Stuk Plastic: Een vervuilende maatschappij

Zoiets abstract maar zo boeiend
Zoiets ontspannend maar zo vermoeiend

Het kersverse theaterstuk van campustoneel laat emoties in het rond vliegen.
Sam Rijnders en Elise Linsen creëerden een vernieuwende techniek op de scène.
Zeven briljante acteurs spelen beurtelings iedere rol. Elk personage heeft bepaalde karaktertrekken die gepersonaliseerd werden door elk individu. Ze steken elk personage in hun eigen jasje, soms zelfs letterlijk. Een van de briljante regisseurs, Sam Rijnders, kon zijn lach niet bedwingen. Hij stak heel het publiek mee aan. Ondanks de donkere satire, worden onze lachspieren aan een hevige work-out blootgesteld. Degene die letterlijk wordt blootgesteld, heet Esther. Zij is de huishoudhulp van Michaël en Ulrike. Twee lokale snobs die denken het gemaakt te hebben. Toch kwijnt hun gematigd leventje met de jaren weg.

@Vincentinaki

Het valt op dat de enige rol die standvastig blijft, die van Esther is. Esther is de ongewilde protagonist. Vergist in de gedachte dat ze op haar gemak de vloer kon boenen, wordt ze als een oude knuffel over de grond meegesleurd. Toch ontvangt ze geen knuffels. Ze wordt als een kunstwerk beschouwd. Ze wilt gewoon kuisen. Ze kuist het gezin haar maatschappelijke problemen op. Alle omhooggevallen ‘wannabe’ adelen behandelen Esther als een circusaap. De snobs voelen de grond onder hun voeten wegzakken en beginnen te zweven. De realiteit wordt als een zeepbel weggeblazen. Esther prikt de bubbel kapot. Ze heeft er genoeg van om in een vitrine van hypocrisie haar dagen te spenderen. Ze zal ze wel een lesje leren…

Het laatste greintje opwinding tussen Michaël en Ulrike waait als een zacht briesje de kamer uit. Michaël ziet de storm al aankomen. Hij beslist mee te doen aan artsen zonder grenzen. Onze ‘white savior’ hangt de held uit en zij de vlag. Het stuk zoomt in op de mislukte opvoeding van hun zoon Vincent. Recent is hij als een puber uitgebloeid die zich overal mee moeit. Ulrike identificeert zich als kunstenaar maar eigenlijk brengt ze slappe koffie naar een nog slapper figuur, Haulupa. Het vuur in Haulupa’s ogen wordt gedoofd door zijn eigen hoofd. Hij heeft een burn-out en ZEKER geen depressie. In dit deeltje spotten de regisseurs met het taboe rond mentaal welzijn. Haulupa draagt een masker van ironische perfectie. Op die manier geeft hij niet toe aan zijn eigen tekortkomingen.

Achter de opvatting van kunst wordt een groot vraagteken geplaatst. Kunst is verheven, geschreven naar superioriteit. Sam Rijnders en Elise Linsen pleiten voor een normalisering van kunst. We worden rijk getogen en in de luxe gezogen. Hou de essentie van kunst voor ogen: schoonheid. Word niet verleid door roem, maar blijf het voor de kunst doen; de kern van ons geluk.

The Northman: op het randje van episch

De nieuwe van Robert Eggers (The Witch en The Lighthouse) is in het land! The Northman vertelt ons het verhaal van Amleth (Alexander Skarsgård), de zoon van een Vikingskoning, die volledig gegrepen wordt door zijn verleden, familie, wraak en het lot.

De Noorse mythe van Amleth die later de inspiratiebron werd voor Shakepeares Hamlet is er eentje van potentieel episch niveau. Als kijker word je getrakteerd op verschillende gevecht scènes die op sommige momenten een beetje teveel gechoreografeerd lijken. De brutaliteit die de gevechten zouden moeten uitstralen lijken meer op een dans dan op een bloeddorstig gevecht. Eggers maakt dit goed door zijn uitstekende cinematografie. De visuals van de verschillende mythische goden en waarzeggers zijn kwaliteit van de bovenste plank. De wide-shots en het gebruik van natuurlijk licht maakt de film een waarlijk plezier voor het oog. The Northman is op veel vlakken niet zo bizar als Eggers vorige films, waardoor zijn stempel op het werk wat vervaagt.

© Focus Features

De mengeling tussen fantasie en realiteit is waarschijnlijk het interessantste deel van deze film. Het plot zelf is door het herkenbare verhaal redelijk voorspelbaar, ook al is er een interessante twist naar het einde toe. Voorspelbaarheid is geen probleem wanneer een film andere facetten kan uitwerken. Daarom is het spijtig dat de dialogen niet altijd even doordacht waren, waardoor het zijn zwaartepunt verloor. Alhoewel de performances degelijk waren – dan kijk ik vooral naar Anya Taylor-Joy (Olga) en de altijd spectaculaire Nicole Kidman (Queen Gudrún) – voelde de liefdesrelatie tussen Amleth en Olga niet altijd zo passioneel en integer aan.

In een interview met Vanity Fair vertelde Eggers dat ze met The Northman historisch zo dicht mogelijk probeerde te blijven bij het uiterlijk van de bevolkingsgroepen die ze portretteerde. Van de juwelen tot de van stof voor de tunica’s, was alles tot in de puntjes uitgewerkt. Hiervoor hebben ze samengewerkt met archeologen en historici om het gehele plaatje zo accuraat mogelijk te maken. Dit geeft een interessante inkijk tot de wereld van toen. Het bewijst ook dat de film een goed verzorgd passieproject is van Eggers en zijn team.

The Northman had alle ingrediënten om waarlijk episch te zijn. Omdat het zichzelf zo serieus heeft willen nemen, heeft het zichzelf niet op dat niveau kunnen tillen. Dit betekent niet dat The Northman niet spectaculair was op zijn eigen manier. De film is een avontuur van begin tot einde. Het neemt je mee naar plaatsen die je nooit eerder hebt gezien en ontrafelt geheimen die je dacht nooit te weten te komen.

The Northman is nog steeds is nog te zien bij Cinema ZED Vesalius. Studenten met een KU Leuven cultuurkaart krijgen korting.

‘Freda’: het geweld binnen Haïti vanuit een vrouwelijk perspectief

Geweld, armoede, opstand en verzet. Een globale omschrijving van Freda haar jeugd. Een globale omschrijving van de meeste mensen hun leven die in Haïti hun weg proberen te vinden. Dit probeerde Gessica Généus, de regisseur van de film, over te brengen op het grote scherm.

Freda en haar familie hebben altijd al in een volksbuurt van Port-au-Prince, de hoofdstad van Haïti, gewoond. Dankzij hun klein straatwinkeltje is de familie er tot nu toe altijd redelijk goed in geslaagd om rond te komen. Toch is hun grootste droom om dit land te kunnen verlaten. Om ergens een rustig leventje op te starten ver weg van al het geweld en zonder geldzorgen. Ook het vriendje van Freda, gespeeld door Juancito Jean, zwijmelt weg bij het idee van een zorgeloos leven samen met zijn vriendin. Toch wilt Freda niet vluchten. Ze wilt vechten. Vechten voor haar land. Het land waarvan ze gelooft dat het nog een mooie toekomst te bieden heeft.

oneworld

De gruwelijke situatie die zich in Haïti afspeelt is voornamelijk te wijten aan de voormalige president, Jovenal Moïse. Deze heeft namelijk heel veel geld verspeeld omtrent de PetroCaribe, een olieprogramma van Venezuela. Het gevolg hiervan? Een volk dat in opstand komt. Dit kon het publiek aanschouwen vanuit het perspectief van Freda, een dappere en gedreven vrouw. Zo is het namelijk alles behalve makkelijk om als vrouw of jong meisje je weg te vinden in de Haïtiaanse maatschappij.

Jonge vrouwen worden niet gezien of gehoord. Als ze dan toch het geluk hebben om opgemerkt te worden, wordt hen allerlei dingen beloofd die niet worden nagekomen. Hun partners veranderen namelijk van de ene op de andere dag van zorgzame echtgenoten naar respectloze en onbeschofte geldwolven. Jonge en naïeve vrouwen zijn hun prooi, hun geld en mooie beloftes hun wapen. Eens de prooi binnen is wordt deze vermorzeld. Dit wordt echter maar al te graag in de doofpot gestoken om familieschandalen te voorkomen. Niet voor zijn naasten of over het algemeen al deze machteloze meisjes opkomen is volgens Freda het schandaal. Zij had deze doofpot dan ook maar al te graag laten openbarsten om alle geheimen die erin weg verdoezeld werden hun vrije loop te laten gaan. Een vrijheid waar ze ondertussen zelf al zo lang naar snakt.

Hoewel de film ‘Freda’ heet en dus ook voornamelijk rond dit personage hoort te draaien, komt er in de film ook redelijk veel oppervlakkige informatie over andere personages aan bod. Zo zou er nog iets diepgaander op Freda en haar verhaal ingegaan mogen worden.

Verder is de film zeker de moeite waard. Hij verbreedt je horizon over voor ons ondenkbare situaties. Freda is nog steeds te zien in de cinema ZED waar een kleine korting wordt voorzien voor studenten met een cultuurkaart.

HORST Arts & Music Festival 2022  

HORST Arts & Music Festival is een hybride festival met een intense dialoog tussen muziek en visual arts. Dat dit alles omgetoverd wordt tot één event, is niet alleen bijzonder, maar ook zeer ambitieus. De uitdaging zit volgens ons in het feit dat iets hybride simultaan focust op verschillende interesses die niet noodzakelijk gedeeld worden door iedereen in het publiek. Het gevaar bestaat erin dat het publiek uit elkaar valt en naast elkaar bestaat zonder te interageren. Toch slaagt HORST met glans voor een intense samenhorigheid in het publiek en een unieke toegevoegde waarde voor alle aanwezige kunstvormen.

ARCHITECTURALE MEERWAARDE

Hoe ze dat realiseren is enerzijds te danken aan het architecturale karakter van de podia. De installaties zijn stuk voor stuk ontworpen door designers en architecten vanuit de locatie waar het festival plaatsvindt. Deze voorjaarseditie is dat nog steeds de Asiat-site, een voormalig militair domein in Vilvoorde. De setting wordt gedomineerd door pakhuizen en gebouwen met omringende bomen en spontane wandelpaden. Twee koeltorens groeien in de achtergrond naarmate we de site naderen. De analyse van deze complex culturele locatie leidde voor de curators tot een brede interpretatie. De pakhuizen blijken perfect voor een foodhall en enkele bars, een loods zonder dak biedt ruimte voor een regenvijver, de kleine gebouwtjes en de geborgen plekjes tussen de bomen zijn als gegoten voor verborgen kunst. En dit alles tijdens een driedaags muziekevent! Volgens ons is HORST er in geslaagd de volledige site op een zinvolle manier open te stellen naar zijn publiek.

Fotograaf Illias Teirlinck

De experimentele podia en paviljoenen zijn hiertussen rondgestrooid. Elk design toont aan wat een stage kan zijn, met als resultaat een spectrum aan podia met variërende ambities, verschillende materialen die elk faciliteren in diverse energie levels. Door het verhuizen van het najaar naar het voorjaar (om de opening van de kunstententoonstelling samen te laten vallen met het startschot van het festival) zijn de stages deze editie dezelfde als die van vorige editie met hier en daar een kleine aanpassing.

Bodies In Alliance – aka de kermis – krijgt een houten vloer die zondag volledig platgestamd werd tijdens een verpletterende dupstepset van AliA en Mala&Coki.  Rotunda – aka de put – krijgt houten trappen naar beneden. Hier was het veelal bouncen als een collectief geheel op Teki Latex of Yungh Singh. Troppo Fisso – aka de mainstage – staat gelijk aan clubby vibes met zijn stellingen, platformen verdiepen en lichtendouche. Er is daar zaterdagavond nog nooit zoveel gezamenlijk gezweet als op de knallers van Eris Drew & Octo Octa.

@Horstfestival

Moon Ra – aka de vulkaan of ufo – is naar onze mening de schattigste stage. De ingang bevindt zich 360° rond als je onder de schubben van de tipi kruipt. Overdag waan je je hier in een geborgen donkere sfeer en het dak zorgt voor de nodige lichtinval. We kunnen alleen maar voorstander zijn van deze circulaire, niet-wegwerparchitectuur, maar dat wilt niet meteen zeggen dat de aanpassingen daarom ook verbeteringen waren. We misten een beetje het ‘Wauw’-effect dat zo leuk is bij het betreden van het festivalterrein bij elke nieuwe editie van HORST.

Fotograaf Dieter van Caneghem

De ontbrekende ‘Wauw’ werd daarentegen wel gecompenseerd door twee nieuwe stages. In Turning Cirkles – of de ambient stage kan er gelegen worden op grote zitzakken terwijl de muziek je helemaal meeneemt. Tijdens de set van LSDXOXO in Hovering Caress Amère – of de Walvis – lijkt de buik van een walvis gemaakt van afval aan het plafond van de ruimte te bewegen voor een totale psychedelische danservaring. Dit zijn maar een klein deel van de artiesten die we gezien hebben, want de line-up houdt ook talks, liveacts en zelfs ballroom in. De line-up was deze editie echt een om je vingers bij af te likken, gekozen vanuit oprechte creativiteit en niet vanuit mainstream trekkracht.

Fotograaf Illias Teirlinck

SAMENHORIGHEID

Anderzijds is een groot deel toe te schrijven aan de bezoekers. Als het licht en muziek toegevoegd worden en de mensen beginnen te dansen komt de site echt tot leven. Het zijn de volunteers en bezoekers die uiteindelijk de setting van het festival bepalen. Het zijn zij die besluiten samen te komen als een community, om de tijd te vertragen en samen te dansen. We zijn daarin enorm trots op onze generatie. Het is – na een gedwongen pauze van de uitgaanscene – lang geleden dat we zoveel verdraagzaamheid en liefde op één plek hebben gezien. En die zindert zelfs nu nog na.

HORST kan die samenhorigheid niet plannen, maar ze biedt wel de opportuniteit om nieuwe en inspirerende mensen te ontmoeten. Zowel in de festivalbeleving als alles waar HORST ons bij uitnodigt deel van uit te maken – volunteeren, opbouw en afbraak van podia, verschillende labs etc. We zijn hier namelijk allemaal voor dezelfde redenen, voor dezelfde beleving. Het festival gaat ondertussen al een tijdje mee (sinds 2014), maar voor ons hoeft het niet ambitieuzer te worden dan het nu is. Met zijn 6 stages en 3 dagen is het groot genoeg om te verdwalen, vrienden tegen te komen en te zorgen voor een intieme relatie en wederzijdse interactie tussen artiest/dj en het publiek.

COLLECTIVE CARE

Als teken van appreciatie wijden we ook een kleine rubriek aan de Safe&Sound. We vatten dit het best samen als een plek waar je onvoorwaardelijk en onveroordeeld terecht kan met elk soort vraag of bezorgdheid, zonder dat er een reden moet zijn dat je daar bent. Het is een zorg die minder met afvinken en meer met aanvoelen te maken heeft. Met ruimte voor wat situaties onverwacht afroepen of liever: waar mensen onverwacht toe roepen.

Concreet is het een plek waar je kan snoezelen in kussens, in ligstoelen of onder dekentjes, waar je een glaasje water kan drinken of zelfs een appelsien kan eten, waar je even kan ontsnappen aan de grote hoeveelheid prikkels of waar je gewoon even kan babbelen als het nodig is. Er is nog een lange weg en veel bewustwording te gaan, maar we vinden het fijn dat HORST elke editie probeert een ruimte te creëren die voor zoveel mogelijk mensen veilig en gastvrij aanvoelt. De Safe&Sound is hiervoor een goede én nodige stap.

BACK-TO-REALITY

HORST heeft het festivalseizoen met een knal ingezet en is daarmee geslaagd in hun opzet. Toch hebben we onze twijfels bij het verhuizen van de september-editie naar een mei-editie. Als student zijnde, was HORST het festival waar je ondanks je herexamens of reizen met zekerheid zou staan om je laatste dansenergie kwijt te kunnen. In mei is dat minder vanzelfsprekend.

Het festival blijft een heterotopie waar er 3 dagen weggevlucht kan worden van het dagelijks leven, maar als we eerlijk zijn was het maandag geen zachte landing in deadlines en verplichtingen. We moesten de eerste festivaldag ook nog even wennen en de knop omdraaien naar de feest- en zomersfeer, die gedurende de drie dagen ook maar verlegen door de wolken kwam piepen.

Dat de student het doelpubliek niet meer is, merken we ook aan de absurd hoge prijs voor drank en eten. Het eten is dan wel volledig vegetarisch en van buitengewone kwaliteit, de meeste van mijn vrienden zijn drie dagen zonder avondeten door het weekend gegaan. Toch kijken we met een lach op ons gezicht en vermoeidheid in ons lichaam vanachter onze laptops terug naar een geweldige 3-daagse vol verbondenheid en energie.

HORST is een festival met vele verhalen en we selecteren er maar enkele om hier te vertellen. Om de volledige bundel te kunnen lezen, raden we ten sterkste aan zelf te komen dansen, kunst te bekijken, jezelf te verliezen en vooral te genieten van elkaar ❤

Geschreven door Soetkin Segaert en Florelien Soete

‘The Duke’: een revolutionaire diefstal

In Roger Michells ‘The Duke’ wordt er met de (middel)vinger gewezen naar alle kapitalistische zakken. Hun eigen zakken vullen is dé prioriteit van de staat. Een staat die niet in staat is de bevolking te voorzien van basisbehoeften. “Vroeger was alles beter”, zegt men. Correctie: vroeger was alles goedkoper.

Wat is ouderenzorg? Zorgen dat ze op tijd gevoerd, verschoond en stil zijn. Vaak worden senioren als baby’s behandeld terwijl ze volgroeid zijn tot een bron van levenswijsheid. In deze film gebaseerd op een waargebeurd verhaal, illustreert Michell dat we de gepensioneerde mens hun tv moeten gunnen. Verveling werkt als een tumor in op het gerimpeld vel. Entertainment fungeert als een medicijn tegen de levenloosheid zodat we niet ziek worden van de wereld. Kempton Bunton wilt de eerste dosis vreugde toedienen door zijn carrière op het spel te zetten, zijn vrijheid zelfs. Hij steelt het peperdure schilderij ‘The Duke’ dat eigenlijk nog wat gekruid zou kunnen worden. Waarom willen mensen voor dit gedrocht betalen, maar is een simpele kabelvergoeding te veel gevraagd?

Deze teleurstelling in de maatschappij wordt accuraat in beeld gebracht door Michell. De kleuren takelen af naar mate de tegenslag stijgt. Tijdens Kempton’s speech schijnen er warmere tonen door de rechtszaal. Het volk staat achter hem, letterlijk zelfs. De film glijdt vlot binnen door de gesmeerde dialogen en vooral monologen. Humor wakkert de vlam aan die in Bunton heerst. Hij geeft eerder een show dan een verklaring, zelfs onder eed. De film voelt zeer ‘cinematisch’ aan doordat de decors prachtig in beeld zijn gebracht zoals onder andere het museum, de straat en de weg waarop ze op de motor de wijde wereld in rijden. Toch heerst er een ontwapening en ontnuchtering aan het hele plaatje. Dit wordt afgebeeld bij het sobere gekibbel tussen een banale vrouw en haar zwevende man met grote dromen. 

@kunstcentrum BUDA

Michell laat Bunton geëngageerd en puur overkomen. Het feit dat een oudere man een schilderij durft te stelen en een heel volk achter zich krijgt, bewijst dat het niet kwaad kan om af en toe eens naar de senioren te luisteren. Hij krijgt het uiteindelijk klaar om de kabeltelevisie vergoed te krijgen voor een deel van de bevolking op leeftijd. Niet enkel voor zijn zoon Jackie blijkt Kempton een vaderfiguur, maar ook voor de grote meneren die het land beheren. Hij komt namelijk als ware activist op voor racisme en discriminatie naar ouderen.

Roger Michell legt het probleem van de ouderenzorg terug op tafel nadat het al lang onder een stoffig tapijt is geschoven. De onlangs overleden regisseur kan helaas het lof van de film niet meer in ontvangst nemen. Toch mag hij trots terugkijken op zijn gecreëerde cinema-ervaring voor jong en oud. Rust zacht Roger, we zullen goed voor ‘The Duke’ zorgen.

Deze film is te zien bij Cinema Zed in Leuven. Studenten met een cultuurkaart krijgen natuurlijk een mooie korting.

TIP! 3 films die je gezien moet hebben op het Afrika Filmfestival

Van 22 april tot en met 7 mei vindt de 27ste editie van het Afrika Filmfestival plaats. Op meerdere locaties in Leuven biedt het festival een veelzijdig programma aan Afrikaanse cinema. Deze editie heeft drie thema’s in focus: DR Congo, Blackness en ecologie. Naast deze drie onderwerpen vind je op het festival en breed spectrum aan boeiende, verrassende en sterke Afrikaanse langspeelfilms, kortfilms en documentaires. Deze drie films mag je alvast niet missen! Korting is te verkrijgen met je cultuurkaart.

Angelo. 24 april, 19u30

Begin 18e eeuw wordt een Afrikaanse slavenjongen door een Europese gravin als haar surrogaat kind geadopteerd. Ze doopt hem en geeft hem de naam Angelo. De jongen wordt opgevoed conform de Europese normen en waarden. Angelo is erg populair en wordt al snel de Weense hof mascotte. Tot hij besluit in het geheim met een witte vrouw te trouwen. Meer info https://afrikafilmfestival.be/view/movies/angelo

Prisme. 1 mei, 19u30. Cinema ZED

Is een camera objectief? Fotografische media zijn technologisch en ideologisch bevooroordeeld en geven de voorkeur aan de witte huid. Een dergelijke “witgerichtheid” betekent dat de fotografische media witheid aannemen, bevoorrechten en construeren. Prisme problematiseert de zogenaamde objectiviteit van de camera en haar ongelijke macht, om zo aandere ongelijkheden in de samenleving op basis van huidskleur aan te pakken. An van. Dienderen, Rosine Mbakam en Eléonore Yameogo maakten samen een documentairefilm waarin hun verschillende huidskleuren centraal staan en waarin ze de grenzen van het medium verkennen. Regisseur Rosine Mbakam zal aanwezig zijn bij de vertoning. Meer info https://afrikafilmfestival.be/view/movies/prisme

Juwaa, 3 mei, 20u. Cinema ZED

Amani is 10 jaar wanneer hij na een traumatische nacht in Kinshasa wordt gescheiden van zijn moeder en wordt opgevangen en opgevoed door zijn grootmoeder. Nu, 10 jaar later, arriveert hij in Brussel, waar zijn moeder een nieuw leven heeft opgebouwd. Moeder en zoon proberen de band weer aan te halen, maar de demonen uit het verleden achtervolgen hen. Zullen ze de kracht en de moed vinden  die samen te overwinnen? Regisseur Nganji Mutiri en hoofdactrice Babetida Sadjo zullen aanwezig zijn bij de vertoning. Meer info: https://afrikafilmfestival.be/view/movies/juwaa

Het hele programma vind je op https://afrikafilmfestival.be/festival/ten-to-see

Nowhere: zwijgen is goud (?)

Spreken is zilver, zwijgen is goud (?). Een genuanceerd antwoord op deze vraag krijgen we van de nieuwe film van regisseur Peter Monsaert. Na Offline (2012) en Le ciel flamand (2016) neemt Monsaert ons in zijn derde langspeelfilm mee naar de realistische wereld van verlies, trauma, vriendschap en vergiffenis.

De film vertelt het verhaal van André (Koen De Bouw). Een zwijgzame, hardwerkende Vlaming die door een duidelijk onderliggend trauma zijn leven voor onbepaalde tijd op pauze heeft gezet. Op een nacht betrapt André de jonge knaap Thierry (Noa Tambwe Kabati), die inbreekt in de bar die hij aan het renoveren is. Thierry is ook op zijn eigen manier zijn weg kwijt. Al snel blijkt dat hij al voor onbepaalde tijd dakloos is en dat hij in zijn jongere jaren van pleeggezin naar pleeggezin werd gestuurd.

Na de nachtelijke strubbeling in de bar beslist André om Thierry onder zijn vleugels te nemen. André geeft Thierry de kans om een paar klusjes te doen bij hem. Thierry, die in zijn eigen destructieve patronen verweven zit, laat deze kans aan zich voorbijgaan. Geduldig als hij is, blijft André in hem geloven. Waarom exact André zo een drang heeft Thierry te beschermen en onder zijn hoede te nemen, ontdekken we nooit écht. De band die groeit tussen Thierry en André is niet enkel de uitkomst van Andrés trauma of Thierry’s zoektocht naar een thuis – maar eerder een organische connectie die ontstaat tussen twee mensen die doorheen hun onenigheden ontdekken dat ze toch niet zo verschillen van elkaar.

© Lumière

Daar waar de film in het begin de stilte van de zwijgzame André benadrukt (want soms is spreken zilver en zwijgen goud), zien we naar de climax toe dat woorden af en toe toch méér kunnen troosten dan een betekenisvolle stilte. Wanneer André en Thierry op zoek gaan naar Thierry’s biologische familie switcht de film van een sombere en constant zinderende film naar een roadtripfilm vol met sentiment. Als publiek kan deze onverwachte switch de film maken of breken.

Cinematografisch gezien was de film solide. Het wankele cameragebruik werd duidelijk niet zonder reden gehanteerd. De ‘shaky cam’ is een vaak gebruikte techniek bij filmmakers om de psychologische staat van de persoon in kwestie te representeren. Dit kan volgens mij af en toe zeer goed werken – al is het, zoals in Nowhere, soms teveel van het goede.

Koen De Bouw zet als ex-truckchauffeur André één van zijn meest integere rollen neer, waarmee hij een welverdiend applaus verdiende tijdens de avant-première.  Ook Noa Tambwe Kabati was perfect gecast voor deze film. Hopelijk zien we binnenkort meer van hem.

Nowhere is nog steeds is nog te zien bij Cinema ZED Vesalius. Studenten met een KU Leuven cultuurkaart krijgen korting.

BAC ART LAB’s Open studio’s introduceert jong talent

Bij de open podia in BAC ART LAB vindt ieder zijn smaak. Een vleugje zang of een toefje dans kunnen je een heerlijke mix van performance voorschotelen. De opzet van deze cultuur avond is dat iedereen gratis de studio’s van de artiesten in Bac art lab kan gaan bekijken. De ateliers van schilders, architecten en nog veel meer staan ter beschikking. Ook werden er korte performances opgevoerd, vooral door studenten. Het bleek een avond vol jong geweld te zijn.

Fuck me I’m bored

“Hello, I came to ask if you’re still done with me”
Georgy Chtchevaev is er misschien klaar mee het publiek nog lang niet. Adoratie spatte van de jonge toeschouwers af die hun ogen op hem gericht hadden. Georgy studeert Drama aan LUCA campus Lemmens en focust zich vooral op hedendaagse performance.

Een aura van een echte artiest galmde door de zaal. Zijn make-up en outfit sparkelde zo fel als zijn glaasje champagne. Als ook zijn lange nagels, waarmee hij moeiteloos het soundpaneel bediende. De zacht gekleurde lichten droegen bij aan zijn zweverig optreden. Zijn sensualiteit in beweging en muziek werd een heerlijkheid om te aanschouwen.

De zelf-gecomponeerde muziek ging hand in hand met zijn ontspannen vibe. Iets minder ontspannen waren de teksten van de nummers. “I’m never coming home, I stand alone”. De dramatische toon schreeuwde herkenbaarheid uit. ‘I can break from one touch, I’ve lost so much’. Georgy heeft geen schrik om zijn fragiele kant op tafel te leggen, wat ook ten volle geapprecieerd werd. 

Hoewel de verwoording subliem was, leken zijn thema’s niet revolutionair. Tot hij bij zijn laatste liedje kwam. “I’m tired of writing all these shitty love songs, please let me go”. Kunnen we dit interpreteren als kritiek op de hedendaagse popcultuur? Hoe dan ook raakte hij het publiek diep. Elke jonge persoon keek vol trots naar de artistieke representatie van hun eigen generatie.

My favourite sense is touch

Het publiek wandelt naar de deur. We zijn klaar om overweldigd te worden. We mogen niet binnen. Eerst handen wassen. Nadat onze tedere vingers het lauwe water hebben gestreeld, wordt ons een lapje wol aangereikt. Krullend als een schaap en zo zacht als een lammetje.

Een beweging artieste zit in het midden van de koude vloer met haar knieën opgekruld. Gevuld met droefenis, lijkt het, grijpt ze haar deken stevig vast. Ze boetseert vormen in het lapje alsof het haar geliefde zou zijn. Aan de hand van rigoureuze bewegingen danst ze over het podium heen. Ze zweeft haast. Ze haast zich naar de volgende positie om zich te laten rusten op haar beste vriend. Ze voelt, ze streelt, ze beveelt het deken om van haar te houden.

In het wederom jonge publiek kun je een speld horen vallen. Tussen de fragiele bewegingen door, spreekt Jolien Pittoors van het Wachtrijcollectief Engels. De woorden zijn perfect gekozen voor de ontspannen sfeer die er hangt. Er ontstaat ontroering bij velen. Haar liefdesverhaal vergelijkt ze metaforisch met een zacht lapje wol. Het is iets waar je, al dan niet letterlijk, op kan terug vallen, hoewel je het niet altijd naar je gevoel kunt omvormen.

Dit evenement was te zien in BAC ART LAB te Leuven.

Oh, Generatie Greta! Een inspirerend snapshot van de nieuwste generatie

Wat gebeurt er wanneer je vier jongeren uit de aanstormende generatie een podium geeft en ze omkadert met professionele makers in het vak? fABULEUS en Sofie Palmers proberen het uit met Ben Herlaar Masina, Ziba Jafari, Mauro Michielsen en Mette Plysieren. Met Off the record brengen ze een kleurrijk, multimediaal relaas over hoe het is om jong te zijn in de wereld van vandaag.

©Clara Hermans

Met tekst, video, muziek en beweging geven de vier acteurs een eerlijke en soms intieme inkijk in hun ervaringen met het leven, hun kleine en grote zorgen en blik op de toekomst. Veelzijdig gaan ze het cynisme en gezaag van de generaties boven hen te lijf. De bagger die de jongste generatie (online) over zich heen kan krijgen, wordt bijvoorbeeld verpakt als een gesproken en gezongen aria aan zagende Facebookberichten – incluis auteurs. Een geestig maar krachtig weerwoord hierop volgt als aanstekelijke rap, live gebracht voor camera waarbij Michielsen en Jafari hun huid zonder filter voor camera smijten. Deze haast ‘multimedia-scènes’ vinden een perfecte maar precaire balans tussen grappig en krachtig tegelijk. De humor en lichtvoetigheid waarmee ze ten strijde trekken tegen het elan aan vooroordelen maakt de gegooide modder niet minder donker, kwetsend of kortzichtig en hun frustraties daarom niet minder belangrijk.

©Clara Hermans

De luchtigere scènes worden afgewisseld met fundamentele twijfels over het leven; die iedereen zich vroeg of laat wel eens zal stellen. Zo fluistert-zingt Jafari sobere en net hoorbaar twijfels op een ukelele – overpeinzingen die je misschien wel enkel durft te fluisteren in het halfdonker. Een beetje later vertolken automatisch, monotoon voorgelezen Google-zoekopdrachten de vele onzichtbare en stille vragen in een wereld waar niemand echt weet wat hij doet – maar alles wel op te zoeken valt.

Ze claimen het recht op naïviteit evenzeer als het recht om serieus genomen te worden. Dit doen ze niet op harde, activistische en echt rebelse manier, maar aan de hand van hun persoonlijk relaas met intieme, persoonlijke en herkenbare thema’s en twijfels. De voorstelling is geen dikke fuck you of uitdagend manifest – maar dat moet misschien ook niet. Misschien is deze generatie gewoon veel liever, minder puberaal en volwassener dan de vorige. Misschien is kwaadheid en verbitterdheid naar volwassenen – die het al dan niet verprutsen voor je ogen – iets voor oude mensen.

Off the record is vooral een voorstelling voor en door jongeren – die zowel geruststelt als charmeert. Een voorstelling die je anders beleeft naarmate je eigen generatie, die je blik onverbiddelijk kleurt. Off the record is een zacht statement, een gezongen en gerapte ode voor en door de opkomende generatie. Voor en door Generatie Z, Generatie Greta; een generatie die op liefdevolle en haast tedere manier groot durft zijn en lawaai durft maken – al is het maar op ukelele.

©Clara Hermans