TRANSIT: Ian Pace – Frederik Croene // 27 oktober 2013

Ian Pace & Frederik Croene op twee piano’s, Soetezaal STUK, Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant

TRANSIT is niet iets dat je zomaar meemaakt. TRANSIT moet je laten bezinken. Dat herkauwen is een noodzakelijke stap in het ervaringsproces, want ander mis je the point. Het slotconcert op zondag was geen uitzondering.

Om het drie dagen durende weekend af te sluiten, had het Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant haar twee huispianisten, Ian Pace en Frederik Croene, opgetrommeld om een verrassend programma te brengen. De eerste helft van de avond bleef de verrassing nog even uit, hoewel het programma zeer gevarieerd was. De opener van Evan Johnson was jammer genoeg een creatie zonder fut. Het was een opeenvolging van zeer ijle klanken, sempre pianissimo, en stilte. Wat een magische sfeer had moeten en kunnen oproepen, bleef platjes aan de oppervlakte en daagde het publiek amper uit. Het bleef stilletjes doorkabbelen zodat de omgevingsgeluiden meer opvielen dan het fijn vingerwerk van Pace en Croene.

Uitdagender was de Derde Symfonische Studie van Michael Finnissy. Er waren herkenbare passages in de typische new complexity stijl (snelle, precies getimede noten zonder rustpauze) die werden afgewisseld met bijna romantische delen. Achteraf bleek dat hij zich geïnspireerd had op werken van Czerny, Schumann en Dukas, weliswaar steeds met die éne ongewone noot om het zich toe te eigenen.

Net voor de pauze was een korter werk van Konrad Boehmer, Furientanz. De titel zegt genoeg. Strakke ritmes, bokkesprongen, veel trillers, verlegde accenten. Het leek bij momenten op een demonische offerdans, die het publiek probeerde te bezweren. De pianisten waren merkbaar een beetje uitgeteld toen de laatste noot wegebte, een pauze was verdiend.

Na de pauze haalde TRANSIT multimediale middelen en gadgets uit de kast. Collectief ç’a b’âm haalde met voorsprong de medaille voor origineelste werk. Zij ontwikkelden een videospel – heerlijk oldschool, inclusief 8-bit geluidjes! – waarbij de pianisten eenden moesten neerschieten. Een geconcentreerde samenwerking was nodig, want het mikpunt bewoog naarmate de pianisten hoger of lager speelden op de piano. Om te schieten, moesten ze tegelijkertijd meppen op het klavier. In vijf ronden (steeds sneller; adagio, andante, moderato, allegro, presto) haalden ze een highscore van 310 punten én het gejuich van de hele Soetezaal.

Doppel van Michael Beil was weer iets nauwkeuriger. Dat moest ook wel, want elke beweging en muzikale trek van de pianisten werd opgenomen en geprojecteerd op het scherm achter hen, waarna dezelfde procedure volgde. Op een bepaald moment speelden 10 muzikanten tegelijkertijd. Het verrassingseffect zat hem in de delen waarbij één pianist op de klep speelde, en dus geen geluid maakte, maar toch ergens weerklonk in de opnames die daarvoor al geweest waren. Dit werk speelde met geluiden uit verleden en toekomst, en maakte het publiek, of mij alleszins, zo nieuwsgierig naar wat zou volgen, dat dit allicht het meest interactieve werk was van de avond. Al was het maar psychologisch.

Het laatste werk was een fijne uitsmijter van een kleine vijf minuten. De pianisten namen voor één keer plaats achter dezelfde piano en kregen van de componist himself handboeien omgebonden. Con-Join was een schizofreen en lichtelijk kinky gevecht tussen twee pianisten, en twee gecreëerde persoonlijkheden die zich probeerden te uiten in de muziek. Ze vochten om aandacht en gingen uiteindelijk allebei onderuit. Humoristisch, maar allicht spannender voor hen dan voor ons.

Het feit dat alle componisten (of computernerds die dat spel ontwikkelden) in de zaal zaten, en dat enkele werken voor de allereerste keer gespeeld werden, zorgde wel voor een aangename spanning. Ook Pace en Croene brachten een fijne dynamiek aan het klavier, hun combinatie werkte door en door. TRANSIT mag terecht trots zijn op het laatste concert.

TIPS klassieke muziek // 21-27 oktober 2013

Een goedgevulde week vol klassieke muziek, daar doen we het voor. Deze week kan nogal tellen!

Op dinsdag 22 oktober klinkt een strijdlied door Leuven. Voor de 200ste verjaardag van de Amerikaanse onafhankelijkheid schreef Frederic Rzewski in 1975 een variatiereeks op een bekend, revolutionair, Chileens lied. Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant schakelde pianist Daan Vandewalle en maar liefst drie koren in, die zullen proberen de passie en trots weer te geven van het ééngemaakte volk. Voor studenten Spaans en politieke wetenschappen is dit concert zonder twijfel een culturele meerwaarde voor hun studies, maar zowat iedereen zal dit weten te pruimen. The People United Will Never Be Defeated!
Praktische informatie
Maria Theresiacollege, Grote Aula, 20u30.
Inleiding op het programma om 19u45.
Studenten 13,50€ – Cultuurkaart 9€
Klik HIER voor meer informatie en tickets.

Donderdag 24 oktober verwijs ik u terug door naar het Lemmensinstituut. Voor de romantische zielen onder ons kan een avondje Brahms allicht smaken. Dora Schwarzberg op viool, Michael Flaksman op cello en Alan Weiss op piano brengen twee sonates en een trio waarin de laat-romantiek zo doorklinkt dat je hart er een beetje van gaat huilen.
Praktische informatie
Lemmensinstituut, 20u.
Studenten 8€ – Cultuurkaart 6€
Klik HIER voor meer informatie. Tickets zijn gewoon aan de balie beschikbaar.

Op vrijdag 25 oktober gaat een weekend van start waar liefhebbers van het experimentele type hun vingers bij aflikken. TRANSIT Festival voor de Nieuwe Muziek schuwt niets; een hele hoop wereldcreaties (muziek die je nog nergens gehoord kàn hebben), gekke probeersels, baanbrekende, 20ste eeuwse werken, … passeren de revue. Shockerend gebruik van instrumenten, concepten waar je kop noch staart aan krijgt, maar bovenal een weekend dat je aanzet tot nadenken. Waar gaat muziek naartoe, wat zal het nog willen bereiken in de toekomst? En … doen deze componisten maar wat, of is dit een evolutie naar iets groter? Op zijn minst de moeite om een weekendje voor in Leuven te blijven!
Praktische informatie
Op verschillende locaties in STUK Leuven. tien concerten en één debat op drie dagen.
50% korting op ticketprijzen met Cultuurkaart.
Klik HIER voor het volledige programma en tickets.

Ik zou het sterk betwijfelen mocht er niets tussen zitten dat jullie zal bekoren 🙂