Zoals alleman, of toch niet? Of toch wel? De Jossen

Donderdag 24 maart speelde de Reyneartghesellen voor de derde keer hun voorstelling van DE JOSSEN. Een populair stuk bij amateurgezelschappen, en terecht. De tekst van Tom Lanoye over een ‘vrijblijvend aantal’ Jossen die alles samen doen (zelfs vrijen), is het uitgelezen toegangsticket voor een creatieve en uitbundige voorstelling.

De show begint met een geprojecteerde tekst waaruit we leren wie ‘de Jossen’ zijn. De nadruk op het feit dat het stuk wel vaker gespeeld wordt, vooral met badmutsen, geeft het startschot voor een spektakel vol muziek, licht, piepende gezichten en precies géén badmutsen. Het ouderwets salon dat het decor vormt, doet dienst als verstopterrein voor de 6 spelers. Een geniale start als je het mij vraagt, want de chaotische opeenvolging van dansjes, slowmotion pasjes, filmscenes, etc. duurde net iets te lang en net niet lang genoeg.

Het wordt duidelijk dat Jos zich niet meer op zijn plaats voelt en al snel breekt de paniek uit onder de Jossen. Wat er verder in het stuk gebeurt, moet je zelf gaan ontdekken. Want wie de Jossen nog niet kent, laat zich best verrassen door anderhalf uur mimiek, absurditeit en voornamelijk: hilariteit. Of de voorstelling een boodschap met zich mee draagt, moet je voor jezelf uitmaken. Al wordt er duidelijk gemaakt dat dit niet rechtstreeks de bedoeling is van de acteurs.

De spelers van de Reynaertghesellen zetten een sterke prestatie neer. Het spelplezier spatte er van af, en dat is o zo leuk om te zien. Amateurtheater laat weer eens zien wat het waard is, want er hoeft geen grote tv-naam of een spectaculair decor te zijn om het publiek mee te krijgen. Met ‘De Jossen’ rijkt het gezelschap een interessant stukje theater aan voor een avondje pret en plezier (en misschien ook wel stof tot nadenken). Deze creatieve bewerking van regisseur Jonas Van Thielen, kan je nog 5 keer gaan bewonderen in hun persoonlijke zaal ‘Malpertuus’ te Leuven.

Fotoshoot De Jossen (Leuven, RTM, 10_05_2018) 016 - Christophe Ketels

© Christophe Ketels

Wanneer?

26-29-31 mei en 1-2 juni om 20u

27 mei om 15u

Tickets en info via: www.reynaertghesellen.be

Advertenties

De warrige, wondere wereld van Lotte

Babylontoneel- Waarheen? 

Als u zich afgelopen week afvroeg waarheen u zich moest begeven om een te gek IFTF- stuk te zien, is ‘Waarheen’ het antwoord. Letterenstudenten helemaal naar het verre Arenberg krijgen, het is niet iedereen gegeven. Babylontoneel in De Koelisse kan al eens een goed excuus zijn en dat was het ook. Waarheen is gebaseerd op Groß und klein van Botho Strauß. In de Babylonversie halen ze er wat palmbomen bij: het ideale decor voor een stuk met een iewat sombere ondertoon.

32837473_1925502010793692_3101651714168586240_o.jpg

Waarheen vertelt het verhaal van Lotte. Ze strompelt zich met meer downs dan ups door het leven. De waanzin waardoor ze geplaagd wordt, steekt al in het begin van het stuk de kop op. Ze is op groepsreis naar Agadir, maar in hoeverre kan je van een groep spreken als de individuele bestanddelen elkaar net niet levend verorberen. Lotte moet dus maar op vakantie in haar eigen hoofd. Een plek waar ze zich min of meer weet te vermaken. Luistervinken en luidop verslag uitbrengen van haar gedachten, dat is waar Lotte zich mee bezighoudt. Met tekenen ook trouwens, vooral met tekenen eigenlijk. Na haar terugkomst van Marokko weet ze niet waar ze heen kan. Bij Paul, haar man (Felix Van Bladel), is ze duidelijk niet meer welkom. Met haar fossiel van een televisiescherm in de hand dwaalt ze rond in het flatgebouw waar haar ex-man woont. De bewoners zijn zo mogelijk nog krankzinniger dan zij: een koppel dat het verlies van hun dochter niet kan verwerken en informatieve powerpointlezingen geeft over de boodschappen die ze die dag gedaan hebben en -waarom ook niet- een levende tent. De drugsverslaafde (Sonia Mutaganzwa) valt al bij al nog mee en Inge (Leen Van Ende), de nieuwe liefde van Paul, loopt te pronken in haar outfit, bestaande uit niets anders dan een T-shirt waar het mooie snoetje van haar verovering op prijkt.

Regisseur, Mathieu Lonbois begeeft zich op glad ijs: het hele stuk valt of staat met de vertolking van Lotte. Hoofdrolspeelster, Anneleen Laeremans staat quasi constant op het podium en neemt stevige monologen voor haar rekening. Gelukkig is ze niet aan haar proefstuk toe en in elke zin ligt elke klemtoon op de juiste plaats. Maar ook de andere spelers kunnen er wat van. Liam Hamelryck is vooral geniaal in de rol van Arthur, de wannabe cassanova met wie Lotte een afspraakje heeft. Voor de vertolking van een oppervlakkig personage legt hij des te meer diepte in zijn acteerwerk. Een obese tent en een depressieve schoolvriendin uit lang vervlogen tijden spelen: geen probleem voor Anna Wolters.  Van veelzijdigheid gesproken.  Verder verdient ook Charlotte Maes en een dikke pluim. Haar rol is die van parel op een mesthoop, een vrouw die zich bewust is van haar eigen schoonheid en de lelijkheid van haar omgeving. Marijke Pollaris en Alexine Jeurissen stappen ook af en toe van de achtergrond het verhaal in, maar ze schitteren vooral als muziekmeisjes op hun persoonlijke bühne. De kracht van Waarheen zit hem in de details. Het oude echtpaar (Iris Verstraeten en Evelien Cremers) draagt fleurige, perfect compatibele kledingstukken, maar zelf zijn ze compleet verwelkt.

Waarheen katapulteert het publiek in de warrige, wondere wereld van Lotte. Een plek waar de  toeschouwer duidelijk graag geweest is: daar geeft de staande ovatie toch blijk van. En nu op naar de prijzenkast van het Interfacultair Theaterfestival! Want, jawel meer dan terecht haalde Babylontoneel de Vetoprijs, de beste vrouwelijke hoofdrol en de prijs voor beste regie binnen.

29177744_776368169221584_9140849467237335040_n

Waarheen? | 14 -17 mei 2018 | De Koelisse| 4 euro voor cultuurkaarthouders| Meer info? Klik hier voor de facebookpagina

GEZOCHT: Cultuurminnaars met een vlotte pen! / WANTED: passionate culture lovers-writers

Heb je een vlotte pen en een passie voor muziek, dans, film, theater, literatuur of beeldende kunst (of voor alles tegelijk)? Voor CLUB KULTUUR, dé cultuurblog voor en door studenten, zoeken we opnieuw enthousiaste cultuurkaarthouders die graag hun gedacht kwijt willen over allerhande voorstellingen, concerten en expo’s.

Wil je graag je medestudenten tippen over de niet te missen culturele events in Leuven en regelmatig recensies schrijven op de CLUB KULTUURblog in ruil voor gratis tickets? Dan ben jij de m/v die we zoeken.

Stuur voor 30 juni je cv en twee korte stukjes, eentje over jouw culturele passie en eentje over het beste theaterstuk/concert … dat je ooit gezien hebt naar cultuur@kuleuven.be.

_____

Do you enjoy writing and are you passionate about music, dance, film, theatre, literature or the visual arts (or all of the above)? We’re looking for enthusiastic culture card holders for CLUB KULTUUR who would like to discuss and review performances, concerts, exhibitions, etc. for the culture blog by and for students.

Do you want to tip your fellow students about unmissable cultural events in Leuven and regularly write reviews on the CLUB KULTUUR blog in exchange for free tickets? If so, you are the m/f we’re looking for.

Please send your CV and two short writing samples – one about your cultural passion and one about the best play/concert, etc. that you have ever seen – to us at cultuur@kuleuven.be by 30 June.

Dromerige jazzy sferen and& techno-pop op het SlotUUR KULTUUR

Het bruisende stadsleven in al haar diversiteit, innovatie en multidisciplinariteit tot één geheel laten ontpoppen, dat is waar het and&-festival voor staat. Wat de allereerste and&-dag is, is het laatste UUR KULTUUR van dit academiejaar. Op woensdag 3 mei waren de concerten in het Depot en het International House gratis voor cultuurkaarthouders. Het werd een fijne avond met een elektronische jazzy sound die ook een absolute leek als mezelf wel kon bekoren.

maxresdefault

Technologie en cultuur met elkaar verzoenen doet and& consequent tot in het kleinste detail. De chip op het polsbandje van de concertgangers wordt bij het binnen-en buitengaan gescand en je drankje aan de bar kan je er ook mee betalen. In Het Depot openen Laura Misch en haar saxofoon de avond. Zingen, spelen en haar knopjes en pedalen in bedwang houden, ze doet het allemaal in haar eentje en ze doet het goed. Ik ben geen deskundige, maar ze deed iets met me. Als een zeemeermin lokte ze het publiek Het Depot binnen en maakte de zaal warm voor de rest van de avond. Kamaal Williams geeft de indruk van een eeuwige jamsessie, maar dan op een verfijnd en doordacht niveau. Ten slotte is er nog Jordan Rakei. Zijn kracht is meerstemmigheid. Het publiek is helemaal mee en enkel dat is al een plaatje op zich.

Voor wie het een tikkeltje underground mag zijn, is het International House the place to be. Als je het spoor van donkerblauwe dwaallichtjes volgt, kom je uit bij een tot danstent uitgebouwde turnzaal. De dj’s die die hier aan het werk waren zijn: Up High Collective, Kelly Lee Owens, Laurel Halo en Jlin.

Als een open-minded toerist in eigen stad, heb ik mij laten meeslepen door de eerste avond van het and&-festival en ik kan zeggen dat het een succes was. Het was een geslaagde afsluiter van het KULTUUR-jaar en ook de rest van het and&-programma ziet er veelbelovend uit.

31841630_1815526202083676_4974271285019279360_o

SLOTUUR KULTUUR CONCERTEN N.A.V. AND&-FESTIVAL| 3 mei 2018 | Het Depot en International House| gratis voor cultuurkaarthouders |  Meer info? Klik hier voor de website

 

 

 

 

 

 

Vergeet De Mol, kijk naar de Koningin Elisabethwedstrijd

De jeugd van tegenwoordig troept samen om in groep naar De Mol of Temptation Island te kijken. Een (brakke) wifi-verbinding, een laptop en enkele zakken chips volstaan voor een avond vol spanning en vertier. Maar nu is er een nieuwe verleiding, want de Koningin Elisabethwedstrijd wordt live uitgezonden.

Elk jaar zorgt de Koningin Elisabethwedstrijd voor een muzikaal hoogtepunt in de wereld van de klassieke muziek. Tijdens een olympische krachtmeting van meerdere weken strijden de kandidaten voor een plek op het podium in Bozar. Dit jaar zijn dat zangers, andere jaren staan pianisten, violisten en cellisten op de scène.

Het is een van de weinige momenten in het jaar dat klassieke muziekliefhebbers zich rond de buis verzamelen om naar muziek te kijken. De Elisabethwedstrijd is dan ook niet te vergelijken met de weinige andere klassiekemuziekuitzendingen, zoals pakweg het nieuwsjaarsconcert (nogal voorspelbaar) of de sporadische passages van Marc Erkens (nogal kort) in Culture Club.

Nee, de Koningin Elisabethwedstrijd, dat is televisie van een ander kaliber. Dat is spanning van begin tot eind. Zwetende zangers onder de spots (als echte sporters worden ze na hun prestatie met een handdoek in de coulissen opgewacht), analyses en commentaren van kenners (zoals de onevenaarbare Katelijne Boon) en – natuurlijk – de beste opera-klassiekers uit je boxen.

Geheel in De Mol-stijl hebben de kenners hun pronostiekje al klaar (een top vijf op een vodje papier) dat ze na elke ronde weer kunnen bijstellen. Een zeventienkoppige jury maakt dat niets te voorspellen is: tot de laatste aflevering zal je op het puntje van je stoel zitten om te kijken of je favoriete kandidaat het haalt.

De Elisabethwedstrijd is een serie met vijf afleveringen: de halve finales (4 en 5 mei) en de finales (10, 11 en 12 mei) worden rechtstreeks uitgezonden. Muziek beleef je meestal best in een concertzaal, maar een televisieuitzending heeft ook zo z’n voordelen: je hoeft je gsm niet uit te zetten, je ziet de zangers van dichtbij, je kan tijdens de stukken over je deskundige oordeel discussiëren met je vrienden, je hoeft niet te wachten op een pauze voor een biertje, je kan erbij gaan liggen, en – misschien wel het allerbelangrijkste – je kan alle opera-aria’s luidkeels meebrullen met de kandidaten (best wel overleggen met je kotgenoten).

Ook als je weinig opera op je iPod hebt staan, zijn de uitzendingen van de Elisabethwedstrijd een belevenis. Het is misschien wel dé gelegenheid om wat aria’s te leren kennen, zeker als je na al die jaren het Eurovisiesongfestival (dat overigens ook op 12 mei wordt uitgezonden) wel beu gekeken bent.

Eén dag voor de mol bekend zal zijn, weten we wie de Elisabethwedstrijd 2018 wint. Ik beloof je: de finale van de Elisabethwedstrijd wordt spannender dan die van De Mol. Daarom: blokkeer de finaleavonden in je agenda, nodig vrienden uit en haal wat hapjes in huis. Tip voor een optimale beleving: koppel een box aan je laptop en koop vooral géén chips.

Echt waar, misschien is het wishful thinking, maar ik voorspel een nieuwe trend: vandaag en volgende week drommen studenten samen rond een scherm voor de Koningin Elisabethwedstrijd.

Emmanuel is een van deZES|lesSIX en volgt de Koningin Elisabethwedstrijd voor Canvas, Klara en Musiq’3. Volg deZES|lesSIX via Facebook. Bekijk alle afleveringen via deze link.

IMG_6811

Foto’s © Emmanuel van der Beek

UUR KULTUUR met een dansende filosoof: Noé Soulier voert Faits et Gestes op

Aan de linkerkant van het podium in de Soetezaal van het STUK staat een klavecimbel. Het gezelschap koos dus op zijn minst gezegd voor een origineel muziekinstrument. De vrouw achter het klavecimbel zit met haar rug naar het publiek toe en geeft met behulp van Johan Jakob Froberger en Bach een extra dimensie aan de voorstelling. De barokke klanken zorgen voor rust bij het publiek en ongetwijfeld ook bij de dansers zelf, omdat ze dan even niet naar hun eigen gehijg moeten luisteren. Toch staat de muziek helemaal niet centraal, of beter gezegd: ze is er de helft van de tijd niet. De dansers begeleiden elkaar dan door middel van het geluid van hun blote voeten op de vloer en af en toe zelfs een krakend gewricht.
com_dans_foto_noe_soulier_faits_et_gestes_web_1_c_chiara_valle_vallominiDe gestes blijven nogal abstract. Als kijker ga je op zoek naar herkenbare uitbeeldingen, en dan begrijp je soms plots dat er zich een onzichtbare voetbal bevindt tussen de vier dansers. Eén van de vijf mensen op het podium roept een ingebeelde vriend (of vijand) op het matje, maar een verhaal is er niet van te maken. Het zou gemakkelijker te begrijpen zijn als er enige vorm van verbale versterking aan te pas kwam.

Moeilijk te volgen, dus, zo af en toe. Het sterkste punt van Faits et gestes is wanneer de dansers zich gezamenlijk op de grond laten vallen, niet voorzichtig maar toch elegant. Vandaaruit voeren ze dan een vaste frase uit, een soort refrein dat doorheen de voorstelling verschillende keren terugkomt. Alle vier de dansers doen hun eigen ding en wanneer ze tegen elkaar opbotsen, volgen ze elkaar in hun bewegingen. Dan bewegen ze zich verrassend synchroon voor een tel of vijf, en gaan dan weer hun eigen weg.noe_soulier_-_faits_et_gestes_c_chiara_valle_vallomini_2

Op het einde van de voorstelling is er één spot die vanuit de coulissen lijkt te komen en zijdelings op het podium schijnt. Het doet denken aan de deur van een gezellig verlichte kamer die openstaat. Een smalle streep podium is verlicht, voor de rest is er niets van het donker te onderscheiden. In die lichtbundel is enkel Noé zelf zichtbaar terwijl hij op de grond ligt. Er is, zoals wel vaker bij hedendaagse dansopvoeringen, geen afgebakende structuur in de vorm van begin-midden-slot. Wanneer het licht plots uitgaat en zo het einde van de voorstelling aangegeven wordt, duurt het even voor het publiek doorheeft dat het voorbij is, en daardoor komt het applaus aarzelend op gang.

Noé Souliers werk komt uit een niche die voor niet-professionelen of leken in het algemeen moeilijk te vatten is. Wie bekender is met de stijl, denkt daar misschien anders over.

Foto’s: Chiara Valle Vallomini
Wat? Faits et Gestes / Wie ? Noé Soulier / Waar ? STUK Soetezaal / Wanneer? Donderdag 26 april 2018 / Hoeveel? €16, met Cultuurkaart €12

‘Waar er geen verband is, zijn er ook geen letsels’

Onbevreesd in 30 CC

Onbevreesd vertelt het verhaal van een ramp in maar liefst tien zinnen. Het stuk dramatiseert de nefaste effecten van een lelijke vaas en relativeert dagelijkse beslommeringen als een vliegtuigcrash.  Hugo Matthysen en zijn fantasie hebben zich weer even laten gaan. Gelukkig maar, want van zo’n meesterlijke ramp had het 30CC-schouwburgpubliek afgelopen dinsdag niet gespaard willen blijven.

44e2c380-8116-482e-88f2-0ff1f46dffa1

Hugo Matthysen, artistieke alleskunner en bezieler van het stuk, licht het verhaal kort toe. Onbevreesd is tot stand gekomen volgens de nieuwste technieken in de theaterwetenschap: de golftheorie. De titel is namelijk ook het eerste woord van het stuk. Als er daarentegen voor het laatste woord was geopteerd, had het stuk Kasteel geheten. In dat geval was de spanningsboog te groot geweest. Daarom leek het eerste woord een veiligere keuze. Als het publiek dan het woord ‘Onbevreesd’ hoort, gaat er een golf van opluchting door de zaal. Bedankt, Hugo. Tot zover de golftheorie.

De tiendelige zinnenreeks waarvan sprake begint met ‘Onbevreesd liepen Afzelia en Palisander door het donkere woud, en eindigt met ‘Ja, want het is nog een heel eindje lopen naar het betoverde kasteel.’ Het zijn Karlijn Sileghem en Tine Embrechts die de malle jonkvrouwen gestalte geven. De ramp  die zich ergens tussenin afspeelt wordt via alle mogelijke perspectieven nader toegelicht. Het is ongelooflijk hoeveel persoonlijke verhalen een vliegtuigcrash bij elkaar brengt. Het gaat allemaal om mensen zoals u en ik: een psycholoog met een lelijke vaas, een binnenhuisarchitecte met vliegangst, ramptoeristen met zelfmedelijden en Karlijn en Tine in hoogsteigen persoon. Bij wijze van hulp benadrukken de spelers meermaals hoe ingewikkeld de verschillende niveaus van verhaal wel niet zijn. Het geheel wordt op tijd en stond ondersteund door een lied. Ronny Mosuse, Hugo Matthysen en Aram Van Ballaert spelen de pannen van het dak met nummers als: ‘Er was veel te veel drank in de Ardennen’ en ‘Oh, wat was die ramp een ramp’.

Het stuk is knotsgek, maar geniaal. Een vulkaansceremonie, Ronny Mossusse’s meesterlijke intermezzo over dagsoep en totale chaos, stuk voor stuk elementen die de filosofie achter Onbevreesd benadrukken. Want: ‘waar er geen verband is, zijn er ook geen letsels’.

maxresdefault.jpg

ONBEVREESD (MET VIS)| 24 april 2018 | 30 CC schouwburg | vanaf 15 euro, 20% korting met cultuurkaart|  Meer info? Klik hier voor de website