De hachelijke driehoek van Hedda Gabler

Een verveelde vrouw met een hart van steen en een zwakte voor drama. Een hele schare negentiende-eeuwse auteurs ging in het verleden met dat gegeven aan de slag, zo ook de Noorse toneelschrijver Henrik Ibsen in zijn Hedda Gabler. Regisseur Bart Meuleman bewerkt Ibsens tragedie tot een komisch stukje theater en laat het pathetische drama ver achter zich.

Kurt Van der Elst

(c) Kurt Van der Elst

De scène geeft een beklemmende indruk: hoge betonnen wanden sluiten de personages af van de buitenwereld. Het decor oogt als een strakke moderne villa met zwembad, de thuis van de meedogenloze Hedda, op hoge hakken en in een los mannenhemd, en haar duffe echtgenoot, de naïeve professor Jürgen Tesman. Tesman bezorgde zijn vrouw het huis van haar dromen, maar het blijkt al snel dat Hedda niet te bevredigen valt. Met het ongelukkige huwelijkspaar en de relativerende vriend des huizes rechter Brack creëert Meuleman een driehoek om u tegen te zeggen.

De dodelijk verveelde burgervrouw hult zich ongenadig in leedvermaak en krijgt kleur in de vertolking door Ariane van Vliet. Van Vliet weigert ons een blik in haar hart en hoofd, maar zet een moedige prestatie neer als eersteklas helleveeg. Dat de afloop dramatisch zal zijn en Hedda onverbiddelijk, is al van het begin duidelijk. Van Vliet weet de doorzichtige plot echter toch pit te geven. Wanneer Hedda’s oude liefde Eilert Lövburg, op wie ze ooit nog een revolver richtte, in haar betonnen paleis opduikt, kan ze het niet laten om hem en de bedeesde en tragisch verliefde Thea Elvsted tegen elkaar uit te spelen. Een spel dat rampzalige gevolgen heeft.

De figuren krijgen niet veel bewegingsruimte – af en toe belandt iemand in het zwembad in het midden van de scène – en moeten hun statische spel staande houden in een op een kamerplant na leeg vertrek. Er verschijnen in de loop van de voorstelling enkele glazen sterke drank en een kommetje zoutjes, maar verder moeten de acteurs het zonder attributen stellen. Moeilijk voor de personages, maar hun beperkte vrijheid maakt ons als toeschouwers even nerveus als Hedda zelf. Hetzelfde effect brengt Willy Thomas teweeg als de vakidioot Jurgen Tesman. Thomas speelt groot, met momenten zelfs overdreven theatraal, maar de milde irritatie die hij opwekt, is net wat ons dichter bij Hedda’s wanhoop brengt en het stuk toch wat diepgang geeft.

Meulemans Hedda Gabler is charmant, plezierig en bij momenten heel erg grappig, maar laat Ibsens psychologisch potentieel net te veel links liggen en wordt daardoor een tikkeltje oppervlakkig. De destructieve Hedda wordt als zottin steeds meer in het belachelijke getrokken en verliest naar het einde van het stuk de gelaagdheid die de eerste scènes aankondigen. Meuleman slaagt er desondanks in om met een onverwoestbare klassieker niet in herhaling te vallen. Hij schrapte overbodige personages en investeerde in vermakelijke dialogen. Met een krachtig decor en een scherpe tekst hult Meulemans Hedda zich toch in “een waas van schoonheid”.

Wat? Hedda Gabler // Waar? 30CC – Schouwburg // Wanneer? Dinsdag 8 maart, 20.00 uur // Prijs? 12,60 – 14,40 euro met cultuurkaart

Hedda Gabler speelt op dinsdag 8 maart in Leuven en is nog op reis tot en met 25 maart.

Info en tickets: 
http://www.30cc.be/programma/theater/hedda-gabler.jsp
https://toneelhuis.be/nl/production/hedda-gabler

Een blik achter de schermen: https://vimeo.com/154654743

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s