De reissound van het Arenbergorkest

Het Arenbergorkest is op reis geweest, naar Costa Rica dan nog wel. Heel leuk natuurlijk, maar wat nog leuker is, is dat ze ook hun Leuvens publiek niet vergeten zijn. Sommige thuiskomers maken aftermovies, andere ellelange diashows. Het Arenbergorkest brengt een muzikaal reisverslag. Aula Pieter De Somer werd heel even de plek waar de zon bleef stilstaan.

40652857_10160785238840076_360469956543905792_o

 

Geniaal als ze zijn pakt het ensemble meteen uit met hun gastsoliste, Mar Sala Romagosa die met haar dwarsfluit en het orkest een stuk van Cécile Chaminade brengt. De toon voor de avond is gezet, de stukken zijn zorgvuldig uitgekozen en worden met passie gebracht. Ze vertellen elk op hun eigen manier reisverhalen en dragen een dromerige sfeer met zich mee. De Carmen Suite van Bizet is enorm veelzijdig en Rhapsodisk Ouverture van Nielsen is een imaginaire reis naar de Faeröereilanden. De heroïsche tonen van Jurassic Park en How to train your dragon, brengen ons naar de mooiste reisbestemming ter wereld, het avontuur.

Eindigen doen ze met de Latijns-Amerikaanse sound van Danzon n°2 van Arturo Márquez. Vooral het deel van de blazers is indrukwekkend. Dat denkt het publiek er ook van, dus dat stukje doet het orkest met plezier nog eens over op het einde. Want, jaja, het was zo’n concert met een staande ovatie en een dolenthousiast publiek en zo. Voor wie er nog niet genoeg van had, was er ook nog de afterpary met de feestband van het orkest, ter uwer beschikking in de hal van de PDS.

Het was een geslaagde avond. Ook in een kleinere bezetting dan normaal zet het Arenbergorkest krachtige stukken neer. Hopelijk hebben de Costa Ricanen er even had van genoten als wij.

 

 

IMG_5212

43950364_2159694437576329_6377745625303220224_n

Arenbergorkest Pura Vida| 8 oktober 2018 | aula PDS | 5 euro, 4 euro met cultuurkaart|  Meer info? Klik hier voor de website

 

Advertenties

Spinvis onder de loep: “Gewoon praten, praten, praten, dat is ook muziek”

Woensdagavond 10 oktober gaf KULeuven Cultuur het startschot van het culturele jaar met een spetterend optreden van Spinvis in de PDS. Cultuurkaarthouders kregen gratis de kans om van dit uniek stukje uit de Nederlandse popgeschiedenis te snoepen. Eén ding is zeker: het was om je vingers bij af te lekken. Spinvis nam met gratie de plek van de prof in de aula over en leerde ons een paar interessante lesjes. CLUB KULtuur kreeg de kans om Erik de Jong, frontman van de 6-koppige band, te interviewen na afloop van het concert. Hij had dan wel geen mening over de Gaza-strook, Libanon, Syrië, motorcross, Hollywood, polo shirts of hoe de winkel loopt, … Hij had wel heel wat anders interessant te vertellen.

_MG_0231

© Rob Stevens

Hoe was het om vanavond voor een aula vol studenten te spelen?

Het was een heel fijn publiek. Leuven is ook een heel fijne stad. Naar mijn gevoel is het hier eindeloos feest. Als je hier ’s nachts om vier uur passeert is het nog ‘whéé’.

Ik vind het leuk dat mijn muziek aanspreekt bij jongere mensen. De meeste van mijn liedjes heb ik al heel lang geleden gemaakt en toch wordt dat dan doorgegeven. Dat is heel leuk om te weten.

Wat betekent het überhaupt voor u om op een podium te staan? Ik las wel eens dat u het initieel vooral deed voor het schrijven van de teksten en het maken van de muziek. Is het podiumleven dan iets dat er maar bij hoort of heeft het aan betekenis gewonnen door de jaren heen?

Ik ben er nu niet meer zo bang voor, maar dat was ik in het begin wel… Als je op een podium staat, word je niet alleen beoordeeld op wat je kan, maar ook hoe je beweegt, hoe je eruitziet en wat voor kleren je aan hebt. Dat zijn allemaal zaken waar je niet zo veel aan kan doen. Ik moest daar aan wennen. Als je gewoon een plaat uitbrengt, anoniem, dan hoef je daar niet over na te denken. Dat moest ik wel even overwinnen, maar nu voel ik me daar wel comfortabel bij.

Vindt u het tijdens een optreden ook belangrijk dat u dat persoonlijk contact met de luisteraar hebt?

Nja, soms voel je jezelf gesloten. Dan moet je niet proberen om contact te maken, want dan wordt het een toneelstuk en dat voelt niet goed. Dan ben ik gewoon stil en zeg ik niets. Ik zie genoeg artiesten die niets zeggen. Dat is niet onvriendelijk bedoeld. Je voelt je gewoon gesloten en dat is ook goed. Vanavond was ik dan weer vrolijk en open.

“Dat zijn wij, wij zijn ritme” – Spinvis

In uw tienerjaren was u blijkbaar meer een punker en een technohead, wat vindt u er dan van dat zoveel jongeren naar uw rustigere muziek luisteren?

Ik luisterde ook wel rustigere muziek uiteraard, maar ja. Dan ben je zeventien jaar en wil je spelen met energie. De energie van live muziek op een podium en herrie maken, dat is een oergevoel. Dat blijft altijd leuk. Geluid en ritme is iets dat een miljoen jaar geleden bestond en dat bestaat ook nu nog. Dat zijn wij, wij zijn ritme. Het goed componeren van de akkoorden en de melodie, de arrangementen maken en strijkers arrangeren, dat is het moeilijkste en het mooiste dat er is. Als je dat kan laten horen, als je muzikanten hebt die dat kunnen spelen, ja…

Welke muziek inspireert u daar dan in?

Alles, ik luister echt alles. Ik luister bijvoorbeeld veel naar Beach House en Gorillaz. Er zijn zoveel invloeden. Ik ben zeer nieuwsgierig. Maar eerlijk gezegd: als ik nu naar huis rijd, is het stil. Dat vind ik heerlijk. Of ik luister naar gesproken woord, ik luister veel naar podcasts. Gewoon praten, praten, praten… Dat is ook muziek. Iemand die iets moois te zeggen heeft, dat is ook muziek.

Het is een beetje jammer soms, als ik naar muziek luister, luister ik met een professioneel oor. Dan ga ik het analyseren. Het is jammer dat je niet meer kan luisteren als een kind.

Stel dat u vanaf vandaag nog maar één album in uw leven kan beluisteren, welk zou dat dan zijn?

Mmm, dat is een moeilijke vraag… Dan twijfel ik tussen Watertown van Frank Sinatra en The Lamb Lies Down On Broadway van Genesis. Of misschien ook wel de verzamelde hits van ABBA of van Burt Bacharach. Er zijn ook heel veel albums die ik vroeger echt stuk luisterde en als ik die nu luister, vind ik er eigenlijk niet zo heel veel aan. Andersom ook: wat ik vroeger maar matig vond, vind ik nu te gek. Wham! bijvoorbeeld, vind ik nu echt wauw.

En binnen u eigen ouvre? Zou u daar één album, een nummer of zelfs een zin uit kunnen pikken waar u net dat tikkeltje trotser op bent dan op de rest?

Van alle albums kies ik denk ik voor tot ziens, Justine Keller. Dat komt ook door de tijd waarin het gemaakt is. Ik ben ook de enige die weet hoe dat voelt, hoe die tijd was… Als ik Justine Keller hoor denk ik terug aan wat een hele mooie tijd was.

De relatie met je eigen muziek is wonderlijk. Je maakt iets en duizenden mensen gaan er naar luisteren, thuis of op vakantie in de auto of met vrienden of waar dan ook, en daar heb je geen weet van. Je weet alleen dat het zo is. Maar als ik ernaar luister weet ik wat ik er mee gedaan heb en hoe ik er aan gewerkt heb. Ik heb een heel andere relatie met een nummer dan dat iedereen anders heeft.

“Ik weet precies wat ik er mee bedoel, maar als jij er iets anders in ziet dan is dat prima.” – Spinvis

Vindt u het dan belangrijk dat luisteraars uw boodschap begrijpen, of gaat het eerder om een persoonlijke vorm van expressie?

Ja, zeker dat laatste… Als jij er iets anders uithaalt dan dat ik bedoeld heb, is dat goed. Het gaat echt over de expressie en jouw verbeeldingskracht die in de teksten zit. Ik weet precies wat ik er mee bedoel, maar als jij er iets anders in ziet dan is dat prima.

Soms kom je van die statements of zinnen tegen die je dagen, zo niet jaren bezig houden. ‘Liefde aan de linkerkant en rechts de eeuwigheid’ is er ook zo eentje voor mij. Wat heeft u daar precies mee bedoeld? Soms heeft het voor mij een politieke connotatie, dan gaat het weer over de vergankelijkheid van de liefde, …

Ik had heel de tijd die metafoor van die trein: die trein die rijdt door het donkere landschap van Europa. Het is dus inderdaad wel die politiek historische connotatie van Europa, want de geschiedenis van Europa is er eentje van liefde aan de linkerkant en rechts de eeuwigheid. Langs de andere kant is liefde ook niks eeuwig, net als het leven is het een vlam. En eeuwigheid: dat is de zee. De trein rijdt dan ook langs de kust. Langs de ene kant heeft die dan de vlam en langs de andere kant is er de zee, die is de eeuwigheid. En jij zit er tussen in, jij bent: de trein, het vuur, de dageraad.

Het is een soort levensgevoel dat ik wilde uitdrukken. Het heeft wel een betekenis voor mij, maar waar het echt over gaat kan ik zo niet direct zeggen.

“Ik ken alleen maar mijn gevoelens en dan hoop ik dat we genoeg op elkaar lijken zodat je het wel herkent.” – Spinvis

In interviews wordt u vaak gevraagd wie Stefan en Lisette bijvoorbeeld zijn. U antwoordt daar dan op dat u in een postkantoor werkte en vragen stelde aan mensen. Op basis daarvan stelt u dan uw personages op. Welke vragen stelde u hen?

Ik vroeg gewoon: Hoe kom je hier? Hoe oud ben je? Waar woon je? Als je echt serieus geïnteresseerd bent in mensen, dan gaan ze vertellen. Dan krijg je van die kleine portretjes van mensen en die schrijf ik dan op en gooi ik dan door elkaar. Een man die thuiskomt en zijn moeder heeft eten voor hem gemaakt, maar dat vindt die eigenlijk nooit lekker en dat durft die niet te zeggen… Dat vind ik mooi.

Ergens zei u ook “Ik vroeg die mensen uiteindelijk of ze gelukkig waren en of ze blij waren met het pad dat ze hadden afgelegd.” Wat als ik die vraag nu aan u stel?

Ja, het is niet dat je iets te kiezen hebt. Er is een bepaald pad en dat is er. Er zijn maar een paar momenten in je leven dat je op een splitsing staat en dat je zegt van “doe ik dit of doe ik dat”? Maar de echt cruciale dingen in je leven, heb je ‘pats’ beslist. Het is wel geen predestinatiegevoel hoor, eerder gelijk oorzaak en gevolg.

Ik had het er net ook over, over het verschil tussen hoe oud je bent en hoe oud je je voelt. Dat verschil wordt wel steeds groter lijkt me… Sommigen zeggen dat ze wel weer twintig zouden willen zijn, maar dat zou ik niet willen. Ik zou wel willen zijn wie ik nu ben, gewoon dat ik alles kan wat ik nu kan. Maar op een dag laat het lichaam dat niet meer toe en die dag komt er wel aan. Dan kan ik niet meer de hele dag springen en dansen op een podium, en daar denk ik wel aan. Daar moet je je wel op voorbereiden. Je kan er ook niet boos om zijn, want dat is het pad dat iedereen loopt, jij ook… Waarom zou je er boos om moeten zijn? Het is enkel zuur dat je niet meer kan doen wat je zo graag doet.

Schrijft u daar dan bijvoorbeeld teksten over? Of zijn ze niet zo persoonlijk?

Ja, ze zijn allemaal super persoonlijk. Alleen stileer ik ze zodanig dat als jij er naar luistert, je het gevoel hebt dat het over jou gaat en niet over mij. Maar ja, je kan enkel over jezelf schrijven. Ik ken alleen maar mijn gevoelens en dan hoop ik dat we genoeg op elkaar lijken zodat je het wel herkent.

_MG_0596

© Rob Stevens

‘Goeie reis, hou je haaks en kijk goed uit’ weerklonk het door de aula. Bedankt Spinvis, voor het interview en de interessantste les van het jaar.

INTERVIEW: The Calicos

Dinsdagavond opende Het Depot haar deuren voor een nieuw seizoen van Depot Café. Voornamelijk muziekliefhebbers met beperkt budget -beter bekend als ‘studenten’- genoten van een gratis show van The Calicos in de foyer. En ik had eerder op de avond een gesprek met frontman Quinten Vermaelen. ‘The Calicos wie?’ hoor ik u denken. Wel, na het lezen van dit artikel ben je helemaal mee. En dat zal nog van pas komen, want van deze mannen gaan we nog veel horen.

Cover The Calicos

Lees verder

Ritmische rituelen

In de eerste helft van de twintigste eeuw zworen Bartók en Stravinski de traditie af om op zoek te gaan naar de wortels van onze muziek. Festival 20/21 zet hun werk, dat destijds voor een schokgolf zorgde in de muziekgeschiedenis, weer op het podium. Wat vertellen die vermeende oervormen van muziek ons vandaag?

Voor aanvang van het openingsconcert van Festival 20/21 staan de instrumenten, twee piano’s en een hoop slagwerk, nog roerloos op het podium van de Aula Pieter De Somer. Dat de muzikanten van Het Collectief ze tot de instrumenten zullen maken van een broeierig ritueel, vermoedt nog niemand. Twee werken, de Sonate voor twee piano’s en slagwerk van Béla Bartók en een bewerking van Le Sacre du Printemps van Igor Stravinski zullen als een orkaan door de zaal razen.

Zeker dat laatste werk is niet onbesproken. Toen het in 1913 voor het eerst werd uitgevoerd, ging het publiek, als we de mythes mogen geloven, na afloop met elkaar op de vuist. Wat Stravinski had geschreven was nieuw en ongehoord, een orkaan die alle heilige huisjes omverblies. De luisteraars waren het niet met elkaar eens of zoiets als de Sacre wel geschreven mocht worden.

Oerklanken

De Sacre is lang niet het enige stuk dat protest ontketende. De hele twintigste eeuw werd een eeuw van experiment en avontuur, van discussies over wat wel en niet kon en van veelbesproken premières. Meer en meer componisten gooiden de romantische traditie overboord om op zoek te gaan naar iets nieuws. Naar klanken zonder traditie. Maar ook naar de wortels van onze muziek.

Waar komt onze muziek vandaan? Misschien stelden Bartók en Stravinski zich die vraag toen ze de stukken schreven die nu op het programma staan. Waar Bartók in de jaren 30 met opnameapparatuur het platteland introk op zoek naar oeroude volksmuziek (Bartók sprak over boerenmuziek), deed Stravinski een gooi naar hoe rituelen in de oertijd geklonken zouden hebben. Zowel Bartók als Stravinski probeerden, enigszins paradoxaal, in hun zoektocht naar nieuwe muziek het oeroude te verklanken.

Het resultaat is ritmisch en vol vuur. Waar tot de eeuwwisseling lyrische lijnen de bovenhand haalden, staat in deze muziek het ritme centraal. Niet zelden worden in de uitvoering van Het Collectief de piano’s deel van het slagwerk. Wat overblijft is één grote drumset, een ritmische rollercoaster die onvermoeibaar voort blijft denderen. Bartóks boeren en Stravinski’s jagers hielden van aanhoudende ritmes, van dansen rond een offer tot je erbij neervalt.

Vuurdans

Bartóks Sonate is kleurrijker dan Stravinski’s Sacre. Bartók haalt in zijn Sonate alle mogelijke kleuren uit het slagwerk en de piano’s, kleuren die de muzikanten van Het Collectief op hun beurt tonen. Stravinski daarentegen schreef de Sacre voor symfonisch orkest. In de versie voor twee piano’s en slagwerk worden de symfonische instrumenten gereduceerd tot de klank van een klavier en verdoffen daardoor de kleuren. Maar tegelijk horen we ook meer en zien we nieuwe details, omdat we luisteren naar het raamwerk van Stravinski’s compositie.

Dat ook vandaag luid protest zou losbreken bij een uitvoering van de Sacre, is ondenkbaar. Waarschijnlijk zijn onze oren meer gewoon. Toch durf ik te vermoeden dat in deze muziek nog steeds dezelfde orkaan schuilt als toen ze voor het eerst werd uitgevoerd. Zowel Bartók als Stravinski hebben in hun muziek een mysterieuze dans weten te verklanken, een dans rond een eeuwenoud vuur dat we nooit hebben gezien, maar misschien wel kennen. Elke geslaagde uitvoering wakkert dat vuur weer aan en laat ons dansen zoals voorheen. Dat gebeurde ook maandag.

De dans van de aarde | Het Collectief | Festival 20/21 | maandag 24 september 2018, 20:30 | Aula Pieter de Somer | €20, €10 met Cultuurkaart

Schermafbeelding 2018-09-28 om 22.43.25.png

coverfoto © Aline Remes / Festival 20/21

 

Het cultuurdebat samengevat

Op maandagavond vond een groot cultuurdebat plaats in OPEK (Openbaar Entrepot voor de Kunsten). Met dank aan de Leuvense cultuurraad sneden 7 politici enkele relevante onderwerpen aan over het huidige cultuurklimaat. Ondanks het feit dat er nooit uitgepraat kan worden over de thema’s, klokten we af op een pittige 2 uur aan cultuur, met dank aan een strenge maar rechtvaardige moderator Jan Hautekiet.

Cultuurdebat

© Bart De Vos

Lees verder

GEZOCHT: Cultuurminnaars met een vlotte pen! / WANTED: passionate culture lovers-writers

Heb je een vlotte pen en een passie voor (klassieke) muziek, dans, film, theater, literatuur of beeldende kunst (of voor alles tegelijk)? Voor CLUB KULTUUR, dé cultuurblog voor en door studenten, zoeken we opnieuw enthousiaste cultuurkaarthouders die graag hun gedacht kwijt willen over allerhande voorstellingen, concerten en expo’s.

Wil je graag je medestudenten tippen over de niet te missen culturele events in Leuven en regelmatig recensies schrijven op de CLUB KULTUURblog in ruil voor gratis tickets? Dan ben jij de m/v die we zoeken.

Stuur voor 1 oktober je cv en twee korte stukjes, eentje over jouw culturele passie en eentje over het beste theaterstuk/concert … dat je ooit gezien hebt naar cultuur@kuleuven.be.

_____

Do you enjoy writing and are you passionate about (classical) music, dance, film, theatre, literature or the visual arts (or all of the above)? We’re looking for enthusiastic culture card holders for CLUB KULTUUR who would like to discuss and review performances, concerts, exhibitions, etc. for the culture blog by and for students.

Do you want to tip your fellow students about unmissable cultural events in Leuven and regularly write reviews on the CLUB KULTUUR blog in exchange for free tickets? If so, you are the m/f we’re looking for.

Please send your CV and two short writing samples – one about your cultural passion and one about the best play/concert, etc. that you have ever seen – to us at cultuur@kuleuven.be by 1 October.

Eija-Liisa Athila in Museum M: bewegend beeldig

Nu de laatste restanten van de tentoonstelling rond Edgard Tytgat Museum M hebben verlaten, is het tijd voor een nieuwe en zeer verfrissende expositie. Nog tot 16 september kan je je oren en ogen laten prikkelen door de video-installaties van Eija-Liisa Ahtila. Jammer genoeg valt de opening van deze tentoonstelling wederom samen met een nieuwe blokperiode, maar dat hoeft niet meteen een negatieve gebeurtenis te zijn. Integendeel, als het je even teveel wordt om in deze temperaturen de grote zomerquiz voor te bereiden, is een blokpauze in Museum M er eentje goed gespendeerd. Na al dat staren op cursussen (of andermans samenvattingen) is het filmisch werk van de Finse kunstenares immers echt een sight for sore eyes. Ik ging alvast een kijkje nemen en maakte voor jullie een overzicht van mijn favoriete zalen.

Foto 1.jpg

Lees verder