Eija-Liisa Athila in Museum M: bewegend beeldig

Nu de laatste restanten van de tentoonstelling rond Edgard Tytgat Museum M hebben verlaten, is het tijd voor een nieuwe en zeer verfrissende expositie. Nog tot 16 september kan je je oren en ogen laten prikkelen door de video-installaties van Eija-Liisa Ahtila. Jammer genoeg valt de opening van deze tentoonstelling wederom samen met een nieuwe blokperiode, maar dat hoeft niet meteen een negatieve gebeurtenis te zijn. Integendeel, als het je even teveel wordt om in deze temperaturen de grote zomerquiz voor te bereiden, is een blokpauze in Museum M er eentje goed gespendeerd. Na al dat staren op cursussen (of andermans samenvattingen) is het filmisch werk van de Finse kunstenares immers echt een sight for sore eyes. Ik ging alvast een kijkje nemen en maakte voor jullie een overzicht van mijn favoriete zalen.

Foto 1.jpg

Lees verder

Advertenties

Zoals alleman, of toch niet? Of toch wel? De Jossen

Donderdag 24 maart speelde de Reyneartghesellen voor de derde keer hun voorstelling van DE JOSSEN. Een populair stuk bij amateurgezelschappen, en terecht. De tekst van Tom Lanoye over een ‘vrijblijvend aantal’ Jossen die alles samen doen (zelfs vrijen), is het uitgelezen toegangsticket voor een creatieve en uitbundige voorstelling.

De show begint met een geprojecteerde tekst waaruit we leren wie ‘de Jossen’ zijn. De nadruk op het feit dat het stuk wel vaker gespeeld wordt, vooral met badmutsen, geeft het startschot voor een spektakel vol muziek, licht, piepende gezichten en precies géén badmutsen. Het ouderwets salon dat het decor vormt, doet dienst als verstopterrein voor de 6 spelers. Een geniale start als je het mij vraagt, want de chaotische opeenvolging van dansjes, slowmotion pasjes, filmscenes, etc. duurde net iets te lang en net niet lang genoeg.

Het wordt duidelijk dat Jos zich niet meer op zijn plaats voelt en al snel breekt de paniek uit onder de Jossen. Wat er verder in het stuk gebeurt, moet je zelf gaan ontdekken. Want wie de Jossen nog niet kent, laat zich best verrassen door anderhalf uur mimiek, absurditeit en voornamelijk: hilariteit. Of de voorstelling een boodschap met zich mee draagt, moet je voor jezelf uitmaken. Al wordt er duidelijk gemaakt dat dit niet rechtstreeks de bedoeling is van de acteurs.

De spelers van de Reynaertghesellen zetten een sterke prestatie neer. Het spelplezier spatte er van af, en dat is o zo leuk om te zien. Amateurtheater laat weer eens zien wat het waard is, want er hoeft geen grote tv-naam of een spectaculair decor te zijn om het publiek mee te krijgen. Met ‘De Jossen’ rijkt het gezelschap een interessant stukje theater aan voor een avondje pret en plezier (en misschien ook wel stof tot nadenken). Deze creatieve bewerking van regisseur Jonas Van Thielen, kan je nog 5 keer gaan bewonderen in hun persoonlijke zaal ‘Malpertuus’ te Leuven.

Fotoshoot De Jossen (Leuven, RTM, 10_05_2018) 016 - Christophe Ketels

© Christophe Ketels

Wanneer?

26-29-31 mei en 1-2 juni om 20u

27 mei om 15u

Tickets en info via: www.reynaertghesellen.be

De warrige, wondere wereld van Lotte

Babylontoneel- Waarheen? 

Als u zich afgelopen week afvroeg waarheen u zich moest begeven om een te gek IFTF- stuk te zien, is ‘Waarheen’ het antwoord. Letterenstudenten helemaal naar het verre Arenberg krijgen, het is niet iedereen gegeven. Babylontoneel in De Koelisse kan al eens een goed excuus zijn en dat was het ook. Waarheen is gebaseerd op Groß und klein van Botho Strauß. In de Babylonversie halen ze er wat palmbomen bij: het ideale decor voor een stuk met een iewat sombere ondertoon.

32837473_1925502010793692_3101651714168586240_o.jpg

Waarheen vertelt het verhaal van Lotte. Ze strompelt zich met meer downs dan ups door het leven. De waanzin waardoor ze geplaagd wordt, steekt al in het begin van het stuk de kop op. Ze is op groepsreis naar Agadir, maar in hoeverre kan je van een groep spreken als de individuele bestanddelen elkaar net niet levend verorberen. Lotte moet dus maar op vakantie in haar eigen hoofd. Een plek waar ze zich min of meer weet te vermaken. Luistervinken en luidop verslag uitbrengen van haar gedachten, dat is waar Lotte zich mee bezighoudt. Met tekenen ook trouwens, vooral met tekenen eigenlijk. Na haar terugkomst van Marokko weet ze niet waar ze heen kan. Bij Paul, haar man (Felix Van Bladel), is ze duidelijk niet meer welkom. Met haar fossiel van een televisiescherm in de hand dwaalt ze rond in het flatgebouw waar haar ex-man woont. De bewoners zijn zo mogelijk nog krankzinniger dan zij: een koppel dat het verlies van hun dochter niet kan verwerken en informatieve powerpointlezingen geeft over de boodschappen die ze die dag gedaan hebben en -waarom ook niet- een levende tent. De drugsverslaafde (Sonia Mutaganzwa) valt al bij al nog mee en Inge (Leen Van Ende), de nieuwe liefde van Paul, loopt te pronken in haar outfit, bestaande uit niets anders dan een T-shirt waar het mooie snoetje van haar verovering op prijkt.

Regisseur, Mathieu Lonbois begeeft zich op glad ijs: het hele stuk valt of staat met de vertolking van Lotte. Hoofdrolspeelster, Anneleen Laeremans staat quasi constant op het podium en neemt stevige monologen voor haar rekening. Gelukkig is ze niet aan haar proefstuk toe en in elke zin ligt elke klemtoon op de juiste plaats. Maar ook de andere spelers kunnen er wat van. Liam Hamelryck is vooral geniaal in de rol van Arthur, de wannabe cassanova met wie Lotte een afspraakje heeft. Voor de vertolking van een oppervlakkig personage legt hij des te meer diepte in zijn acteerwerk. Een obese tent en een depressieve schoolvriendin uit lang vervlogen tijden spelen: geen probleem voor Anna Wolters.  Van veelzijdigheid gesproken.  Verder verdient ook Charlotte Maes en een dikke pluim. Haar rol is die van parel op een mesthoop, een vrouw die zich bewust is van haar eigen schoonheid en de lelijkheid van haar omgeving. Marijke Pollaris en Alexine Jeurissen stappen ook af en toe van de achtergrond het verhaal in, maar ze schitteren vooral als muziekmeisjes op hun persoonlijke bühne. De kracht van Waarheen zit hem in de details. Het oude echtpaar (Iris Verstraeten en Evelien Cremers) draagt fleurige, perfect compatibele kledingstukken, maar zelf zijn ze compleet verwelkt.

Waarheen katapulteert het publiek in de warrige, wondere wereld van Lotte. Een plek waar de  toeschouwer duidelijk graag geweest is: daar geeft de staande ovatie toch blijk van. En nu op naar de prijzenkast van het Interfacultair Theaterfestival! Want, jawel meer dan terecht haalde Babylontoneel de Vetoprijs, de beste vrouwelijke hoofdrol en de prijs voor beste regie binnen.

29177744_776368169221584_9140849467237335040_n

Waarheen? | 14 -17 mei 2018 | De Koelisse| 4 euro voor cultuurkaarthouders| Meer info? Klik hier voor de facebookpagina

Het lenteconcert van het LUK: toen de dieren terug spraken

Op dinsdag 15 mei zat ik in de Pieter De Somer aula te luisteren naar het gezang van het Leuvens Universitair Koor. Ergens anders was een cantus gaande. Nog ergens anders werd er misschien gezongen bij het afwassen of bij een kampvuur. Samen zingen. Het maakt al sinds het prille begin deel uit van de menselijke geschiedenis. Er is iets aan het zingen in groep dat een gevoel van samenhorigheid uitdraagt, een herinnering aan ons dierlijke kudde instinct. En laat het net dat dierlijke zijn dat het thema van de avond uitmaakte; het lenteconcert van het LUK droeg namelijk de titel: Festival des Animaux.
Lees verder

GEZOCHT: Cultuurminnaars met een vlotte pen! / WANTED: passionate culture lovers-writers

Heb je een vlotte pen en een passie voor muziek, dans, film, theater, literatuur of beeldende kunst (of voor alles tegelijk)? Voor CLUB KULTUUR, dé cultuurblog voor en door studenten, zoeken we opnieuw enthousiaste cultuurkaarthouders die graag hun gedacht kwijt willen over allerhande voorstellingen, concerten en expo’s.

Wil je graag je medestudenten tippen over de niet te missen culturele events in Leuven en regelmatig recensies schrijven op de CLUB KULTUURblog in ruil voor gratis tickets? Dan ben jij de m/v die we zoeken.

Stuur voor 30 juni je cv en twee korte stukjes, eentje over jouw culturele passie en eentje over het beste theaterstuk/concert … dat je ooit gezien hebt naar cultuur@kuleuven.be.

_____

Do you enjoy writing and are you passionate about music, dance, film, theatre, literature or the visual arts (or all of the above)? We’re looking for enthusiastic culture card holders for CLUB KULTUUR who would like to discuss and review performances, concerts, exhibitions, etc. for the culture blog by and for students.

Do you want to tip your fellow students about unmissable cultural events in Leuven and regularly write reviews on the CLUB KULTUUR blog in exchange for free tickets? If so, you are the m/f we’re looking for.

Please send your CV and two short writing samples – one about your cultural passion and one about the best play/concert, etc. that you have ever seen – to us at cultuur@kuleuven.be by 30 June.

De grootmeesters der Vlaamse hiphop: Stikstof in het Depot

De Brusselaars van Stikstof paraderen met een nieuw album op zak langs de Vlaamse concertzalen. Deze zaterdag streken ze neer bij ons favoriete poppodium: het Depot. CLUB KULTUUR was erbij en kan met zekerheid zeggen: Stikstof is de crème de la crème der Vlaamse hiphop. Zie hieronder ons verslag van de show.

3074f071d49e508359f4d1bcc26a081f-Stikstof_thumbnail

Rapformatie Stikstof timmert al jaren ijverig aan een weg waar tot recent maar weinig op gereden werd: de Vlaamstalige hiphopscene. Maart zag de release van hun derde plaat, getiteld Overlast. De ruige, bloederige cover past perfect bij de behandelde thematiek. De mannen van Stikstof zijn kritisch en kwaad, maar die woede is nog niet eerder zo duidelijk hoorbaar geweest. Ze zijn kwaad op politici, de NVA in het bijzonder. Ze zijn kwaad op politie en beleidsmakers in Brussel, de stad waar ze wonen.

De groep, bestaande uit Omar G (solo bekend als Zwangere Guy), Astrofisiks, Jazz (plus DJ Vega live op de draaitafels), begint langzaam maar zeker een groter publiek aan te spreken. Binnen hun eigen stad waren ze al langer een gevestigde naam, maar in de rest van Vlaanderen bleef dit tot nog toe enigzins uit. Vorig jaar tipte ik ook een show van de groep op deze blog, waar ik met een kleine honderd man in de Rumba getuige van was. Later in het academisch jaar stonden ze in het Depot met SlotUUR KULTUUR, als voorprogramma van de band Ertebrekers.

Nu ben ik  een jaar later opnieuw op de vloer te vinden; nu bij hun headlineshow in het Depot. De zaal is vol: kaarten zijn zo goed als uitverkocht. Overal om me heen zie ik jonge gasten die shirts met het Stikstof-logo dragen: een hoofdletter N met stippen er omheen. De show begint en DJ Vega zet albumopener ‘2010’ in. Omar G betreedt het podium als eerste. Het publiek kent zijn tekst woord voor woord. Jazz komt erbij en ook Astro volgt al snel. We kunnen beginnen.

De groep verzorgt een strakke, gevarieerde set waarin we beetje bij beetje meer energie toegediend krijgen. Gogolplex verzorgt indrukwekkende live visuals bij de show, waar onze eigen waarneming op het scherm in de achtergrond vervormd wordt tot een psychedelische trip. Ze beginnen de avond met “gevoeligere” nummers (voor zover dat steek houdt). Bij het nummer ‘Def’, door de Morgen al bekroond tot het absolute hoogtepunt van hun werk, maken we kennis met Omar G de filosoof die luidop reflecteert op zijn levenskeuzes. Dan volgt ‘Zoizo’, een ode van de mannen aan hun roots, de liefde voor het hiphopgenre. ‘Ja Dan’, het jazzy buitenbeentje van hun vorige album, vindt ook heel wat weerklank in de zaal.

IMG_0026.jpg

Een hierop volgend intermezzo met ouder werk valt vlakker dan het nummers van het nieuwe album, waar het publiek merkbaar meer bekend mee is. De rustige eerste helft van de set blijkt slechts een opwarmertje te zijn wanneer de hardere beats erin gegooid worden. De eerste moshpits ontstaan in de zaal. ‘Overlast’, een banger van de hoogste klasse, brengt de eerste cirkelpit met zich mee die de rest van de show keer op keer zullen blijven vormen. De temperatuur in het Depot stijgt nog eens 5 graden als ‘Dobberman’ de revue passeert. Springend, zwetend, en schreeuwend zie ik alle kanten van de zaal. De groep verlaat hierna het podium, maar gelukkig niet lang, want we misten nog een paar nummers. Met ‘Alambetant’ en ‘Frontal’ bereiken we het gewenste hoogtepunt van energie, waarna we samen zwetend en voldaan de zaal verlaten. Dit is slechts het begin van de Stikstof-era; we kunnen nog grootse dingen verwachten van de Brusselaars. Wacht maar af.

Wat? Stikstof // Wanneer? Za 12 Mei // Waar? Het Depot //Prijs: 14 euro (12 voor cultuurkaart) // Meer info? http://stikstofbrussel.be

 

 

 

Dromerige jazzy sferen and& techno-pop op het SlotUUR KULTUUR

Het bruisende stadsleven in al haar diversiteit, innovatie en multidisciplinariteit tot één geheel laten ontpoppen, dat is waar het and&-festival voor staat. Wat de allereerste and&-dag is, is het laatste UUR KULTUUR van dit academiejaar. Op woensdag 3 mei waren de concerten in het Depot en het International House gratis voor cultuurkaarthouders. Het werd een fijne avond met een elektronische jazzy sound die ook een absolute leek als mezelf wel kon bekoren.

maxresdefault

Technologie en cultuur met elkaar verzoenen doet and& consequent tot in het kleinste detail. De chip op het polsbandje van de concertgangers wordt bij het binnen-en buitengaan gescand en je drankje aan de bar kan je er ook mee betalen. In Het Depot openen Laura Misch en haar saxofoon de avond. Zingen, spelen en haar knopjes en pedalen in bedwang houden, ze doet het allemaal in haar eentje en ze doet het goed. Ik ben geen deskundige, maar ze deed iets met me. Als een zeemeermin lokte ze het publiek Het Depot binnen en maakte de zaal warm voor de rest van de avond. Kamaal Williams geeft de indruk van een eeuwige jamsessie, maar dan op een verfijnd en doordacht niveau. Ten slotte is er nog Jordan Rakei. Zijn kracht is meerstemmigheid. Het publiek is helemaal mee en enkel dat is al een plaatje op zich.

Voor wie het een tikkeltje underground mag zijn, is het International House the place to be. Als je het spoor van donkerblauwe dwaallichtjes volgt, kom je uit bij een tot danstent uitgebouwde turnzaal. De dj’s die die hier aan het werk waren zijn: Up High Collective, Kelly Lee Owens, Laurel Halo en Jlin.

Als een open-minded toerist in eigen stad, heb ik mij laten meeslepen door de eerste avond van het and&-festival en ik kan zeggen dat het een succes was. Het was een geslaagde afsluiter van het KULTUUR-jaar en ook de rest van het and&-programma ziet er veelbelovend uit.

31841630_1815526202083676_4974271285019279360_o

SLOTUUR KULTUUR CONCERTEN N.A.V. AND&-FESTIVAL| 3 mei 2018 | Het Depot en International House| gratis voor cultuurkaarthouders |  Meer info? Klik hier voor de website