| woensdag 4 december 2019 | GRATIS met cultuurkaart | https://www.kuleuven.be/cultuur/uurkultuur/20191204_museumnacht

TIP: Duik woensdag in de M-useumnacht

UUR KULTUUR schotelt je deze week weer een verpletterend, cultureel evenement voor: M-useumnacht in Museum M. Het belooft een editie vol muziek, relaxatie en gevarieerde expo’s te worden. En driemaal raden hoeveel je dat kost met een cultuurkaart… Inderdaad, helemaal niets!

Expo’s

Borman en Zonen

Met deze tentoonstelling zet Museum M een Brabantse houtsnijdersfamilie uit de late middeleeuwen weer op de kaart. Jan II Borman en zijn familie stonden bekend voor hun dynamische en gedetailleerde heiligenbeelden, retabels en grafmonumenten. Eind oktober schreef ik nog een tip voor deze tentoonstelling. Nu is het aan jullie om die tip ter harte te nemen!

The Waddle Show: A Counteract – Nel Aerts

Tijdens M-useumnacht kan je op een avond tijd van de middeleeuwen weer terecht komen in het bevreemdende doch vertrouwde heden. The Waddle Show: A Counteract van Nel Aerts is een eclectische en kleurrijke bom die ontploft in je gezicht. De tentoonstelling laat je kennis maken met vrolijke en absurde motieven waarachter een fragiele waarheid schuilt. Check ook zeker de tip van  blogger Jacoba Waumans over deze poëtische expo.

Béatrice Balcou

Een copycat in de kunsten, zo kan je de expo van Béatrice Balcou het best omschrijven. Balcou kopieert de werken van andere kunstenaars en stelt zo onze relatie tot kunst en de manier waarop het wordt geproduceerd in vraag.

De taal van het lichaam

In De taal van het lichaam wordt niet enkel onze kijk op kunst maar ook die op ons lichaam in vraag gesteld. Met deze tentoonstelling wil M Leuven via oude én hedendaagse werken uit haar collectie onderzoeken hoe het menselijk lichaam vorm krijgt in de kunst.

Vaste collectie

Voor wie niet genoeg kan krijgen van de expo’s moet ook zeker een kijkje nemen bij de vaste collectie van M. Oude en hedendaagse kunst staan er naast elkaar.

Alle expo’s kan je de hele avond lang ontdekken.

Muziek

Aan muziek ook geen gebrek tijdens deze editie van M-useumnacht! Van 19.30u tot 20u zullen Tibetaanse hoorns je oorschelpen strelen. Van 20.15u tot 20.45u én van 21.15u tot 21.45u laat het Leuvens Universitair Koor het beste van zich horen. Hieronder vind je een lijstje van de andere concerten:

Monokimono (19.30u – 20u | 20.30u – 21.15u)

Monokimono, dat is de artiestennaam van Ben Tanghe. Hij brengt tijdens de M-useumnacht nummers van zijn eerste EP Kameleon. Kom wegdromen op de tunes van zijn nostalgische, Nederlandstalige muziek.

Brik Tu-Tok (22u – 22.45u)

Brik Tu-Tok is een muzikale samenwerking tussen theatermakers Maxim Storms (Brother Blue) en Linde Carrijn. Net zoals Monokimono brengt dit duo nummers van hun eerste album Greatest Hits dat vorige maand uitkwam. Zoals hun bandnaam al doet vermoeden is de muziek van Brik Tu-Tok bric-à-brac. Absurd, maar toch catchy. Niet alleen hun muziek is het ontdekken waard, want live zal dit duo je verbazen met hun excentrieke kostuums en dadaïstische choreografieën.

De rest van de avond kan je nog genieten van een DJ-set van Illament (22.45u – 23.45u).

Workshops

Origami (19.15u – 19.45u | 19.45u – 20.15u | 20.15u – 20.45u | 21.15u – 21.45u | 21.45u – 22.15u)

Altijd al willen weten hoe origami in elkaar zit? En ben je ook nog eens een echte plant mom? Dan zijn deze workshops iets voor jou! Karen en Els van Small Paper Things leren je in deze workshops een vaasje vouwen via de kunst van het papier vouwen.

Schrijf je snel in via https://www.kuleuven.be/cultuur/uurkultuur/20191204_museumnacht

VOLZET: Soundjourney  (21u – 22u | 22u – 23u)

Leg je neer, ontspan en spits je oren. Dat is de kern van deze workshops. Trillingen van de didgeridoo, een trom en gong nemen je mee op een inspirerende klankenreis.

VOLZET: Yomiqi (19.30u – 20u | 20u – 20.30u)

Nood aan extra tips om de stressvolle blokperiode door te komen? Dan is de workshop Yomiqi jouw redder in nood. Yomiqi is een combinatie van yoga, mindfulness en qi gong. Die gevarieerde mix zorgt ervoor dat je alle spanning van je af kan schudden. Een yogamatje hoef je niet mee te nemen; het is wel aangeraden om makkelijk zittende kledij aan te trekken.

De timetable vind je hier: https://www.kuleuven.be/cultuur/img-6/20192020/uur-kultuur/20191204-m-useumnacht/museumnacht-timetable-nl.jpg/image_view_fullscreen

M-useumnacht | Museum M | woensdag 4 december 2019 | GRATIS met cultuurkaart | https://www.kuleuven.be/cultuur/uurkultuur/20191204_museumnacht

Kerst en welklinkende stemmen, alleluia!

December lijkt nog maar net ingezet en het Vlaamse koorlandschap kleurt alweer vrolijk rood en groen. Men zingt blijmoedig van ‘Christus natus est’ en menig Latijns vers ontspruit aan de al dan niet welklinkende stembanden van zowel oud als jong. Ook de jeugdige leden van het LUK brachten ons gisterenavond, netjes gehuld in hun zwart-blauwe outfitjes, een werkelijk royaal aanbod aan kerstvreugd en vree. De Sint-Jan-de-Doperkerk is tot aan de nok toe gevuld en trotse familieleden rechten opgetogen de rug in een poging hun zingende verwanten zo efficiënt mogelijk in het vizier te krijgen. Make we joy now in this fest! 

Zoals het het Universitair Koor betaamt, komen de leden, al zingend en ordelijk gerangschikt in een ‘tweerijen-formatie’, het podium op. De teerling is geworpen. Dirigent Koen Vits verzoekt het publiek op ludieke wijze alle technologische apparatuur uit te schakelen. (Tevergeefs uiteraard, want net na de pauze zouden de pijnlijke klanken van een ‘catchy’ ringtone op onverbiddelijke wijze doorheen de kerk weerklinken.) Koorleden Elisabeth Tu en Tiny Pagnaer leiden elk werk in aan de hand van een korte, informatieve introductie. Nummer één op het programma: de vierdelige kerstsuite van de Vlaamse Raymond Schroyens: Christal 

Vier oude kerstliederen worden hierbij aaneengeregen in een hedendaagse bewerking voor gemengd koor, zo informeert het programmaboekje ons. De titel is een samentrekking van de woorden ‘Christus (in de) stal’ en onderstreept zo nog een laatste keer het alom bekende thema van het kerstverhaal. Het koor klinkt jeugdig, licht en sprankelend. De stemmen zijn ongeschoold, maar geven blijk van muzikaliteit, gevoel voor intonatie en een aanstekelijke animo. Petje af voor die liefelijke sopraantjes die helder klinken als kristal (vergeef me deze flauwe woordspeling). Hun hoge noten weergalmen soepel en vlekkeloos geïntoneerd tussen de witte pilaren van de volgeladen kerk en dat doen ze net alsof het niets was.  

Het tweede werk brengt ons vier Duitse motetten: een toonzetting van enkele beroemde passages uit de Bijbel door componist Heinz Werner Zimmerman. En dit ondersteund door de olijke ‘walking bass’ van een warm klinkende contrabas. Bassist Mike Delaere wandelt vrolijk van noot naar noot en alweer halen de sopranen de hoge regionen met veel verve. De compositie zelf balanceert onverschrokken tussen de beeldende sferen van verlossende vreugde aan de ene kant en mystieke vervreemding aan de andere. Zwierige ritmes en wijde intervallen staan hier tegenover lange, uitgerekte melodielijnen die zich wrijvend op elkaar opstapelen. Kyrieleis! 

Nu zou dit studentikoze kerstconcert niet hetzelfde zijn geweest zonder enkele pittige negro spirituals. Wade in the Water is een verborgen boodschap voor vluchtende slaven en Go Tell It on The Mountain een aansporing tot het luid aankondigen van de geboorte van Jezus. Koen Vits verrast het publiek met twee dappere solo’s, die hij stoutmoedig en vol vuur op het podium brengt. Aan enthousiasme geen gebrek! 

Na de pauze valt mij vooral het vierdelige werk van Francis Poulenc op. De Quatre motets pour le temps de Noël zijn allesbehalve simpel. Het werk vergt, vooral voor de sopranen, een buitengewone subtiliteit en beheersing van de stem. De componist laat de hoogste vrouwenstem met een driedubbele piano inzetten op een hoge fa en noteert daarbij het extra verzoek: ‘Bien lié et bien doux’. Een lastige opgave, maar het LUK zou het LUK niet zijn indien het zo’n uitdaging lafhartig uit de weg ging.  

Na Poulencs muzikale perikelen volgt een zucht van ontlading. Componist Erik Vinken arrangeerde twee overbekende kerstliederen, waarvan één speciaal voor het LUK zelf, en de opgewekte klanken van Away in a Manger en Sleigh Ride luiden het einde van het concert in. Het bisnummer wenst ons goedmoedig ‘a merry Christmas’ en het publiek antwoordt (terecht!) met een denderend applaus. Tussen het geschal van klappende handen en juichende moeders in valt mijn blik plotsklaps op het donkerbruine doek dat zich onheilspellend, als het zwaard van Damocles, boven de hoofden van de LUK-leden bevindt. Een stervende Jezus hangt spierwit aan het fatale kruis, benen gevouwen, armen vol smart boven zich uit, en blij verrast door deze onmiskenbare paradox, baan ik me voldaan een weg naar de receptie. Make we joy!

LUK Make We Joy 11-12-2018

Make we joy | LUK | dinsdag 11 december 2018, 20:30 | Sint-Jan-de-Doperkerk | niet-studenten: €10; studenten: €5; Cultuurkaart: €4

Tussen genderneutrale toiletten en “ik heb zoiets van”: een eigenzinnig muzikaal avontuur met Maud Vanhauwaert

“Maak jij maar iets waarop niemand zit te wachten.” Met die missie stuurde een docent aan het conservatorium dichteres Maud Vanhauwaert de wijde wereld in, vertelde ze onlangs in een interview op Radio 1. Bijzonder wijze, maar allesbehalve profetische woorden voor de vrouw met de titel van Antwerps stadsdichter op zak sinds januari én een uitverkocht Wagehuys aan haar voeten deze dinsdagavond. In Mijn punt is eigenlijk ging ze samen met muzikale compagnons de route Geert Waegeman en Tom Kestens op zoek naar het midden tussen poëzie, stand-up comedy en cabaret. Met de glimlach van iemand die nog lang en gelukkig ernaar wil blijven zoeken.

5f1469cb62fd2701e8d05709f27a82f3-Mijn_punt_is_eigenlijkcJimmy_Kets

Regel één van het Maud Vanhauwaert-universum: niets is wat het lijkt. Wie enigszins vertrouwd is met haar oeuvre – sinds de verborgencamerapoëzie waarmee ze argeloze voorbijgangers overviel in Iedereen Beroemd praktisch iedereen – weet dat maar al te goed. Een onschuldige “gelieve uw telefoon uit te schakelen” aan het begin van de voorstelling escaleerde al snel tot een overdaad aan serieuze en minder serieuze levenswijsheden, van het niet-of-net-wel-expres knisperen met snoeppapiertjes tot de mogelijkheid dat de persoon met wie ik ooit onder een grafsteen zal belanden misschien wel op enkele meters van me verwijderd kon zitten – maar het is oké, “gelieve u hier geen zorgen over te maken”. Ook het publiek bleef allesbehalve gespaard van die spitsvondigheden: de man naast me, die ervan overtuigd was dat zijn plaats op de laatste rij hem zou behoeden voor ongewenste interactieve momenten, was eraan voor de moeite. Zelfs in teksten die de vierde wand en het traditionele idee van poëzie wel netjes intact lieten, lag achter elke hoek een verrassingseffect op de loer. Elke iets te melige quote werd een fractie van een seconde later kurkdroog doorprikt met een ironische opmerking, een postmodernistische kwinkslag volgens het boekje van elke letterenstudent. Waegeman en Kestens gingen hierin mee door enkele usual suspects in elke Classics 1000 en Lage Landenlijst te parodiëren en switchten even enthousiast tussen sobere kleinkunst en vrolijke synthesizers als tussen hun verschillende instrumenten. Lees verder

“Wie heeft er hier allemaal een kater?” Tout Va Bien op het OpeningsUUR KULTUUR

Aan het begin van het academiejaar zit het merendeel van de studenten vol met goede voornemens, zoals notities bijhouden, op tijd gaan slapen en vooral: alle lessen bijwonen. Sommigen onder ons gaan nog een stapje verder en waren zelfs op hun vrije woensdagavond in de Pieter De Someraula te vinden.

© Bart Heleven 11-10-2017 (2)

Foto: Bart Heleven

Het OpeningsUUR KULTUUR vond net als vorig jaar plaats in de PDS en werd dit jaar ingevuld door Tout Va Bien, de Mechelse singer-songwriter Jan-Wouter Van Gestel. Hij nam deel aan de eerste editie van “De Nieuwe Lichting”, een talentenwedstrijd van Studio Brussel en zijn overwinning bracht hem uiteindelijk tot op verschillende podia in Nederland en Vlaanderen, waaronder dat van Rock Werchter.

Hoewel Jan-Wouter nog maar 25 jaar oud is en dus nog niet zo lang op het podium staat, waren zenuwen niet te bespeuren. Hij voelde zich zelfs zo erg op zijn gemak dat hij zich niet geneerde om over zijn kater te praten, waarmee hij het groepsgevoel in de aula bestendigde omdat hij natuurlijk niet de enige was (het is dan ook nog maar de derde week van het academiejaar). Ook zijn danspasjes mogen niet onbesproken blijven: niet altijd even overtuigend, maar zelfvertrouwen kunnen we alleen maar aanmoedigen.

Het meeste indruk maakt hij, zoals je verwacht van een zanger, nog steeds met zijn stem. Geen klassieke popstem, wel eentje met karakter, wat goed past bij zijn muziek die hij zelf omschrijft als “sexy, dansbaar en af en toe een tikkeltje donker”.

© Bart Heleven 11-10-2017 (5)

Foto: Bart Heleven

Van Gestel heeft zelf Geschiedenis gestudeerd, en wel aan de KU Leuven. Hij vertrouwde ons toe dat zijn allereerste nummers vorm kregen aan de piano’s in het MSI op de Faculteit Letteren en kroop daarop zelf weer achter de piano om ons te voorzien van enkele oudere liedjes, zoals ‘Sunshine’. Een leuk intermezzo dat het concert een rustiger en intiemer karakter gaf.

Het jaar is goed ingezet, de goede voornemens worden stukje bij beetje vergeten. Op 8 november kun je gelukkig de opkomende stress weglachen tijdens het nieuwe UUR KULTUUR: stand-upcomedy van Thomas Smith in MTC.

OpeningsUUR KULTUUR: Tout Va Bien | woensdag 11/10/2017 | PDS | Gratis voor cultuurkaarthouders

SlotUUR KULTUUR: Stikstof x Ertebrekers

Traditiegetrouw ronden we het academiejaar af met een SlotUUR KULTUUR-concert. Dit jaar kregen we dan nog eens twee bands voor de prijs van één. En die prijs bedroeg exact 0 euro. Voor cultuurkaarthouders, natuurlijk. Deze slimme cultuurliefhebbers verzamelden gezapig in Het Depot en waren getuige van twee hiphopgroepen met twee verschillende opvattingen van die stijl. Dat de afwezigen ongelijk hadden!

18449597_10155403269121349_2026004405061506663_o-e1494872958874.jpg

© Jannes Bollen

Lees verder

MEURIS: Meesterlijk Eigenzinnig, Uitermate Ruw, Immer Stevig

De combinatie Monza-Noordkaap. De combinatie experimenteel-commercieel, zonder weg te deinzen van het donkere en duistere. Dat is wat MEURIS brengt. En MEURIS staat niet voor de achternaam die op het paspoort van Stijn staat. Nee, MEURIS staat voor de band achter Meuris. En MEURIS met frontman Stijn Meuris streek vrijdagavond neer in Leuven. Wij passeerden Het Depot en hoorden goeie muziek. Dat we ons allesbehalve hebben beklaagd een kijkje te zijn gaan nemen!

MEURIS @ Het Depot

© JP Daniels

Lees verder