En toch maken de kleren de man

SALVO swarthy dude with gun

Een volle zaal, hoezee! Betekent dit dat de liefhebberij van de Zevende Kunst toch niet volledig verzwolgen is door Netflix en co? De film die de zaal heeft laten vollopen, betreft Fabio Grassadonia’s Salvo, een existentieel maffiadrama. Aan de ontsteltenis die ik na de film kon bemerken, vermoed ik dat het daar misgelopen is voor een aantal cinemagangers. Misdaadfilms hoeven niet per se de cliché goedgeklede en afgelikte maffiapersonages, zoals we deze kennen uit The Godfather, voor te schotelen. Denk maar aan het grimmige Gomorra en de gelijknamige serie. Ook deze film probeert een alternatieve weg te volgen en neemt verhaal-gewijs film noir-koning Jean-Pierre Melville als grote voorbeeld.

Net als in Melvilles Le Samouraï, is het hoofdpersonage een zwijgzame loner die in een groezelig appartement verblijft. Evenals Jef Costello (Alain Delon), beseft Salvo (Saleh Bakri) op een gegeven moment dat orders van bovenaf misschien niet helemaal moreel te verantwoorden vallen. Salvo, de schijnbaar koelbloedige en hondstrouwe huurmoordenaar, besluit na een aanval op zijn baas Boss (what’s in a name) de daders op te sporen. Zo belandt hij in het huis van de organisator waar zijn blinde zus geld zit te tellen. Zoals het “hoort” in klassieke films is een vrouw in een misdaadmilieu een verstorende factor en dat geldt ook in het geval van Rita (Sara Serraiocco). Uit de gespannen scènes die volgen, wordt duidelijk dat zowel Salvo als Rita een beklemmende invloed op elkaar hebben. Niettemin is het vooral Salvo die een transformatie ondergaat en dit wordt gek genoeg ook duidelijk uit zijn outfitkeuzes. Van een zwart poloshirt (de dood!) schakelt hij over op een witte variant (de hoop!) en uiteindelijk een blauw shirt (de trouw!). Wanneer hij uiteindelijk ontpopt is, draagt hij een blauw jeanshemdje. Dat er voor Salvo desondanks geen verlossing mogelijk is, blijkt uit het kleurenpalet van de film. Het korrelige vaalgeel en bij momenten wazige beeld wekt weerzin op bij de kijker. Ook de keuze voor machinale geluiden en blaffende honden in plaats van een streepje muziek, onderstreept de vervreemding present tussen Salvo en zijn omgeving. Het feit dat Salvo enkel praat wanneer dat hoognodig is, verduidelijkt dat hij afgesloten is van de mogelijkheid op een normaal leven. Langzaamaan ontvouwt het plot zich tot een nakende identiteitscrisis.

Dit gezegd zijnde zal een trage, quasi woordeloze cinema niet iedereen bevallen. Deze film barst van de goede intenties maar de uitvoering is iets minder geslaagd. Dit is deels te wijten aan de acteerprestatie van Saleh Bakri. De flair van Alain Delon bezit hij niet en de soms ongemakkelijke interpretaties gaven mij zelf een onbehaaglijk gevoel. Af en toe leek ook de film zelf uit haar rol te vallen in die zin dat de grimmige sfeer bij momenten karikaturaal aanvoelde – denk hierbij aan de close-ups van de ogen die de herinnering oproepen aan Sergio Leones westerns. Het woord “salvo” mag dan in het Italiaans wel “buiten levensgevaar” betekenen (dat maakt Wikipedia mij toch wijs), maar hetzelfde kan niet gezegd worden van de film.

Niettemin, als je van langzame cinema en Italiaanse settings houdt, is deze film zeker een aanrader. Onvolmaakt, dat wel, maar mits de juiste instelling kan Salvo overtuigen. Vanavond (om 22u30) is de laatste vertoning in Cinema ZED en dus de laatste kans om een mening te vormen over deze film.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s