INTERVIEW: Portland

Je kent Portland als winnaar van De Nieuwe Lichting 2018, hun bijhorende hit ‘Pouring Rain‘ en hoogstwaarschijnlijk ook van de festivalzomer, waar ze alomtegenwoordig waren. Dinsdagavond stonden Jente Pironet en Sarah Pepels als ‘Artist In Residence’ in hún reeds lang uitverkochte Depot-foyer en vooraf antwoordden ze op enkele vragen. De samenvatting daarvan vind je hieronder.

Portland (Zeb Coune) - low res

© Zeb Coune

Lees verder

Advertenties

Wegdromen met Portland

Portland kwam, speelde en overwon de harten van hun trouwe Leuvense fans. De vierkoppige indie-dreampopband, beter bekend als een van de drie winnaars van De Nieuwe Lichting 2018, liet er geen gras over groeien en werd meteen aangewezen als artist in residence van Het Depot. Die titel hebben ze meer dan terecht verdiend en hieronder lees je waarom.

portland.jpg

Frontman en –vrouw Jente Pironet en Sarah Pepels speelden afgelopen dinsdag een uitverkocht Depot plat. En ‘plat’ kun je het wel noemen, want onberoerd lieten de finalisten van Humo’s Rock Rally 2016 de toeschouwers niet achter. Portland ontroerde met hun typische melancholische meerstemmigheid en klampte zich zo vast aan een hondertal foyergangers van de tofste concertzaal van Leuven.

De intieme setting van Het Depots kleinste zaal droeg natuurlijk z’n steentje bij aan de hoge score voor sfeer en gezelligheid. Bekendste nummers “Pouring Rain” of “Lucky Clover” klonken nog nooit zo dicht en persoonlijk. Daarnaast kwamen álle instrumenten ook beter tot hun recht in de liveshow, waardoor ineens een hele andere interpretatie werd gegeven aan de songs zoals je ze gaandeweg op de radio hoort. Vier instrumenten en twee stemmen hebben nog nooit zo harmonieus en compatibel geklonken.

Als ik toch een puntje van kritiek mag geven, is het dat de drums en de synths te weinig credits kregen. Weggemoffeld achter twee kleppers van stemmen, werd bijna vergeten dat deze twee er ook nog waren. Toch bleken ze onmisbaar in de dromerige en emotionele sound die Portland zich eigen maakt. Gill Princen vervoerde het publiek met z’n synthesizer mee naar een sferisch geheel dat vervolledigd werd door Arno De Bocks meeslepende slagwerk. Voeg daar Pironets melodieuze gitaarspel en Pepels’ romantische pianowerk aan toe en je waant je in een ander zweverig universum.

Toch is het moeilijk een label te plakken op hun muziek, die een onbeschrijfbaar gevoel opwekt dat nauwelijks te vatten is een enkele woorden. Wie zelf in hogere sferen gebracht wil worden, ervaart dit best met eigen oren in de vele shows die de groep nog te wachten staan, want één ding is zeker: de leden van Portland hebben hun laatste noot nog niet gezongen.

Op 30 april 2019 kan je Portland aan het werk zien in de Botanique. Tickets en info vind je hier.

Portland |11 december 2018 | Het Depot 

±10% korting met je cultuurkaart

 

Kerst en welklinkende stemmen, alleluia!

December lijkt nog maar net ingezet en het Vlaamse koorlandschap kleurt alweer vrolijk rood en groen. Men zingt blijmoedig van ‘Christus natus est’ en menig Latijns vers ontspruit aan de al dan niet welklinkende stembanden van zowel oud als jong. Ook de jeugdige leden van het LUK brachten ons gisterenavond, netjes gehuld in hun zwart-blauwe outfitjes, een werkelijk royaal aanbod aan kerstvreugd en vree. De Sint-Jan-de-Doperkerk is tot aan de nok toe gevuld en trotse familieleden rechten opgetogen de rug in een poging hun zingende verwanten zo efficiënt mogelijk in het vizier te krijgen. Make we joy now in this fest! 

Zoals het het Universitair Koor betaamt, komen de leden, al zingend en ordelijk gerangschikt in een ‘tweerijen-formatie’, het podium op. De teerling is geworpen. Dirigent Koen Vits verzoekt het publiek op ludieke wijze alle technologische apparatuur uit te schakelen. (Tevergeefs uiteraard, want net na de pauze zouden de pijnlijke klanken van een ‘catchy’ ringtone op onverbiddelijke wijze doorheen de kerk weerklinken.) Koorleden Elisabeth Tu en Tiny Pagnaer leiden elk werk in aan de hand van een korte, informatieve introductie. Nummer één op het programma: de vierdelige kerstsuite van de Vlaamse Raymond Schroyens: Christal 

Vier oude kerstliederen worden hierbij aaneengeregen in een hedendaagse bewerking voor gemengd koor, zo informeert het programmaboekje ons. De titel is een samentrekking van de woorden ‘Christus (in de) stal’ en onderstreept zo nog een laatste keer het alom bekende thema van het kerstverhaal. Het koor klinkt jeugdig, licht en sprankelend. De stemmen zijn ongeschoold, maar geven blijk van muzikaliteit, gevoel voor intonatie en een aanstekelijke animo. Petje af voor die liefelijke sopraantjes die helder klinken als kristal (vergeef me deze flauwe woordspeling). Hun hoge noten weergalmen soepel en vlekkeloos geïntoneerd tussen de witte pilaren van de volgeladen kerk en dat doen ze net alsof het niets was.  

Het tweede werk brengt ons vier Duitse motetten: een toonzetting van enkele beroemde passages uit de Bijbel door componist Heinz Werner Zimmerman. En dit ondersteund door de olijke ‘walking bass’ van een warm klinkende contrabas. Bassist Mike Delaere wandelt vrolijk van noot naar noot en alweer halen de sopranen de hoge regionen met veel verve. De compositie zelf balanceert onverschrokken tussen de beeldende sferen van verlossende vreugde aan de ene kant en mystieke vervreemding aan de andere. Zwierige ritmes en wijde intervallen staan hier tegenover lange, uitgerekte melodielijnen die zich wrijvend op elkaar opstapelen. Kyrieleis! 

Nu zou dit studentikoze kerstconcert niet hetzelfde zijn geweest zonder enkele pittige negro spirituals. Wade in the Water is een verborgen boodschap voor vluchtende slaven en Go Tell It on The Mountain een aansporing tot het luid aankondigen van de geboorte van Jezus. Koen Vits verrast het publiek met twee dappere solo’s, die hij stoutmoedig en vol vuur op het podium brengt. Aan enthousiasme geen gebrek! 

Na de pauze valt mij vooral het vierdelige werk van Francis Poulenc op. De Quatre motets pour le temps de Noël zijn allesbehalve simpel. Het werk vergt, vooral voor de sopranen, een buitengewone subtiliteit en beheersing van de stem. De componist laat de hoogste vrouwenstem met een driedubbele piano inzetten op een hoge fa en noteert daarbij het extra verzoek: ‘Bien lié et bien doux’. Een lastige opgave, maar het LUK zou het LUK niet zijn indien het zo’n uitdaging lafhartig uit de weg ging.  

Na Poulencs muzikale perikelen volgt een zucht van ontlading. Componist Erik Vinken arrangeerde twee overbekende kerstliederen, waarvan één speciaal voor het LUK zelf, en de opgewekte klanken van Away in a Manger en Sleigh Ride luiden het einde van het concert in. Het bisnummer wenst ons goedmoedig ‘a merry Christmas’ en het publiek antwoordt (terecht!) met een denderend applaus. Tussen het geschal van klappende handen en juichende moeders in valt mijn blik plotsklaps op het donkerbruine doek dat zich onheilspellend, als het zwaard van Damocles, boven de hoofden van de LUK-leden bevindt. Een stervende Jezus hangt spierwit aan het fatale kruis, benen gevouwen, armen vol smart boven zich uit, en blij verrast door deze onmiskenbare paradox, baan ik me voldaan een weg naar de receptie. Make we joy!

LUK Make We Joy 11-12-2018

Make we joy | LUK | dinsdag 11 december 2018, 20:30 | Sint-Jan-de-Doperkerk | niet-studenten: €10; studenten: €5; Cultuurkaart: €4

FILMTIPS: december @cinemaZED

Ook deze maand wachten er een heel aantal goede films op jullie in de cinemazalen. Een aantal recente release verdienen wel wat meer aandacht, zoals Utøya 22. juli, Climax, Woman at War en het Italiaanse La Terra Dell’Abbastanza. Te noteren in de agenda is zeker ook het UUR KULTUUR van 13 december dat draait rond de documentairefilm Leuven ’68. Verder biedt cinema ZED de kans om ook een aantal films die niet meer draaien toch nog een keert je in de zaal te zien. Het zijn er een heel aantal deze maand, maar ik raad toch voornamelijk The Children Act, Burning en The Bookshop aan. Tot slot zijn er natuurlijk ook nog de filmklassiekers met deze maand het wonderschone The Piano en ok Babette’s Feast als ‘new classic’ uit de jaren ’80.

UUR KULTUUR: donderdag 13 december

uurkultuur

Waarom kijken: omdat het wel belangrijk is te weten waarom en dankzij wie wij met zijn allen aan een Nederlandstalige universiteit kunnen studeren in Leuven, met een cultuurkaart kan je deze top docu helemaal GRATIS bekijken en als vervroegd kerstcadeautje kan je zelfs gratis een vriend/vriendin meebrengen. Bovendien is de film in het Engels ondertiteld voor de internationale studenten. Geen reden om niet te komen dus!

Wat: In “Leuven ’68” blikken we terug op de woelige jaren 1966 t.e.m. 1968, jaren waarin een breed gedragen, intense studentenrevolte het land doet daveren op haar grondvesten. De revolte, een voorbode van een golf studentenrevoltes wereldwijd, is zowel een reactie tegen het starre, autoritaire beleid van de bisschoppen als strijd voor een autonome Nederlandstalige universiteit in Vlaanderen. Zowel een strijd voor emancipatie, inspraak en democratisering als een hevig woedende taalstrijd. “Leuven ’68” is een zeldzaam moment in de geschiedenis waar links, centrum en rechts samen revolteerden. De gevolgen van de studentenrevolte blijven niet beperkt tot stad en universiteit, maar zullen een bepalende impact hebben op de koers van het land. Zowel op politiek als maatschappelijk vlak vormt “Leuven ‘68”  een breuklijn in de geschiedenis.

Lees verder

Kerst: 3 x klassiek

Twee universitaire ensembles geven concerten en tenor Reinoud Van Mechelen komt met zijn ensemble naar Leuven. Drie tips voor december.

Sterre Decru en Emmanuel van der Beek

9 en 11 december, Aula Pieter De Somer
Ontwapend (Arenbergorkest)

De herdenkingen van de Eerste Wereldoorlog mogen dan grotendeels achter ons liggen, het Arenbergorkest staat nog een laatste keer stil bij het conflict dat Europa honderd jaar geleden door elkaar schudde. Dat doen ze onder meer met fragmenten uit de soundtrack van La vita è bella (1997), een film die weliswaar over de Tweede Wereldoorlog gaat, maar als geen andere de oorlogsgruwelen in beeld brengt. Filmmuziek en het Arenbergorkest: een combinatie die al vaker prachtige concerten opleverde.

€5 (Cultuurkaart), €6 (student), €10, +€1 aan de kassa
www.arenbergorkest.be

11 december, St.-Jan-de-Doperkerk
Make we joy (Leuvens Universitair Koor)

Bij een kerstconcert van het Leuvens Universitair Koor (LUK) mogen dan een heleboel tradities horen, geen twee kerstconcerten klinken ooit hetzelfde. Dit jaar brengt het koor een gevarieerd programma: de muziek gaat van motetten van Poulenc over gospels tot een eigenzinnige bewerking de kerstklassieker Sleigh ride. Het LUK nodigt een contrabassist uit om de zangers met een walking bass te begeleiden.

€5 (Cultuurkaart), €6 (student), €10, +€1 aan de kassa
www.leuvensuniversitairkoor.be

16 december, Abdijkerk Vlierbeek
Un Noël français (Reinoud Van Mechelen)

Dat Reinoud Van Mechelen en 17de-eeuwse muziek een goede match zijn, blijkt elke keer opnieuw een absoluut voldongen feit. Ook nu waagt de tenor zich, samen met zijn jonge ensemble A Nocte Temporis in de muzikale regionen van de Franse barok. En dit met twee feestelijke kerstpastorales uit het oeuvre van Marc-Antoine Charpentier. Kom, ga erheen en droom weg bij de vrolijke klanken van hupse herders en dartele engeltjes!

€16, -10% (-26), -20% (Cultuurkaart)
https://www.30cc.be/nl/programma/item/un-noel-francais

 

36130fd46d4ab360b060e52fe9127bcd-Un_Noel_FrancaiscSenne_Vanderven.jpg
© Senne Van der Ven (bron)

Wim Vandekeybus creëert nieuwe mythe in TrapTown

Acht dansers, tekst, film en mythologie komen samen in de nieuwe voorstelling van Wim Vandekeybus en Ultima Vez. Als verhalenverteller eerste klas en koning van de beeldtaal creëert Vandekeybus in TrapTown zijn eigen mythe over macht, liefde en dood die universele thema’s als gender en milieu aansnijdt. Werkelijkheid en fantasie worden zo met elkaar vermengd in deze intrigerende voorstelling.

Alice in Wonderland-gewijs neemt Vandekeybus ons mee down the rabbit hole naar een mythische wereld in een parallel universum dat tegelijk vertrouwd en vreemd aanvoelt. In TrapTown maken we kennis met twee bevolkingsgroepen en hun interne conflicten. De Odinezen heersen reeds jaren over de Mythriciërs en houden deze laatstgenoemde dus letterlijk gevangen in erbarmelijke omstandigheden. Nu lijkt er echter een eind te komen aan de alleenheerschappij van de Odinezen wanneer de halfbloedzoon van de burgemeester het heft in eigen handen neemt.

Het plot heeft veel weg van menig Romeins epos, toch komt het verhaal deze keer helemaal uit Vandekeybus’ eigen hoofd, aangevuld met teksten van Pieter De Buysser, in tegenstelling tot voorgaande voorstellingen zoals Oedipus/Bêt Noir (2011) waarin hij bestaande mythes op de scène tot leven liet komen. Vandekeybus bewijst met TrapTown dat hij een geboren verhalenverteller is en combineert zeer sterk de sfeer van mythologie met modernere thema’s als milieuproblematiek en gender. Al is wellicht de beeldtaal het echte hoogstandje van deze voorstelling. Ook het decor zelf, met zijn hoekige constructies als details van het in vogelvlucht gefilmde labyrint dat wordt geprojecteerd, is indrukwekkend. Visueel is dit een plaatje.

UV_TrapTown©DannyWillems-17264Foto: Danny Willems

Verschillende universele thema’s zijn in het plot terug te vinden. Zo kiest de jonge Marduk, de zoon van de burgermeester, partij voor de onderdrukte Mythriciërs en wil hij een opstand tegen zijn vader uitlokken. Samen met zangeres Trixie Whitley bevindt Marduk zich in een onmogelijke Romeo en Julia-verhouding. Verrassend genoeg wordt de rol van Marduk, zeer overtuigend, vertolkt door een vrouw, de Ijslandse performer Tanja Marín Fridjónsdóttir. Deze genderwisseling én het feit dat Marduk door zijn vader wordt vernoemd als zijnde “too girlish for a boy, too boyish for a girl” zorgen ervoor dat we actief onze perceptie van gender dienen aan te passen gedurende deze voorstelling.

Ook (hedendaags) kolonialisme komt als thema in de voorstelling naar boven. De Mythriciërs hebben melk, de Odinezen de kostbare honing. Toch is TrapTown verrevan een luilekkerland. De twee volkeren komen meerdere malen met elkaar in conflict, wat zich uit in enkele acrobatische dans- en gevechtsscènes. Mannen versus vrouwen, vrouwen versus vrouwen, mannen versus mannen. Iedereen wordt in het gevecht betrokken. De scènes zijn zeer duidelijk meticuleus ingestudeerd, maar toch zit je telkens vol spanning op het puntje van je stoel te kijken naar de vele indrukwekkende stunts en lifts die de dansers voor je neus uithalen. Verbeeldt u de gevechtsscènes uit Kill Bill Vol. 1 -zonder samuraï zwaarden- maar met een hoger So You Think You Can Dance gehalte.

UV_TrapTown©DannyWillems-18021Foto: Danny Willems

Door de thematiek en enscènering is TrapTown een zware voorstelling. De meer luchtige momenten zijn daarom misschien welgekomen, maar breken tegelijk het mysterieuze wereldbeeld. Zo kregen bepaalde mensen bij het binnenkomen een basketbal aangereikt. Op een bepaald moment worden deze ballen op vraag van één van de personages naar voren doorgegeven, op het podium in een klas verzameld en door een stok over de scène gedreven. Geschater en gelach uit de zaal, maar net als alles in deze voorstelling niet zomaar zonder diepere betekenis. Zelfs een klasje brave ballen, wordt in deze wereld onderdrukt.

“Only in death we are equal”

Gaandeweg wordt de sfeer steeds grimmiger, de opstand dreigender. Uiteindelijk komt het conflict na een aanslag volledig tot uiting, wat wederom zorgt voor de ondergang van de Mythriciërs. Wanneer Marduk de slachtoffers verzamelt en hun traditioneel wilt begraven, wordt uiteindelijk ook hij door zijn eigen volk vermoord. Wantrouw en verraad zijn twee belangrijke thema’s doorheen de voorstelling. De Odinezen zien hun wandaden tegenover de Mytriciërs niet in, en omgekeerd gunnen de Mytriciërs de zoon van hun Odinese leider nooit hun vertrouwen. Tot het te laat is. Op het einde van de voorstelling stort de wereld in, de hele samenleving valt uiteindelijk net niet ten prooi aan elkaar, maar wel aan een zinkgat. Ook in een mythologische wereld ontsnappen we dus niet aan milieuproblematiek.

Maatschappelijke wrijving, gender en milieu combineren in een mythisch verhaal én dit tot uiting brengen in een mengvorm van taal, beeld, muziek en dans, Vandekeybus wou voor TrapTown alles uit de (melk)kan halen, zoveel is zeker. De dansers-acteurs op de scène brengen het verhaal met verve, al doet het geheel zich zo nu en dan wat onsamenhangend en langdradig aan en vergt de overgang tussen de verschillende mediavormen, voornamelijk in het begin, wel erg veel van het publiek. De dialogen zijn zeer direct, wat een schril contrast vormt met zowel de poëtische filmbeelden als de sterke dansscènes, waardoor de creatie soms in delen uiteen dreigt te vallen. Maar naarmate de verschillende disciplines meer op elkaar ingrijpen, word je er als toeschouwer toch verder in meegezogen. De intrigerende mythologische wereld houdt het geheel net genoeg samen. In die wereld wil je ronddwalen. Of toch voor een uur of twee.

UV_TrapTown©DannyWillems-8247Foto: Danny Willems

TrapTown // Wim Vandekeybus & Ultima Vez // 29 november 2018 // 30CC

20% korting op vertoon van je cultuurkaart aan de ticketbalie van 30CC

 

 

M-useumnacht: zoveel werelden in één museum

Wie M tijdens de M-useumnacht bezocht, was zeker van een gevulde avond. Drie expo’s, zes concerten en verschillende workshops gaven de ruim duizend bezoekers de kans het museum op een heel andere manier te ontdekken. Enkele hoogtepunten uit het programma.

Sam De Gueldre en Emmanuel van der Beek

M-useumnacht was het perfecte moment om de tentoonstelling rond de Arenbergs in de schijnwerper te zetten. Als student in Leuven heb je vast wel van de naam ‘Arenberg’ gehoord. Het kasteel van Arenberg en de daarbij horende domein huisvesten vandaag onder meer de wetenschapsrichtingen. Dat de adellijke familie, die hun naam aan het domein en bijgevolg de campus hebben ontleend, echter behoorde tot een van de meest invloedrijke families in de geschiedenis van Europa, is een minder bekend feit. En bij een invloedrijke functie, hoort ook een indrukwekkend patrimonium. Het is onder andere dat patrimonium dat je leert kennen in de veelzijdige tentoonstelling in M.

De zeven zalen tellende tentoonstelling herbergt een aantal mooie onbekende schatten. Zo hangt er een fraai portret van een jonge vrouw geschilderd door Rubens, een heel erg kleine Bruegel en een prachtig handschrift versierd met tekeningen van Albrecht Dürer. Het hoogtepunt van de collectie was een enorme bedsprei die het verhaal van Phaëton voorstelde.

De familie komt echter ook nog in andere facetten tot zijn recht. Je leert ze ook zelf kennen door hun familieportretten en hun oorkondes. Zo behoorde de familie tot de exclusieve ridderorde van het Gulden Vlies, een invloedrijke groep in het historische Europa. Indrukwekkend waren de drie stadsgezichten van Antwerpen, Brussel en Amsterdam. Deze levensgrote vogelperspectieven op de grootste steden van de Lage Landen verduidelijkt de band tussen de van oorsprong uit de Duitse Eifel komende geslacht en onze streken.

Andere indrukwekkende zalen bevatten de kledingcollectie vanuit de zeventiende eeuw of hun bibliothecaire collectie, met onder andere een originele partituur van een werk van Vivaldi. Ook bezaten de Arenbergs een collectie archeologische vondsten, met onder andere Egyptische schatten.

Deze prestigieuze expo kon al rekenen op meer dan 10.000 bezoekers in het openingsweekend en de adellijke pracht en praal werd met het bezoek van koningin Mathilde nog verder opgeluisterd. Ondanks de beperkte collectie, schetst de tentoonstelling een gevarieerd beeld van een van de machtigste families uit het oude Europa.

Vormenwereld

De M-useumnacht is het ideale moment om rustig door het hele M te dwalen en dan stoot je ook op heel andere kunst. Wie de tentoonstelling over René Heyvaert binnengaat, komt even in een heel andere wereld terecht. De vormelijke eenvoud van Heyvaert, een Belgische avant-gardekunstenaar uit de vorige eeuw, contrasteert fel met de overdosis ornament van de Arenbergs. Heyvaert haalde, in de voetsporen van de dadaïsten, alledaagse voorwerpen uit hun context en zette ze in een museum.

In het universum van Heyvaert is een luciferdoosje geen luciferdoosje meer, maar een kunstwerkje van vorm en kleur. De luciferdoosjes – ook de dozen waspoeder en het zilveren bestek – gaan tegelijk een dialoog aan met zijn andere werken: geometrische patronen in zachte kleuren. Niet ieder kunstwerk blaast je meteen omver, maar het is aangenaam vertoeven in het rustige universum van Heyvaert. Zijn vormen en kleuren halen je even weg uit de wereld waar de luciferdoosjes vandaan komen.

Iets dichter bij de alledaagse leefwereld staat de tentoonstelling over de Mies van der Rohe Award, een van de belangrijkste Europese architectuurprijzen. De genomineerde gebouwen worden met foto’s, plannen en maquettes aan het publiek voorgesteld. Wie elk gebouw wil leren kennen, moet er een hele avond voor uittrekken, maar ook een snelle blik op de posters is de moeite waard. Alle genomineerde projecten zijn gebouwen die doen dromen. Onze omgeving kan er in de toekomst zoveel mooier uitzien.

Soundtrack

Wat bij de M-useumnacht sinds vorig jaar niet meer kan ontbreken, is de verwelkoming van de bezoekers door het Leuvens Universitair Koor. Twee keer traden de zangers op aan de ingang van het museum, waarbij de bezoekers zich tussen twee rijen naar de ingang van het museum moesten begeven. De schroom bij veel bezoekers om al dat moois te verbreken door erdoorheen te stappen was groot. Toch was het een unieke beleving: je wordt letterlijk in stereo omringd door een koor.

Wat meer verscholen in het museum speelt Ana Schultze drie keer een klein concertje op haar harp. De muziek echoot zacht in meerdere museumzalen, in de muziek resoneren tegelijkertijd de werken die in de zalen hangen. Veel muziek komt uit de periodes waarin ook de kunstwerken zijn gemaakt en dat hoor je. Met de muziek als soundtrack is het heerlijk verdwalen in het bontgekleurde wandtapijt dat achter de harp hangt.

De muziek die aan het einde van de avond in de bar klonk, was iets minder subtiel. Hoewel, wie ver genoeg ging staan om niet omver geblazen te worden door de decibels, merkte dat AliA, artist-in-residence in Het Depot, niet zomaar een dj was. Ze bouwde voor sluitingstijd nog snel een feestje. Muziek met een beat maar met een eigen twist, zo hoort dat in een museum.

M-useumnacht, UUR KULTUUR / woensdag 28 november 2018 / gratis voor cultuurkaarthouders