Bekroning of ondergang van de schepping? #Artefact18

Geschreven door Margot Blomme en Jacoba Waumans

Of kunst ooit de wereld zal redden? Geen idee of we er ooit het bewijs van zullen meemaken. Het is nochtans wel wat 22 kunstenaars proberen op het Artefactfestival. Februari betekent in de expozalen van het STUK steevast een invasie van hedendaagse werken, van schilderkunst tot zaalvullende installaties tot interactieve projecten (ooit al een jas aangetrokken die de kracht van een aardbeving op je lichaam simuleert?). Elk jaar staat één thema centraal “waarin hedendaagse kunst, actualiteit en maatschappelijke uitdagingen elkaar vinden”. Een verzoening tussen kunst en wetenschap dus, zoals ook blijkt uit de samenwerking met de KU Leuven in de kleine lettertjes van de catalogus.

De thema’s van de afgelopen jaren – twee jaar geleden nog Up in the air – lezen dan ook als een lijstje van de natuurelementen. Dit jaar kunnen curatoren Karen Verschooren en Ils Huygens er alvast een tweede van de vier afvinken: met This rare earth, stories from below ligt de klemtoon op artiesten die zich laten inspireren door de wereld onder de aardkorst. Wij lieten ons op de openingsavond rondleiden door Huygens en kwamen buiten met een verfrissende én ontnuchterende kijk op wat er onder onze voeten verborgen zit.

Lees verder

Advertenties

Een overdonderende Valentijnsdate met de literatuur: Saint Amour

Half februari valt de wereld op verschillende manieren in twee te verdelen. Enerzijds degenen die hun allesomvattende liefde met grote L in alle talen van de daken schreeuwen, anderzijds de zieltjes die boven een eenpersoonsmicrogolfmaaltijd de prijs van zevenentwintig Britse korthaarkatten beginnen te googelen. Of enerzijds zij die elkaar tot op de rand van het bankroet trakteren op rode en roze objecten uit alle mogelijke etalages, anderzijds zij die een zenuwinzinking krijgen van hoe het kapitalisme ons zelfs tot in onze slaapkamers niet loslaat. De enige plaats op het noordelijk halfrond waar beide kampen de avond van Valentijn in vrede naast elkaar zaten, was de Stadsschouwburg. Niets dan hoog bezoek daar voor Saint Amour, de “literaire liefdesaffaire” waarmee Behoud de Begeerte boekenwurmen elk jaar trakteert op een podium vol dichters en romanschrijvers die de meest passionele passages uit hun werk voordragen. Of de m/v/x van je dromen nu al jaren naast je wakker wordt, op een wit paard onderweg is of eerder op een schildpad die de weg zoekt met Apple Maps, de goed gevulde affiche biedt voor elk wat wils, en dat in alle geuren en kleuren van de liefde.

Lees verder

TIP: Dé ultieme studiepauze met BLOKUUR KULTUUR film (Comedy Shorts)

De blok begint door te wegen. Je hebt pijn aan je rug, je deo is op dus moet je je douchen als je naar de bib wilt, je fluostiften begeven het, … Kortom: Het mag gedaan gaan zijn. In dat geval hebben wij goed nieuws voor jou, want het aftellen kan beginnen! De examens zitten er aan te komen en er komt meer kleur in de planning. Hoe meer er wordt afgestreept hoe beter!

Daarom biedt KU Leuven Cultuur nog iets aan om naar uit te kijken: BLOKUUR KULTUUR (Comedy Shorts). Cinema ZED selecteerde speciaal voor de studenten een paar hilarische en super goede kortfilms, om de blokdag met een lach af te sluiten!

Gebruik het laatste restje inhoud van je fluostift en zet het in koeien van letters in je agenda:

Waar? Cinema ZED, aula Vesalius, Vesaliusstraat 11, 3000 Leuven

Wanneer? WOENSDAG 24/01/2018, 21u

Kostprijs? GRATIS EN ZONDER INSCHRIJVINGEN

Ben je alvast benieuwd naar de professionele selectie?

TOT DAN!

25550156_1361626553947876_8048931139662127097_n

‘Camus’, een held van het absurdisme en mooier dan Nietzsche.

Dinsdagavond zakte Arsenaal Lazarus af naar de schouwburg van Leuven. Ze namen ons mee op een interessante zoektocht naar het wie en het wat van de wereldberoemde Franse schrijver: Albert Camus. Bekend van ‘de vreemdeling’ en ‘de mythe van Sisyphus’, maar bovenal een boegbeeld van het existentialisme. Of nog beter, het absurdisme: ‘Wat te doen met de slechte mop die het leven heet?’ vormt het uitgangspunt van de avond.

We zien een interessante setting met slechts een cirkel van herfstbladeren in het midden, een leegstaand bad achteraan het podium, een hele boel instrumenten en een specifieke old school kledingstijl. De voorstelling begint met een speech die Nietszche op de begrafenis van Albert Camus voorleest. Een tekst die meteen uit de doeken doet waar het over gaat: niet zo zeer over de werken van Camus, maar over zijn persoon en zijn ideologie. Ook de figuur van Nietzsche en zijn band met Camus zullen in het stuk duidelijk hun plaats toegekend krijgen. Het is een interessante start, maar misschien was het net iets te zwaar om er in te kunnen rollen. Het muzikale vervolg fleurt de boel dan weer op en de kijker zit ondertussen goed genesteld in zijn stoel.

Er wordt een bepaalde sfeer op het podium geschept die de voorstelling een losse toets geeft. Door letterlijk de woorden ‘het is niet met personages ofzo hoor’ uit te spreken werd het ijs gebroken en ontstond er een dynamisch gesprek tussen alle acteur op het podium. Alles wat ze over Camus weten of willen bijbrengen wordt door elkaar geroepen. Na de ontploffing van deze conversatie, waarbij er vrolijk in het rond wordt gehuppeld op de woorden ‘Sartre mag schrijven wat hij wil, hij is en blijft een scheve bril’ krijgt het stuk wat meer vorm en structuur, maar we weten nog steeds niet goed wat te verwachten van de avond.

a4257ec243ae18326cf4d3105de0faca-Camus_Persfoto-3-c-RaymondMallentjer

Elke acteur nam een deel van Camus’ leven onder de loep en werkte hier iets rond uit, zo werd later ook even tussen de soep en de patatten meegegeven. Koen De Graeve brengt ons een originele uitwerking van de mythe van Sisyphus -waarbij Bertje de beer de hoofdrol speelt-, Lien Thys neemt even de rol aan van de vrouw van Camus, Pieter kruipt in het onderbroek van de schrijver terwijl hij de vreemdeling leest en ook Nietzsche passeert nogmaals met een klachtenbrief. Dans, muziek, monoloog, dialoog, … Alles komt er in aan bod. Het stuk kent verschillende fragmenten die door middel van plezierige, dynamische en interessante, maar vaak net iets te rommelige gesprekken aan elkaar gebonden worden.

Om er één stuk uit te pikken dat uw recensente het meeste bijbleef kies ik toch voor de geniale bijdrage van Lien Thys waarbij ze, na een dansbeurt, in de huid -of beter gezegd het hout- van een raam kruipt. Niet zomaar een raam uiteraard, Thys is het raam van de kamer waar de vrouw van Camus, Francine Faure, verblijft in de psychiatrische instelling. ‘Een prachtige vrouw’ verliest de levenslust en raakt in een depressieve spiraal. Een interessante invalshoek, zeer tot de verbeelding sprekend en een logische keuze wanneer blijkt dat ze later uit datzelfde raam springt. ‘Ik spreid mijn armen en ze vliegt op me af’, klinkt het in een muisstille zaal.

Na anderhalf uur denken we Camus door te hebben, zowel zijn werk en zijn ideeën als het stuk waar we naar kijken. Dat duurde net iets te lang, maar hield de kijker wel actief aan het werk. Afsluiten deed Joris Van Den Brande, zittend in een Chesterfield met een monoloog vanuit de persoon van Camus. Een mooie monoloog, een sterke tekst, maar niet de spetter die de kijker met opengevallen mond naar huis doet slenteren.

We genoten van een interessante avond waar we zowel konden lachen als nadenken over het leven. Misschien was het wel de bedoeling van de acteurs om een absurd theater te brengen -wat niet zou verbazen uiteraard-, misschien verloren ze zich echt wel af en toe in de appreciatie en het enthousiasme.

Dinsdag 19/12/2017 – Camus – Arsenaal Lazarus – 30CC

Edgard Tytgat in Museum M: een bloemlezing

Het is koud, het is nat en mijn vingers vriezen er bijna af terwijl ik fiets, maar ik moest en zou Museum M bereiken. Het wachtte op me als oase van esthetische rust in deze drukke periode van Kerst shopping, filerijden, verwoed papers afwerken en jawel zelfs studeren. Sinds 8 december huist M namelijk de nieuwe tentoonstelling: Edgard Tytgat: herinnering aan een geliefd venster. 

Ik wandel het gebouw binnen, berg mijn natte spullen op in een locker, en ga met audiogids in de hand op weg naar de eerste verdieping. Wat ik zag op die eerste verdieping overtrof al mijn verwachtingen. In deze review probeer ik aan de hand van mijn favoriete werken  een voorsmaak te geven van deze tentoonstelling die zeker en vast de moeite waard is om eens te bezichtigen. Als is het maar om even niet aan dat kerstdiner te moeten denken, of om eens naar iets anders de kijken dan Power Point presentaties of cursusblokken. (De schilderijen worden besproken in de volgorde waarin ze te zien zijn in het museum.)

Lees verder