Impresiones Intimas (27/01): intieme impressies op een druilerige zondagmorgen

Maarten Vandenbemden en Saskia Van Herzeele hebben elkaar leren kennen aan het conservatorium van Brussel en vormen samen Duo Adentro, een veeleer ongewone bezetting van klassiek gitaar en piano. De klankkleuren die hun berekende arrangementen en afgewogen herwerkingen van Ravel, Piazolla en Debussy voortbrachten, huldigden het Parijs van de vroege twintigste eeuw, waar het impressionisme hoogtij vierde.

Een uitverkocht Wagehuys getuigde van de breed gedragen belangstelling voor re-interpretaties van het oeuvre van het Franse impressionisme. Het duo opende met Pavane pour une infante défunte (1899), een van de vroegste werken van Maurice Ravel, waar gitaar en piano elkaar vonden in een dialoog van vraag-en-antwoord. Vandenbemden en Van Herzeele vervolgden met Ma Mère l’Oye (1908-1910), een reeks van vijf stukken voor quatre-mains, die zij vakkundig herwerkten voor gitaar en piano. Met name de passages Laideronette, Impératrice des Pagodes en Les entretiens de la Belle et de la Bête resulteerden in een eerste hoogtepunt: het speelse karakter van deze muziek, vergezeld van de nodige glissando’s, wist het duo voortreffelijk te vertolken. Nadien passeerde Adios Nonino (1959) van Piazolla, een tango die de Spaanse bandoneonist schreef naar aanleiding van het overlijden van zijn vader. Stilistisch gezien kon een dergelijke herwerking de nodige risico’s met zich meebrengen, maar wederom sloeg Duo Adentro meesterlijk in haar opzet, zo brachten hun instrumenten de passie en hartstocht die uitgingen van het nummer zonder meer over naar het publiek.

De grootste ontdekking van de avond was mogelijk Impresiones Intimas (1911) van de Catalaanse componist Frederico Mompau, waar het aperitiefconcert tevens haar naam aan ontleende. Een intermezzo van enige toelichting door Vandenbemden leerde dat zijn oeuvre ook voor het tweetal een ware gewaarwording was. Tot slot zorgde Petite Suite (1888-1889) van Claude Debussy voor de ware apotheose: de gitarist leidde elk onderdeel van de suite in met enkele regels uit een sprookje, waarmee hij het dromerige en kinderlijke karakter van de muziek voortreffelijk tegemoetkwam. Achtereenvolgens sloeg Duo Adentro zij zich meesterlijk door de vier delen: En bateau, Cortège, Menuet en Ballet. Inspirerende herwerkingen van een impressionant oeuvre.

30CC-Wagehuys

https://www.30cc.be/nl/programma/item/impresiones-intimas

 

 

 

Advertenties

Examenhumor met Comedy shorts

Je neemt de programmatie van het Kortfilmfestival Leuven en filtert de ludiekste films er uit. Dat is nog steeds het recept van Comedy shorts. Op donderdag 24 januari lokte KU Leuven cultuur blokkende studenten uit hun kot en trakteerde ze op gratis filmplezier. Gratis, grappige en bovendien ook goede films: meer is er niet nodig om het humeur van de Leuvense student wat op te krikken. Absurdisme en af en toe een zwart kantje: dat vormt de rode draad van de selectie.

la-station

Een kort overzicht:

MUST KILL KARL| Joe Kicak (CA) | 12’ | 2016

Absurditeitsscore ★☆☆ – Zwarte humorscore ★★★

Must kill Karl gaat over hoe problemen zichzelf soms gewoon oplossen. Karl profileert zichzelf als centrale gast op een zomerfeest. Hij is dronken en dat zet zijn onuitstaanbare karakter nog meer in de verf. Als laatste wanhoopskreet bedenken zijn vrienden een plan om hem te vermoorden. Een visie, die je als kijker alleen maar kan ondersteunen. Zelf het beperkte tijdsbestek van een kortfilm, is voldoende om Karl grondig te haten en van de film te houden.

BRUG |Niels Bourgonje (NL) | 4’ | 2017

Absurditeitsscore ★★★ – Zwarte humorscore ★☆☆

Hoe het lot soms wreed kan zijn op een zonnige, mooie dag in Nederland, bewijst Brug. Twee schattige gele oldtimers, met al even schattige oude bestuurders komen letterlijk lijnrecht met hun neuzen tegenover elkaar te staan op een smalle brug. Van het ene op het andere moment loopt alles fout wat er fout kan lopen, en zitten de twee mannen  middenin een bizarre en tegelijk benaderde situatie.

FIRE IN CARDBOARD CITY |Philip Brough (NZ) | 9’ | 2017

Absurditeitsscore ★☆☆ – Zwarte humorscore ★★★

Brandweer is sowieso een nobel beroep, maar in Cardboard city slaat het brandweerteam telkens in paniek als ze een brand moeten blussen. Met een kartonnen brandweerslang een kartonnen auto proberen blussen: het is om problemen vragen. De ingrediënten van de film zijn simpel maar geniaal: een kartonnen speeldorp en kinderen, die in een experimentele bui met vuur beginnen spelen. Het resultaat is wreed, maar grappig.

LA STATION |Patrick Ridremont (BE) | 14’ | 2017

Absurditeitsscore ★★☆ – Zwarte humorscore ★★★

Een bridezilla heeft vak na haar huwelijksfeest al besloten dat ze wil scheiden. Het pasgetrouwde paartje zit samen met hun zus  in de auto op weg naar huis en stoppen even aan een tankstation. De eigenaar heeft een mysterieuze kopieermachine, waarmee hij zijn kopieën tot leven kan wekken. In nogal impulsieve buien komen daar allerhande figuren uit voort, van miss Alabama tot een bloeddorstig monster. La station is een huwelijk tussen horror en humor.

PUNCHLINE |Christophe M. Saber (CH) | 8’ | 2017

Absurditeitsscore ★★☆ – Zwarte humorscore ★☆☆

Twee beginnende moordenaars zijn nog een beetje zoekende naar hun persoonlijk stijl. Hun baas, Frank, heeft hen alles geleerd, maar die is er vandaag niet. Ze staan er alleen voor en dat blijkt moeilijker dan gedacht. Punchline gaat aan de slag met belangrijke vragen des levens. Zoals: wat is de beste oneliner voor je iemand neerschiet? Zonder het te willen, lokken de twee losers met hun grote mond, hilarische situaties uit.

LOVE IS BLIND |Dan Hodgson (UK) | 6’ | 2015

Absurditeitsscore ★★★ – Zwarte humorscore ☆☆☆

Liefde is blind, maar soms ook doof. Alice bedriegt haar dove vriend en denkt dat ze daar mee weg komt, als die plots vroeger thuiskomt van zakenreis. Ze roept de nodige instructies naar haar minnaar, zodat die ongezien en ongehoord uit het huis kan ontsnappen. Dat mislukt grandioos, als blijkt dat ze nog meer onverwacht bezoek krijgt. Een gênante situatie om van te smullen.

GIRAFFE| Janne Schmidt (NL) | 7’ | 2017

Absurditeitsscore ★★★ – Zwarte humorscore ☆☆☆

Heb je je ooit al afgevraagd, welk geluid een giraf maakt? Giraffe ontsluiert dat mysterie. In een wereld waarin elke fetisj ook big business is, kan je maar beter voorbereid zijn. Grappige geluidjes zijn al lang niets nieuws meer, maar als je ze in een andere context giet, levert dat een bijzonder effect op.

fire in cardboard city.jpg

BLOKUUR KULTUUR: COMEDY SHORTS| 24 januari 2019 – 21u | Aula Vesalius| Gratis voor iedereen|  Meer info? Klik hier voor de website

Liefdesverklaring (voor altijd): theater tot de tweede macht

‘U zult zich geërgerd voelen als u niet aangesproken wilt worden.’

Het is een speciaal soort paniek die uitgaat van het niet willen aangesproken worden tijdens een theatervoorstelling. Mensen beginnen te kuchen, blikken worden afgewend naar alle hoeken van de zaal buiten het podium en er wordt zenuwachtig heen en weer geschoven. Toch, it’s a feeling we love to hate. Dat gold ook voor mij, gezeten op rij K, zetel 1 (jawel, de zetel net naast het gangpad).

liefdesverklaring affiche

Lees verder

UUR KULTUUR: een rollercoaster aan emoties in ‘Next to Normal’

Vorige week was het weer zover. De dag waar iedere cultuurminnaar elke maand watertandend naar verlangd, UUR KULTUUR. Geen klassieke muziek of een theatervoorstelling deze keer, maar muziektheater van Leuvens gezelschap proMITHEus.

De rock musical Next to Normal werd voor het eerst opgevoerd in 2008 in New York, won meerdere awards en belandde er uiteindelijk zelfs op Broadway. Een Franstalige versie speelde al eerder in België, maar proMITHEus debuteert dit seizoen met haar Nederlandstalige versie in Vlaanderen. Het Wagehuys valt niet te vergelijken met menig broadwaytheater, maar toch wist proMITHEus de essentie van de voorstelling mooi te vatten. Geen groepsdansen en grote ensemblenummers, noch melige lovesongs maar wel intense scènes over rouw en mentale problemen. Al is een tikkeltje love, zelfs in een rock musical, natuurlijk nooit echt ver weg.

In Next to Normal maken we kennis met de familie Goodman, wat op het eerste gezicht een doodnormaal gezin lijkt. Al in de eerste scène echter wordt duidelijk “dat er wat scheelt” met moeder Diana -en eerlijk- elk gezinslid. Diana blijkt depressief en bipolair te zijn sinds de dood van haar zoon Gabriël zestien jaar geleden. Ze ziet hem en praat met hem alsof hij er werkelijk is, terwijl ze haar levende zestienjarige dochter Natalie amper aandacht schenkt. Natalie zoekt dan maar toevlucht in de liefde en wordt door haar lief Henry geïntroduceerd tot de wereld van uitgaan en drugs. Vader Dan neemt vrouwlief tevergeefs mee van psycholoog naar psychiater, maar niets lijkt de conditie van zijn vrouw te verhelpen. Tot een nieuwe dokter een shocktherapie voorstelt waardoor Diana haar geheugen verliest.

proMITHEus belooft met Next to Normal een “feel-everything” musical te spelen, maar daamee gingen jammer genoeg ook al eens gevoelens van frustratie gepaard. De songs in Next to Normal, geschreven door Tom Kitt, zijn moeilijk en leken zo nu en dan iets te hoog gegrepen. Vooral Roel Lauwens die de rol van vader Dan vertolkte, had het geregeld lastig in de hoogte. Ook Kristel Lamerichs, als Diana, zat er soms eens naast hoewel ze in songs als “dat licht in de nacht” en “vreemd dat je zoiets vergeet” dan wel weer vocaal schitterde. Sébastien De Smet, die de rollen van dokters vertolkte, was vocaal veruit de sterkste maar stond het minst van al op de scène.

Ook technisch verliep niet altijd alles van een leien dakje. Er werd gezongen met een headset, die meer dan eens uit stond wanneer er gesproken of gezongen moest worden, waardoor de eerste woorden niet verstaanbaar waren. Het decor was een stuk minder minimalistisch dan het oorspronkelijke Broadway decor -dat louter uit een hoop stellingen bestond-, waardoor in de Vlaamse versie ook twee uur lang naar een wc-pot op de scène kan worden gestaard. Wegens plaatsgebrek doet een uitschuifbare trap ook dienst als tafel, maar wanneer Jervin Weckx als Gabriël de trap niet vastklemt wanneer hij erop staat, rolt deze steeds verder en kan men alleen maar hopen dat hij zijn evenwicht niet verliest. Het zijn deze kleine dingen die het geheel amateuristischer laten overkomen dan men wilt en verwacht van een professioneel gezelschap.

Alle technische minpuntjes en gemiste noten terzijde, blijft het wel een aangrijpende musical met goede acteerprestaties. Je voelt sympathie voor moeder Diana wanneer ze door geheugenverlies haar eigen kind niet meer herkend en wilt hardop roepen wanneer dochter Natalie haar talenten vergooit voor drugs en feestjes. Uiteindelijk wint de krop in de keel het van de gefrustreerde krul in de tenen.

Schermafbeelding 2018-12-21 om 12.42.00Beeld: Filip Vandueren

Wil jij volgende maand ook gratis naar een voorstelling of film van UUR KULTUUR? Heb je al een cultuurkaart? Klik dan snel op deze link en ontdek de kalender. Heb je nog geen cultuurkaart? Vraag dan via deze link snel eentje aan!

Next to Normal van proMITHEus is nog te zien in onder andere Antwerpen en Gent. Meer info en speeldata op hun website.

UUR KULTUUR Next to Normal // proMITHEus // 12 december 2018 // 30CC Wagehuys // tickets €18,  gratis met cultuurkaart

INTERVIEW: Portland

Je kent Portland als winnaar van De Nieuwe Lichting 2018, hun bijhorende hit ‘Pouring Rain‘ en hoogstwaarschijnlijk ook van de festivalzomer, waar ze alomtegenwoordig waren. Dinsdagavond stonden Jente Pironet en Sarah Pepels als ‘Artist In Residence’ in hún reeds lang uitverkochte Depot-foyer en vooraf antwoordden ze op enkele vragen. De samenvatting daarvan vind je hieronder.

Portland (Zeb Coune) - low res

© Zeb Coune

Lees verder

Wegdromen met Portland

Portland kwam, speelde en overwon de harten van hun trouwe Leuvense fans. De vierkoppige indie-dreampopband, beter bekend als een van de drie winnaars van De Nieuwe Lichting 2018, liet er geen gras over groeien en werd meteen aangewezen als artist in residence van Het Depot. Die titel hebben ze meer dan terecht verdiend en hieronder lees je waarom.

portland.jpg

Frontman en –vrouw Jente Pironet en Sarah Pepels speelden afgelopen dinsdag een uitverkocht Depot plat. En ‘plat’ kun je het wel noemen, want onberoerd lieten de finalisten van Humo’s Rock Rally 2016 de toeschouwers niet achter. Portland ontroerde met hun typische melancholische meerstemmigheid en klampte zich zo vast aan een hondertal foyergangers van de tofste concertzaal van Leuven.

De intieme setting van Het Depots kleinste zaal droeg natuurlijk z’n steentje bij aan de hoge score voor sfeer en gezelligheid. Bekendste nummers “Pouring Rain” of “Lucky Clover” klonken nog nooit zo dicht en persoonlijk. Daarnaast kwamen álle instrumenten ook beter tot hun recht in de liveshow, waardoor ineens een hele andere interpretatie werd gegeven aan de songs zoals je ze gaandeweg op de radio hoort. Vier instrumenten en twee stemmen hebben nog nooit zo harmonieus en compatibel geklonken.

Als ik toch een puntje van kritiek mag geven, is het dat de drums en de synths te weinig credits kregen. Weggemoffeld achter twee kleppers van stemmen, werd bijna vergeten dat deze twee er ook nog waren. Toch bleken ze onmisbaar in de dromerige en emotionele sound die Portland zich eigen maakt. Gill Princen vervoerde het publiek met z’n synthesizer mee naar een sferisch geheel dat vervolledigd werd door Arno De Bocks meeslepende slagwerk. Voeg daar Pironets melodieuze gitaarspel en Pepels’ romantische pianowerk aan toe en je waant je in een ander zweverig universum.

Toch is het moeilijk een label te plakken op hun muziek, die een onbeschrijfbaar gevoel opwekt dat nauwelijks te vatten is een enkele woorden. Wie zelf in hogere sferen gebracht wil worden, ervaart dit best met eigen oren in de vele shows die de groep nog te wachten staan, want één ding is zeker: de leden van Portland hebben hun laatste noot nog niet gezongen.

Op 30 april 2019 kan je Portland aan het werk zien in de Botanique. Tickets en info vind je hier.

Portland |11 december 2018 | Het Depot 

±10% korting met je cultuurkaart

 

Kerst en welklinkende stemmen, alleluia!

December lijkt nog maar net ingezet en het Vlaamse koorlandschap kleurt alweer vrolijk rood en groen. Men zingt blijmoedig van ‘Christus natus est’ en menig Latijns vers ontspruit aan de al dan niet welklinkende stembanden van zowel oud als jong. Ook de jeugdige leden van het LUK brachten ons gisterenavond, netjes gehuld in hun zwart-blauwe outfitjes, een werkelijk royaal aanbod aan kerstvreugd en vree. De Sint-Jan-de-Doperkerk is tot aan de nok toe gevuld en trotse familieleden rechten opgetogen de rug in een poging hun zingende verwanten zo efficiënt mogelijk in het vizier te krijgen. Make we joy now in this fest! 

Zoals het het Universitair Koor betaamt, komen de leden, al zingend en ordelijk gerangschikt in een ‘tweerijen-formatie’, het podium op. De teerling is geworpen. Dirigent Koen Vits verzoekt het publiek op ludieke wijze alle technologische apparatuur uit te schakelen. (Tevergeefs uiteraard, want net na de pauze zouden de pijnlijke klanken van een ‘catchy’ ringtone op onverbiddelijke wijze doorheen de kerk weerklinken.) Koorleden Elisabeth Tu en Tiny Pagnaer leiden elk werk in aan de hand van een korte, informatieve introductie. Nummer één op het programma: de vierdelige kerstsuite van de Vlaamse Raymond Schroyens: Christal 

Vier oude kerstliederen worden hierbij aaneengeregen in een hedendaagse bewerking voor gemengd koor, zo informeert het programmaboekje ons. De titel is een samentrekking van de woorden ‘Christus (in de) stal’ en onderstreept zo nog een laatste keer het alom bekende thema van het kerstverhaal. Het koor klinkt jeugdig, licht en sprankelend. De stemmen zijn ongeschoold, maar geven blijk van muzikaliteit, gevoel voor intonatie en een aanstekelijke animo. Petje af voor die liefelijke sopraantjes die helder klinken als kristal (vergeef me deze flauwe woordspeling). Hun hoge noten weergalmen soepel en vlekkeloos geïntoneerd tussen de witte pilaren van de volgeladen kerk en dat doen ze net alsof het niets was.  

Het tweede werk brengt ons vier Duitse motetten: een toonzetting van enkele beroemde passages uit de Bijbel door componist Heinz Werner Zimmerman. En dit ondersteund door de olijke ‘walking bass’ van een warm klinkende contrabas. Bassist Mike Delaere wandelt vrolijk van noot naar noot en alweer halen de sopranen de hoge regionen met veel verve. De compositie zelf balanceert onverschrokken tussen de beeldende sferen van verlossende vreugde aan de ene kant en mystieke vervreemding aan de andere. Zwierige ritmes en wijde intervallen staan hier tegenover lange, uitgerekte melodielijnen die zich wrijvend op elkaar opstapelen. Kyrieleis! 

Nu zou dit studentikoze kerstconcert niet hetzelfde zijn geweest zonder enkele pittige negro spirituals. Wade in the Water is een verborgen boodschap voor vluchtende slaven en Go Tell It on The Mountain een aansporing tot het luid aankondigen van de geboorte van Jezus. Koen Vits verrast het publiek met twee dappere solo’s, die hij stoutmoedig en vol vuur op het podium brengt. Aan enthousiasme geen gebrek! 

Na de pauze valt mij vooral het vierdelige werk van Francis Poulenc op. De Quatre motets pour le temps de Noël zijn allesbehalve simpel. Het werk vergt, vooral voor de sopranen, een buitengewone subtiliteit en beheersing van de stem. De componist laat de hoogste vrouwenstem met een driedubbele piano inzetten op een hoge fa en noteert daarbij het extra verzoek: ‘Bien lié et bien doux’. Een lastige opgave, maar het LUK zou het LUK niet zijn indien het zo’n uitdaging lafhartig uit de weg ging.  

Na Poulencs muzikale perikelen volgt een zucht van ontlading. Componist Erik Vinken arrangeerde twee overbekende kerstliederen, waarvan één speciaal voor het LUK zelf, en de opgewekte klanken van Away in a Manger en Sleigh Ride luiden het einde van het concert in. Het bisnummer wenst ons goedmoedig ‘a merry Christmas’ en het publiek antwoordt (terecht!) met een denderend applaus. Tussen het geschal van klappende handen en juichende moeders in valt mijn blik plotsklaps op het donkerbruine doek dat zich onheilspellend, als het zwaard van Damocles, boven de hoofden van de LUK-leden bevindt. Een stervende Jezus hangt spierwit aan het fatale kruis, benen gevouwen, armen vol smart boven zich uit, en blij verrast door deze onmiskenbare paradox, baan ik me voldaan een weg naar de receptie. Make we joy!

LUK Make We Joy 11-12-2018

Make we joy | LUK | dinsdag 11 december 2018, 20:30 | Sint-Jan-de-Doperkerk | niet-studenten: €10; studenten: €5; Cultuurkaart: €4