Un monde: een meedogenloze wereld

“Plaag hem niet zo” wanneer zijn hoofd hardhandig werd ondergedompeld in het toilet.
“Plaag hem niet zo” wanneer hij in een container werd gedumpt toen hij even niet had opgelet.
Deze onethische taferelen spelen mee onder de categorie pestgedrag.
Als de juf het niet zag, werd het goedgekeurd. Maar jonge kinderen zijn als wilde beesten in een meedogenloze jungle: alleen de sterkste overleeft.

(Kan spoilers bevatten)

Het langspeelfilm debuut van onze eigen Laura Wandel heeft vele hoofden doen draaien. Niet alleen op het filmfestival in Gent, maar zelfs in Cannes, waar ze enkele prijzen in haar klimrugzak mocht steken. De sterkte van deze film ligt in een representatieve leefwereld van een kind, iets wat Laura uitmuntend heeft gedaan. Dit heeft ze verwezenlijkt door een adembenemende cinematografie om niet alleen U, maar het hele alfabet tegen te zeggen. Het camerastandpunt stond ter hoogte van de hoofdpersonages Nora en Abel. De rest van het shot werd ook vaak wazig, behalve de kinderen. Op die manier werd het eigen wereldje, de eigen cocon van de kinderen behouden. Maar om tot een vlindertje uit te groeien, zullen Nora en Abel toch hun totem in het grote dierenrijk achterna moeten jagen.

MOVIES. Laura Wandel over haar prachtige debuutfilm 'Un monde': «Een school  is een enorm rijke locatie» - Metrotime
@metrotime

Muziek werd bewust geëlimineerd om de realiteit te bewaken. De harde wereld zonder enige vorm van verbloeming werd nuchter in beeld gebracht. Nora is heel gevoelig. Niet alleen omwille van haar broer of om haar zoektocht naar nieuwe vrienden, ze is ook gevoelig aan prikkels en geluid. Geroezemoes en bewegende beelden in de scènes karakteriseren de chaos in het hoofd van een jong kind. Abel wordt gepest en Nora wilt hem helpen. Ter haar bescherming beveelt Abel haar om zich niet te moeien. Aangezien Abel de letterlijke pispaal van de school is, wordt Nora ook verbannen uit de kudde omdat ze haar bloed met een loser deelt. Deze bloedrelatie draait uit tot een bloedbad. Broer en zus spuwen op elkaar en haat wordt niet meer als een ‘groot woord’ gedefinieerd. Abel pest mee om zo zelf niet meer als een hulpeloos hertje door de koning van de jungle te worden verslonden. Welke factoren zijn nodig om een kind zover te drijven? Zover dat ze verstijven bij het verstikken van een medeleerling, gewapend met een plastieken zak. Waarom kunnen zij zich niet wapenen tegen dat geweld? Hadden ze het maar gewoon aan de juf verteld…

Deze meeslepende film wordt vanuit de ooghoek van een kind verteld. Een hoek van 360 graden, waarvan de juf helaas niet eens de helft heeft gezien. Een cinematografisch hoogstandje met een duidelijke boodschap: onderschat kinderen niet! Zie het grootste kwaad niet als spelen want dat speelt met hun mentale ontwikkeling. Ondanks deze zware materie, was het een prachtig begin van een nog veelbelovend regisseuse.

Wil je deze film graag zien? Ga zeker een kijkje nemen in Cinema Zed in Leuven! Voor de toeschouwers met een cultuurkaart hangt er natuurlijk een zalige korting aan vast.

The Worst Person in The World: realistische millennium romance

Spoiler-vrije review

Het is de niet de romantische komedie die je verwacht, maar wel degene die je verdient. The Worst Person in The World is de perfecte combinatie van de heerlijke zoete romantiek zoals we die kennen uit de traditionele romcom en een vleugje realistische tegenwoordigheid. Regisseur Joachim Trier slaat de handen in elkaar met scenarioschrijver Eskil Vogt om een verrassende blik te leveren op het coming-of-age genre.

Renate Reinsve vertolkt de rol van het hoofdpersonage Julie. Julie is een jonge vrouw in haar late twintiger jaren. Als jongvolwassene heeft Julie al heel wat verschillende carrière paden uitgeprobeerd. We zien haar in het begin van de film genieten van haar keuzemogelijkheden en de vrijheid die daarbij komt kijken. Haar besluiteloosheid is zowel charmant als af en toe vervelend maar tegelijkertijd ook pijnlijk herkenbaar. Wanneer Julie striptekenaar Aksel (Anders Danielsen Lie) ontmoet, zijn er onvermijdelijk een aantal beslissingen die ze moet maken. Ze moet zichzelf de vraag stellen of ze überhaupt wel wil settelen met een man die iets ouder is en misschien wel andere dingen wilt in het leven. Doorheen de film wordt het duidelijk dat Julie het moeilijk heeft met het vastklemmen aan een bepaalde levensuitkomst. De vrijheid om bepaalde keuzes te maken kan soms meer een vloek zijn dan een zegen.  

The Worst Person in the World | Cinema ZED

De constante dynamiek tussen besluiteloosheid en vrijheid is een rode draad doorheen de film. Julie is een sympathiek karakter die tegelijkertijd niet altijd de meest sympathieke beslissingen neemt en soms relaties aangaat die niet zo gepast zijn tegenover haar geliefden. Desalniettemin is haar zoektocht naar betekenis, liefde en geluk hartverwarmend. The Worst Person in The World kan via de goeddoordachte dialoog het publiek een spiegel voorhouden. Na je cinemabezoekje zit je als jongeling ook met de vragen die Julie bezighouden; Wie ben ik? Wat wil ik? Ben ik de juiste keuzes aan het maken?

Naast het pientere script, de geweldige performances van Renate Reinsve, Anders Danielsen Lie en Herbert Nordrum, is The Worst Person in The World een cinematografisch pareltje. Ook de soundtrack zal vanaf nu in mijn Spotify playlist staan.

The Worst Person in The World is grappig, moedig en oneindig herkenbaar. Julie is niet écht The Worst Person in The World, maar zo kan het soms wel voelen wanneer we als jong individu verstrikt geraken in de gevolgen van onze acties en beslissingen. Een les die we als jongelingen toch ook soms nog moeten leren. Misschien is deze herkenbaarheid nog de grootste reden waarom The Worst Person in The World volgens mij een klassieker zal worden.

The Worst Person in The World is nog te zien bij Cinema ZED Vesalius. Studenten met een KU Leuven cultuurkaart krijgen korting.

Pleasure: Een ethisch dilemma om (fuck) u tegen te zeggen.

“Are you coming for buisiness or pleasure?” – “Pleasure”. Deze vernieuwende film, genomineerd voor het filmfestival Cannes 2020, geeft een verassende wending op het veroordelende beeld dat mensen hebben op de hedendaagse porno industrie.

Schuilend onder haar ‘stagename’ transformeert ‘Bella Cherry’ tot een kersverse pornoster. Ze verhuist naar LA om haar wildste dromen na te jagen zoals een leeuw jaagt op een stuk vlees. Hoewel ze als een stuk vlees wordt beschouwd, zal ze toch snel beseffen dat ze met beffen en pijpen, kreunen en knijpen haar kost moet verdienen. Normale man op vrouw seks laat de porno industrie gapen. Dus zal ze haar moed bijeen rapen en haar manager ruwere scènes laten boeken. Even ruw als deze diamant waar nog iets meer aan geveild moet worden dan gedacht. Uit vrije wil wordt ze geslagen en bespuwd, gedragen en geduwd als een slet-marionet die de touwtjes niet meer in handen heeft. Dan zijn de poppen aan het dansen, als haar empathie zijn ritme is verloren. Hoe hoger ze geraakt op de erotische ladder, hoe harder de spanning te snijden is met een mes waarmee ze de rug van haar beste vriendin verwondt. Één duidelijk doel heeft ze voor ogen maar is ze ondertussen blind voor de realiteit?

Pleasure (Film, 2021) - MovieMeter.nl
@MovieMeter.nl

De regie was een magnifiek wonderspel. Ninja Thyberg speelde met metaforen net zoals Bella Cherry met haar sekspartner. ‘No looking back’ door de achteruitkijkspiegel waar Bella haar verleden achterlaat, komt meerdere keren terug. ‘The sky is the limit’ als de wolken verschijnen wanneer ze eindelijk dubbel anaal durft te doen. Deze beeldspraken worden hier prachtig geïllustreerd. Levendige kleuren ondersteunen die bijna melodieuze metaforen. Het is waar, het was een zware film maar het voelde nuchter aan. Niets werd verbloemd of mooier genoemd. Alles was echt; niet alleen de pornoactrices hun menselijk lichaam met kleine borsten en puisten, maar vooral door het camerawerk kwam de realiteit piepen. Door verschillende cameraposities, muziek en uiteraard ook een goed script, kwam de geschifte werkelijkheid meedogenloos binnen. Wat Thyberg ook fantastisch heeft getoond met deze film, is zowel de zachte als de harde kant van porno, letterlijk en figuurlijk. De meisjes worden goed behandeld, doen niets tegen hun goesting en krijgen goed betaald. Hoewel de valkuil van de industrie niet wordt benaderd als denigrerend of gewelddadig, is ze wel enorm manipulatief.

De ‘geile’ scènes worden niet ervaren als erotisch, maar als ontnuchterende beelden die de roze bubbel doorprikken. Glamour en glijmiddel houden veel schijn omhoog, zo hoog dat het succes alleen maar kan groeien. Maar wat is succes?

‘Pleasure’ van Ninja Thyberg is te zien in Cinema Zed bij Vesalius in Leuven. Studenten met een cultuurkaart krijgen natuurlijk de nodige korting om deze film te kunnen gaan bewonderen.

“Hitler is dead, I repeat, Adolf Hitler is dead”

“Mensen moeten in staat zijn
Een verschil te maken
Tussen goed en kwaad
Ook
Als ze helemaal alleen zijn
Niemand nog kunnen vertrouwen
Als ze op niks anders kunnnen terugvallen
Dan hun eigen oordeel”

© Boumediene Belbachir

Stijn Devillé herneemt 12 jaar na datum zijn stuk Hitler is Dood. Met een bijna identieke cast waagt hij er zich eraan een beklijvende brok geschiedenis tot leven te brengen. In dit geval niet de oorlog zelf, maar van wat er na een oorlog moet gebeuren. Van een complete puinhoop waaruit een poing tot gerechtigheid wordt geïmproviseerd. Dat waren de Nurenbergprocessen, die plaatsvonden tussen november 1945 en oktober 1946 in de gelijknamige stad. Oktober 2021 telde de 75ste verjaardag van het einde van dit historisch proces, eveneens de reden voor de herneming van het stuk.

Als God stierf in de loopgraven deed hij dat ook in de concentratiekampen; de gruwel die Hitler en zijn trouwste gezanten achterlaten na hun vlucht in de dood is ongezien. Maar dan. Hoe berecht je een van de grootste genocides van de geschiedenis? Hoe kan je als overwinnaar objectief schuld en onschuld van elkaar scheiden? Hoe baken je het verschil af tussen individuele en collectieve verantwoordelijkheid? Een uitmuntende cast rijgt deze grote vraagstukken op sublieme manier aan elkaar. Een ijzersterke Tom Van Bauwel speelt Göring – Hitler’s tweede hand – met een overweldigende menselijkheid en flair waardoor het kwaad toch een behappelijk gezicht krijgt. Ook Pieter Gernard staat vlekkeloos als de jonge aanklager Dodd West en Warre Borgmans geeft twee heel verschillende rollen adem zoals alleen hij het kan. Het kleine vleugje romatiek in het stuk blijft (gelukkig) op de achtergrond en neemt niet te veel focus weg van de centrale vraagstukken en de beklaagdenbank waarop nazikopstukken (vertolkt door onder meer Jos Geens, Dirk Buyse en Kris Cuppens) hun vonnis afwachten.

Tom Van Bauwel als Hermann Göring © Boumediene Belbachir

De enscenering van het stuk toont bovendien hoe subtiele ingrepen op scène hun vruchten afwerpen. Het is mooi hoe de vele stapels papier in de rechtzaal allemaal blanco blijken te zijn, hoe de acteurs getypte zinnen aflezen en randnotities nemen op lege pagina’s. Om haast te zeggen: hier zijn geen woorden voor. Probeer wat hier gebeurd is, maar eens onder te brengen in welomlijnde en bevatbare zinnen, aanklachten en strafmaten. Ook de keuze om een deel van de toeschouwers met een koptelefoon op scène laten zitten, is een slimme verwijzing naar oud beeldmateriaal waarin dezelfde opstelling te zien is.

Dat het een hoog staaltje aan muziektheater is, bewijst ook de allesomvattende soundscape van het stuk, tegelijk één van de krachtige handelsmerken van Het nieuwstedelijk. Spel en klank vormen samen een overtuigende compositie waardoor de voorstelling gekenmerkt wordt door een geniale muzikaliteit. Het publiek is getuige van een naadloze en haast onzichtbare, maar toch zeer bewuste samenwerking tussen muzikant en acteur. Het muzikantentrio op scène vormt de subtiele ruggesteun van het stuk die net dat laagje extra volume geeft aan zowel de personages als hun stiltes en die drie uur doet aanvoelen als te weinig.

Het is geen wonder dat Stijn Devillé met dit stuk de Toneelschrijfprijs in 2009 won. Hij slaagde erin een voldragen theaterstuk te maken dat een indringende evenwel genuanceerde blik werpt op oorlog, moraliteit en verantwoordelijkheid. Een stukt dat zowel de taal van de overwinnaar als de verliezer spreekt met haast dichterlijke kunde. Hitler is dead, I repeat, Adolf Hitler is dead is monumentaal muziektheater voor de ziel, het oog én het oor.

Zaterdag 4 december 2021 staat deze voorstelling voor de laatste keer op de planken in de Stadsschouwburg in Leuven. Ga lastminute en neem je studentenkaart mee; zo weet je misschien nog lastminute tickets te bemachtigen met 50% korting!

House of Gucci: a wel-dressed drama

Waar zit de waarde van dit waargebeurd verhaal verschuild? Geld dat voor liefde wordt ingeruild of net omgekeerd? Een vereerde familie verdraaid in hun eigen web van leugens en verraad. Een aantal  stofjes met een gesigneerd ‘Gucci’ etiketje dat resulteert in een verfilmd familiedrama. Maar helaas was deze zorgeloze haute-couture van korte duur.

Op een dag begon het verschrikkelijke sprookje toen het lelijke eendje met een snavel vol bankbiljetten, zijn mooie en oh zo domme prinses tegen het lijf liep op het gemaskerde bal. Ironisch genoeg droegen de twee protagonisten, Maurizio Gucci (Adam Driver) en Patrizia Reggiali (Lady Gaga) als enige gasten geen masker (wat in deze tijden al zeker ‘not done’ zou zijn). Op een metaforisch melodietje verwijst deze zoetsappige prospectie naar de maskers die zullen afvallen. ‘Golddigger’ in hart en nieren, bleef Patrizia toch trouw aan Maurizio toen ze samen in het huwelijksbootje stapten, dat vanaf dat moment stilletjes aan zou zinken. Maurizio koos voor Patrizia en schoof geld en familie aan de kant. Ze startten samen een nieuw en middelmatig leven op. Een schone lei, net zoals de schone, witter dan witte kleren. De kleuren werden over het algemeen koud en afstandelijk afgeschilderd, passend bij de inhoud van deze film.

De regie-details mochten wat gedetailleerder uitgewerkt worden. De gekozen muziek bij bepaalde scènes was slap en ronduit slecht. Het melodieuze gemekker paste niet bij de gemoedstoestand in het moment en verpeste het effect van de scène. Eveneens was het camerawerk niet altijd even stabiel. De zeezieke ‘hand-held’ cameravoering waarmee enkele shots in beeld werden gebracht, was zo wiebelend dat het stoorde. Dit contrasteerde dan weer met de  statische shots in bepaalde scènes die vaak weinig creativiteit opleverden. Ridley Scott had op vlak van regie net niet de lat gehaald die van hem verwacht werd te bereiken. Maar het prachtige acteerwerk van onder andere Adam Driver en Al Paccino (Aldo Gucci) bracht deze film een stapje hoger op de ladder der cinema. Ondergedompeld in een bad van prachtige kledij en realistische make-up, bliezen deze topacteurs hun (bestaand) personage nieuw leven in. Niet alleen droegen ze een excentrieke garderobe, maar ze droegen ook de film. Maar ook het script smolt als een suikerspin in je mond; zoet en zonder moeite. Dankzij de chemie tussen de acteurs, werden tekst en beeld twee handen op één buik.

Deze boeiende film representeert op correcte wijze het gevoel en het doel dat met dit verhaal bereikt wilden worden, namelijk de ‘High-fashion’ op de rooster leggen en natuurlijk de nodige drama die daarbij komt kijken. De constante vooruitwijzingen doorheen de film wijzen op hun beurt dan weer harmonieus naar het tragische einde. Het is zeker op vlak van regie geen revolutionaire film maar de boodschap wordt op een noemenswaardige manier toch overgebracht bij het grote publiek.

‘House of Gucci’ van Ridley Scott kan op het grote scherm worden bekeken bij Cinema Zed. Studenten met een cultuurkaart kunnen een ticket met korting bemachtigen om zo optimaal van de cinematische ervaring te genieten.

followfollow: een kleurrijke ode aan jong zijn in een digitale wereld

In de nieuwste voorstelling van fABULEUS – followfollow – wist Koen De Preter samen met 11 jongeren een wervelende voorstelling te brengen zonder maar één woord hardop uit te spreken. followfollow schipperde op unieke wijze tussen theater en dans, maar was in feite één grote krachtige choreografie waarbinnen ‘volgen’ op alle mogelijke manieren centraal staat.

Hoe heb je het over jong zijn, volgen, identiteit en sociale media, zonder in die negatieve spiraal te belanden? fABULEUS weet wel hoe. Door 11 jongeren samen te zetten op scène en hen te laten bewegen. In een kluitje aan kleurrijke tweedehandskledij. Een kluitje aan jong, energiek en het beste soort geweld in een voorstelling waar volgen ook stoppen betekent, afbreken en opnieuw beginnen. Waar volgen zowel op fysiek als op virtueel vlak wordt ontdekt. Hun aanstekelijke jeugdelijkheid projecteren ze zo de zaal in, maar hun maturiteit wordt nooit van hen afgepakt. Ze worden niet onderschat, zoals zoveel jongeren zo vaak onderschat worden. De Preter geeft hen alle aandacht en ruimte en werpt zo een frisse en positieve blik op jong zijn in een digitale wereld.

©Clara Hermans

Dat de voorstelling nooit twee keer hetzelfde is, voel je in het onderlinge spel en intense focus van de dansers. Niets gebeurt zomaar, veel gebeurt op het moment zelf. Strakkere omlijnde choreografieën wisselen elkaar af met duetten waarin je de vrijheid, samenspel en het plezier van de dansers voelt tot op je stoel. Ook de vele contrasten die De Preter in het stuk aan bod laat komen, geven de voorstelling een extra gelaagdheid. Zo is de muziek net een dialoog tussen jong en oud. Een krachtige afwisseling tussen wat een opa en een kleinzoon elkaar zouden laten horen en hoe je van beide zo hard kunt genieten. Hoe jong zijn ook graaien is in het verleden en dit je eigen maken. Raven op klassieke muziek om daarna af te sluiten met loeiharde techno. Hoe hard en zacht, teder en offensief en alle soorten kleren samen kunnen gaan. Hoe een middenvinger of twee soms helemaal op hun plaats vallen.

De 11 dansers wisten samen met De Preter alle registers open te breken en jongerencultuur op een verademend positieve manier neer te zetten. followfollow schetst op originele manier hoe sociale media nu eenmaal een deel zijn van onze jonge identiteit en dat er kracht is in samenhorigheid, in elkaar durven en mogen volgen. Het is een kleurrijke ode aan de jeugd en aan hoe mooi mensen en lijven kunnen zijn als ze samenkomen. Het is ontwapenend, maar op een allerstoerste manier.

followfollow is een voorstelling van fABULEUS met een choreografie van Koen de Preter. Via je cultuurkaart krijg je 20% korting op alle voorstellingen van fABULEUS in Leuven.

©Clara Hermans

Muzikale M-useumnacht KNAL(t)!

In het kader van stadsfestival KNAL! openden Museum M en de universiteitsbibliotheek gisterenavond haar deuren voor een interdisciplinaire museumnacht. De verschillende optredens, workshops, projecties en expo’s droegen bij aan een fraaie verzameling kosmologische kunst, de volle maan die avond ook.

De vaste collectie van museum M, de expo van Richard Long en ‘Verbeelding van het universum’ eisen natuurlijk nog steeds (terecht) hun aandacht op in de verschillende museumzalen, maar een museumnacht is meer dan late openingsuren op een woensdagavond. Naast een creatieve workshop ‘altaar maken’ kon je gisterenavond ook vooral genieten van de nodige (buitenaards) goede optredens. Een muzikaal overzichtje:

Wolker

De ondankbare eerste plaats op de timetable deed de zin in een optreden bij de jonge Gentenaren duidelijk niet zakken. De energetische muziek van Gert-Jan Loobuyck (stem, gitaar, toetsen) en Femke Decoene (drums) wisselde af tussen dromerige melodieën en strakke ritmes, maar gaf je onverstoord het gevoel in je kamer te willen dansen. Hoewel er slechts twee muzikanten het podium bezetten, bestond de muziek steeds uit heel wat laagjes elektronische samples, kleurrijke klankenwolken van de gitaar en stevige drumpartijen. De, bij wijle nogal geknutselde, veranderingen van drumstijlen in de achtergrond gaf de zweverige indie stijl van de zang en gitaar vaak een serieus rock-gehalte: een aangename verassing doorheen het hele concert. De ongemakkelijk bindteksten neem je voor sympathiek.

© Wolker

Mr. Chong

Een heel nieuwe sfeer ontfermt zich over het publiek wanneer iedereen zich nestelt op de kussentjes op het tweede verdiep. De zachte, maar toch zekere ondergrond compenseert voor de vrije improvisatiejazz van Mr. Chong. Rikkie Joris (gitaar), Charel Maes (saxofoon, sampler, synth) en Milan Donvil (drums) creëerden een experimentele, muzikale interpretatie van ‘Year X’, het werk van kunstenares Orla Barry dat deel uit maakt van de expo ‘Neem je tijd’. De zinnen of woorden die ze daarvoor doorheen het jaar schreef, werden visueel geprojecteerd op de witte muren achter de muzikanten. Filmische beeldfragmenten en hun soms bijpassende geluiden begeleiden de muzikanten tijdens hun spelen. De mooie combinatie van beeld, geluid en muziek nam je meteen weg uit de anders zo gestructureerde wereld. Beetje voor beetje deconstrueren ze de tijd, waarin lange, organische en soms dissonante saxofoontonen de ondergrond vormen voor onverwachte ritmes. Een mooie verzameling van klanken waarin zowel rust al haast hun weg vinden en waarin naar elkaar luisteren centraal staat.

© M Leuven

Aarde aan Daan

De derde groep van de avond is (net als de eerste groep) omringt door een decor van lichtjes die fonkelen als sterren, als de artiesten die ervoor staan. Aarde aan Daan is een sympathieke band met Nederlandstalige liedjes onder leiding van zanger en gitarist Daan Hafkamp. Van dansbare oorwurmmuziek tot breekbare solostukken over verdriet: de band krijgt met gemak het publiek mee in haar verhaal. Tegen het einde van hun optreden overtuigen ze zelfs alle luisteraars tot een gezellig samenzingen zonder band onder het motto ‘nog één keer samen zingen alsof corona niet bestaat’. Aarde aan Daan geeft een volwaardige performance waarin alle muzikanten een perfect passend puzzelstukje zijn in de band, maar waarin toch vooral gitariste Helena Mayorga-Paredes de show steelt. Met haar uitbundige, virtuose gitaarsolo’s tilt ze de muziek naar hogere, ruimtelijke, sferen. Een band om te (her)ontdekken dus!

© Aarde aan Daan

Naast de vele beeldende kunst mocht dus ook de muzikale timetable er zeker zijn. Wolker, Mr. Chong en Aarde aan Daan brachten het gevarieerde publiek ongetwijfeld kwaliteitsvolle muziek naar hun smaak. Opnieuw is de museumnacht dus een ideale gelegenheid voor verschillende soorten cultuurliefhebbers om nieuwe pareltjes te ontdekken.

Een absurde antropologie van ‘adulting’: Spare Time Work

Wat als je op de dag dat je volwassen wordt niet wordt gewekt door je alarm, maar door een vrouw met kortpittig kapsel en gestreept mantelpakje die zichzelf Adulthood noemt? En je meesleept naar een crash course volwassenheid met als voornaamste ingrediënten golftermen, grotesk handgeschud en aperol spritz? Dat scenario wekt performancecollectief buren tot leven in hun nieuwste voorstelling Spare Time Work, een explosieve musical-die-zichzelf-geen-musical-wil-noemen over onze ingewikkelde relatie met arbeid. Waarbij je komt voor de catchy songs en de gevatte humor, maar naar huis gaat met heel wat vragen over gender, prestatiedruk en onze vooroordelen over creatieve beroepen.

Wanneer ik de zaal binnenkom, openbaart zich op de scène een mozaïek van geometrische vormen. Het lijkt wel een woning uit The Sims, maar dan zonder zwembad waaruit iemand het trapje heeft weggehaald. En met objecten die tegelijk herkenbaar en onherkenbaar zijn, in kleurenschema’s op een oncomfortabele middenweg tussen pastelkleurig mierzoet en identiteitsloos grijs. Die minimalistische non-space draagt de uitgesproken signatuur van buren-bezielsters Melissa Mabesoone en Oshin Albrecht, die beiden zijn opgeleid als beeldend kunstenaar. In hun eerdere werk mixten ze die beelden steeds vaker met tekst, muziek en referenties naar popcultuur, tot ze ook echt het podium gingen opzoeken.

Voor hun nieuwe creatie Spare Time Work, die in première ging op het PLAYGROUND-festival in STUK, dompelen ze zichzelf onder in het thema vrije tijd vs. arbeid. Met slechts twee performers geven ze in een energieke pingpong van muziek, dialoog en dans constant vorm aan nieuwe personages. Er is de tegenstelling tussen jong en oud, maar ook die tussen poetsvrouw, kantoorbaan en creatieve freelancer. Soms worden die spanningen opgedreven in megalomane musicalacts, zoals een cynische lovesong voor een computer – millennialhumor à la Bo Burnham die soms helaas een beetje op de oppervlakte blijft. Soms ligt de kracht dan weer net in de ingetogenheid, in de krachtige tableaux vivants op de scène. Ik kreeg een krop in de keel van een scène waarin twee personages naast elkaar in bed dezelfde slaperige stuiptrekkingen maken, de ene al poetsend, de andere op een computer tokkelend.

Lees verder

Last Night in Soho: de terreur van nostalgie

Last Night in Soho gaat over Eloise (Thomasin McKenzie) die naar Londen verhuist om haar levenslange droom om klerenontwerpster te worden te achtervolgen. Wanneer ze een kamer huurt bij een Miss Collins (Diana Riggs), ontdekt ze al snel dat wanneer ze in slaap valt ze in een mysterieuze wereld terecht komt die bijzonder veel op de jaren 60 lijkt. Eloise volgt tijdens haar nachtelijk escapades haar alter ego Sandie (Anya Taylor-Joy) rond in de stad. Heden en verleden lijken zich al snel in elkaar te vervlechten wanneer Eloise overdag ook de gevolgen van de voorbijgevlogen jaren begint te voelen.

Last Night in Soho neemt zijn tijd een mysterieus en onheilspellend gevoel op te wekken bij de kijker. De mix van het hedendaagse Londen en de nostalgie van de sixties zorgt ervoor dat de lijn tussen realiteit en fantasie flink vervaagd. Eloises verlangen naar het verleden zorgt ervoor dat ze eventjes in een sprookjeswereld terecht waar alles mogelijk lijkt – de swingende clubs, de glorieuze sixties fashion met blonde bangs en witte trenchcoats. Last Night in Soho is op alle mogelijke manieren een lust voor de ogen – Edgar Wright belooft sixties en dat bezorgt hij ons ook. Ook de soundtrack past perfect in het nostalgisch plaatje dat Wright ons wil voorschotelen; Star Struck van The Kinks en I’ve Got My Mind Set on You van James Ray zijn nog maar twee voorbeelden van hits die voorkomen in de film. Anya Taylor-Joys versie van Downtown van Petula Clark zindert nog na.

Last Night In Soho
Foto: Focus Features

Last Night in Soho is naast een mysterieuze reis door de tijd ook een bijtende kritiek op de vrouwonvriendelijke sfeer die heerste tijdens de jaren 60 (die voor de duidelijkheid al bestond de jaren voordien en erna, maar het komt hier expliciet naar voor). De film mengt magische elementen met realiteit – beeldt Eloise zich gewoon alles in of is er een reëel gevaar dat haar bedreigd? Last Night in Soho heeft het moeilijk met bepaalde thema’s uit te kiezen om daarna uit te werken. Het verwarrende element is geen probleem in een fantasie-horror-thriller zoals deze, maar het wordt problematisch wanneer de centrale vraag van het verhaal verloren gaat of opzijgeschoven wordt ten voordele van het spektakel en de shockfactor van de horror.

Desalniettemin levert Last Night in Soho originaliteit en doet het continu beroep op onze nieuwsgierigheid. De esthetiek van de jaren 60 en de ijzersterkte performances van Taylor-Joy, Haig en McKenzie zorgen voor een waardevol cinemabezoekje.

Universitair Symfonisch Orkest trekt alle registers open en voert de boventoon

Na twee jaar de onmogelijkheid tot repeteren, schitterde het Universitair Symfonisch Orkest (USO) van de KU Leuven op het podium van de Pieter De Somer Aula te Leuven. Net terug van hun Weense concertreis stond het USO te popelen om ons te verwennen met een avond vol prachtige muziek. Onder leiding van de dirigent, Edmond Saveniers, presenteerden ze het driedelig programma bestaande uit de ouverture uit de opera barbiere di Siviglia van G. Rossini, de Symfonische Dansen van E. Grieg en tot slot de vijfde symfonie van P.I. Tsjaikovski.

In een zwaai met zijn dirigeerstok opende het orkest gezamenlijk met een achtste noot gevolgd door een krachtige kwartnoot, de beginnoten van de ouverture uit Gioacchino Rossini’s beroemdste opera, De barbier van Sevilla. De opera vertelt een verhaal van geheime liefde en snode ontsnappingsplannen tot ontvoeringen en gedwongen huwelijk. Kenmerkend in deze ouverture zijn de razendsnelle passages, opmerkelijke solo’s, blazers in strijd met de violen en donderende pauken. Wetende dat Rossini deze ouverture in minder dan drie weken componeerde maakt het werk des te bewonderenswaardig. Glorieus brachten de heldhaftige koperblazers, de virtuoze strijkers en warmhartige houtblazers deze openingsouverture op briljante wijze.

Het tweede stuk dat op het programma stond waren de vier levendige Symfonische dansen van de Noorse componist Edvard Grieg. Zijn stijl is te omschrijven als authentiek Noors met een romantische, nationalistische visie. Zijn muziek met folkloristische motieven schreef hij te midden in de natuur en dat kan iedere luisteraar bijna letterlijk voelen: zijn noten roepen de beelden van stille meren en ruwe bergen op. Het USO dompelt ons opnieuw onder in een muzikaal landschap boordevol dansfiguren. Enkel Grieg toverde traditionele dansmelodieën in zijn talentvolle composities. Deze dansen stralen een grote levendigheid uit. Met een groot, evenwichtig dialoog tussen blazers en strijkers zette het orkest de eerste dans in. Het tweede deel begon met een zangerige, sierlijke hobosolo, waarna de strijkers opnieuw het thema opentrokken en het hele orkest ten dans vroegen. Als afsluiter danste het USO als geboren performers tezamen door de laatste noten. Zoals George Bernard Shaw, toneelschrijver, theatercriticus, en Nobelprijswinnaar Literatuur (1925), zei: “Dancing is a perpendicular expression of a horizontal desire!”.

Na de pauze weerklonken de eerste diepe, warme noten van de klarinetten van de vijfde symfonie van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski. Op 17 november 1888 ging dit imposante orkestwerk o.l.v. Tsjaikovski in Sint-Petersburg in première. De symfonie lokte gemengde reacties uit omwille van de oppervlakkige finale en had tot gevolg dat Tsjaikovski zijn werk als een mislukking ging beschouwen. Ondanks deze onterechte kritiek wist de vijfde symfonie een breed publiek te raken.

De vier kleppers van stukken zijn alle in de ban van het noodlot en vormt niet zo toevallig het basisthema van de symfonie. Van de melancholische klarinetten gaan de violen over naar een droombeeld van diep geluk. Uiteindelijk valt de beweging mistroostig neer, de inherente strijdlust in de muziek ten spijt.  Het tweede deel reikt een van de beroemdste hoornsolo’s aller tijden aan en de eerste hoorn heeft dat ook fantastisch uitgevoerd. Een scala aan lyrische passages in de hoorn-, hobo- en klarinetpartij creëerde afwisselende gevoelens van enerzijds het gelukkig, mooi leven en anderzijds het terugkerend, pijnlijke noodlotsmotief. Na de derde beweging met charmante, opgewekte melodieën en ingewikkelde ritmes trekt Tsjaikovski het muziekspel door naar het finaledeel. Daar neemt het noodlotsthema in majeure tonen op om een overwinning na lange tijden van ellende uit te beelden. Een mooie presentatie van hoe het USO na alle dramatiek van COVID-19 in de cultuur zijn eindresultaat kan laten horen aan een écht publiek in een échte zaal. Alweer heeft het USO het publiek mooi meegenomen in zijn reisconcerten.

De reisconcerten van USO zijn nog te horen op 10 december 2021 in de Sint-Pieter-en-Pauluskerk te Mechelen. Op 25 november organiseert het Universitair Harmonisch Orkest (UHO) een benefietconcert in PDS te Leuven. De ticketprijs bedraagt 15 euro voor volwassenen en 10 euro voor studenten.