‘The Duke’: een revolutionaire diefstal

In Roger Michells ‘The Duke’ wordt er met de (middel)vinger gewezen naar alle kapitalistische zakken. Hun eigen zakken vullen is dé prioriteit van de staat. Een staat die niet in staat is de bevolking te voorzien van basisbehoeften. “Vroeger was alles beter”, zegt men. Correctie: vroeger was alles goedkoper.

Wat is ouderenzorg? Zorgen dat ze op tijd gevoerd, verschoond en stil zijn. Vaak worden senioren als baby’s behandeld terwijl ze volgroeid zijn tot een bron van levenswijsheid. In deze film gebaseerd op een waargebeurd verhaal, illustreert Michell dat we de gepensioneerde mens hun tv moeten gunnen. Verveling werkt als een tumor in op het gerimpeld vel. Entertainment fungeert als een medicijn tegen de levenloosheid zodat we niet ziek worden van de wereld. Kempton Bunton wilt de eerste dosis vreugde toedienen door zijn carrière op het spel te zetten, zijn vrijheid zelfs. Hij steelt het peperdure schilderij ‘The Duke’ dat eigenlijk nog wat gekruid zou kunnen worden. Waarom willen mensen voor dit gedrocht betalen, maar is een simpele kabelvergoeding te veel gevraagd?

Deze teleurstelling in de maatschappij wordt accuraat in beeld gebracht door Michell. De kleuren takelen af naar mate de tegenslag stijgt. Tijdens Kempton’s speech schijnen er warmere tonen door de rechtszaal. Het volk staat achter hem, letterlijk zelfs. De film glijdt vlot binnen door de gesmeerde dialogen en vooral monologen. Humor wakkert de vlam aan die in Bunton heerst. Hij geeft eerder een show dan een verklaring, zelfs onder eed. De film voelt zeer ‘cinematisch’ aan doordat de decors prachtig in beeld zijn gebracht zoals onder andere het museum, de straat en de weg waarop ze op de motor de wijde wereld in rijden. Toch heerst er een ontwapening en ontnuchtering aan het hele plaatje. Dit wordt afgebeeld bij het sobere gekibbel tussen een banale vrouw en haar zwevende man met grote dromen. 

@kunstcentrum BUDA

Michell laat Bunton geëngageerd en puur overkomen. Het feit dat een oudere man een schilderij durft te stelen en een heel volk achter zich krijgt, bewijst dat het niet kwaad kan om af en toe eens naar de senioren te luisteren. Hij krijgt het uiteindelijk klaar om de kabeltelevisie vergoed te krijgen voor een deel van de bevolking op leeftijd. Niet enkel voor zijn zoon Jackie blijkt Kempton een vaderfiguur, maar ook voor de grote meneren die het land beheren. Hij komt namelijk als ware activist op voor racisme en discriminatie naar ouderen.

Roger Michell legt het probleem van de ouderenzorg terug op tafel nadat het al lang onder een stoffig tapijt is geschoven. De onlangs overleden regisseur kan helaas het lof van de film niet meer in ontvangst nemen. Toch mag hij trots terugkijken op zijn gecreëerde cinema-ervaring voor jong en oud. Rust zacht Roger, we zullen goed voor ‘The Duke’ zorgen.

Deze film is te zien bij Cinema Zed in Leuven. Studenten met een cultuurkaart krijgen natuurlijk een mooie korting.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s