SEKS(E)(N) denkt niet in hokjes. Of net wel? Maar waarom (niet)?

De Koe en mugmetdegoudentant zette vrijdagavond een statement neer op het podium van 30CC. Met hun bewerking van Goethes ‘Wahlverwandtschaften’ (Affiniteiten in het Nederlands) reflecteerde zij over hoe wij vandaag met gender en identiteit omgaan. Ze wierpen een blik op de verschuiving die vandaag plaats vindt, de interpretaties en de gevoelens die bij dit onderwerp komen kijken. En dat allemaal in een tekst boordevol (nieuwe) woorden.

In tekst waar ze zich op baseerde voor dit werk leven 4 personen (een getrouwd koppel, het nichtje en een oude vriend) nauw samen op een erfgoed. Een vaste relatie wordt in vraag gesteld door de komst van nieuwe personen en mensen geven al dan niet toe aan hun lusten en gevoelens. De natuur stond in Goethe zijn tijd symbool voor passie en wilde hartstocht. Het boek gaat dan ook over de discrepantie tussen de statigheid van het huwelijk en de veranderlijke chemische processen die driften en passie sturen. Dit stuk leent zich dan ook tot een vertaling naar de bredere LGBTQAI+ beweging: Moeten we onze persoonlijke driften en passies onderdrukken voor de normen en de waarden die er ons worden opgelegd of ingeprent?

1ASYq-yGbuOA2JFo_R4rh357b3kpvMfaX

Koen Broos

Op het podium staan een aantal (dorre) bomen, wat krukjes, een soort lantaarnpaal en de 4 spelers: Peter Van den Eede, Nathalie Broods, Lineke Rijxman en Willem de Wolf. Ze zijn gekleed in fijne en glinsterende stoffen. Zowel de mannen als de vrouwen tonen zich op een vrij ‘uncommon’ manier met hun kledij. Ze slenteren wat rond op het podium terwijl de mensenmassa van het publiek in een brochure bladert. ‘mijnenveld’ staat er geschreven.

Wanneer het stuk begint, praten ook de acteurs over de brochure die ze in hun hand hebben. Ze spreken over wat er zal gebeuren, wat het verschil tussen een opening en een begin is, maar ze spreken vooral over Dries Van Noten. Dries, die Vlaamse couturier van Antwerpen, die met zijn grote tuin en weelderige bloemen, die waar net een documentaire over gemaakt is.

In de vele gesprekken over Dries en zijn documentaire, gaat het eigenlijk zelden over Dries zelf. Het gaat over hoe we denken over Dries en hoe we hem representeren. Het gaat meer over de ideeën die achter het denken en het praten van de mens schuil gaan, dan dat het over Dries zelf gaat. En net dat maakt het stuk zo goed. Door de ideeën en kritieken die besproken worden op een luchtig bedje te presenteren, ontstaan er ongelooflijk grappige momenten.

Zo een grappig moment ontstaat bijvoorbeeld wanneer Lineke uitbarst in een aanval van ‘Gilles de la Tourette’. Dat op zich is niet zo hilarisch, maar na een tijdje geeft ze toe dat ze helemaal niet ziek is en dat ze doet alsof om zich onbeschaamd te kunnen uitleven. Of wanneer het woord ‘gat’ eens ter spraken komt in een foute context en Willem het maar niet uit zijn hoofd krijgt.

Het stuk zet niet alleen in op interessante ideeën en humor, maar probeert ook tegen het comfort van het publiek in te gaan. Wanneer Lineke even onder stress staat, stelt Natalie voor om even te seksen. Er ontstaat een intiem moment waarbij iedereen in Lineke haar broek kruipt. Het publiek ervaart een iets of wat ongemakkelijk gevoel, maar beseft maar al te goed dat dat ongemakkelijk gevoel de taboe bevestigt.

Het stuk draait voornamelijk om de tekst. Er wordt vooral veel gesproken en de kijker moet er zijn aandacht bij houden. Het wordt echter nooit duidelijk waar ze zijn, waarom ze daar zijn, wie ze exact zijn en wat ze van de avond verwacht hadden. Maar het stuk laat een blijvende indruk na.

Naar aanleiding van de besparing op de Vlaamse cultuursector riepen de acteurs het volledige publiek na de show op het podium. Dit om een foto te nemen van het volle podium en zo op te komen voor de jonge kunstenaars in ons nederig landje die niet meer de kansen zouden krijgen die de Koe echter wél kreeg. Het belang van kunst en cultuur werd weer eens duidelijk tijdens deze voorstelling. Het belang van dialoog en denken, van esthetiek en expressie.

76177237_2680782478653063_3327508913095442432_n

15/11/2019 – compagnie de Koe en mugmetdegoudentand – SEKS(E)(N) – Schouwburg 30CC

TIP: HOLIBI Film Festival in ZED

Al 19 jaar lang wordt het HOLEBI Film festival in Vlaanderen georganiseerd om de holebigemeenschap meer naam te geven. Ook Cinema ZED werkt al enkel jaren mee aan dit initiatief. Naast dat prachtig ideaal, zijn er ook gewoon echt kei goede films te zien:

Boy Erased

Deze onuitgegeven film met Nicole Kidman en Russel Crowe is een hartverscheurende film over een jongeman die uit de kast komt. In zijn christelijk gezin wordt dit echter niet zo goed ontvangen en hij wordt naar een kamp gestuurd om hem van zijn geaardheid te genezen. De film is gebaseerd op de memoires van Garrad Conley.

19/11 in Cinema ZED-STUK  /  6 EURO met je cultuurkaart

 

Hard Paint

Een jonge Braziliaan wordt van het universiteit gesmeten en verdient zijn geld via webcamseks. Zijn handelsmerk is neonverf, dat hij over zijn hele lichaam besmeert tijdens de sessie. Op een dag ontmoet hij iemand die zijn acties online nadoet en dan verandert alles.

25/11 in Cinema ZED-Vesalius / 6 EURO met je cultuurkaart

 

The Favourite

The Favourite is een geniaal kostuumdrama dat vorig jaar succesvol in de zalen van de cinema draaide. Het verhaal speelt zich af in het begin van de achttiende eeuw aan het hof van Engeland. Lesbische romances nemen de koninklijke scene volledig over.

21/11 in Cinema ZED-Vesalius / 6 EURO met je cultuurkaart

 

Dolor Y Gloria

Deze nieuwste film van Pedro Almodóvar kan wel eens een verdoken autobiografie van de regisseur geweest zijn. De film behandelt het leven van regisseru Salvador Mallo en zijn keuzes en werken. Een dynamische, ontroerende en razend interessante film die je moet gezien hebben.

24/11 in Cinema ZED-Vesalius / 6 EURO met je cultuurkaart

 

Voor de volledige programmatie kan je terecht op de webpagina van Cinema ZED zelf. Ook online kan je een ticketje kopen met je cultuurkaart. In dat geval moet je als code je r-nummer ingeven.

Aan de slag met eigen talent tijdens UUR KULTUUR

Acteren, musiceren, illustreren, dansen – tijdens UUR KULTUUR: Make your move keek je voor een keer niet vanuit de zaal toe naar andermans talent, maar stak je zelf de handen uit de mouwen. In samenwerking met Wisper werden er afgelopen woensdag tal van workshops aangeboden. Ik waagde me aan een initiatie hedendaagse dans. 

Het is even zoeken naar de locatie van de avond, de verborgen STELPLAATS, maar eens dat je er bent, opent zich een bruisende creatieve hub. STELPLAATS is de thuis van een zeefdrukatelier, fietsenmaker, nachtclub, skatepark, sportclub, repetitieruimte, polyvalente zaal en nog veel meer. Zoals de naam al doet uitschijnen, bevonden zich hier vroeger de oude stelplaatsen van De Lijn. Zelfs de oude carwash is nog aanwezig, zij het omgebouwd tot een sporthal. Daar trokken we naartoe voor de workshop hedendaagse dans. 

De zaal bood veel ruimte voor het bescheiden groepje dansers. Dat kwam goed uit want in hedendaagse dans is het net belangrijk om je bewust te zijn van de ruimte rondom je en die te leren invullen. Ter opwarming begonnen we ons te verplaatsen door de hal, al wandelend, draaiend, rollend. Daarna volgden enkele technische oefeningen en we sloten af met een kleine choreografie. Het is niet simpel om in slechts één les de veelzijdigheid van hedendaagse dans te tonen. Toch slaagde Wisper erin om ons te laten ervaren dat hedendaagse dans veel meer inhoudt dan een choreografie onder de knie krijgen. Je leert ook om je lichaam bewust te gebruiken in relatie tot de ruimte en in interactie met de andere dansers. 

Wil je zelf eens proeven van hedendaagse dans of wil je hier graag in verdergaan? Dan kan je vanaf dinsdag 12 november bij Wisper terecht. Dan beginnen de lessenreeksen ‘proeven van de hedendaagse dans’ (voor beginners) en ‘Hedendaagse danstechniek: partnerwerk’ (voor degenen met al meer ervaring). Wisper biedt daarnaast nog vele andere artistieke cursussen aan in beeld, dans, foto, literatuur, muziek en theater, dus neemt zeker eens een kijkje op de website. De lessen acteren en afro-house zijn jammer genoeg al volzet, maar je kan vanop de wachtlijst altijd nog een plaatsje proberen te bemachtigen.   

Make your move | Wisper + UUR KULTUUR | 6 november 2019, 19u | STELPLAATS | gratis met Cultuurkaart.

Cursussen Wisper | https://www.wisper.be | Locatie: OPEK | 25% korting op alle cursussen in Leuven met cultuurkaart.

Catrin Finch & Seckou Keita: een symbiose van de klassieke traditie en West-Afrikaanse ritmes

Mundus Trio mocht de openingsact voor deze avond in de Schouwburg op zich nemen. Het gezelschap bracht een symbiose van de verschillende muzikale tradities waar de  drie leden schatplichtig aan zijn, wat zich tevens toonde in de bezetting: Osama Abdulrasol speelde qanun, oftewel hakkebord, Sjahin During percussie en Lode Vercampt cello.

Het trio opende met een solopartij voor Abdulrasol, waarmee hij het publiek vertrouwd maakte met het instrument uit het vroegere Mesopotamië. Uitgesponnen arpeggio’s en de nasaal klinkende halve tonen die zorgen voor de typerende oosterse toets kenmerkten de ouverture. Nadat de Irakees gedurende enkele minuten zijn virtuositeit tentoon had gesteld, vielen During en Vercampt hem bij.

Aanvankelijk schaarde de cellist zich achter een louter begeleidende rol, maar naarmate de nummers vorderden, etaleerde de Nederlander in toenemende mate zijn muzikaliteit, waarbij hij zelfs sporadisch de eerste partij op zich nam. Zo ontsprong er gedurende de improvisatie een levendige dialoog tussen Vercampt en Abdulrasol, waar During met zijn percussie diepgang aan gaf.

Na de pauze begaven Catrin Finch en Seckou Keita zich op het podium. De samenwerking tussen deze twee muzikanten gaat terug tot zeven jaar geleden, wanneer Keita Toumani Diabate kwam vervangen voor enkele geplande concerten. Deze haakte af wegens de politieke instabiliteit in Mali.

In 2014 bracht het duo hun debuutalbum Clychau Dibon uit dat ze twee jaar later presenteerden in een uitverkochte Predikherenkerk in Leuven. Donderdagavond stelden de harpiste en koraspeler in de Schouwburg hun tweede album Soar (2018) voor.

Finch en Keita brachten een symbiose van de klassieke traditie en Afrikaanse ritmes die een enorme vitaliteit uitstraalde. Deze culturele vermenging spiegelt zich ook af in de tracklist. Clarach verwijst naar Welshe visarenden die de overtocht maken naar West-Afrika om daar te overwinteren en nadien terugkeren. Terenga Bah is een morfeem van ‘gastvrijheid’ in het Wolof, een van de voertalen in Senegal, en ‘groot’ in Mandinka, een andere West-Afrikaanse taal. In dit nummer zong Keita tevens voor de eerste keer, die met zijn innemende stem de kora- en harppartijen aandikte.

1677 refereert aan het beginjaar van de Franse kolonisatie van West-Afrika, een herinnering die Keita indachtig wilde houden. Bach to Baisso is dan weer het resultaat van een poging om de Senegalees Bach te laten spelen op de kora. ‘We made our own thing out of it’, zo verduidelijkte Finch, en daar is het duo voortreffelijk in geslaagd.

Catrin Finch & Seckou Keita in de Schouwburg op donderdag 7 november.

Zero for conduct: een krachtige middelvinger naar het onderwijs

Een meisje is druk in de weer op de podiumvloer wanneer het publiek woensdagavond binnensijpelt in de Grote Zaal van het OPEK. Met noeste, scherpe bewegingen schrijft ze met een krijtstift een opstel op de vloer. Elke regel van haar opstel herhaalt dezelfde zin: I WILL NOT INSTIGATE REVOLUTION. Ik zal niet aanzetten tot revolutie. Het tafereel verwijst naar episode zes van het eerste seizoen van The Simpsons. In die episode schrijft Bart Simpson hetzelfde opstel op een schoolbord. Net als Bart schoppen de jongeren van Zero for Conduct tegen de schenen van het onderwijs. Voor deze voorstelling sloegen het Leuvense productiehuis fABULEUS en theatermaker Haider Al Timimi  van het Genste theatergezelschap Kloppend Hert de handen in elkaar.

Try and imagine kites in de sky

Hundreds of kites, flying in the wind.

The kites are kids and the strings are parents and schools

hoping to get them as high as possible,

wanting them to go even higher.

But in reality they keep a firm grip on the strings at all times.

That’s basically how we deal with education.

Zoals bovenstaand citaat, uit het begin van de voorstelling, al doet vermoeden, bekritiseren de tien jongeren (tussen 15 en 22 jaar) het oude, standvastige onderwijssysteem dat niet enkel in Vlaanderen maar ook in de rest van de wereld de educatieve toon zet. Terwijl de wereld aan een hoog tempo evolueert, dobbert het onderwijs verder op dezelfde structuren en waarden als 100 jaar geleden. Dat systeem weerspiegelt allesbehalve de complexe en diverse maatschappij van vandaag. Het geduld van de jongeren is dan ook op.

Aan het begin van de voorstelling spotten de acteurs een voor een met de absurditeit van de regels in het onderwijs. Steeds luider spuwen ze uitspraken als ‘I will not wear inappropriate clothes to school’ en ‘Spitting is not free speech’ in het gezicht van het publiek. Het publiek begint steeds harder te lachen, maar al snel wordt de boodschap grimmiger. Discipline is de norm voor iedere leerling in het onderwijs. Niemand hoort buiten de lijntjes te kleuren. Het onderwijssysteem wordt dan ook voorgesteld als een beveiligingsagent die iedereen doorheen eenzelfde luchthavendetector duwt.

© Clara Hermans

Afwisselend met hun absurde dansuitbarstingen die hun frustratie met het verstikkende systeem symboliseren, houdt elk van de  acteurs een monoloog. In die monoloog bekritiseren ze vanuit persoonlijke hoek het onderwijs. Nadat ze zich doorheen een houten plank met een gat hebben gewurmd, vertelt een van hen hoe men op school enkel focust op het hoofd. Enkel alles wat boven de plank te zien is – romp en hoofd – is van belang. Alles wat onder de plank te zien is – benen en voeten – is minderwaardig. Daar vind je de kunsten. Dans, muziek, theater, alles wat je met je gevoel doet, past niet in de ideologie van het onderwijs. Een ideologie waarin enkel het hoofd, de harde wetenschappen, steeds meer van tel zijn. Die ideologie is zoals een gat in een plank waar iedere jongere zich doorheen moet wringen om niet uit de boot te vallen. Niet enkel deze monoloog, maar alle monologen vormen een sterke aanklacht tegen het creativiteit-dodend onderwijssysteem en de maatschappij die daarin meegaat.

Zero for conduct is een absurde, anarchistische theatervoorstelling. Deze jongeren maken het publiek bewust van hoe het onderwijssysteem vastgeschroefd zit in oude, beperkende denkwijzen. Het strafopstel van in het begin is tijdens de voorstelling sterk weggevaagd. Het is vertrappeld en maniakaal weggeschrobd. They will (and should) instigate revolution.

Op 8 en 9 november is de voorstelling nog te zien in het OPEK. Kaartjes kan je bestellen via https://www.30cc.be/nl/programma/item/zero-for-conduct

Zero for conduct | fABULEUS & Kloppend Hert | theater – dans – performance | OPEK | première 6 november 2019 | Korting met Cultuurkaart | https://www.fabuleus.be/zero-for-conduct

Elsewhere in de Zwartzusterkapel: Adriaan de Roover en Mary Lattimore

Met Elsewhere programmeert het STUK in samenwerking met 30CC muziekvertoningen op historische locaties in Leuven. De eer voor deze twaalfde editie in de barokke Zwartzusterkapel viel te beurt aan Adriaan de Roover en Mary Lattimore.

13 Angels Standing Guard Round the Side of your Bed van Silver Mt. Zion dat uit de speakers klonk voor de aanvang van de avond, kon nagenoeg geen beter momentum creëren voor beide muzikanten.

De Roover, tevens ex-frontman van Oaktree, stelde in de Zwartzusterkapel zijn solo debuutalbum Leaves voor. Met field recordings en onverhoedse ruis construeerde de Antwerpenaar behoedzaam een lappendeken van fragmentarische soundscapes, wat menigmaal deed denken aan Substrata (1997) of The Hilvarenbeek Recordings (2018) van Biosphere.

Gaandeweg incorporeerde de Roover meer en meer soorten geluidseffecten, zoals schaarse pianomelodieën, vocale samples en galmende echo’s. Na enkele nummers trad een drummer hem bij die zijn elektronica van de nodige slagkracht voorzag. Met stuwende beats en diepe bassen begaf het duo zich meer op het terrein van elektronische artiesten zoals Andy Stott.

Het contrast met de performance van Lattimore kon haast niet groter zijn. Alle noten in de hogere regionen klonken pijnlijk schel, die door de talloze loops en echo’s nodeloos lang bleven doorklinken. Ondanks dat de harpiste zich liet inspireren door persoonlijke anekdotes en herinneringen voor haar composities, hadden al haar nummers quasi dezelfde opbouw.

Hoewel harp een van de meest meditatieve en tot de verbeelding sprekende instrumenten is, wat met looping en soundeffecten op papier een feilloze combinatie vormt, wist Lattimore niet te overtuigen.

Elsewhere in de Zwartzusterkapel met Adriaan de Roover en Mary Lattimore op dinsdag  5 november. 

 

Filmtip: Boy Erased in Cinema ZED op 12 en 19 november

‘Gay conversion therapy plan’: de concrete inhoud van het fenomeen doet net zo wansmakelijk aan als de term ongetwijfeld in de mond ligt. Gebaseerd op de gelijknamige autobiografische memoires van Amerikaans LGBT-activist Garrard Conley schuift de film ‘Boy Erased’ de onwaarschijnlijkheid naar voren waarmee fundamentalistische bekeringsprogramma’s tot op de dag van vandaag nog steeds jongeren proberen te ‘genezen’ van wat zonder pardon bestempeld wordt als niet alleen een psychische stoornis, maar ook de ultieme doodzonde: homoseksualiteit.

De alom geprezen adaptatie van regisseur en acteur Joel Edgerton – die trouwens zelf de rol van spilfiguur Victor Sykes voor zijn rekening neemt – volgt het reilen en zeilen van de adolescent Marshall Eamons, die het als zoon van uitgerekend een fanatiek Christelijk predikant steeds moeilijker krijgt zijn geaardheid de kop in te drukken en uiteindelijk, in een impulsieve eerlijkheid kenmerkend voor zijn weinig standvastig karakter, ophoest zich aangetrokken te voelen tot mannen. 

Dit helse doemscenario vereist uiteraard de grootste omzichtigheid en mondt al gauw uit in het absurde tafereel waarin seksuele voorkeur opeens niet alleen als een symptoom behandeld mag worden, maar dit schijnbaar ook met betrokkenheid van de hele parochie en omstreken gebeuren moet. In een verwoede poging zijn verdorven ziel uit de klauwen van de duivel te redden wordt Marshall in allerijl in het bekeringsprogramma ‘Love in Action’ ingeschreven, waar het onwankelbare Christelijke geloof als optimale houvast wordt aangegrepen om praktijken goed te praten waarvan je als toeschouwer oprecht niet weet of je er eens goed mee moet lachen, of dat het huilen je nader staat. 

Wanneer de therapie, met een doortastendheid die de verbeelding van de moderne tijdsgeest tart, alarmerende gelijkenissen begint te vertonen met de gemiddelde duiveluitdrijving dringt de bedenking zich op dat, als dit is hoe de verlossing eruit moet zien, het in de krochten van de hel bij nader inzien misschien toch niet zo slecht vertoeven is. Ons hoofdpersonage incasseert zijn lot als een gewond vogeltje, probeert met een achterhaalde naïviteit de hoop van zijn ouders te delen dat hij werkelijk transformeren kan en dwingt zich in een keurslijf waarvan hij miskent dat het hem steeds meer reduceert tot een huichelachtige schim van zichzelf. Want met een beetje geluk sluit zijn omgeving deze versie wel onvoorwaardelijk in de armen.

Lucas Hedges, die je misschien nog zal kennen van zijn verrassend gelijkaardige rol in de film ‘Ladybird’, weet met zijn vertolking een zekere geremdheid en passiviteit aan te spreken die zowel beroeren als naar Marshall’s ware leitmotif doen gissen. En als dit niet genoeg is om je naar de cinemazaal te lokken, kom dan voor de performance van de ever-so-charming Nicole Kidman, die een schitterende moederfiguur neerzet wiens geamuseerde luchthartigheid en bekommernis schijnen als een lichtpuntje in de duisternis, waardoor het voornamelijk zij is die écht de show steelt.   

Boy Erased zuigt je mee in de spiraal van een ontmoedigende, mistroostige realiteit die je niet anders kan dan lijdzaam ondergaan, over hoe blinde onwilligheid te veranderen hardnekkig de strijd aangaat met de schrijnende onmògelijkheid dat te doen.

‘Boy Erased’ speelt nog in Cinema Zed op dinsdag 12 november (20h) en op dinsdag 19 november (17h30)

Tickets kopen doe je hier, cultuurkaarthouders genieten het voordeeltarief van slechts 6 euro!